အခန်း (၄၉၀-၄၉၁)

Chapter 490

Fire Book ၃

သူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

“လင်းရှန်၊ သတိထား”

ကီကီက အသံကုန်အော်လိုက်သည်။

သူမသည် ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအင်အတားအဆီးတစ်ခုကို မြှင့်တင်ကာ အဖွဲ့ကို ဝန်းရံလိုက်သည်။ လွင့်မျောနေသော ထီးသည် လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ထောင်ပေါင်းများစွာသော သေးငယ်သော တောက်ပနေသော မှိုအမှုန်အမွှားများကို မြူခိုးထနေသော၊ တောက်ပသော တိမ်တိုက်ကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲစေသည်။

“ငါတို့ အပေါ်မှာ”

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အဖြူနှင့် ပန်းရောင် ထီးပုံစံ မှိုပွင့်များ သည်းထန်စွာ ကျဆင်းလာသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် စိတ်စွမ်းအင်ဒိုင်းကာကို ထိမိပြီး ပျက်စီးသွားကာ မှိုအမှုန်အမွှားများကို အောက်ရှိ မှိုလူသားများကို ထိမှန်သွားသည်၊၊

တစ်စက္ကန့်အတွင်း မှိုလူသားများသည် ပြင်းထန်စွာ ဗီဇပြောင်းလာသည်။ အဖြူရောင်မှိုများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပေါက်ထွက်လာသည်။ သူတို့၏ ခြေလက်များ ပေါက်ကွဲကုန်သည်။ သူတို့၏ ဦးခေါင်းများ မြေပြင်ပေါ် လှိမ့်ကျသွားသည်။ သူတို့နေရာတွင် ထူးဆန်းသော အဖုများ ဖုံးအုပ်ထားသော ဧရာမ၊ တစ်မီတာမြင့် မှိုကြီးများ ပေါက်လာသည်။ သူတို့၏ လည်ပင်းများမှ မှိုမျှင်များသည် လေထဲတွင် တောက်ပနေသော မှိုဦးထုပ်များကို ဖန်တီးကာ မှိုအမှုန်အမွှားများကို ဒီရေတစ်ခုအလား ထုတ်လွှတ်နေသည်။

လင်းရှန်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။

“ဒီမှိုအမှုန်အမွှားတွေက သူတို့ကို ဗီဇပြောင်းစေခဲ့တယ်... အချိန်တစ်မိနစ်တောင် မကြာဘူး”

“ထူးဆန်းတာက—ဒီ မှိုအမှုန်အမွှားတွေက ကျွန်တော်တို့ အပေါ်မှာပဲ ကျနေတာ” လော့ယန်က အော်သည်။

လင်းရှန်သည် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ပင်၊ ဤနေရာသာ မှိုအမှုန်အမွှား ကျဆင်းမှုအောက်တွင် ရှိနေ၏။

“ကီကီ ထွက်သွားမယ်—အခုပဲ”

ဟူး—

ကီကီသည် သူတို့ကို ကီလိုမီတာ အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ပျံသန်းသွားသည်။ မှိုအမှုန်အမွှားကွက်ကျားမိုးသည် သိသိသာသာပါးလျသွား၏။

နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကားမြို့တော် အပေါ်ရှိ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပနေသော မှိုအမှုန်အမွှားများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြို့၏ ကျန်ရှိသော အပိုင်းသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

တင်းကျန်းရီသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခုန်ပေါက်နေသော မှိုအလွှာများကို စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

“ကျွန်မ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒီမြို့တစ်ခုလုံးရဲ့ မှိုမျှင်ကွန်ရက်က ကြီးမားတဲ့ သက်ရှိစနစ်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မတို့ နေရာတစ်ခုမှာ အချိန်ကြာကြာနေခဲ့တာကြောင့် သူက တုံ့ပြန်ခဲ့တာပဲ”

မကြာမီပင် မှိုအမှုန်အမွှားများသည် သူတို့၏ နေရာသစ်ဆီသို့ စတင် လွင့်မျောလာသည်။

“အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“ငါတို့ အနီရောင်ဆေးကုမ္ပဏီကို သွားကြမယ်။ ရထားဆီ ပြန်သွားရင်၊ ငါတို့အကုန် သေလိမ့်မယ်”

“သဘောတူတယ်”

ထရပ်ကား ၂၀ ကျော်ကို ဝါးမျိုခဲ့ပြီးနောက် လင်းရှန်သည် ပစ္စည်းများကို ခိုင်မာစွာ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့သည်—သို့သော် ရထားလမ်း ပြုပြင်ရေးအတွက် လိုအပ်သည့်အရာများ ရှိနေသေးသည်။ သူတို့ အနီရောင်ဆေးဖက်ဆိုင်ရာကုမ္ပဏီဆီ ပျံသန်းနေစဉ် ကီကီကို စွန့်ပစ်ထားသော ကားများကို ဆွဲယူခိုင်းကာ ဝါးမျိုလာသည်။

သူ၏ ဗီဇသည် မှန်ကန်သည်—ယိကျင်းမြို့သည် အခုအခါ လုံးဝ အသက်ဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ အောက်ရှိ မှိုအလွှာများသည် သူတို့ အပေါ်မှ ဖြတ်သွားသောအခါ သွေးနီရောင် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလာသည်။ အရိပ်များမှ မှိုဦးခေါင်းများ လှိမ့်ထွက်လာပြီး တောက်ပနေသော မှိုများက ထူထပ်သော မှိုအမှုန်အမွှား မြူခိုးများကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။ တစ်ချိန်က တောက်ပသော၊ တိတ်ဆိတ်သော မြို့အဖြစ် မြင်ရသောအရာသည် အခုအခါ အညိုရောင်-အဝါရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသည်။

ဤအရာကို မြင်သည်နှင့် လင်းရှန်က ကီကီကို ပြောသည်။

“သွား အမြန်လေး”

“အိုကေ”

လော့ယန်သည် ထိတ်လန့်နေပုံရသည်။ “အခုချိန်မှာ ရထားက တိုက်ခိုက်ခံနေရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“ငါတို့ ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး။ သူတို့ တိတ်ဆိတ်နေဖို့—အလင်းမရှိ၊ အသံမရှိဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရမယ်”

….

ရထားပေါ်တွင် ရှီတိယွမ်နှင့် ချန်ဆီရွှမ်တို့သည် မြင့်တက်လာသော မြူခိုးများကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“အတွင်းပိုင်း လေလည်ပတ်မှုစနစ်ကို ဖွင့်… ရထားတွဲတွေကြားက ချိတ်ဆက်မှုတိုင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်”

“စိုစွတ်တဲ့ မျက်နှာသုတ်ပုဝါတွေ သုံး”

“ရေချိုးခန်း လေဝင်ပေါက်တွေနဲ့ အညစ်အကြေး ပိုက်တွေကို ဖုံးလိုက်—မှိုအမှုန်အမွှားတွေ ဝင်မလာစေနဲ့”

“ကျွန်မတို့ ကပ္ပတိန်လင်းအဖွဲ့နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားပြီ”

ရှုချင်းက ပြောသည်။

“သူတို့ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်။ အခု ငါတို့ လင်းရဲ့ အမိန့်တွေကို လိုက်နာရမယ်—အသံမထွက်ပဲ၊ လုံးဝ အမှောင်ချထား”

“အမိန့်ရရှိပါတယ်”

“အားလုံး၊ မျက်နှာဖုံးတွေဝတ်ကြ… အရေပြားတွေ မပေါ်စေနဲ့”

ချန်ဆီရွှမ်နှင့် ရှုချင်းတို့သည် လူတိုင်းကို စစ်ဆေးကြသည်။ ရထားက ခိုလှုံနေရာပေးထားသော်လည်း သူတို့သည် အခွင့်အရေးကို မယူကြပေ။ လူများသည် အစောပိုင်းက ဝတ်ခဲ့သော နှင်းကာဝတ်စုံများကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

ခရီးသည် ၄,၀၀၀ ကျော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရွေ့လျားကာ ဖြစ်နိုင်သည့် အပေါက်တိုင်းကို ပိတ်ဆို့ကြသည်။ အနန္တရထားသည် သေစေနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လေထုပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ပင်၊၊

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အညိုရောင်-အဝါရောင် မှိုအမှုန်အမွှား မြူခိုးများသည် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူတို့ကို ဝန်းရံလိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်များသည် အဝါရောင် အလွှာတစ်ခုဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖုံးအုပ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထီးပုံစံ မှိုပွင့်များ ကောင်းကင်မှ ဆက်လက်ကျဆင်းနေစဉ် ကီကီသည် လင်းရှန်နှင့် အခြားသူများကို လေထုအထက်မှ သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။ မကြာမီပင် သူတို့သည် မြို့၏ စက်မှုဇုန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျယ်ပြန့်သော မြေကွက်ကို သိမ်းပိုက်ထားသော ဧရာမ တြိဂံပုံ အဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်း၏ မူလ ပတ်ပတ်လည်နံရံများကို လျှပ်စစ်ဝါယာကြိုးကွက်ဖြင့် ပတ်ထားသော မြင့်မားသော အတားအဆီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး မီတာအနည်းငယ်တိုင်းတွင် ဆူးတပ်ခြံစည်းရိုးများနှင့် သေနတ်တာဝါများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်—ဖုတ်ကောင်ဒီရေလှိုင်း ကာကွယ်ရေးစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ ရှင်းနေ၏။ ယခုအခါ သဲအိတ်ခံတပ်များက ပြိုကျနေပြီး သဲများသည် မှိုများနှင့် ရောနှောကာ အသားထူထပ်သော အရာများ၏ ပျားအုံပုံစံ အသွင်သဏ္ဌာန် ဖြစ်နေသည်။ စက်သေနတ်ကြီး၏ ပြောင်းသည် မှိုပွင့်များဖြင့် လိမ်ကွေးနေပြီး၊ ကျည်ခါးပတ်ပေါ်ရှိ မပစ်ရသေးသော ကျည်ဆန်များတွင် သစ်သားမှိုကဲ့သို့ အနက်ရောင်မှိုများ ပေါက်နေ၏။

ဧရာမ တြိဂံပုံ အဓိက အဆောက်အအုံသည် တောက်ပနေသော မှိုမျှင်များ၊ ဗီဇပြောင်းမှိုများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးအုပ်နေသည်။ ၎င်းသည် ထိတ်လန့်ဖွယ် သားဖောက်အသိုက်တစ်ခုနှင့် တူလေ၏။ ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ခရမ်းရောင်နှင့် အနက်ရောင်မှို ပေါက်ဖွားမှုများသည် ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် တွယ်ကပ်နေသည်။ တောက်ပနေသော အမြှေးပါးများသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ကြည်လင်နေသည်— အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ လူပုံသဏ္ဌာန် အရိပ်များကို မြင်နိုင်သည်။ လုံခြုံရေးဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ဖုတ်ကောင်များနှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော သုတေသီများ၊ အားလုံးသည် ထူထပ်သော မှိုမျှင်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလေသည်၊၊ အဆောက်အအုံ၏ အပေါ်ဘက်တွင် “အနီရောင်ဆေးဖက်ဆိုင်ရာကုမ္ပဏီ” ဟူသော အမည်ကို မထင်မရှား မြင်နိုင်သည်—“အနီရောင်” ဟူသော စကားလုံးများသာ မှိန်ဖျော့စွာ တောက်ပနေသေးသည်။

“ဒါက ဘယ်လို မှိုမျိုးစိတ်လဲ လူတွေကို စားတယ်လား”

ကီကီ၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားကာ စက်ဆုပ်စွာ အော်လိုက်သည်။

အဖွဲ့သည် ပို၍ နီးကပ်စွာ ပျံသန်းလာသည်နှင့်အမျှ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ပို၍ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်လာသည်။ မှိုမျှင်ကွန်ရက်သည် ခုန်ပေါက်နေသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများနှင့် ဆင်တူနေကာ—လုံးဝ ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းလေ၏။

“ဒီမှာ မှိုကြီးထွားမှုရဲ့ သိပ်သည်းဆက ကျွန်မတို့က ကွန်ရက်ရဲ့ ဗဟိုအနီးမှာ ရှိနေတယ်လို့ ညွှန်ပြတယ်”

တင်းကျန်းရီက ထူထပ်စွာ မြင့်တက်လာသော မှိုအမှုန်အမွှား မြူခိုးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။

“ပြီးတော့ ဒီ မှိုအမှုန်အမွှားတွေက မီးလောင်လွယ်တယ်။ ကျွန်မတို့ သတိထားရမယ်”

မြို့သည် အခုအခါ မြူခိုးများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးအုပ်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပါက ရလဒ်သည် ကပ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်ပေမည်။ လင်းရှန်လည်း AT Field ကာကွယ်ရေးများဖြင့်ပင် သူသည် ထိုသို့သော ပေါက်ကွဲမှုမှ အသက်ရှင်နိုင်မလားဆိုသည်ကို သံသယရှိနေ၏။

ထိုအချိန်တွင် တစ်ခုခုက လင်းရှန်၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

“ကီကီ၊ ပိုနီးအောင် သွား”

“ဘယ်ကိုလဲ”

“အဲဒီကို”

လင်းရှန်သည် အဓိက အဆောက်အအုံ၏ အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

သူသည် မှိုအလွှာများအောက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် မြှုပ်နေသော ထူးဆန်းသော အနက်ရောင် စမ်းသပ်ဗင်ကား အများအပြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကီကီသည် သူတို့ကို အောက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီး သူမ၏ စိတ်အားဖြင့် အလွှာများကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ရာ ယာဉ်များထဲမှ တစ်စီးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

၎င်းသည် တြိဂံပုံ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်သည်။

လင်းရှန်နှင့် ကီကီနှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြသည်—၎င်းသည် သူတို့ ဟန်ရှန်းတောင်ကြားမှ ထွက်ခွာလာစဉ်က တွေ့ခဲ့ရသော အမှတ်အသားနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဦးလေးဝူ ပေးခဲ့သော ငွေနဂါးဆယ်ဆပန်းပါဝင်သည့် ထူးဆန်းသော သတ္တုသေတ္တာပေါ်တွင် ရှိသော အမှတ်အသားနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပင်၊၊

Chapter 491

အနီရောင်ဆေးဖက်ဆိုင်ရာ ကုမ္ပဏီ ၁

“အဲဒီ သင်္ကေတပဲ”

ကီကီ ချက်ချင်း သတိရသွားသည်။

“ဒါဆို အရင်တုန်းက ဦးလေးဝူတို့အဖွဲ့ တွေ့ခဲ့တဲ့ သုတေသနယာဉ်တန်းက အနီရောင်ဆေးဖက်ဆိုင်ရာကုမ္ပဏီကလား”

“အနီရောင်ကမ္ဘာဖြစ်နိုင်တယ်”

နန်ကျင်းက ပြင်ပေးသည်။

“အဲဒါ အနီရောင်ဆေးဖက်ဆိုင်ရာအဖွဲ့ရဲ့ လိုဂိုတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ အဖွဲ့အစည်းကတော့ သေချာတယ်”

“ဒါရိုက်တာတင်း၊ စကင်ဖတ်လိုက်ပါ။ အားဖေးက အခြေအနေ ထူးခြားတာရှိမရှိ စစ်ကြည့်ပါ” လင်းရှန်က အဓိက အဆောက်အအုံကြီးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

“ဘာမှ မရှိဘူး။ အပြင်ဘက်မှာ မှိုအလွှာတွေက အရမ်းထူတယ်။ အတွင်းထဲက ဘာကိုမှ အာရုံခံလို့ မရဘူး”

တင်းကျန်းရီက ပြန်ဖြေသည်။ အားဖေးလည်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဒီနေရာက ကြည့်ရတာ ကပ်ပါးကောင်လို ဖြစ်နေပြီ… အထဲမှာ ရှင်သန်နေတဲ့လူတွေကျန်သေးတယ်လို့ ရှင်တို့ တကယ်ထင်တာလား”

နန်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး မှိုများနဲ့ ဖုံးအုပ်နေသည်။ ပုံသဏ္ဌာန်ကြောင့်သာ အဆောက်အအုံမှန်း သိနိုင်ပြီး မဟုတ်လျှင် ဧရာမ မှိုအော်ဂဲနစ်သက်ရှိကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေပေမည်။ မှိုမျိုးခွဲများ၊ မှိုအမှုန့်များ၊ မှိုဥများက အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

“ကြိုတင်ကာကွယ်ထားတာ မမှားပါဘူး”

ဖျတ် ဖျတ် ဖျတ်

လင်းရှန်သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဒရုန်းနှစ်စင်းကို ထိုနေရာတွင် တည်ဆောက်လိုက်သည်။ သူသည် ယခုအခါ မည်သည့်ကိရိယာမှ မပါဘဲ ၎င်းတို့အား အဝေးမှ ထိန်းချုပ်နိုင်လေပြီ။ ဒရုန်းငယ်လေးများ ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပျံဝဲသွားသည်နှင့်အတူ လင်းရှန်သည် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ အဆောက်အအုံကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူတို့အပေါ်မှ အဖြူရောင်ငှက်မွေးကဲ့သို့သော မှိုဦးထုပ်များသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အညိုရောင်-အဝါရောင် မှိုအမှုန်မြူခိုးများနှင့် ရောနှောသွားသည်။ မြင်ကွင်းသည် လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာသည်။ အဓိကဝင်ပေါက်ရှိ ဆုံလည်တံခါးသည် မှိုအမျှင်များဖြင့် လုံးဝ ပိတ်ဆို့နေသည်။ အလိုအလျောက် မှန်တံခါးများသည်ပင် မှိုများနှင့်ပေါင်းစပ်ပိတ်ဆို့နေလေပြီ။ ကီကီသည် ၎င်းတို့ကို စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ဆွဲယူပြီး ဝင်ပေါက်တစ်ခုလုံးကို ခွာထုတ်လိုက်သည်။

“မြန်မြန်… အထဲဝင်… မှိုအမှုန်အမွှားတွေ မထိစေနဲ့”

သူတို့သည် မှောင်မည်းနေသော ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ပြေးဝင်လိုက်သည်နှင့် နောက်ဘက်မှ တရစပ် မြည်ဟည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဆောက်အအုံပေါ်တွင် တွယ်ကပ်နေသော မှိုအသားစိုင်များပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့သော မှိုအမှုန့်များသည် အဖြူရောင် အမျှင်များ ပေါက်ထွက်လာစေသည်။ အတွင်းဘက်တွင် ဖုတ်ကောင်အလောင်းများသည် နိုးထလာသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားရုန်းကန်လာကာ ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ အရေပြားများ တစ်စစီ ကွာကျလာသည်နှင့်အမျှ မှိုအဖုအကျိတ်များသည် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ပေါက်ထွက်လာသည်။

အပြင်ဘက် ဧည့်ခန်းမအတွင်း၌ လင်းရှန်သည် ကြီးမားသော မီးမောင်းတစ်လုံးကို ဖန်တီးလိုက်ရာ ထိုမီးမောင်းသည် အပေါ်သို့ တက်ကာ ထိုနေရာကို လင်းထိန်စေသည်။ တစ်ချိန်က ခမ်းနားထည်ဝါခဲ့သော ဧည့်ခန်းမသည် ယခုအခါ စစ်မြေပြင်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်—မှိုများ ဖုံးအုပ်နေသော လူအများသည် ပြေးလွှားနေရင်း သို့မဟုတ် ခြေလှမ်းနေရင်း အလယ်တွင် ရပ်တန့်နေကြသည်။ မီးပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ မှိုလူသားများသည် တုန်ခါလာပြီး မီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ယိုင်ထိုးယိုင်ထိုးဖြင့် လှမ်းလာကြသည်။

“သူတို့ရဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းကို ရှာ။ မြန်မြန်”

“ကောင်းပြီ”

လင်းရှန်တွင် ဤလှုပ်ရှားမှုများက အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မည်ကို စိုးရိမ်ရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် လမ်းပြရန်အတွက် မီးလုံးများကို ဆက်လက်ဖန်တီးနေပြီး ဒရုန်းများသည် စင်္ကြံလမ်းများအတိုင်း လျင်မြန်စွာ သွားလာကာ အန္တရာယ်များကို စကင်ဖတ်နေကြသည်။

“ဒီ ဆေးဝါးဓာတ်ခွဲခန်းတွေမှာ အများအားဖြင့် အဓိက သုတေသနဌာနတွေ ရှိကြပြီး နယ်ပယ်တွေအများကြီးကို လွှမ်းခြုံထားတယ်။ မှန်ကန်တဲ့ နေရာကို ရှာဖွေဖို့ အချိန်ယူရနိုင်တယ်” တင်းကျန်းရီက သူ၏ နောက်မှ ထက်ကြပ်မကွာလိုက်နေသည်။ မှိုများသည် “ဖုန်မှုန့်ကင်းစင်သော” လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေပြီး ပုပ်သိုးမှုလက္ခဏာများ နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည်။ သူမ၏ Black Hawk စွမ်းအားဝတ်စုံ၏ အမြင်အာရုံစနစ်ကို အသုံးပြု၍ သူမသည် အဆောက်အအုံကို လျင်မြန်စွာ စကင်ဖတ်ကာ မြေပုံထုတ်လိုက်သည်။

“C Block။ အလယ်ဓါတ်လှေကားကို သုံးပြီး အောက်ကို ဆင်းရမယ်”

ဇစ် ဇစ်

လင်းရှန်၏ လက်ဖဝါးမှ လျှပ်စစ်မီးပွားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ စင်္ကြံမီးလုံးများသည် ထပ်တူကျစွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာပြီး ယာယီမီးထွန်းစနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးသည်။

သူတို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်လေလေ၊ ထိုနေရာသည် ပို၍ ပျက်စီးယိုယွင်းနေလေဖြစ်သည်။ စင်္ကြံလမ်းအချို့သည် လုံးဝ လွှမ်းမိုးခံထားရသည်။

ဘုန်း

နန်ကျင်းသည် မှိုအမြစ်နံရံတစ်ခုကို ရိုက်ချိုးကာ လမ်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းပေးသည်။ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းများသည် အလွန်အန္တရာယ်များသောကြောင့် သူမနှင့် ကီကီတို့က ဦးဆောင်ရှင်းလင်းရေးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်၊၊ အားဖေးနှင့် မီးတောက်တို့၏ စွမ်းရည်များမှာ ပေါက်ကွဲတတ်သောကြောင့် တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါနိုင်ရုံသာ ရှိလေသည်။

“တစ်ခုခု လာနေတယ်”

အားဖေးနှင့် တင်းကျန်းရီတို့သည် တစ်ချိန်တည်းလိုလို ပြောလိုက်ကြသည်။ အဖွဲ့သည် ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြံလမ်းတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ လင်းရှန်၏ ယန္တရားနှလုံးသားသည် သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကိုသာ မီးထွန်းပေးထားသည်—ကျန်အရာအားလုံးကို မှိုအမျှင်များနှင့် အမှောင်ထုထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသည်။

တစ် တတ် တတ်—

လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော အသံသည် ထူးဆန်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ လုရှင်းချန်သည် မီးလုံးတစ်လုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ လင်းရှန်က လက်ကို ဆန့်တန်းကာ တားလိုက်သည်။

“မလုပ်နဲ့။ တစ်ခုခု မီးလောင်သွားရင် ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အပြင်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ကျွန်မ ရှင်းလိုက်မယ်”

နန်ကျင်းသည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး အမှောင်ထုကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမနှင့် ကီကီသာလျှင် အန္တရာယ်မရှိအောင် လှုပ်ရှားနိုင်သူများဖြစ်ကြသည်။

ရုတ်တရက်၊ ထိုအသံသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မီးရောင်အောက်ရှိ လိမ်နေသော မှိုအမျှင်များသာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။

“ထွက်ပြေးသွားတာလား”

ဂါးး—

သူတို့နောက်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လင်းရှန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဒရုန်းများကို ရှေ့နှင့် နောက်သို့ ပျံသန်းစေသည်။ ထိုအသံ၏ ရင်းမြစ်သည် လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာသည်— စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း သူတို့ဘက်သို့ လှိမ့်လာသည်မှာ ရွံရှာဖွယ် မှိုဦးခေါင်းများ ဖြစ်ကြပြီး မျက်နှာများသည် ပုပ်ပွကာ မှိုအမျှင်များနှင့် ရောထွေးနေသည်။

“သွား သွား”

လင်းရှန်သည် ဦးဆောင်ကာ ပြေးလွှားလိုက်သည်။ အစုလိုက်အပြုံလိုက် လာနေသော ထိုသတ္တဝါများသည် စုစည်းလာသော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်သည် နှေးကွေးသည်—အစစ်မှန်အန္တရာယ် မရှိပေ။

သူတို့သည် ဓာတ်ခွဲခန်းဧရိယာတစ်ခုကို ဖြတ်သွားစဉ် လော့ယန်သည် ရုတ်တရက် ဘေးဘက်စင်္ကြံလမ်းမှ အနက်ရောင် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမှောင်ထဲမှ လက်သည်းများပါသော၊ ကုန်းကုန်းကွကွ မှိုလူသားဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်သည် ပိုးသတ်ခန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင်။

“အ..ဂါးးး”

ထိုသတ္တဝါသည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ချလာပြီး ၎င်း၏ လက်သည်းများက ကြမ်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲနေသည်။ ပိုးသတ်ဆေးနံ့များက ဟောင်ထနေသည်။ လော့ယန်သည် ၎င်း၏ စွမ်းရည်ကို အလိုအလျောက် အသင့်ပြင်လိုက်သော်လည်း လင်းရှန်က ရှေ့သို့ တက်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်—

“သတိထား”

ဘစ်ဇ်

လင်းရှန်၏ ရှေ့တွင် AT စွမ်းအား စက်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ခုန်လာသော အလောင်းကောင်သည် ထိုစွမ်းအားကွင်းကို ရိုက်ခတ်မိပြီး နက်မှောင်သော-မီးခိုးရောင် အရာများ ပန်းထွက်လာရာ ၎င်းတို့သည် နံရံများပေါ်သို့ တွယ်ကပ်ပြီး ပင့်ကူများကဲ့သို့ လိမ်ယှက်ကာ ကပ်စေးသော မှိုအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“ဟေး”

ကီကီသည် စိတ်စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုကို လွှတ်လိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါကို အနက်ရောင်မြူခိုးတိမ်တစ်ခုအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။

“သူတို့ကို မထိနဲ့… နန်၊ မလုပ်နဲ့”

လင်းရှန်က အော်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အဖွဲ့သည် မည်မျှပင် အင်အားကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ဤအရာများသည် အဆုံးမဲ့ထူးဆန်းနေပေသည်။

“သူ့ရဲ့ ယူနီဖောင်းက… စမ်းသပ်ခံ ပုံစံလိုပဲ” နန်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ခွဲခြားဖို့ မှိုအမျိုးအစား အရမ်းများတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ရှိ အချက်အလက်အရ မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားတာက အန္တရာယ် ရှိတယ်”

တင်းကျန်းရီသည် သူမ၏ HUD ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မသန့်စင်သော သတိပေးချက်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

“ကျွန်မတို့ အနီရောင်ကမ္ဘာက လူတွေကို ရှာဖို့ လိုတယ်။ သူတို့ ပိုပြီး သိနိုင်မယ်”

“အသက်ရှင်ကျန်နေတဲ့သူ ရှိသေးရင်ပေါ့”