အခန်း (၃၄-၃၆)

အခန်း (၃၄) လက်ရှိဂိမ်း ရှုံးနိမ့်သွားပါပြီ

ဖားတစ်ကောင်၏ ရွှေဘောလုံး။

စက္ကန့် ၂၀ အတွင်း ရွှေဘောလုံးကို ရှာဖွေပါ၊ မဟုတ်ပါက ရွှံ့ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဖားသည် ဖား၏ အိမ်မက်လှလှလေးကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော ပိုးမွှားများကို ထွက်စားလိမ့်မည်။

ဖားသည် မည်သည့်နေရာမှ ပေါ်ထွက်လာမည်ကို ခန့်မှန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ပျော့ပျောင်းသောအရေပြားကို နင်းမိသည်မှာ စိုစွတ်သောရွှံ့ကို နင်းမိသည်နှင့် မခြားနားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအရာသည် မမှန်ပါ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ကြီးမားလှသောဖားကြီးကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲကြည့်နေရင်း အတွေးများက စိတ်ထဲတွင်ပြေးလွှားနေသည်။

မမှန်ကန်ပါ။

ဤအဆင့်သည် အလွန်ခက်ခဲလွန်းသည်။

ပထမဦးစွာ ရွှေဘောလုံး၏လှုပ်ရှားမှုလမ်းကြောင်းကို ရှောင်ရှားရမည်။ ထို့နောက် ရွှံ့ထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရခြင်း၏အခက်အခဲကို ကျော်လွှားရမည်။ ထို့အပြင် ရွှေဘောလုံးကို ရှာဖွေရန် စက္ကန့် ၂၀ သာရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဆောက်အဦးအမြင့်လောက် အရွယ်အစားရှိသော ဤဧရာမဖားကြီးကို ရင်ဆိုင်ရမည်။

ဂိမ်းတစ်ခုသည် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးမပေးခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်ပါ။

ယခင်က ရက်စက်သော ပြိုင်ပွဲတွင်ပင် အလုံအလောက်မြန်မြန်ပြေးနိုင်လျှင် သို့မဟုတ် မေးခွန်းတိုင်းကို မှန်ကန်စွာဖြေဆိုနိုင်လျှင် သို့မဟုတ် အခြားသူများကို ခြေနင်းအဖြစ်သုံးကာ အနိုင်ကျင့်ရဲလျှင် - မည်သည့်အားသာချက်ကိုမဆို ပိုင်ဆိုင်ပါက ဂိမ်းကိုအနိုင်ရနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုယခုဂိမ်းတွင် ပိုင်ယို့ဝေသည် မည်သည့်မျှော်လင့်ချက်ကိုမျှ မမြင်ပေ။

ဖားသည် လူမည်မျှကို ထပ်မံစားသွားမည်နည်း။

ဂိမ်းသည် မည်သည့်အချိန်တွင် ပြီးဆုံးမည်နည်း။

ရွှေဘောလုံးက ပေါ်လာပြီဖြစ်သည်။ ဖား၏လက်အောက်မှ မည်သူက သွားယူနိုင်မည်နည်း။

ရိုးရှင်းသည်ဟုထင်ရသော မေးခွန်းတိုင်းသည် အလွန်အသက်အန္တရာယ်ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဂူအတွင်းမှ အော်ဟစ်သံများ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး လူများကို မမြင်ရတော့ပေ။ သေချာစွာကြည့်မှသာ အချို့လူများသည် ခရုခွံများနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး အသက်ရှူမြန်ကာ တုန်ယင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။ အသက်ရှူသံပင် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် လှုပ်ပင်မလှုပ်နိုင်ပေ။

သူမသည် ရွှံ့ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် တိတ်ဆိတ်စွာနေကာ သူမ၏ရှင်းလင်းသောမျက်လုံးများဖြင့် ရှန်မိုကို ရှာဖွေနေသည်။ ရှန်မိုနှင့် တန်ရှောင်တို့သည် ဖားမမြင်နိုင်သောနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို တွေ့သောအခါ သူမ၏စိတ်သည် အနည်းငယ်သက်သာလာသည်။

ရှန်မို ဘေးကင်းသည်။

ယခုအချိန်အတွက်သာဖြစ်သည်။ သူသည် မည်မျှပင်ရဲရင့်သော်လည်း ထိုဖားကိုတော့ ရန်မူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖားသည် ရှေ့တွင်ရှိသမျှလူတိုင်းကို စားသုံးပြီးနောက် ယခုအခါ ရွှံ့ထဲတွင် မလှုပ်မရှားဘဲ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ်လည်း ဂိမ်း၏ပုံစံကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် တစ်လှမ်းမျှ မလှုပ်ရှားပေ။

အခြေအနေသည် ရပ်တန့်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် အလှည့်အပြောင်းတစ်ခုကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

အချိန်သည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားပြီး အချိန်သည်များစွာ မကုန်သေးဟုထင်ရသော်လည်း စက္ကန့်တိုင်းသည် တစ်နှစ်လောက် ကြာသည်ဟု ခံစားရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖားသည် ပုံမှန်မဟုတ်စွာ လှုပ်ရှားလာသည်။

သူသည် ထူထဲသော ရှေ့ခြေထောက်များကို ဆန့်ကာ ရှေ့ရှိရွှံ့ထဲသို့ တူးပြီး ခေါင်းကို နှစ်သွားသည်။

သူသည် နောက်ခြေနှစ်ချောင်းကို နှစ်ကြိမ်ထပ်မံတွန်းကန်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှံ့ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ရွှံ့ရည်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ လှိုင်းထပြီးနောက် အရာအားလုံး ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဖားလည်းမရှိ ရွှေဘောလုံးလည်းမရှိတော့သလို ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လန့်နေသော လူအုပ်စုသာ ရှိနေသည်။

ခဏစောင့်ပြီးနောက် လူများသည် ခရုခွံများနောက်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြပြီး မျက်နှာပေါ်မှ ရွှံ့များကို သုတ်ကာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် တောင့်တင်းနေကြသည်။

ရှန်မိုသည် ပြန်လာပြီး ပိုင်ယို့ဝေကို လာရှာသည်။ သူမကို အပေါ်အောက် ကြည့်ကာ မေးသည်။ “ဒဏ်ရာရသေးလား”

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခေါင်းကိုအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

ရှန်မိုသည် ကုန်းပြီး သူမကို ကောက်ချီကာ ဘေးရှိခရုပေါ်တွင် ထားလိုက်သည်။ သူသည် အခြားသူများကို လှည့်ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးများ ကျုံ့လာကာ ဘာမှမလုပ်နိုင်သော ခံစားချက်ကို ခံစားရသည်။

“စက္ကန့် ၂၀ ကျော်သွားပြီ။ ရွှေဘောလုံးကို မတွေ့ရတော့ဘူး။ ဂိမ်းက ဒီအခြေအနေမှာ ဘယ်အဆင့်ကိုရောက်ပြီလဲဆိုတာမသိဘူး” သူက တိုးတိုးပြောသည်။

အောင်မြင်သည်ဟု မသတ်မှတ်နိုင်ပါ။

သို့သော် သူတို့သည် အရုပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အသက်ရှင်နေသေးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဂူအတွင်းမှ ငိုကြွေးသံများ ကြားလာရသည်။

အသက်ရှင်ကျန်သူများသည် မိမိတို့၏ချစ်ရသူများ၊ မိဘများ၊ အိမ်ထောင်ဖက်များ၊ အတန်းဖော်များ၊ မိတ်ဆွေများ၏ အမည်များကို အော်ခေါ်နေကြသည်။ အချို့သည် အလောင်းများကို ရှာဖွေနေကြသော်လည်း သူတို့၏အရိုးများသည် ရွှေဘောလုံးကြောင့် ကျိုးပဲ့ကုန်သည်။ အချို့သည် အလောင်းများကိုပင် မတွေ့ရပေ။ သူတို့သည် ၏ အရှင်လတ်လတ် မျိုချခြင်းကိုခံခဲ့ရသည်။

ဝမ်းနည်းစိတ်သည် ပေါက်ကွဲတော့မည့်အချိန်တွင် ရွှေဘောလုံးသည် ပြန်ပေါ်လာသည်။

“လက်ရှိဂိမ်းက ရှုံးနိမ့်သွားပါပြီ။ ကစားသမား ၁၉ ဦးသာ ကျန်ရှိပါတယ်။ အခုတော့ ‘ဖားတစ်ကောင်၏ ရွှေဘောလုံး’ ရဲ့ ဒုတိယအကြိမ်ကို စတင်တော့မှာဖြစ်ပါတယ်။ ကစားသမားများ အဆင်သင့်ပြင်ပါ—“

…………

အခန်း (၃၅) ခရုများ၏ အခန်းကဏ္ဍ

သူသည်စကားပြောနေစဉ်တွင် ဂူ၏အပေါ်ဆုံးသို့ မျောသွားပြီး အပေါက်အောက်တွင် ဆက်လက်ရှိနေကာ ပျော်ရွှင်သောအသံဖြင့် ပြောသည်။

“ဂိမ်း၏ ဒုတိယအကြိမ် စတင်ပါတော့မယ်။ ကစားသမားများ တစ်မိနစ်အချိန်ရှိပါတယ်။ အချိန်‌ရေတွက်ခြင်းစတင်ပါပြီ။ ၅၉၊ ၅၈၊ ၅၇၊ ၅၆...”

လေထုသည် ရေခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အမုန်း၊ ဒေါသ၊ နာကျင်မှု အားလုံးသည် ယခုအချိန်တွင် တန်ဖိုးမရှိတော့ပေ။

ခံစားချက်အားလုံးကို သေခြင်းတရား၏ခြိမ်းခြောက်မှုက ဖိနှိပ်ထားသည်။

လူများသည် မှိုင်တွေနေသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် နေရာအနှံ့သို့သွားကာ သင့်လျော်သောပုန်းအောင်းရာနေရာကို ရှာဖွေနေကြသည်။

“၅၀၊ ၄၉၊ ၄၈...”

ရှန်မိုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာနေပြီး ပိုင်ယို့ဝေ၏နေရာကို ရွှေ့ပေးရန် စဉ်းစားနေစဉ် သူမကလက်ဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်။ ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ဘေးရှိ ခရုခွံတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဤနေရာရှိ ခရုများသည် အခွံများသာဖြစ်ပြီး ခရု၏ပါးစပ်တစ်ဝက်သည် ရွှံ့ထဲသို့နစ်မြုပ်နေကာ တစ်ဝက်သည် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသည်။ စက်ဝိုင်းပုံဂူအဝနှင့်တူကာ အတွင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် အနည်းငယ်ကျယ်သွားသော နေရာလွတ်ကို မှုန်ဝါးစွာ မြင်နိုင်သည်။

“မင်းကို အတွင်းထဲသယ်သွားစေချင်တာလား” ရှန်မိုက သူမ၏မျက်လုံးကို ကြည့်ကာ “ရွှေဘောလုံးက ခရုကိုထိမိရင် မြုပ်သွားလိမ့်မယ်”

တစ်ခါတိုက်မိတိုင်း ခရုသည် ရွှံ့ထဲသို့ ပိုမိုနစ်မြုပ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ရွှေဘောလုံး၏တိုက်ခိိုက်မှုအားပေါ်မူတည်၍ တစ်ဝက် သို့မဟုတ် လုံးဝနစ်မြုပ်သွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ပိုင်ယို့ဝေသည် ခရုခွံအတွင်းသို့ ပုန်းအောင်းရန် စိတ်ကူးပါက အသက်ရှင်လျက် မြှုပ်နှံခံရနိုင်ခြေများသည်။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး” ပိုင်ယို့ဝေ၏အသံသည် အေးစက်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ “အတွင်းမှာလေက ကျွန်မပုန်းဖို့လောက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မမေ့နဲ့။ ဘောလုံးက ခရုခွံကို ရွှံ့ထဲတွန်းချသွားရင်တောင် ၂၀ စက္ကန့်ပဲကြာမယ်။ ၂၀ စက္ကန့်ပြီးရင် ဖားက ရွှံ့တွေကို လှန်ပစ်လိုက်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါ ခရုခွံတွေက ရွှံ့ထဲကနေ ပြန်ထွက်လာလိမ့်မယ်”

ဟုတ်ပါသည်။

ဂူတစ်ခုလုံးသည် ရွှေဘောလုံး၏အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခရုများစွာသည် အတွင်းတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ သို့သော် ဖားပေါ်လာသောအခါ ဂူသည် ငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ရွှံ့ထဲရှိ ခရုခွံအားလုံး ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

ရှန်မိုက တွေးမိသည်။ “ဒီဂိမ်းမှာ ခရုတွေအများကြီးရှိတာ အကြောင်းမရှိဘဲတော့ မနေဘူး။ ခရုတွေက ကစားသမားတွေအတွက် အကာအကွယ်ဖြစ်ဖို့လား”

“ဖြစ်နိုင်တယ်...” ပိုင်ယို့ဝေက ခပ်တိုးတိုးပြောသည်။

သူမသည် အခြားအရာတစ်ခုခုကို တွေးနေဟန်ရှိပြီး အာရုံမစိုက်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ရှန်မိုသည် သူမကို ကြည့်ပြီး မေးခွန်းမမေးတော့ဘဲ သူမကို ခရုခွံအတွင်းသို့ သယ်သွားကာ ထားလိုက်သည်။

“၃၂၊ ၃၁၊ ၃၀၊ ၂၉...”

အချိန်သည် ဆက်လက်ရေတွက်နေသည်။

ရှန်မိုသည် ပုန်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ ခရုခွံအတွင်းပုန်းခြင်းသည် လုံခြုံသော်လည်း အပြင်ဘက်အခြေအနေကို မမြင်နိုင်ပေ။

သူသည် အပြင်တွင်နေပြီး ရွှေဘောလုံး နောက်ဆုံးမည်သည့်နေရာတွင် ရပ်မည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ချင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ဆရာချန်းသည် ရုတ်တရက်ထလာကာ “အားလုံး ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ။ အားလုံး ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ။ ငါတို့ ခရုခွံတွေထဲမှာ ပုန်းလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဖားတွေက လှုပ်ရှားမှုကို မြင်နိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေပါ။ ငါတို့ မလှုပ်ဘဲနေရင် သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ရွှံ့ပုံးတွေနဲ့ မထူးဘူး။ သူငါတို့ကို မတွေ့နိုင်ဘူး”

“ထိုင်နေ ဆရာကြီး အချိန်ကုန်တော့မယ်!!!”

တန်ရှောင်သည် သူရုတ်တရက်ထွက်သွားတာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆရာချန်း၏လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ပြန်ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

“သေချင်လို့လား။ သတိထား၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီမျက်ကန်းဘောလုံးက တိုက်မိတာနဲ့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

ဆရာချန်းသည် ဆွဲခံရပြီးနောက် ယိုင်နဲ့နေကာ တန်ရှောင်ကို “တန်ရှောင်။ ငါတို့ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်။ ဒီအတိုင်းထိုင်ပြီး သေဖို့စောင့်နေလို့မရဘူး။ လူတိုင်းကို အမြန်ပြော။ ခရုခွံတွေထဲမှာ ပုန်းရမယ်။ ဖားတွေက ငါတို့ကို ထပ်စားလို့မဖြစ်ဘူး!!!”

သူ၏အလုပ်အကိုင်ကြောင့်လားမသိသော်လည်း ဆရာချန်း၏အသံသည် အသက်ကြီးသောကြောင့် အက်ကွဲနေသော်လည်း အားအင်ပြည့်နေပြီး အလွန်ကျယ်လောင်သည်။

တန်ရှောင်သည် သူ့ကို ခရုခွံအတွင်းသို့ တွန်းသွင်းကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သိပါပြီ၊ သိပါပြီ! လူတိုင်းလည်းကြားပြီးသွားပါပြီ။ ဟေ့ ဆရာကြီး မြန်မြန်လာ”

“၁၆၊ ၁၅၊ ၁၄...”

တန်ရှောင်သည် သူရွေးချယ်ထားသော ခရုခွံဆီသို့ လှည့်သွားသောအခါ အခြားသူတစ်ဦးက ယူသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရလိုက်သည်။ ထိုသူမှာ ဘောင်းဘီထဲ ဆီးထွက်သွားသော လူကြီးဖြစ်သည်။

ထိုလူကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ခရုခွံအတွင်းတွင် တင်းကျပ်စွာ ပြည့်နေသည်။

တန်ရှောင်- “ချီး”

နောက်ထပ်ခရုများသည် ပိုဝေးသောနေရာတွင် ရှိ‌သေးသော်လည်း ရွှံ့ထဲတွင် လမ်းလျှောက်ခြင်းသည် ပုံမှန်အချိန်ကဲ့သို့ မလွယ်ကူပါ။ အချိန်မလောက်တော့ပေ။

“၅၊ ၄၊ ၃၊ ၂၊ ၁...”

တန်ရှောင်သည် အခြားခရုခွံဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားလိုက်သည်။

ရွှေဘောလုံးသည် လေထဲတွင် မျောနေပြီး သူ၏အသံသည် ခါတိုင်းလိုပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

“ဂိမ်း စတင်ပါပြီ”

…………

အခန်း (၃၆) အဓိကသော့ချက်

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် တန်ရှောင်သည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ပြီး ခရုခွံဆီသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ရွှေဘောလုံးသည် သူ့အနားမှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

ရွှံ့နှင့်ရေများသည် နေရာအနှံ့လွင့်စင်ကုန်ပြီး အသံများလည်းဆူညံ‌နေသည်။ ပိုင်ယို့ဝေသည် ခရုခွံအတွင်း တိတ်တဆိတ်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ လူများ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ကျိန်ဆဲသံများကို ကြားနေရသည်။

ရှန်မို၏အသံကိုမူ မကြားရပေ။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် သန်မာသည်။ တကယ်တော့ သူ အခုလောက်ကြိုးစားရန် မလိုအပ်ပါ။ ခရုခွံအတွင်း ပုန်းအောင်းနေခြင်းက ပိုကောင်းမည်မဟုတ်ပါလား။ သူသည် ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ရန် တာဝန်ယူရမည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ယူဆရသနည်း။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မကျေနပ်သော်လည်း ရှန်မိုကို သူမ ဝေဖန်ပိုင်ခွင့်မရှိ‌ကြောင်း သူမသိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှန်မိုသည် အနည်းငယ်ပင် အတ္တကြီးခဲ့ပါက သူမသည် ယနေ့အသက်ရှင်နေမည် မဟုတ်ပေ။

အပြင်ဘက်မှ တိုက်ခိုက်သံများ နောက်ဆုံးရပ်တန့်သွား‌တော့သည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ ရွှေဘောလုံးကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။

ကစားသမားများ ပြင်ဆင်ချိန်အတွက် အချိန်တစ်မိနစ်ကို ရေတွက်ပေးသော်လည်း ရွှေဘောလုံးကို ရှာဖွေရန် ၂၀ စက္ကန့်အတွက် ရေတွက်ပေးခြင်းမရှိပါ။ ထိုကြောင့် အချိန်ကို ခန့်မှန်းရန်ခက်လှသည်။ ပိုင်ယို့ဝေသည် တိုက်ခိုက်သံများရပ်သွားပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် အချိန်ကိုရေတွက်နေကာ ခရုခွံ၏အတွင်းနံရံကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် မှီရင်း တဖြည်းဖြည်း နောက်သို့ဆုတ်လာသည်။

“၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄...”

သူမ၏ခြေထောက်များတွင် ခံစားမှုမရှိသလို လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း မကျွမ်းကျင်ပေ။ သူမသည် ၁၃ အထိ ရေတွက်ပြီးနောက် ခရုခွံမှ လျှောထွက်လာသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဖားထွက်လာမည့်အချိန်တွင် ၇ စက္ကန့်သာ လိုတော့သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခရုခွံကို ကိုင်ပြီး အပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားသည်။

ပထမဦးစွာ ခရုခွံ၏အစွန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး တံတောင်ဆစ်များဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို ထောက်ကာ တဖြည်းဖြည်း ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသည်။

သို့သော် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် စိုစွတ်နေပြီး ခရုခွံသည် ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးနေသည်။ သူမသည် အနည်းငယ်တက်ပြီးနောက် ပြန်လျှောကျသွားပြီး နောက်ထပ်အနည်းငယ်တက်လျှင်လည်း ပြန်လျှောကျသွားပြန်သည်။ ရှန်မိုသည် သူမကို လွယ်ကူစွာ ခရုပေါ်တင်ပေးခဲ့သော အချိန်ကို လွမ်းဆွတ်လာသည်။

စက္ကန့် ၂၀ ပြည့်သောအခါ ဂူသည် တုန်လှုပ်လာပြီး ခရုသည် ဘေးသို့ယိုင်သွားကာ ပိုင်ယို့ဝေသည် အပေါ်သို့တက်လာသည်။

နေရာမြင့်သွားသောအခါ အမြင်အာရုံသည် ပိုမိုရှင်းလင်းလာသည်။

သူမသည် ရှန်မိုနှင့် တန်ရှောင်တို့ ရွှံ့ထဲတွင် တူးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်တွင် လူငယ်များစွာက ကူညီကြသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသာရှိသည်။ အန္တရာယ်နှင့် အကျိုးဆက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့သည် အတွင်းနက်နက်ထိကို တူးနေကြပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် ကြီးမားသောလှိုင်းကြီးကြောင့် လဲကျသွားကာ အနီးအနားရှိ ခရုများကို အကာအကွယ်အဖြစ်သုံးရန် ရှာဖွေကြသည်။

ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေက ခရုခွံပေါ်တွင် လှဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ်တောက်ပလာသည်။ သူသည် သူမကို သတိပေးရန် ကြိုးစားနေစဉ် ဖားသည် အင်အားကြီးစွာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး ပိုင်ယို့ဝေအား သတိထားရန် မျက်လုံးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခရုပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ်လှဲနေပြီး သူ့ကို ခဏကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားလိုက်သည်။

သူမသည် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်၊ ဖားများနှင့် ခရုများကို လေ့လာသည်။ ဂူထဲတွင် အရာဝတ္ထုအနည်းငယ်သာရှိသောကြောင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခုခု ရှိရမည်။

သူမသည် အချို့ခရုခွံများမှ ထွက်နေသော ခြေထောက်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ လူများသည် ခရုခွံအတွင်း လှုပ်ရှားမှုမရှိ ပုန်းအောင်းနေကြပြီး ရွှံ့နှင့်ဖုံးနေသော ခြေထောက်များသည် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ယင်နေသည်။ သူမယခင်က ပြောခဲ့သလိုပင် ဖားပေါ်လာသောအခါ ခရုများသည် ရွှံ့ထဲမှ ပြန်ထွက်လာကြသည်။

ထိုသို့စဉ်းစားပါက ဖား၏ဖြစ်တည်မှုသည် ဂိမ်းရှုံးခြင်းအတွက် အပြစ်ဒဏ်ထက်ကို ဂိမ်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမှသာ ရွှေဘောလုံးသည် နောက်တစ်ကြိမ်ဂိမ်းအတွက် ဘောလုံးကိုကန်ထွက်နိုင်ရန်အသုံးပြုမည့် ခရုများအလုံအလောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဓိကသော့ချက်သည် ခရုများတွင်ရှိသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်အနည်းငယ်ရှိသော်လည်း သေချာမှုမရှိသေးပေ။ သူမ နောက်ထပ်စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည်။

သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဧရာမဖားကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ရွှံ့ထဲတွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေပြီး အရေပြားနှင့်အသားများသည် ပျော့ပျောင်းကာ အလွှာလိုက်ဖြစ်နေပြီး စိမ်းလန်းသောအရောင်သည် မဲနက်သောရွှံ့များကြားတွင် ထင်ရှားနေသည်။

လူတိုင်းသည် သူကို ရှောင်နေကြသောကြောင့် ယခုအခါတွင် စားရန် “ပိုးမွှား” များမရှိတော့ဘဲ အလွန်ပျင်းရိနေပုံရသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် နောက်ထပ်တွေးမိသည်။ ဂိမ်းတွင် တစ်ခုထက်ပိုသော ဖြေရှင်းနည်းများရှိသည်။ စာမေးပွဲတွင် ခက်ခဲသောမေးခွန်းများကဲ့သို့ပင် အဖြေများစွာရှိသည်။ ဖားသည် ပိုးမွှားများကို မစားနိုင်ပါက ဂိမ်းကို အောင်မြင်နိုင်မည်လား။

မဟုတ်ပေ။ ဖားနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာဖြစ်မည်ကို တွေးနေမည့်အစား ဂိမ်းကို စစ်ဆေးရေးမှူးက ဖန်တီးရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စဉ်းစားသင့်သည်။ မဟုတ်ပါက ဤလျှို့ဝှက်ချက်သည် အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ချက်သာဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။

အတွေးအမျိုးမျိုးသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး များစွာသော ယူဆချက်များ ရှိနေသည်။ အချိန်သည် မသိမသာ ကုန်လွန်သွားပြီး ပိုးမွှားများကို မစားရသော ဖားသည် စိုစွတ်သောရွှံ့ထဲသို့ ပြန်လည်နစ်မြုပ်သွားပြန်သည်။

ဆူညံသံသည် ပိုင်ယို့ဝေကို ပြန်သတိပြန်ဝင်စေပြီး သူမသည် ခဏတာ အတွေးထဲနစ်မြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

အစပိုင်းကြောက်ရွံ့မှုနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမသည် ယခုအခါ... အမှန်တကယ်ပင် ဂိမ်းထဲသို့ နစ်မြုပ်နေပြီဟု ထင်ရသည်။