အခန်း (၃၁-၃၃)

အခန်း (၃၁) ကြမ်းတမ်းလှသောဘောလုံးများ

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်နံရံများသည် ပျော့ပျောင်းသော ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အောက်သို့ တစက်စက်ကျနေသည်။

ထို့အပြင် လူတိုင်း၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ ရွှံ့အိုင်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အပေါက်များ ရှိနေသည်။

ရွှေဘောလုံးသည် ထိုအပေါက်များထဲမှ တစ်ခုတွင် ရှိနေသည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။

မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။

ရွှေသည် လူတို့ကို အဆင့်အတန်းမြင့်မားသည်ဟု ခံစားရစေသော်လည်း ၎င်းသည် မာကျောသော သတ္တုတစ်မျိုးဖြစ်သည်ကို လူတို့က လွယ်ကူစွာ လျစ်လျူရှုတတ်ကြသည်။ ဇလုံကြီးတစ်လုံးအရွယ် အရှိန်မြင့်မားစွာဖြင့် ရွေ့လျားနေသော သတ္တုတစ်မျိုးဖြင့် သင့်ကို ထိခိုက်မိပါက ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

မပြင်းထန်သောအခြေအနေတွင် အရိုးများ ကျိုးသွားနိုင်သည်။

ပြင်းထန်သော အခြေအနေမျိုးတွင် သေဆုံးနိုင်သည်။

ဘောလုံးပစ်မည့်နေရာတွင် ရပ်နေသော ခပ်ဝဝလူကြီးသည် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ စက္ကူဖြူကဲ့သို့ ဖြူဖတ်နေသည်။ သူ့ခြေထောက်ဘေးရှိ ရွှံ့ရည်များသည် တုန်ခါမှုကြောင့် ပူဖောင်းကြီးများဖြစ်ပေါ်လာပြီး “ပေါက်”ကနဲ အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ထိုလူကြီးသည် တုန်ရီနေကာ ဆီးနံ့ပြင်းသော အနံ့များက ပျံ့နှံ့လာသည်...

ဂူအတွင်း၌ ပူအိုက်စွတ်စိုပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

မည်သူမျှ ရယ်မောဖို့ အချိန်မရှိကြပေ။

လူတိုင်းသည် အပေါက်များကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ရွှေဘောလုံး ထပ်မံခုန်ထွက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

ထိုအရာသည် အလွန်မာကျောသော ဘောလုံးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ထွက်ခွာသော လမ်းကြောင်းမှာ ရာဘာဘောလုံးနှင့် တူနေသည်။ အမြန်နှုန်းမြင့်စွာဖြင့် ရွေ့လျားနေစဉ်က ရွှေဘောလုံးသည် လူများကို မကြာခဏ ထိမှန်ခါနီးအထိဖြစ်ခဲ့ပြီး ရွှံ့နှင့်ရေများသည် လူတိုင်းအပေါ် စင်သွားခဲ့သည်။ သတိမထားမိဘဲ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် လူတိုင်းသည် ထိုင်နေရင်းနှင့်ရော ရပ်နေရင်းနှင့်ပါ ရွှံ့ရုပ်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ သနားစရာကောင်းသလို ရယ်စရာလည်းကောင်းလှသည်။

ဘောလုံးကို ရှာနေတုန်းလား။

ခြေထောက်တွေတောင် အားနည်းနေပြီဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် အကြမ်းဖျင်း ရေတွက်ကြည့်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် မြင်နိုင်သော အပေါက်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်ရှိပြီး မမြင်ရသော နေရာများတွင် အပေါက်မည်မျှရှိသေးသည်ကိုတော့ မသိပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ရွှေဘောလုံးသည် အနည်းဆုံး အကြိမ်ခြောက်ဆယ်ခန့် ခုန်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် ဂိမ်းအချိန်သည် စက္ကန့် ၂၀ ဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။

ရွှံ့၏ ဂုဏ်သတ္တိများထဲမှ တစ်ခုမှာ ပျော့ပျောင်းပြီး ပါးလွှာခြင်းဖြစ်သည်။ ရွှံ့အိုင်ထဲမှ အပေါက်တစ်ခုကို ထိုးသွင်းလိုက်သောအခါ အဆိုပါအပေါက်ပတ်လည်ရှိ ရွှံ့များသည် မြေဆွဲအားကြောင့် ပြန်လည်စီးဆင်းသွားပြီး အပေါက်ကို ပြန်ဖြည့်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွှံ့အိုင်ထဲရှိ ရွှေဘောလုံးကို ရှာဖွေလိုပါက အပေါက်များ ပြန်ဖြည့်မသွားမီ အမြန်ဆုံးလုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏အတွေးများကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပြီးနောက် ၂၀ စက္ကန့်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှံ့အိုင်ထဲရှိ အပေါက်အများစုသည် ပြိုကျပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွှံ့များနှင့် ရောနှောသွားကာ မှေးမှိန်သော အရာအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ရွှေဘောလုံးကို ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ရတော့ပေ။

လူတိုင်းသည် အခုလေးတင်ကြုံရသည့် အမြန်နှုန်းနှင့် အားကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး ရွှံ့နှင့်ရေများ ပက်ဖြန်းခံရသဖြင့် အမြင်အာရုံမှုန်ဝါးသွားကာ ရွှေဘောလုံး နောက်ဆုံးဘယ်နေရာတွင် ရပ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြတော့ပေ။

စက္ကန့် ၂၀ ပြည့်သွားသောအခါ ရွှံ့အိုင်ထဲရှိ တစ်နေရာတွင် ရုတ်တရက် ဖောင်းကြွလာပြီး ရွှေဘောလုံးသည် ရွှံ့ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအရာသည် အပေါ်အောက် လှုပ်ရှားပြီး ဘယ်ညာ လှည့်ကာ ဘောလုံးပေါ်ရှိ ရွှံ့များအားလုံးကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရွှေရောင်တောက်ပမှုကို ပြန်လည်ရရှိစေသည်။

“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ” မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အသံသည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုနေပြီး အလွန်အမင်း မကျေနပ်ဖြစ်နေသည်။ “ငါ့ဆီကို ဘာလို့ မလာကြတာလဲ။ ငါက သရုပ်ပြတာကို တစ်ခါပဲ လုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။ ၂၀ စက္ကန့်အတွင်းမှာ အပေါက်တစ်ပေါက်ကိုတောင် မရှာနိုင်ဘူးလား။”

လူတိုင်းသည် သူ့ကို မနှစ်မြို့ဖွယ် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဘောလုံးကို ရှာရမယ်တဲ့လား။

မသတိထားမိပါက ခေါင်းပေါက်သွားမည်။ ရှောင်ဖို့တောင်အနိုင်နိုင်ကို ဘယ်လိုရှာရမည်နည်း။

ရွှေဘောလုံးသည် လူတိုင်းကို ဒေါသထွက်သော မျက်လုံးဖြင့် (မျက်လုံးမရှိသော်လည်း) ကြည့်ပြီး “အိုကေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သရုပ်ပြချက်ပြီးသွားပြီ၊ အခု ဂိမ်းစမယ်”

ယခုဂိမ်း၏ အကြောင်းအရာမှာ ဖားတစ်ကောင်၏ ရွှေဘောလုံးဖြစ်သည်။ စစ်ဆေးရေးမှူးသည် ဘောလုံးကို မည်သည့်နေရာ၊ မည်သည့်ထောင့်၊ မည်သည့်အားဖြင့်မဆို ပစ်လိုက်မည်။ ကစားသမားများသည် ၂၀ စက္ကန့်အတွင်း ဘောလုံးကိုရှာဖွေနိုင်ပါက အဆင့်တက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဘောလုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း၏ စံနှုန်းမှာ၊ ပထမအချက်သည် လက်ဖြင့် ဘောလုံးကို ထိရမည်။ ဒုတိယအချက်သည် ဘောလုံးသည် ငြိမ်နေရမည်။

“ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား။ စမယ်...”

“ခဏစောင့်ပါဦး”

နူးညံ့သောအသံတစ်သံသည် လူအုပ်ကြားမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

လူတိုင်းသည် အသံကိုကြားပြီး လှည့်ကြည့်ကြရာ ပိုင်ယို့ဝေဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ကြသည်။

သူမသည် ခရုပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ကာ ထိုင်နေပြီး ရှည်လျားသော ဆံပင်များသည် စိုစွတ်နေကာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး ကျယ်ပြန့်သော စကပ်သည် ရွှံ့နှင့်ရေများဖြင့် စိုနေပြီး ခရုခွံပေါ်တွင် ကပ်နေသည်။ ကမ်းတင်နေသော ရေသူမတစ်ဦးကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ပြီး အားနည်းနေသည်။

သို့သော် သူမ၏ မဲမှောင်သော မျက်လုံးများနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးသည် သူမ၏ စုတ်ပြတ်နေသော အခြေအနေနှင့် ထူးဆန်းစွာ မကိုက်ညီဘဲ ဖြစ်နေသည်။

‌ပိုင်ယို့ဝေသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး “ဂိမ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေထဲမှာ တစ်ခုခု လိုနေတယ်မဟုတ်လား”

………..

အခန်း (၃၂) ဖားတွေဘယ်ရောက်နေလဲ

ရွှေဘောလုံးသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူ့ဘာသာတိုးတိုးပြောနေသည်။ “ငါဘာတွေကျန်လို့လဲ...မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ဂိမ်းရဲ့စည်းမျဉ်းတွေအားလုံးပါပဲ”

“ဖားတွေကရော” ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို လှောင်ပြောင်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လျက် “ဂိမ်းရဲ့အကြောင်းအရာက ‘ဖားတစ်ကောင်၏ရွှေဘောလုံး’ ဆိုတော့ ‘ဖား’ ကဘယ်မှာလဲ”

သူမစကားပြောပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် အခြားသူများ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ခေါင်းလှည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုကာ ထိုအမှောင်ထောင့်များမှ ဖားများအလုံးအရင်းနှင့် ခုန်ထွက်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

ရွှေဘောလုံးသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် သူသည် လှည့်စားသောအသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဖားတွေက...မကြာခင်မှာပဲ သိလာရမယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဂူ၏အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ တက်သွားပြီး အပေါက်အောက်တွင် တည့်တည့်ရပ်နေကာ နေရောင်ခြည်ကြောင့် ဘောလုံးကို ပို၍ရွှေရောင်တောက်ပစေသည်။

“ဂိမ်းစတင်တော့မယ်။ ကစားသမားတွေမှာ တစ်မိနစ်အချိန်ရှိပါတယ်။ အချိန်ရေတွက်ခြင်း အခုစတင်ပါမယ်။ ၅၉၊ ၅၈၊ ၅၇...”

လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

လူတစ်ဦးက အလျင်အမြန်မေးလာသည်။ “မစ္စတာကျန်း အခုဘာလုပ်ရမလဲ”

လူတို့သည် ခေါင်းဆောင်ထံမှ အကူအညီကို အလေ့အကျင့်အတိုင်း ရှာဖွေကြသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ကျန်းဟွာသည် အပြင်ဘက်မှ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးသော မျက်မှန်နှင့်လူမဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ လှည့်သွားပြီး ခရုနှစ်ကောင်ကြားရှိ နေရာတွင် ရပ်နေကာ မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

အစ်ကိုဟွာက ကဲ့ရဲ့လေသည်။ “မင်းတို့မြင်လား။ မင်းတို့မစ္စတာကျန်း ကိုယ်တိုင်တောင် မလုံခြုံဘူး။ မင်းတို့အသက်ကို ဘယ်သူကဂရုစိုက်မှာလဲ။ ဒါက မင်းတို့မစ္စတာကျန်း မင်းတို့အဖေ မဟုတ်ဘူး။ အကုန်အရူးတွေပဲ!”

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏတွေးပြီးနောက် တန်ရှောင်ကို လှမ်းခေါ်သည်။

တန်ရှောင်သည် ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကိုရှာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာစွာလာသည်။

ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။ “ဆရာချန်းက ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး။ သူ့ကို အဲဒီမှာရပ်ဖို့ ကူညီပေးပါဦး။ ရွှေဘောလုံးက ကျောက်နံရံနဲ့ ခရုတွေရဲ့အကူအညီနဲ့ ပစ်ထုတ်တာ။ ခရုမရှိတဲ့နေရာက ပိုလုံခြုံတယ်”

တန်ရှောင်သည် စကားမပြောဘဲ ရှေ့သို့သွားပြီး ချန်းဝေခိုင် ကို ကူညီသည်။

အခြားသူများကလည်း သင့်တော်သောနေရာများကို အလျင်အမြန်ရှာဖွေကြသည်။

သူတို့သည် မစ္စတာကျန်း ရပ်နေသောနေရာသည် ပိုင်ယို့ဝေပြောသော “အတန်ငယ်လုံခြုံသောနေရာ” ဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွေ့ရှိကြရသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ကျန်းဟွာသည် ရွှေဘောလုံးကို ရှောင်ရန်နည်းလမ်းကို သိသော်လည်း သူတို့ကို ပြောပြရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။

လူတိုင်း၏မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။

“ဒီလိုအတ္တကြီးတဲ့လူမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ရှိရတာလဲ။ ငါတို့သေရင် သူ့ကိုဘာအကျိုးရှိမှာမလို့လဲ” အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ညည်းညူသည်။

အချိန်ရေတွက်ခြင်း ကုန်ဆုံးနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဒေါသထွက်ခြင်း အပြစ်တင်ခြင်းများ မရှိတော့ပေ။

ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကို ဂူ၏ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထားခဲ့သည်။ သူမ၏နောက်ဘက်တွင် ကျောက်နံရံ၊ ညာဘက်တွင် ခရုကြီးတစ်ကောင်၊ ဘယ်ဘက်နှင့်ရှေ့တွင် ရွှံ့အိုင်များ ရှိသည်။

ထိုနေရာသည် ပုန်းအောင်းရန် သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးရန် အကောင်းဆုံးနေရာဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှန်မိုသည် ထိုနေရာတွင် နေရန် စီစဉ်မထားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာသည် အလွန်ဝေးကွာပြီး ရွှေဘောလုံး၏လမ်းကြောင်းကို လေ့လာရန် မသင့်တော်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် တက်ကြွစွာပါဝင်လုပ်ဆောင်ရန် နှစ်သက်သူဖြစ်သည်။

သူသည် စစ်ဖိနပ်များကို ချွတ်ပြီး ဘောင်းဘီအနားကို ခေါက်တင်ကာ ရွှံ့ထဲတွင် ခြေဗလာဖြင့်ရပ်နေပြီး အနက်ရောင်မျက်လုံးများဖြင့် ဝေးကွာသော‌နေရာမှဘောလုံးကို စိုက်ကြည့်နေကာ သင့်တော်သောပစ်မည့်နေရာကို ရှာဖွေနေသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

“၇...၆...၅...၄...၃...၂...”

ရွှေဘောလုံးသည် လှုပ်ရှားလာသည်။

“...၁”

သူသည် ရပ်တန့်သွားပြီး ဘောလုံးသည် လှုပ်ခါသွားကာ တစ်နေရာသို့ မျောလွင့်သွားသည်။ ကလေးတစ်ဦး၏ အသံသည် ဂူတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“ဂိမ်း စတင်ပါပြီ”

ဒုန်း!!

တိုက်မိသံ၊ ပစ်ထုတ်သံ၊ ပဲ့တင်သံ များနှင့် ဂူတစ်ခုလုံး တုန်ခါနေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေ၏မျက်စိရှေ့တွင် ရွှံ့များအလုံးအရင်းနှင့်ပက်ဖြန်းခံရပြီး အခြားသူများရှိရာကို မြင်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။ အော်ဟစ်သံများနှင့်ငိုကြွေးသံများသာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြားရသည်။

“ရှန်မို!!!” သူမသည် အသံအကျယ်ဆုံးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ့ကိုမမြင်ရသည့်အခါ သူမ၏စိတ်သည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသည်။

သူမကို ဟန်ဆောင်သူ၊ အတ္တကြီးသူဟု ခေါ်နိုင်ပါသည်။ သူမသည် ရှန်မိုကို မစွန့်ခွာနိုင်တော့ပေ။ရှန်မိုသည် သူမ၏ခြေထောက်ဖြစ်သည်။ သူမ၏အသက်ဖြစ်သည်။

ရွှံ့များဖြင့်ဖုံးနေသော လူတစ်ဦးသည် တွားသွားလာပြီး ပိုင်ယို့ဝေကိုမြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကာ ပြေးလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဖယ် ဒီနေရာက ငါ့နေရာ”

ပိုငိယို့‌ဝေသည် မျက်လုံးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းနှင့်ရောနေသော အရိပ်တစ်ခုသည် ထိုလူ၏နောက်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး နောက်တစ်မိနစ်တွင် လူနှင့်ဘောလုံးနှစ်ခုစလုံး ကျောက်နံရံပေါ်သို့ တိုက်မိသွားသည်။

ရွှေဘောလုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း လူကတော့...

အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာဖြစ်သွားသည်။

ရွှံ့ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး တစ်သားတည်းဖြစ်သွားသည်။

ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ပဲပြားနှင့်တူသော အနီရောင်နှင့်အဖြူရောင် အရာများ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

…………

အခန်း (၃၃) ပိုးမွှားတွေ၊ မြန်မြန်ပုန်းပါ

ပိုင်ယို့ဝေသည် နောက်သို့လှည့်ပြီး အန်ထွက်ချင်လာသည်။

သူမ၏ဗိုက်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာသော်လည်း ဘာမှအန်ထုတ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် တုန်ခါမှုများ လျော့ပါးသွားပြီး သေဆုံးသူ ဒဏ်ရာရသူအရေအတွက်ကိုတော့ မသိရသေးပေ။ အသက်ရှင်ကျန်သူများသည် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရွှံ့ထဲတွင် ရပ်နေကာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေကြသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်လှီနေသော အစ်ကိုဟွာသည် အော်ဟစ်ကာ “ဟေ့ကောင်‌တွေ အားလုံး ဘာလို့အဲဒီမှာရပ်နေကြတာလဲ။ မြန်မြန်ရှာ။ ၂၀ စက္ကန့်ပဲရှိတယ်။ သေတော့မှာပဲ”

ထိုအခါမှသာ လူတို့သည် သတိဝင်လာပြီး အနီးအနားတွင် ဘောလုံးကို ရှာဖွေကြသည်။

“ဒီဘက်ကို ကြည့်” ရှန်မိုသည် အေးဆေးစွာပြောလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးရေစင်သွားတာ ဒီအနီးအနားမှာ”

ရှန်မိုညွှန်ပြသော နေရာတွင် အပေါက်ဆယ်ခုခန့်ရှိပြီး ရှာဖွေရမည့်နေရာကို အနည်းဆုံး သုံးပုံနှစ်ပုံလျော့ချပေးနိုင်သည်။

တန်ရှောင်သည် အနီးဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ထုံးစံအတိုင်းအရှေ့ဆုံးမှ ပြေးသွားသည်။

အစ်ကိုဟွာသည် ခဏ ကြောင်နေပြီးနောက် ချက်ချင်းပြေးသွားကာ သူ၏ညီနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ဘောလုံးကို ရှာတော့သည်။

မနေ့ညက အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသူများသည် ယခုအခါ အသက်ရှင်ရန်အတွက် စည်းလုံးနိုင်ကြသည်။

သို့သော် အချိန်ကုန်လာသည်နှင့်အမျှ အပေါက်များသည် ပြိုကျပြီး ရွှေဘောလုံးက နစ်မြုပ်နေသဖြင့် ဘောလုံးရှိရာကို မသိနိုင်တော့ပေ။ ယောက်ျားများသည် ရွှံ့များကို ထုတ်ရန် အားလုံးအစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြရသည်။

တစ်ဆုပ်ပြီးတစ်ဆုပ်နှင့် သူတို့၏လက်များသည် ပျော့ပျောင်းသော ရွှံ့များဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း မာကျောသော အရာဝတ္ထုကို မစမ်းမိကြပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူတို့ကို ဝေးဝေးမှ ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းလှည့်ပြီး ရွှံ့ထဲသို့ နစ်မြုပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိတ်လန့်နေသော နှလုံးသားသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသည်...

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသည် သူမ၏နှလုံးသားအောက်ခြေမှ မြင့်တက်လာသည်။

သေဆုံးရမှာကို သူမ ပျော်ရွှင်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။

အရင်တစ်ခါကလိုပင် အလွန်အမင်း အားကစားလုပ်ရသလို ခံစားရသည်။ ကြောက်ရွံ့မှု၊ တုန်လှုပ်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ကို ခံစားရသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်လည်း ရှိနေသည်။

သူမ နှလုံးသားပြောင်းလဲမှု၏ အကြောင်းရင်းကို နားမလည်နိုင်မီပင် ကလေးတစ်ဦး၏ အသံသည် ဂူထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်လာပြန်သည်။

“ဖားတွေလာပြီ၊ ပိုးမွှားတွေ၊ မြန်မြန်ပုန်းပါ”

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ချက်ချင်းပင် မြေကြီးကတုန်လှုပ်လာပြီး ရွှံ့ရည်များက အပြင်းအထန် တုန်ခါလာသည်။

ရွှေဘောလုံးတစ်လုံးသည် ဆူပွက်နေသော ရွှံ့ရည်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

“ဒီမှာပဲ” တစ်စုံတစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မြန်မြန်လုပ်...”

သို့သော် သူတို့၏ခြေထောက်အောက်မှ ပို၍ကြီးမားသော တုန်ခါမှုတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီး ရွှံ့အိုင်တစ်ခုလုံး ဆူပွက်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ လူတိုင်းလဲကျသွားကြပြီး ဟန်ချက်ထိန်းရန် ခက်ခဲနေကြသည်။ ရွှေဘောလုံးကို ထိတွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ရွှံ့များ အလုံးအရင်းနှင့် ပန်းထွက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခု လူတိုင်းရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

သူ၏အရွယ်အစားမှာ အဆောက်အဦး ငါးထပ်ခြောက်ထပ်ခန့်ရှိသည်။

သူ၏အရောင်မှာ ဆီဆေးကဲ့သို့ စိမ်းစိုသောအရောင်ဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှာ အလွန်မြင့်မားစွာ ဖောင်းကြွနေပြီး ကျယ်ပြန့်သောပါးစပ်သည် သူ့ခေါင်း၏တစ်ဝက်ခန့်ရှိသည်။

သူသည် ဖားတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

စစ်ဆေးရေးမှူး ပြောမပြချင်သော ဖားသည် နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက ကြောက်ရွံ့စွာအော်လိုက်သည်။ “ပြေးကြ!”

စကားမဆုံးမီ လူတို့သည် လေးဘက်လေးတန်သို့ ပြေးလွှားနေကြပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် မြေပြင်တစ်ခုလုံးသည် ရွှံ့နွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပါက မည်သို့မြန်မြန်ပြေးနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် လူတိုင်းပြေးနေကြသည်မဟုတ်ပေ။ အချို့လူများသည် ကြောင်နေပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော ဧရာမသတ္တဝါကို စိုက်ကြည့်နေကာ သူတို့၏စိတ်များသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး ခြေထောက်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိကြပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဖားက ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ၏ပါးစပ်ထဲမှ ရှည်လျားသော လျှာကထွက်လာသည်။

တောက်ပသောအနီရောင်၊ ချောမွေ့သော အချွဲများဖြင့် အနီရောင် ရာဘာတစ်ချောင်းကဲ့သို့ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ရှည်သည်ထက်ရှည်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ချက်ခနဲအသံတစ်ချက်နှင့်အတူ ရွှံ့အိုင်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံ ကပ်သွားသည်။

ထိုစက္ကန့်ဝက်သည် အလွန်တိုတောင်းသော်လည်း ပိုင်ယို့ဝေအတွက် တစ်မိနစ်လောက် ကြာသည်ဟု ခံစားရသည်။

အမျိုးသမီး၏မျက်နှာသည် လျှာကြီးက ကပ်သွားသောအခါတွင် တောင့်ခဲသွားပြီး ထိုလျှာသည် လျှပ်တစ်ပြက်ပြန်ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးသည် အသံထွက်ရန် အချိန်မရဘဲ ထိုကျယ်ပြန့်သော ပါးစပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဂလု

မျိုချလိုက်သည်...

ပိုင်ယို့ဝေသည် တကိုယ်လုံး ထုံကျဉ်သွားသည်။

ဆူးများစွာဖြင့် ထိုးနှက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တကိုယ်လုံး နာကျင်ကာ အေးစက်သွားသည်။

ထွက်ပြေးနေသူများသည် သူတို့နောက်ကွယ်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို မသိကြပေ။ သူတို့သည် ရွှံ့ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေပြီး အကာအကွယ်ရှာဖွေနေကြဆဲဖြစ်သည်။

ဖားသည် သူတို့နောက်မှ လျှာကို အလျင်အမြန်ပင် ထုတ်လိုက် သွင်းလိုက်လုပ်‌နေသည်။ ယင်ကောင်အုပ်စုကို ဖမ်းယူရသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေသည်။

ဖားတွေလာပြီ၊ ပိုးမွှားတွေ၊ မြန်မြန်ပုန်းပါ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် လက်သီးများကို တဖြည်းဖြည်း ဆုပ်လိုက်မိသည်။

ဖားတစ်ကောင်၏ ရွှေဘောလုံးသည် ဤကဲ့သို့ဖြစ်သည်...