နေစရာဂူရွေးချယ်ခြင်း
Vol. 7 Ch. 70
“ချင်းရန်၊ ဒီနေရာက ငါတို့ ဓားကျောင်းတော်မှာ နေတဲ့ နေရာပဲ...”
ဓားပျံပေါ်၌ စီးနင်းရင်း စီနီယာအစ်မ ယွဲ့ချန်ချီသည် အဝေးမှ ထောင်မတ်နေသော မီတာတစ်သောင်းမြင့် တောင်ထွတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ လီချင်းရန် သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ တောင်စောင်း၌ လူလုပ် နေစရာဂူများနှင့် ကျောက်အိမ်များ အများအပြား ထွင်းထုထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုနေအိမ် ပတ်လည်တွင် ကျင့်ကြံသူတချို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကွင်းပြင်များ ရှိကြပြီး အမျိုးမျိုးသော အပင်များနှင့် အလှဆင်မှုများက သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အကြိုက်များကို ပြသနေ၏။
ဥပမာအားဖြင့်...
ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ဂူရှေ့၌ ခရမ်းရောင်ပန်းများ စိုက်ပျိုးထားသည်။
နောက်တစ်ဦးက ဝင်ပေါက်ကို ဧရာမ ရှားစောင်းပင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။
ပိုင်ရှင်များကို မတွေ့ဖူးသေးသော်လည်း လီချင်းရန်က ချက်ချင်း သိနိုင်သည်။ ထိုနှစ်ယောက်သည် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် စရိုက်လက္ခဏာများ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။
ချင်းရန် အတွေးထဲ နစ်မြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွဲ့ချန်ချီ ရယ်လိုက်သည်။
သူက တောင်ကို အရမ်း ဆင်းရဲနေတယ်လို့ ထင်နေတာပဲ။
သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“တခြားဂိုဏ်းတွေနဲ့ မတူတာက ငါတို့ရဲ့ ဓားကျောင်းတော်မှာ သဘာဝ အကျိုးပေးမြေတွေ အများကြီး မရှိဘူး။ အဲဒါကြောင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုစည်းမှုကို မြှင့်တင်ဖို့အတွက် ဂိုဏ်းချုပ်က တခြားတောင်ထွတ်တွေ အားလုံးက စွမ်းအင်တွေကို ဒီတစ်ခုထဲ ပြန်ပြီးတော့ လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တာ။ ဆိုလိုတာက ငါတို့ အားလုံး ဒီမှာ အတူတူ နေထိုင်ပြီးတော့ နည်းနည်း ကျဉ်းကျပ်ပေမဲ့ ကျင့်ကြံမှု အခြေအနေတွေက အများကြီး ပိုကောင်းနိုင်တာပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီနည်းလမ်းက ပိုပြီး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်တယ်လေ...”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရာ လီချင်းရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ လေးစားမှု အရိပ်အယောင်များ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
ဂိုဏ်းချုပ်က လက်တွေ့ကျတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။
တပည့်တွေရဲ့ ကောင်းကျိုးကို ဦးစားပေးဖို့အတွက် ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။
သူသည် ချင်းယွန်ဂိုဏ်းတွင် ရှိနေခဲ့စဉ်က တွေးခဲ့ဖူးသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်က တပည့်တွေကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မပြိုင်ဆိုင်ခိုင်းဘဲနဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို နေရာတစ်ခုတည်းမှာ ဘာလို့ မစုစည်းထားလဲပေါ့...
သူ တစ်ချိန်က ထိုအကြံကို တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်းကို ပြောပြဖူးသည်။
သူက လီချင်းရန်ကို လူမိုက်ဟု ဆူခဲ့၏။
“ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံ၊ မြေပြင်နဲ့ လူသားမျိုးနွယ် ကိုယ်တိုင်က ရုန်းကန်ရတာ...”
ချင်းရွှမ်းက ပြောခဲ့သည်။
“လူတိုင်း တစ်အိုးတည်းက စားနေမယ်ဆိုရင် အရည်အချင်းနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ဘယ်လို ခွဲခြားမလဲ...”
သို့သော်လည်း လီချင်းရန်က ဂိုဏ်းတစ်ခုသည် မိသားစုလို ဖြစ်သင့်တယ်ပြီး စည်းလုံးကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီသင့်သည်၊ အမြဲ တိုက်ခိုက်နေခြင်းမျိုး မဖြစ်သင့်ကြောင်း အမြဲပင် ယုံကြည်နေခဲ့သည်။
သူက ရိုးသားလွန်း၍လည်း ဖြစ်နိုင်၏။
“ဂျူနီယာညီမ၊ နင်က အတွေးတွေထဲ နစ်မြောနေတဲ့ပုံပဲ။ တစ်ခုခု စိတ်ထဲ ရှိနေလို့လား...”
“မရှိပါဘူး...”
လီချင်းရန်က ယွဲ့ချန်ချီ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မ၊ ဒီနေရာက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်။ ဘယ်နေစရာဂူတွေ ကျန်သေးလဲ မသိဘူး...”
ယွဲ့ချန်ချီက တောင်၏ အပေါ်တစ်ဝက်ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
“အဲဒီ အပေါ်မှာ အများစုက ဗလာပဲ။ တချို့က တပည့်တွေ ကိုယ်တိုင် တူးထားတာ။ တချို့က ဂိုဏ်းရဲ့ အစောင့်အရှောက်သားရဲနဲ့ ဆရာ တိုက်ခိုက်တုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့ ချိုင့်ခွက်တွေပဲ။ နင် မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ကိုယ်တိုင် တူးလို့ရတယ်...”
“ဘာလို့ အများစုက တောင်ရဲ့ အောက်ပိုင်းမှာ နေဖို့ ရွေးချယ်ကြတာလဲ...”
လီချင်းရန်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေလို့လေ...”
ယွဲ့ချန်ချီ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။
“ဓားပျံစီးရတာက ပင်ပန်းတယ်။ ငါတို့ ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ အတွေးအခေါ်က...
မတ်တပ်ရပ်နိုင်ရင် မပျံနဲ့။
ထိုင်နိုင်ရင် မတ်တပ်မရပ်နဲ့။
လှဲနိုင်ရင် မထိုင်နဲ့။
အိပ်ပျော်ရင် မထနဲ့။
... အဲ... နောက်ဆုံးအပိုင်းကို မေ့လိုက်တော့...”
လီချင်းရန် - “……”
ဒါက ဓားကျောင်းတော် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံလား...
သူတို့က အရမ်းကို... ပျင်းရိကြတာပဲ။
သူတို့ တောင်နှင့် နီးလာသောအခါ နေရာအနှံ့အပြားမှာ လှဲလျောင်းနေသော ဓားကျင့်ကြံသူတချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။
တစ်ယောက်က ရေတံခွန်နားက လိပ်ကျောပေါ် လှဲလျောင်းနေပြီး နေပူစာ လှုံနေ၏။
ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် ပျင်းရိနေပုံရသည်။
သို့သော် နီးနီးကပ်ကပ် ကြည့်လိုက်လျှင် ထူးဆန်းသော တရားထိုင်နေသည့် အရှိန်အဝါ တစ်ခု ရှိနေ၏။
“အဲဒါ ရက်စက်တဲ့တာအိုကို ကျင့်ကြံနေတဲ့ တွမ်ဖုန်းပဲ။ သူက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်မှုယူနေတာ...”
ယွဲ့ချန်ချီက မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။
“သူက ပုံမှန်ဆိုရင် ခေါင်းတလားပြားလို မာတောင့်နေတတ်တယ်။ အရမ်းကို ပျင်းစရာကောင်းတာ။”
ပြီးနောက် သူက လီချင်းရန်ကို တောင်ပတ်လည် တစ်လျှောက်လုံး လိုက်ပြခဲ့သည်။
“ကဲ ဂျူနီယာညီမ... ဘယ်မှာ နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလဲ။”
လီချင်းရန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲမှာ ပုံရိပ်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
နေထွက်တာကို ကြည့်နိုင်မယ်။
ငှက်သီကျူးသံကို နားထောင်နိုင်မယ်။
ပြီးတော့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နိုင်မယ့် ကမ်းပါးစောင်းက အိမ်လေး။
“စီနီယာ အစ်မ၊ ကျွန်မ တောင်ထိပ်မှာ နေချင်တယ်...”
“...ကောင်းပြီလေ။”
ယွဲ့ချန်ချီ အံ့ဩမသွားခဲ့ပေ။
တပည့်အသစ် အများစုက တောင်ထိပ်ကို ရွေးချယ်ကြသည်။
ရှုခင်းက အသက်ရှူမှားလောက်အောင် လှပပြီး မြင်ကွင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်။
အစပိုင်းတော့ သူတို့ နေရာတိုင်း ပျံသန်းနေရသည်ကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။
သို့သော် ခဏအကြာတွင်တော့...
မနက်စောစော သင်ခန်းစာတွေအတွက် သွားရန် နေ့တိုင်း ပျံသန်းရခြင်းက မည်မျှ ပင်ပန်းကြောင်း သူတို့ သိလာလိမ့်မည်။
ပုံမှန်ထက် စောစော နိုးရသည်။
တခြားသူများ အေးဆေး လမ်းလျှောက်လာစဉ် အကြာကြီး ပျံသန်းရသည်။
အတန်းမစခင်ကတည်းက ချွေးများ ရွှဲနေမည်။
ပြီးနောက် နွေရာသီ ရောက်လာလျှင်...
ပူပြင်းသော အပူရှိန်က သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် ဖုတ်ထားသလို ဖြစ်စေလိမ့်မည်။
တောင်ထိပ်တွင် နေရောင်ခြည် အပြည့်အဝ တစ်နေကုန် ထိတွေ့ရခြင်းကို မခံနိုင်ပေ။
ထို့နောက် ဆောင်းရာသီ ရောက်လာလျှင်...
နှင်းမုန်တိုင်းများ...
အေးစက်နေသော လေများ ရှိနေပြီး...
အောက်ဘက်မှာတွင် ပန်းများ ပွင့်နေ၏။
အပေါ်တွင်တော့ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းပင် အေးခဲနေသည်။
ခြောက်လအတွင်း တပည့်အများစုက လက်လျှော့လိုက်ပြီး ပိုကောင်းသော နေရာတွင် ရှိနေသည့် နေစရာဂူများအတွက် စီနီယာ တပည့်တွေကို စိန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။
တောင်အောက်ပိုင်း ကျလေလေ၊ တပည့်က ပိုသန်မာလေလေပင် ဖြစ်၏။
သို့တိုင် ယွဲ့ချန်ချီက သူ့ကို တောင်ထိပ်ဆီ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော စွန့်ပစ်ကျောက်အိမ်တစ်လုံး ရှိနေ၏။
၎င်းက အချိန်အကြာကြီး ဗလာဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
“ဂျူနီယာညီမ၊ ဒါက နင် နားရမယ့် နေရာပဲ။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်ကို သုံးလိုက်။ ဒါမှမဟုတ် တောင်ခြေက ဂူနံပါတ်(၁)မှာ ငါ့ကို လာရှာလို့ ရတယ်...”
ထိုအချိန်မှာ ဝိုင်နံ့သင်းသင်းလေး လေထဲတွင် မျောပါလာခဲ့သည်။
အစောပိုင်းက တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်အေးချမ်းနေခဲ့သော ယွဲ့ချန်ချီ ရုတ်တရက် တောက်ပလာခဲ့သည်။
သူ၏မျက်လုံးများ တလက်လက် တောက်ပသွားပြီး လီချင်းရန်ကို အမြန်ချပေးလိုက်၏။
သူက နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး ဆိုးဆိုးရွားရွား ပြုံးလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မ သွားသောက်ရတော့မယ်။ ခစ်ခစ်ခစ်ခစ်...နောက်မှ တွေ့မယ်နော်...”
ထို့နောက် သူ ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ ဓားပျံက တောင်အောက်ကို အရှိန်အပြည့်နဲ့ ဟိန်းသံပေးပြီး ပြေးဆင်းသွားခဲ့၏။
သူ့အသံက တောင်ထွတ်များကြား ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။
“မနက်သင်ခန်းစာအတွက် နောက်မကျစေနဲ့နော်...ဂျူနီယာညီမ...”
ထို့နောက် နောက်ထပ် အသံတစ်ခုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ရှုအန်... ငါ သုံးအထိ ရေနေပြီ။ နင် အသစ်ချက်ထား ပေး။ မပေးရင် နင့်ရဲ့ ဂူကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်...”
“ဟမ့်... ငါ့အလောင်းကို ကျော်ပြီးမှ ရမယ်။ ယောက်ျားလျာ...”
ဘုန်း...
ဓားအသိနှစ်ခု အဝေးတွင် တိုက်မိသွားခဲ့သည်။
တောင်က သူတို့၏ တိုက်ပွဲကြောင့် တုန်ခါသွားခဲ့၏။
ကမ်းပါးတွေပေါ်မှ အိပ်ပျော်နေသော ကြိုးကြာငှက်တချို့ အနည်းငယ်သာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအရာက နေ့စဉ် ဖြစ်နေကျကိစ္စ ဆိုသည်မှာ အထင်အရှားပင်။
လီချင်းရန်က ကမ်းပါးဘေးမှာ ခဏရပ်နေပြီးမှ လှည့်ကာ ကျောက်အိမ်ထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။
“အသစ်တစ်ခု ပြန်စပြီ...”
သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။
မနက်ဖြန် မနက်သင်ခန်းစာပြီးလျှင် သူက သိုင်းကျမ်းကျောင်းဆောင်ကို သွားရောက်လည်ပတ်မည်။
သူက ဆရာဖြစ်သူကို ကုသပေးမည်။
သူက ဆရာဖြစ်သူကို ထာဝရ အသက်ရှင်စေရပေမည်။
ထိုအတွေးဖြင့် သူက တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဖုန်ထူနေသော အခန်းကို စတင်၍ သန့်ရှင်းရေး လုပ်တော့သည်။
ရုတ်တရက်…
ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ထဲ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။
[ ချင်းရန်၊ ငါတို့ ခွဲခွာရတာ တစ်ရက်လောက် ရှိနေပြီ။ မင်းရဲ့ဆရာကို သတိရနေလား ]
...
...