အခန်း (၄၈၆-၄၈၇)

Chapter 486

မှိုဦးခေါင်းများ ၃

ဖျတ်၊၊

TRP စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံနှင့် ဓာတ်ငွေ့ကာမျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော လင်းရှန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ဖန်ခြေချလိုက်သည်။ အေးစက်သော လေသည် ခြောက်သွေ့သော မှိုမျှင်များကို လေထဲသို့ ပင့်တင်နေသည်။ နှင်းများက အများကြီး မရှိပဲ—လူအဝတ်အစားများသာ ပြန့်ကျဲနေလေ၏။

လူတိုင်း ဝတ်စုံပြည့်ကာကွယ်ထားကြသည်၊၊ လုံခြုံရေးအတွက် ချန်ဆီရွှမ်သည် သူတို့ထဲတွင် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သော တင်းကျန်းရီကို သူမ၏ Black Hwak တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို ပေးခဲ့သည်။ ကီကီ၏ ဒိုင်းကာသည် အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ အသက်ဝင်နေနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် သူမလည်း ဓာတ်ငွေ့ကာမျက်နှာဖုံး ဝတ်ဆင်ထား၏။ လင်းရှန်သည် အရေပြားကို လုံးဝ မပေါ်အောင် သေချာလုပ်ခိုင်းထားသည်—မတော်တဆ ကူးစက်ခံရခြင်းကို ကာကွယ်ရန်လိုပေသည်၊၊

ဤ ကပ်ပါးမှိုအမှုန်အမွှားများသည် ကပ်ပါးကောင်များထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်း၏။ အရင်းအမြစ်သာ ရှိခဲ့လျှင် လင်းရှန်သည် အားလုံးကို Black Hwak တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံများ—လေစစ်ထုတ်စနစ်ပါရှိသော လုံးဝ ပိတ်ထားသည့် စွမ်းအားဝတ်စုံ၊ ရေအောက်တွင်ပင် ရွေ့လျားနိုင်သော ဝတ်စုံများကို—ဝတ်စေချင်ပေသည်။

ထိုအချက်ကို စိတ်ထဲ၌ ထားပြီး သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အပိုပစ္စည်းများ စုဆောင်းရန်နှင့် အဓိက အဖွဲ့ဝင်တိုင်းအတွက် ဝတ်စုံတစ်ခုစီ ထုတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် TRP စွမ်းအားမြှင့်ဝတ်စုံကိုပင် သာမန်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအား ပေးလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ကိုယ်သူအတွက် အသစ်တစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်လုပ်ရန် စီစဉ်ထား၏။

“အရမ်းနီးကပ်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ဒီအရာတွေထဲက တစ်ခုခုကို ထိမိတာမျိုး မဖြစ်အောင် သတိထားပါ”

လင်းရှန်က ရထားလမ်းဘေးရှိ ဝါယာခြံစည်းရိုး အပေါက်မှ ထွက်ကာ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်နေရင်း ညွှန်ကြားသည်။ ဆင်ခြေဖုံးတွင် ပြိုကျနေသော အိမ်ဟောင်းများ တန်းစီနေ၏။ သူသည် ဓာတ်မီးကို မသုံးဘဲ အလင်းရောင်ထုတ်သော မှိုများ၏ မှိန်ဖျော့သော အလင်းရောင်ကို အားကိုးကာ သွားနေကြသည်၊၊

အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှိုလူသားများသည် အသံကိုသာ တုံ့ပြန်ပုံရပြီး၊ သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်သော်လည်း အခြားမည်သည့် ရန်လိုမှု သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားမှု လက္ခဏာကိုမျှ မပြပေ။

“အရမ်း ထူးဆန်းတာပဲ။ ဒီလူတွေထဲက တချို့က ရှင်သန်သူတွေ၊ တချို့က ဖုတ်ကောင်တွေ...”

လော့ယန်သည် လင်းရှန်၏ နောက်တွင် အနီးကပ် လိုက်လာပြီး၊ ပွဲကြည့်ပရိသတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သူ့မျက်လုံးများက လင်းလက်နေ၏။ သူသည် မှိုအစုအဝေးများနှင့် မှိုလူသားများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ဒီအရာက အသစ်ဖြစ်ပုံ မပေါ်ဘူး။ ဒီမှာ ရှိနေတာ ကြာပြီ ဖြစ်နိုင်တယ်”

လင်းရှန်သည် သူ၏ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသုံးမပြုဖြစ်သော ဖုန်းကို ထုတ်ကာ၊ ၎င်းကို မွှေနှောက်ပြီး သူ သိမ်းဆည်းထားသော ယိကျင်းမြို့၏ မြေပုံကို ရှာတွေ့သွားသည်။ သူတို့၏ တည်နေရာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူသည် အစီအစဉ်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ချမှတ်လိုက်သည်။

ယခုနေရာနှင့် မဝေးသော နေရာတွင် ကားမြို့တော်တစ်ခု ရှိပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆိုင်များစွာ ရှိ၏။ သူသည် သတ္တုပစ္စည်းများအတွက်သာ လာခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အရာများကို လျင်မြန်စွာ ကိုင်တွယ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ဝင်ရိုးစွန်းညတွင် အချိန်ကြာကြာနေခြင်းသည် စွန့်စားရပြီး၊ အထူးသဖြင့် တွင်းနက်ဇုန် အမှတ် ၅ ချဲ့ထွင်လာသည်နှင့်အမျှ၊ နောက်ကျခြင်းသည် ထွက်ပြေးရန် ပို၍ ခက်ခဲစေမည် ဖြစ်သည်။

ကရက် ကရက် ကရက်

လမ်းဘေးရှိ မှိုဖုံးနေသော စွန့်ပစ်ကားတစ်စီး ရုတ်တရက် ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။ တွယ်ကပ်နေသော မှိုအမျှင်များသည် ကား၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ထိန်းထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ အမြစ်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆန့်ထွက်ကာ တွားသွားနေသည်—၎င်းသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် အသက်ဝင်နေသလို ဖြစ်၏။

လော့ယန်နှင့် နန်ကျင်းတို့သည် လင်းရှန်၏ ဝါးမျိုမှုစွမ်းရည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။ ကားတစ်စီးလုံး လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်မြင်ကွင်းက သူတို့ကို စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

“ကပ္ပတိန်လင်း၊ ကားတစ်စီးလုံးကို အဲဒီလောက် အကွာအဝေးကနေ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာလား” လော့ယန်သည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရသလို လင်းရှန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သံသယဖြစ်စရာ မရှိပေ—လင်းရှန်၏ ယန္တရားစွမ်းရည်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် သက်မဲ့ စက်တစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွား၏။ လင်းရှန်ကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ စွမ်းအား—စက်ယန္တရားများအပေါ် ထိန်းချုပ်မှု၏ အရည်အသွေးပိုင်း ပြောင်းလဲမှု—ခုန်ပေါက်တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားနေရသည်။

“ရှင်က မထိဘဲ လုပ်နိုင်သွားပြီလား”

ကီကီသည် အနီးတွင် လွင့်မျောနေပြီး သူ့နားကပ်၍ တီးတိုးမေးသည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒါက... ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်လိုပဲ”

လင်းရှန်က ပြန်ဖြေသည်။

“အစ်ကိုလင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေ တိုးတက်နှုန်းကို ကြည့်ရရင်၊ ငါက တော်တော်လေး ပျင်းရိနေခဲ့တာပဲ”

လုရှင်းချန်က သူ၏ ဓာတ်ငွေ့မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှ အသံဩဩဖြင့် ရေရွတ်နေသည်။

တင်းကျန်းရီသည်လည်း လင်းရှန်ကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စွမ်းရည်ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် ရှင်းလင်းစွာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ မွန်းစတားစွမ်းအင်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်”

မှိုဖုံးနေသော လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာစဉ် နန်ကျင်း၏ ဘေးရှိ အားဖေးသည် ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။

တင်းကျန်းရီ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ အားဖေးသည် မွန်းစတားတည်ရှိမှုနှင့် အမှောင်အမှတ်သားများကို ခံစားနိုင်သည်ကို သူမ သိသောကြောင့် သူမလည်း အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ Black Hwak တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံသည် ရေဒါနှင့် ဒေတာစနစ်မြင်ကွင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူမက အခုထိ သေချာအသုံးမပြုတတ်သေးသောကြောင့် သူမသည် မျက်နှာပြင်ကိုသာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

“မှိုလူသားတွေက အသက်ရှင်နေတယ်… ဒါပေမဲ့ သူတို့က လူတိုင်းသိကြတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေနဲ့ ကိုက်ညီပုံမရဘူး”

“အားလုံး သတိထားကြပါ… ဒီအရာတွေက ဘယ်လို ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ ဖြစ်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မတို့ မသိဘူး၊ ဒါကြောင့် ထိတွေ့မှုကို ရှောင်ရှားပါ”

နန်ကျင်းက ပြင်းထန်စွာ သတိပေးသည်။

“အစ်မကျင်း...” အားဖေး၏ အသံ တင်းမာလာသည်။

“ကျွန်တော် ခံစားမိနေတာ မှိုလူသားတွေဆီက မဟုတ်ဘူး”

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

လင်းရှန်သည် နောက်ထပ် ပျက်စီးနေသော ကားတစ်စီးကို ဝါးမျိုနေစဉ်တွင် တစ်စုံခုတစ်ခုမှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရေတွက်လို့ မရနိုင်သော မှိုလူသားများသည် သူတို့ကို ကြည့်နေကြသည်—သို့သော် ထိုအကြည့်များကြားတွင် အခြားတစ်ခုခု ရောနှောနေ၏။

“ကီကီ”

“ရပြီ”

လင်းရှန်ထံမှ လျင်မြန်သော အချက်ပြမှုနှင့်အတူ ကီကီသည် အသင့်အနေအထားတွင် ရပ်လိုက်သည်။ အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် လိုအပ်ပါက လူတိုင်းကို ချက်ချင်း လေထဲသို့ မြှောက်တင်ပေးနိုင်သည်။ အန္တရာယ်ရှိလာပါက သူတို့၏ ရွေ့လျားနိုင်မှုသည် ကြီးမားသော အားသာချက် ဖြစ်၏။

လူတိုင်းသည် သတိအပြည့်ဖြင့် လင်းရှန်ပတ်လည်တွင် စုဝေးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိနှင့် ကြည့်နေကြသည်။ လင်းရှန်သည် ထိုအချိန်တွင် ခြိမ်းခြောက်မှုများကို လျစ်လျူရှုထားသည်၊၊ ဝါးမျိုမှုသည် ဦးစားပေး နံပါတ်တစ် ဖြစ်နေနေသောကြောင့်— အာရုံစိုက်နေသည်။

သူတို့သည် မွန်းစတားများကို စူးစမ်းရန် သို့မဟုတ် ပစ္စည်းများ ရှာဖွေရန် ဤနေရာသို့ လာခြင်းမဟုတ်ပေ—သူတို့သည် ရထားလမ်းများကို ပြုပြင်ရန်နှင့် ထွက်ပြေးရန် ဤနေရာသို့ လာခြင်းဖြစ်သည်။

ဂလောက် ဂလောက်...

စိုစွတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော လှိမ့်နေသည့်အသံထွက်ပေါ်လာသည်— လူတိုင်းသည် အသံလာရာ အရင်းအမြစ်ဆီသို့ မျက်လုံးများ လှည့်လိုက်ကြသည်။ အနက်ရောင်၊ ဘောလုံးပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခုသည် ရှေ့ရှိ အရိပ်များမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လှိမ့်ထွက်လာသည်။

“သတိထား” နန်ကျင်းသည်အားဖေးနှင့် အခြားသူများကို သူမနောက်သို့တွန်းပို့ရင်း အော်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ပို၍ နီးကပ်လာသောအခါ မှိုများ၏ အလင်းရောင်က ၎င်းသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်သည်ကို ဖော်ပြနေသည်—မှိုအမျှင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဦးခေါင်းတစ်ခု။

ထို့နောက် လှိမ့်နေသည့် အသံများ ပို၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမှောင်ထဲမှ ဦးခေါင်းများ ပို၍ ပို၍ လှိမ့်ထွက်လာသည်။ တစ်ခုချင်းစီသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် အသက်ရှိပုံရပြီး လမ်းထောင့်များ—မီးတိုင်များ၊ ဥယျာဉ် အစွန်းများ၊ ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်များဆီသို့ လှိမ့်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်ကာ၊ သူတို့၏ မှိုဖုံးထားသော၊ ဖယောင်းကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာများကို အသစ်ရောက်လာသူများဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ မျက်လုံးများက တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

Chapter 487

မှိုဦးခေါင်းများ ၄

“လင်းရှန်...” ကီကီ၏ အသံသည် တိုးညင်းနေပြီး၊ သူမသည် အားလုံးကို သူမ၏ စွမ်းအားဖြင့် ရွှေ့ပြောင်းပေးရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

မည်သူမျှ ဓာတ်မီးကို မသုံးခဲ့ကြပေ။ သူတို့၏ ခြေသံများသည် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ သို့သော် အခုအခါ လမ်းထောင့်တိုင်း၌ မှိုဦးခေါင်းများက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“သူတို့က တကယ့် လူသားဦးခေါင်းတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်” တင်းကျန်းရီက ရေရွတ်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကပ်ပါးမှိုအောက်မှာ ဇီဝဖြစ်စဥ် ဒါမှမဟုတ် ဇီဝဗေဒမဟုတ်တဲ့ အရာအဖြစ် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်း ခံရခြင်း ရှိ၊ မရှိ မရှင်းလင်းဘူး”

သူမသည် အနီးရှိ ဦးခေါင်းတစ်ခုဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “အကောင်းဆုံး ချဉ်းကပ်မှုက… ကျွန်မ လေ့လာဖို့အတွက် နမူနာအချို့ ပြန်ယူခဲ့မယ်”

လင်းရှန်သည် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားနေရသည်။ သူမသည် ထိုအရာကို ရထားဆီသို့ ယူဆောင်လာပါက မည်သူမျှ ပြန်အိပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လက်ရှိအချိန်၌ အရာရာတိုင်းသည် တစ်စက္ကန့်ချင်း ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလာသည်။ လူတိုင်းသည် ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ သတိထားနေကြသည်။ လင်းရှန်သည် အချိန်ခနယူပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်ကာ အဝေးရှိ ပျက်စီးနေသော လမ်းမီးတိုင်ကို ပြုပြင်ပြီး လျင်မြန်စွာ ဘက်ထရီတစ်ခုကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများ တဖျတ်ဖျတ်လှုပ်လိုက်သည်နှင့် မီးတိုင်သည် မှိန်ဖျော့သော အဝါရောင် အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလာသည်။

ထိုအရာက... မှားယွင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ပတ်ပတ်လည်ရှိ မှိုလူသားများအားလုံးသည် ကရက်-ကရက်-ကရက် အသံများနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်စွာ လှည့်ပတ်နေကြသည်။ သူတို့သည် မြေပြင်မှ သူတို့၏ မှိုအမျှင်များကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ပြီး အဆစ်များ ကွဲအက်ကာ တဆတ်ဆတ် လှုပ်နေသည်။ အချို့က လမ်းလျှောက်ကြသည်၊ အချို့က တက်လာကြသည်၊ ထိတ်လန့်ဖွယ် ရုပ်သေးရုပ်များကဲ့သို့ အလင်းဆီသို့ ရွေ့လျားနေကြသည်။

ထို့နောက် အဆိုးရွားဆုံးအပိုင်းက ဖြစ်ပျက်သွားသည်။

မှိုလူသားများသည် မီးတိုင်ပတ်လည်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်ရှိ မှိုမျှင်များသည် အလွန်အကျွံ ကြီးထွားလာပြီး လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်ရင်း ပွားလာသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့သည် လမ်းမီးတိုင်ကို ဖုံးအုပ်ပြီး တက်သွားကာ မီးလုံးကို လုံးဝ ဖုံးအုပ်ထားသော ဇီဝအမိုးခုံးတစ်ခုအဖြစါ ယက်လုပ်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် လင်းရှန် ပြုလုပ်ထားသော ဘက်ထရီသည် ပျက်စီးသွားပြီး မီးလုံး ပိတ်သွားသည်။

အမှောင်ထု ပြန်ရောက်လာသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ဖြူဖျော့သွားကြလေ၏။

“ဒီအရာတွေ ကျွန်မတို့ ရထားပေါ် မရောက်သွားတာ ကံကောင်းတယ်...” နန်ကျင်းက ရေရွတ်သည်။

“ဒီမှိုမျှင်တွေက စွမ်းအင်ကို ဝါးမျိုနိုင်တယ်”

လော့ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

“ပြီးတော့ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရင် ပေါက်ကွဲမှုလိုမျိုး ဆက်စပ် တုံ့ပြန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်။ ဒါက ကိုင်တွယ်ရတာ ခက်ခဲမယ့်ပုံပဲ”

လင်းရှန်၏ အမူအရာ မှောင်မိုက်သွားသည်။ ထိုအရာတွေက ထိတ်လန့်စရာကောင်းလေသည်။ သူတို့ အနန္တရထားပေါ် ရောက်လာပါက မည်သို့ ပျက်စီးစေမည်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ သူတို့သည် စက်ပစ္စည်းများ၏ ရန်သူများ ဖြစ်နေကြ၏။ အဆိုးဆုံးမှာ—လေထဲတွင် လွင့်နေသော မှိုအမှုန်အမွှားများသည် အဏုကြည့်မှန်ဘီလူးဖြင့်သာ မြင်ရသည်။ ရှူသွင်းမိပါက… လုံးဝ ပျက်စီးခြင်းပင်။

“လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွေမှာ ဇီဝ-စွမ်းအင်လည်း ပါဝင်တယ်” တင်းကျန်းရီက ထပ်ပြောသည်။

“ဒီမှိုအမှုန်အမွှားတွေက ဗိုင်းရပ်စ်တွေထက် ပိုအန္တရာယ်များနိုင်တယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဖယ်ရှားခြင်းကတောင် အလုပ်မဖြစ်နိုင်ဘူး”

လင်းရှန်သည် လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားရသည်။

“ဟူး... မှိုအမှုန်အမွှားတွေ ငါတို့ကိုယ်ပေါ် ကပ်နေပြီး ဖယ်ရှားလို့ မရဘူးဆိုရင်၊ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရမလဲ”

“အော်၊ ဒါက လွယ်ပါတယ်”

သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ တင်းကျန်းရီသည် စိုးရိမ်ပုံ မရပေ။

“မှိုအမှုန်အမွှားတွေကို ချေဖျက်ဖို့ နည်းလမ်းများစွာ ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့က အိုဇုန်းခန်းထဲမှာ မီးခိုးချနိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သန့်ရှင်းတဲ့အခန်းထဲမှာ ခရမ်းလွန်ရောင်ခြည်နဲ့ ပိုးသတ်နိုင်တယ်... သာမန်အားဖြင့်တော့...”

သူမသည် လမ်းဘေးရှိ တောက်ပနေသော မှိုခင်းကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါတွေက တကယ်ပဲ မှိုတွေ ဖြစ်ပြီး အမှောင်သတ္တဝါ အယောင်ဆောင်ထားတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်ပေါ့”

“ဒါရိုက်တာတင်း ကြည့်ဦး”

ကီကီသည် လမ်းထောင့်တိုင်းမှ သူတို့ကို ကြည့်နေသော မှိုဦးခေါင်းများဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

“အဲဒီကောင်တွေက အလင်းရောင်ကို တုံ့ပြန်မှု မရှိဘူး။ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို စိုက်ကြည့်နေတာပဲ”

“လှုပ်လာပြီ”

ထိုစကားလုံးသည် သူမ၏နှုတ်ဖျားမှ ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ထောင့်ရှိ မှိုလူသားဦးခေါင်းတစ်လုံးသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ပုံစံဖြင့် ဖောင်းတတ်လာသည်။ ထိုတွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာသည် ထူးဆန်းသော လေပူဖောင်းကဲ့သို့ ဖောင်းကားလာ၏။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ကီကီဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

“ကီကီ ကာထားလိုက်”

“ရပြီ”

ကီကီသည် ဖောင်းကားနေသော မှိုဦးခေါင်းကို စိတ်စွမ်းအင်အတားအဆီးတစ်ခုဖြင့် ချက်ချင်း ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဦးခေါင်းသည် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပုပ်နေသော၊ ပြာဖျော့ဖျော့ ဦးနှောက် အမှုန်အမွှားများနှင့် အညိုရောင် မှိုအမှုန်အမွှားများမှ ထူထပ်သောမြူခိုးများ ပန်းထွက်လာသည်။ စိတ်စွမ်းအင်အတားအဆီးက ၎င်းတို့အားလုံးကို အတွင်း၌ တင်းကျပ်စွာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့၏။

“အရမ်းရွံ့ဖို့ ကောင်းတာပဲ”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မှိုဦးခေါင်းများ ပို၍ ဖောင်းကားလာပြီး သူတို့ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လှိမ့်လာကြသည်။

“လှုပ်ရှားတော့”

အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိသော လင်းရှန်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ ကီကီသည် အားလုံးကို သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဆွဲယူကာ ကောင်းကင်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း ခရက် ဝုန်း အုန်း

သူတို့ ရောက်ရှိခဲ့သော လမ်းမပေါ်မှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ သူတို့ ရှိခဲ့သော လမ်းမသည် ယခုအခါ ထူထပ်သော မှိုအမှုန်အမွှား မြူခိုးများက လုံးဝ ဝါးမျိုသွားပြီ ဖြစ်၏။

“ဒါက ဘာကြီးလဲ… အမှုန်ဗုံးတွေလား” နန်ကျင်းက ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု ရောနှောနေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် မွန်းစတားများကို မကြောက်ပေ—သို့သော် ဤ ကပ်ပါးမှို အမှုန်အမွှားမြူခိုးများက သူမကို ရင်ဆိုင်ရန် အင်အားမရှိတော့သလို ခံစားရစေသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့အဖွဲ့တွင် ကီကီကဲ့သို့သော စွမ်းအားရှင်တစ်ယောက်ရှိနေ၍ မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာပေမည်။

“အဲဒီ ကားမြို့တော်ဆီကို—ဘလောက်နှစ်ခုလောက် ဝေးသေးတယ်။ မြန်မြန် သွားကြစို့”

လင်းရှန်က တင်းမာစွာ ပြောသည်။ ထိုနေရာက သူ့ကို ထိတ်လန့်စေပြီး သူသည် နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မနေချင်တော့ပေ။

ဟူး ဟူး ~ ဝှစ်

ယိကျင်းမြို့ အပေါ်ဘက်ရှိ လေထုသည် ဆိုးဝါးသောမှိုနံ့များဖြင့် ထူထပ်နေသည်။ ကီကီသည် လူခုနစ်ယောက်အဖွဲ့အပေါ်တွင် ကြည်လင်သော စိတ်စွမ်းအင်ဒိုင်းကာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ကားမြို့တော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည်။

မကြာမီပင်၊ အဆောက်အအုံနိမ့်သော လမ်းများ ဖြောင့်တန့်စွာ ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့၏နောက်တွင် ကျယ်ပြန့်သော ပွင့်လင်းသည့် ကားရပ်နားရန် နေရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ စွန့်ပစ်ထားသော၊ ပျက်စီးနေသော ကားရာပေါင်းများစွာသည် ကွင်းပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ယာဉ်တိုင်းသည် မှိုခင်းများနှင့် အလင်းရောင်ထွက်သော မှိုများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး၊ ထိုအရာအားလုံးကို အိပ်မက်ဆန်ဆန်လှပသောအလင်းရောင်ကို ပေးစွမ်းနေ၏... အကယ်၍ သင်သည် ထိုတောက်ပနေသော မှိုများအောက်တွင် ညစ်ညမ်းသော၊ ပုပ်နေသော မှိုမျှင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသောသတ္တဝါများရှိနေသည်ကိုသာ မသိခဲ့ပါက…

“မောင်းလို့ရတဲ့ ယာဉ်တွေကတော့ အရင်ထဲက ပျောက်ကွယ်သွားလောက်ပြီ”

လော့ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်… ကျုပ်တို့က ကားတွေအတွက် လာတာ မဟုတ်ဘူး”

လင်းရှန်က ပြန်ဖြေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နန်ကျင်းသည် အားဖေး၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသည့်အမူယာကို သတိပြုမိသွားကာ မေးလိုက်သည်။

“အားဖေး ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“အစ်မကျင်း... ကျွန်တော် ခံစားရတာက... ကျွန်တော်တို့ကို နေရာတိုင်းက မွန်းစတားတွေ စောင့်ကြည့်နေတယ်...”

နန်ကျင်း၏ စူးရှသောမျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ မြို့သည် မှောင်မိုက်သော ကောင်းကင်အောက်တွင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး၊ မှိုခင်းများက နေရာတိုင်းတွင် ပျံ့နှံ့နေ၏။ လမ်းများပေါ်ရှိ လူပုံသဏ္ဌာန် မှိုလူသားပုံရိပ်များမှလွဲ၍ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပုံရပေ။

သို့သော် အားဖေး၏ မသိစိတ်က ခံစားမိရင် ၎င်းက မှားခဲသည်ကို သူမ သိထားသည်။ သူမ လင်းရှန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။