မင်း ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ

ချန်ဟွိုက်အန်၏ “ချောမောမှု”ကြောင့် လူတိုင်းက လုံးဝ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ အဖွဲ့သားထဲမှ မိတ်ကပ်ပညာရှင် အချို့က မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အသိစိတ်များ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

သူတို့က နာမည်ကြီးများနှင့် နေ့စဉ် အလုပ်လုပ်နေကြသူများ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာများကို မည်မျှ “ပြင်ဆင်မှုများ” လုပ်ထားသည်ကို တခြားသူများထက် ပိုသိသည်။ ပလပ်စတစ်ဆာဂျရီ၊ ပုံဖော်ပြင်ဆင်မှု၊ မီးရောင်များနှင့် မိတ်ကပ်မလိမ်းခင်တွင် ကြယ်ပွင့်များစွာက လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော လူများကဲ့သို့ ဖြစ်နေတတ်သည်။

သို့သော် ထိုလူကမူ...

အပြစ်အနာအဆာ မရှိ။

ပန်းရောင်သမ်းသော နှုတ်ခမ်း၊ ဖြူဖွေးသော သွားများ။

အသားအရေက နည်းနည်း ဖြူဖျော့နေသော်လည်း သဘာဝအတိုင်း ငြိမ်သက်ပြီး ဈာန်ဝင်နေသည့် ရုပ်သွင်ကို ပို၍ အားဖြည့် ပေးနေသည်။

ထိတ်လန့်စရာ အကောင်းဆုံး အပိုင်းကတော့ သူက မိတ်ကပ်ပင် မလိမ်းထားခြင်းပင်။

သဘာဝအတိုင်း ပြည့်စုံသော မျက်နှာ။

ထို့ပြင် သူက ခေါင်းတုံး တုံးထာသည်။

သာမန် ဆံပင်သာ ရှိမည်ဆိုပါက မည်မျှလောက် နတ်ဘုရားဆန်လိုက်မည်နည်း။

“...ကျွန်တော်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ချောတာလား...”

တချို့အချိန်များတွင် ဉာဏ်နည်းတတ်သော ချန်ဟွိုက်အန်ပင်လျှင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူ အမြဲတမ်း “အသင့်အတင့် ချောမောသူ” အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

မှန်ပေသည်။ သာမန်လူများထက် သိသိသာသာ ပိုသာလွန်သော်လည်း အကယ်၍ သူက ရူးလောက်အောင် ကြည့်ကောင်းနေပါက အခုလောက်ဆို ရည်းစားရှိနေရမည် မဟုတ်ပါလား...

သို့သော်လည်း အခု အစီအစဉ် ဒါရိုက်တာကိုယ်တိုင်က အတည်ပြုလိုက်သောအခါ အခြေအနေများ ကွဲပြားသွားသည်။

လုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှ လူများက လက်တွေ့တွင် ရှာဖွေရေးသမား တစ်ဝက်လောက် ရှိနေကြသည်။ သူတို့တွင် ကြည့်ကောင်းပြီး ကင်မရာနှင့် လိုက်ဖက်သည့် မျက်နှာများကို ခွဲခြားနိုင်သော အသိဉာဏ် ရှိကြသည်။ သူတို့က ချောသည်ဟု ပြောလျှင်... တကယ်ကို ချော၍ပင်။

“...ငါ့ရဲ့ အလားအလာမြှင့်တင်မှုက ရုပ်ရည်ကို ပိုကောင်းစေတာလား...”

ချန်ဟွိုက်အန် နက်နက်နဲနဲ တွေးတောမှုထဲ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ဖြစ်နိုင်တယ်...

ဗန်ပိုင်းယားတွေက ကင်ဆာဆဲလ် ပြောင်းလဲမှုများကို ကျွမ်းကျင်သူများလား...

ဒါဆိုရင် သူတို့အားလုံး ကြည့်ကောင်းနေရတာကို ရှင်းပြနိုင်တယ်။

ဗန်ပိုင်းယားများ မရှိတာကတော့ နှမြောစရာပဲ။

မဟုတ်ရင် ငါ “ကင်ဆာဆဲလ်စီမံခန့်ခွဲမှု” အကြောင်း အတွေ့အကြုံ ဖလှယ်လို့ ရနိုင်လောက်တယ်။

ဒါဆို ငါ သေရမှာတောင် မဟုတ်ရင် မဟုတ်လောက်ဘူး။

“ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အချောအလှ။ အကြွင်းမဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် ရုပ်ရည်...”

ဒါရိုက်တာကျန်းက ထိုသို့ပြောပြီး စကားဝိုင်းကို ချန်ဟွိုက်အန်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာက ချိုင်ရီဖန်ကို ချီးမွမ်းနေသော စကားဝိုင်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

[ အားးးးးးး......... လျှို့ဝှက်ဧည့်သည်က အရမ်းချောတာပဲ... ]

[ ဘုရားရေ၊ ကျွန်မက အပြစ်သားပါ။ ဒါပေမဲ့... သူက တကယ်ပဲ ကိုကိုဖန်ထက် ပိုလန်းတယ်... ]

[ စိတ်မကောင်းပါဘူး ကလေးရယ်... နောက်ကျလို့ မေမေ စိတ်မဆိုးခဲ့သင့်ပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ ကြိုက်သလောက် အချိန်ယူပါနော် ]

[ သူ့နာမည် ဘယ်သူသိလဲ... သူက နာမည်ကြီးလား... ဘာလို့ မမှတ်မိတာလဲ... ]

[ နေဦး... သူ့ကို နည်းနည်း ရင်းနှီးသလိုပဲ... ]

ချန်ဟွိုက်အန်က ၎င်းတို့အားလုံးကို ကြည့်ပြီး လက်တွေ့ကို နောက်ဆုံးတော့ လက်ခံလိုက်သည်။

“ငါ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ချောတာပဲ ထင်တယ်...”

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ၎င်းက မေးခွန်းမဟုတ်ဘဲ ကြေညာချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာကျန်း၏ မျက်လုံးများက ရွှေတွင်းတူးမိသူလို တောက်ပနေခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ။ လျှို့ဝှက်ဧည့်သည် ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဆက်သွားကြတာပေါ့... ရှောင်ချန်။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်လိုက်ပါဦး...”

ချိုင်ရီဖန်က တချိန်လုံး တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ...

သူက အာရုံစိုက်မှု၏ ဗဟို မဟုတ်တော့ခြင်းပင်။

သူ... ချိုင်ရီဖန်က... ရှိုးပွဲ၏ ကြယ်ပွင့်ပင်...

ယခုလို ဘေးဖယ်ခံထားရခြင်းမှာ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။

သူက ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဖေးထားသည့် ညာခြေထောက်နှင့် လက်မောင်းအောက်တွင် ထားထားသော တောင်ဝှေးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

မစဉ်းစားဘဲ သူက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

“ဒါရိုက်တာကျန်း။ ကျွန်တော့် အချိန်ဇယားက ပြည့်နေတယ်။ ညဆို နှစ်နာရီတောင် မအိပ်ရဘူး။ ကျွန်တော် ဒီကို လာဖို့အတွက် အချိန်ကို ညှစ်ထုတ်ယူခဲ့ရတာ...”

“ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ညပိုင်း တောင်တက်ကြမှာ မဟုတ်လား...”

“မသန်စွမ်းသူတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် နေ့လယ်ထိ တောင်တက်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ကျွန်တော် မသန်စွမ်းသူတွေကို မထီမဲ့မြင် လုပ်ချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... သူ့လို အခြေအနေမျိုးရှိတဲ့သူက ဖျော်ဖြေရေးအစီအစဉ်ကို နှေးကွေးအောင် လုပ်နေမယ့်အစား အိမ်မှာပဲ အနားယူသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် စကားဝိုင်းက မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို ယုံကြည်ချက် ရှိနေခဲ့သည်။

သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် အချိန်ဇယားကို သနားကြလိမ့်မည်။

ထို့နောက် စျေးပေါသော ဝါဒဖြန့်မှုအတွက် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ကို တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်။

ထိုလူ မည်မျှပင် ချောမောပါစေ အရေးမကြီး။

ချိုင်ရီဖန်၏ ပရိသတ်အင်အားစုကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

...သို့သော်လည်း

ထိုသို့ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

တိတ်ဆိတ်နေ၏။

လူတိုင်းက အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ချိုင်ရီဖန်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ တိုက်ရိုက် စကားဝိုင်းပင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ချန်ဟွိုက်အန် တစ်ယောက်တည်းသာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သူက ချိုင်ရီဖန်ကို ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးလို ကြင်နာမှုနှင့် သည်းခံမှု အပြည့်ဖြင့်ပင် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်း ပြောတာ လုံးဝ မှန်ပါတယ်။ ညီအစ်ကို...”

“ငါ့လို မသန်စွမ်းတဲ့သူက တခြားသူတွေကို ဆွဲချရုံပဲ ရှိမယ်...”

“ဒါပေမဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံချင်ဘူး...”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ငါ့ဘဝမှာ ထျန်းမင်တောင်ထိပ်ကို ရောက်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်လို့ပဲ...”

သူက ကင်မရာဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အပြုံးကို ပြလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့် နာမည်က ချန်ဟွိုက်အန်ပါ။

နောက်ဆုံးအဆင့် အရိုးကင်ဆာဝေဒနာရှင် တစ်ယောက်ပါ။

ကျွန်တော့်ဘဝက နောက်ဆုံးအချိန် ရောက်နေပါပြီ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီမီးစာကုန်ခါနီး ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး မီးရဲရဲတောက်ချိန်မှာတောင် တောက်ပနေနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

ကြည့်ရှုနေသူတွေကို ကျွန်တော့်နဲ့အတူ ဒီအချိန်လေးကို မျှဝေပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ခရီးလမ်းကို မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်ပေးတဲ့အတွက်ပါ။

ကျွန်တော်... ခရီးဆက်ပါတော့မယ်...”

သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

တစ်ခုတည်းသော အသံက တောင်ကြားလမ်းကို ဖြတ်တိုက် နေသော လေသံပင်။

ထို့နောက် ရှိုက်သံများပင်။

မိတ်ကပ်ပညာရှင် အချို့က မျက်ရည်များ သုတ်နေကြသည်။

စုရှင်းချန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေ၏။

သူက ချန်ဟွိုက်အန်ကို မိခင်တစ်ယောက်၏ စစ်မှန်သော နူးညံ့မှုနှင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချိုင်ရီဖန်ကကော...

သူ့ပါးစပ်က ဟောင်းလောင်း ပွင့်နေခဲ့သည်။

ကျောမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာခဲ့သည်။

“ညီအစ်ကို... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချိုင်ရီဖန်၏ တိုက်ရိုက်မက်ဆေ့ခ်ျများထဲတွင်...

အေးဂျင့် –

[ ရှောင်ဖန်၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတ်သေဖို့ ကြိုးစားနေတာလား... မင်းတော့ သွားပြီ... ]

[ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေ အားလုံးက မင်းကို အရှင်လတ်လတ် ကင်နေကြပြီ... မင်းက မသန်စွမ်းသူတွေနဲ့ ရောဂါဝေဒနာရှင်တွေကို လှောင်ပြောင်တယ်လို့ ပြောနေကြတယ်... ]

[ မင်းမှာ အခြေခံ လူသားချင်း စာနာမှုတောင် မရှိဘူးလား... ]

[ မင်း ခုနက အဲဒီစကားတွေ ပြောတုန်းက ဘာတွေ စဉ်းစားနေခဲ့တာလဲ... ]

[ မင်းအတွက် ငါတို့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်ကို မင်းက စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ ]

...

အေးဂျင့်–

[ ချန်ဟွိုက်အန်ကို တောင်းပန်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာလိုက် ]

[ ပြီးတော့ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဖြစ်ရမယ် ]

ပထမ မက်ဆေ့ခ်ျ အနည်းငယ်ကို ချိုင်ရီဖန် သည်းခံနိုင်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံး စာများကိုမူ...

သူ့သွေးများ ဆူပွက်လာခဲ့သည်။

“တောင်းပန်ရမယ် ဟုတ်လား...”

နာမည်မရှိတဲ့သူကိုလား...

သူက အနာဂတ်၏ အကြီးစား ကြယ်ပွင့် ဖြစ်လာပေမည်။

မကြာခင် A-list မင်းသားများ သူ့နှင့်အတူ ဖန်သားပြင်တွင် ပါဝင်ကြလိမ့်မည်။

သူ့ကုမ္ပဏီမှာပင် တတိယတန်းစား သရုပ်ဆောင်များက သူ့ကို စီနီယာဟု ခေါ်ကြပြီး ထိပ်တန်း နာမည်ကြီးများကပင် သူ့ကို မျက်နှာသာပေးကြသည်။

အခုတော့ သူ့အေးဂျင့်က မသန်စွမ်းသူတစ်ယောက်ကို ခေါင်းငုံ့ခိုင်းချင်နေသည်လား...

သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်စာကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

[ ဘာလို့ လုပ်ရမှာလဲ... ]

[ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ... ကျုပ်က အနာဂတ် အထူးကြယ်ပွင့်.. ]

[ သူတို့ ဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်ဘူး။ မသန်စွမ်းတစ်ယောက်ကို တောင်းပန်မှာ မဟုတ်ဘူး... ]

သူ စာပို့ရန်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်၏။

သူက တိုက်ရိုက် စကားဝိုင်းကို စစ်မကြည့်တော့ပေ။

သူ၏ ပရိသတ်အင်အားစုက သူ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးလိမ့်မည်ဆိုတာ သူ သိနေနှင့်ပြီးသား။

သူတို့က အဖြူကို အနက်ဖြစ်အောင်၊ မုန်းသူများကို ပရိသတ်ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်။

သူက နစ်နာသူပုံစံမျိုး လုပ်လိုက်လျှင် သူတို့က ချက်ချင်းပင် ချန်ဟွိုက်အန်၏ စာမျက်နှာကို တိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်။

သို့သော်... သူတို့ ဆက်လက် တောင်တက်နေတုန်းတွင်...

ချိုင်ရီဖန် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ကိုယ်လက် လှုပ်ရှားမှု များပြားနေသဖြင့် အမျိုးသမီး ဧည့်သည်နှစ်ယောက်နှင့် တခြား အမျိုးသား ဆယ်လီနှစ်ယောက် ချွေးများ စတင်ထွက်လာသော်လည်း...

ချန်ဟွိုက်အန်က လုံးဝ အဆင်ပြေနေပုံရသည်။

ချွေးမထွက်...

အသက်ရှူရတာ မခက်ခဲနေပေ။

သူ၏ အနည်းငယ် ခြေဆောင့်သွားသည့် ပုံစံကလွဲ၍...

သူက မသန်စွမ်းသူနှင့် လုံးဝ မတူနေပေ။

သံသယတစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“...ဒီကောင် ဟန်ဆောင်နေတာလား...”

ဒါတွေအားလုံးက သရုပ်ဆောင်နေတာလား။

တချို့ ထုတ်လုပ်ရေးများက ထို့သို့ပရိယာယ်မျိုး သုံးတတ်သည်။

ဝါဒဖြန့်ဖို့အတွက် “အထူးအခြေအနေ” ရှိသူများကို ငှားရမ်းတတ်သည်။

သို့သော် ထိုမျှ ချောမောသောသူ တစ်ယောက်ကိုမူ...

ရှာရခက်ပေသည်။

အကယ်၍ ချန်ဟွိုက်အန်က သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သနားစရာကောင်းအောင် သရုပ်ဆောင် နေခြင်းဆိုလျှင်...

သူ ချိုင်ရီဖန်က လိမ်လည်မှုကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည်။

သူ့ကိုယ်သူ ကယ်တင်နိုင်ရုံသာမက ဒီရှိုးပွဲကိုလည်း သင်ခန်းစာ ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် အရေးအကြီးဆုံးကတော့ မြင်ကွင်းများ ခိုးနေသော သူ မဟုတ်သူကို ချေမှုန်းပစ်နိုင်ပေမည်။

သူ့အကြည့် မှောင်မိုက်သွား၏။

ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။

...