မှန်းကြည့်လေ
Vol. 52 Ch. 776
ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကိုရီးယားနိုင်ငံမှ လူများ၏ မျက်နှာများ မည်းမှောင်သွားသည်။
ကျင့်ရှန်သည် လူတစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာ ရစေခဲ့ရုံသာမက မောက်မာသော စကားများလည်း ပြောခဲ့သဖြင့် သူတို့ သည်းမခံနိုင်ပေ။
ချွဲဝူရှစ်အား စင်ပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ သယ်ဆောင်သွားသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပြိုင်ပွဲ သုံးပွဲ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကာ လူသုံးယောက် ဒဏ်ရာ ရခဲ့သည်။ အားလုံးက ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်ကြသည်သာ။
“ကျင့်ရှန် အနိုင်ရပါတယ်၊ ဟန်အူယောင်း ကွင်းထဲ ဝင်နိုင်ပြီ”
ဒိုင်လူကြီး၏ စကား ဆုံးသောအခါ ကိုရီးယားဘက်မှ လှံရှည်တစ်လက် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူငယ် တစ်ယောက်က ရှေ့တိုးလာသည်။
ရဲ့လင်းချန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ၎င်းသည် လှံရှည်ကို အသုံးပြုသည့် ပထမဆုံး ပြိုင်ပွဲဝင် ဖြစ်လေသည်။
ကျင့်ရှန်သည် သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးကို သုတ်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်
“မင်းမှာ ဘယ်လို ခွန်အားမျိုး ရှိလဲ၊ ဝှက်ထားတာလား ဒါမှမဟုတ် တကယ် အားနည်းတာလား”
“မင်း တိုက်ခိုက်တဲ့အခါကျရင် သိလိမ့်မယ်”
ဟန်အူယောင်းက လှံရှည်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြောသည်။
“ဘာလဲ … မင်း ကြောက်နေတာလား ငါက အရမ်း သန်မာပြီးပြီး မင်းကို လက်ဦးမှု ရယူသွားမှာ စိုးရိမ်နေလား”
“ဟာဟာဟာ၊ မင်းက ကျားကိုစားဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ဝက် ဟန်ဆောင်နေတာပဲ။ မင်း ကြာကြာ ဟန်ဆောင်ရင် တကယ် ဝက် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
“မင်း မာနကြီးတာနဲ့ မောက်မာတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါသေးတယ်။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်က မင်းတို့ အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်တွေကို ကွင်းထဲ ဝင်ခွင့်မပြုဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ အခု မင်းက မာနကြီးတဲ့ စကားတွေ ပြောရဲသေးတာလား”
ဟန်အူယောင်းက ဆက်ပြောသည်။
“မင်းတို့ အမျိုးသမီးတွေကို ကွင်းထဲ မဝင်အောင် တားထားတာ ထားလိုက်ဦး။ မင်းတို့ တရုတ်က ငါးယောက်စလုံး ကွင်းထဲ ဝင်လာရင်တောင် ငါတို့ ကိုရီးယားနိုင်ငံက မင်းတို့ကို မူးမေ့လဲအောင် ရိုက်နှက်နိုင်သေးတယ်”
“ဟဲဟဲ၊ မင်း ကြိုးစားကြည့်လေ”
ကျင့်ရှန် စကား ဆုံးသည်နှင့် သူ၏ ဓားရှည်က အနည်းငယ် မြည်ဟီးလာပြီး တည့်တည့် ထိုးခွင်းလာသည်။
ဟန်အူယောင်းသည် တိုက်ခိုက်မှုကို မခုခံဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဖျပ်ခနဲ ပျောက်သွားပြီး သူ ရပ်နေသော နေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။
သူ၏ ရွေ့လျားမှု သိုင်းပညာသည် အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။
လူတိုင်း၏ အကြည့်များက စူးစိုက်သွားသည်။ ကိုရီးယားနိုင်ငံသည် သူတို့၏ အရည်အချင်းများကို တကယ် နက်နက်နဲနဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ဟန်အူယောင်းသည်လည်း ဆရာသခင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ကျင့်ရှန်သည် စိတ်ကို ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ထိန်းမထားတော့ဘဲ သူ၏ ဓားကို ချက်ချင်း ဝှေ့ယမ်း လိုက်သည်။ သူ့ကို ဗဟိုပြုကာ လက်နက်သည် စက်ဝိုင်းပုံ ခုတ်ပိုင်းလာသည်။
ဓားအလင်း ဖြတ်သန်း သွားသည်။
တစ်ခဏအတွင်း ဟန်အူယောင်း၏ အရိပ် ပြန်ပေါ်လာသည်။
“ငါ အစက အင်အားကို ချွေတာချင်ခဲ့ပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီးမှ မင်းကို သေသေချာချာ ရှင်းလင်းဖို့ ဆုံးဖြတ် လိုက်ပြီ၊ မင်းတို့ တရုတ်လူမျိုးတွေက မာနကြီးပြီး မောက်မာတော့ မင်းတို့ကို ဘယ်လို ပြုမူရမယ်ဆိုတာ သင်ပေး လိုက်မယ်၊ မင်းတို့ ဘယ်လောက်တောင် အရေးမပါဘူးလဲဆိုတာကို မင်း သိအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်”
ဟန်အူယောင်းသည် စကားပြောရန် စိတ်အားထက်သန် နေသည်။ တစ်ဖက်တွင် သူသည် ကျင့်ရှန်၏ စိတ်ဓာတ်ကို ချိုးနှိမ်လိုပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်နေရကြောင်း အရိပ်အမွက် ပြသခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
ကိုရီးယားနိုင်ငံသည် ယနေ့အတွက် အလွန်အမင်း ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူတို့သည် ပထမဆုံး တိုက်ပွဲတွင် တရုတ်ကို နင်းခြေပြီး ထိုနေရာမှ တက်လိုကြသည်။
“ဝုန်း”
လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟန်အူယောင်း၏ လှံရှည်သည် လျင်မြန်စွာ ရိုက်ချ လိုက်ပြီး ကျင့်ရှန်၏ ဓားရှည်နှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့သွားလေသည်။
“ဝုန်း”
မီးပွားများ လွင့်စဉ်လာသည်။
ထိုအခိုက်တွင် ဟန်အူယောင်း၏ လက်မောင်းများ ပိုကြီးလာပြီး သူ၏ နားထင်များ ကျုံ့ဝင် သွားသည်။
“လှံ ပေါက်ကွဲခြင်း”
ရဲ့လင်းချန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်၊
“ဟန်အူယောင်းရဲ့ လှံကျွမ်းကျင်မှုက အရမ်း မြင့်နေပြီ”
လှံရှည်၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် အများအားဖြင့် တည့်တည့်ဖြစ်ပြီး ထိန်းချုပ်မှု အဆင့် အလွန် မြင့်မားရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော် လှံကျွမ်းကျင်မှုသည် အဆင့်မြင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သုံးစွဲမှုသည် အခြား လက်နက်များထက် များစွာ နည်းပါးသွားသည်။ အလွန် တိုတောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုများအတွက် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဝုန်းခနဲ ထုတ်ရုံသာ လိုအပ်သည်။
“သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် နည်းစနစ်က သိပ်ကောင်းပြီးတော့ သူ့ လှံသိုင်းတွေကို ချောချောမွေ့မွေ့ ထုတ်ဖော်ထားတယ်၊ အရေးအကြီးဆုံးက ကျင့်ရှန်က နောက်ဆုံးပွဲမှာ ဒဏ်ရာရထားပြီးသားမို့ ကြာကြာ ဆွဲဆန့်ဖို့ မကောင်းဘူး”
လင်းရှီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
“စောင့်ကြည့်နေလိုက်စမ်းပါ၊ ကျင့်ရှန်ရဲ့ ဓားသိုင်းကလည်း မညံ့ဘူး။ လှံနဲ့ ယှဉ်တဲ့ ဓားမှာ ထပ်ဆင့် သိမ်မွေ့မှု ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေက လှံရှည်က ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး”
“...”
သူတို့ စကားပြောနေစဉ်တွင် ကျင့်ရှန်သည် ကွင်းထဲ၌ ဟန်အူယောင်းနှင့် ဆယ်ကွက်ကျော် တုံ့ပြန် တိုက်ခိုက် ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ဟန်အူယောင်း၏ လှံရှည်သည် အဆိပ်ရှိသော မြွေကဲ့သို့ တစ်ခါတစ်ရံ စူးစမ်းပြီး တစ်ခါတစ်ရံ အံ့ဩဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုများဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသည်။ သူ၏ အရှိန်သည် ကျင့်ရှန်၏ အရှိန်ထက် ပိုမြန်နေပြီး၊ ကျင့်ရှန်၏ ဓားရှည်ကမူ ရေတွက်မရသော ဓားရိပ်များကို ဖန်တီးကာ နည်းလမ်းများစွာဖြင့် ပြောင်းလဲနေသည်။ လှံရှည်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ပိတ်ဆို့နိုင်သော်လည်း သူသည် တဖြည်းဖြည်း အားနည်းသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိ သွားသည်။
“သူတို့ရဲ့ အကွာအဝေးကို တိတိကျကျ ထိန်းချုပ်ထားတယ်”
ထျဲကျွင့်က အေးစက်စွာ ပြောလာသည်။
အချိန် ကြာလာလေလေ ခွန်အား ပိုကြီး လေလေ ဖြစ်သည်။
ဟန်အူယောင်းသည် လှံရှည်အတွက် အကျိုးအရှိဆုံး အနေအထားသို့ အကွာအဝေးကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သူသည် အသာစီးကို လုံးဝ ဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ကျင့်ရှန်ကို ဖိနှိပ်နိုင်ခြင်းသည် သဘာဝကျပေသည်။
ယခင် ပွဲနှစ်ပွဲနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ကျင့်ရှန်တွင် ခွန်အားနှင့် ရက်စက်မှုတို့ အနည်းငယ် လျော့နည်းနေသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျင့်ရှန်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းနေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဒေါသထွက်နေသည်။
ရုတ်တရက် သူသည် ဒေါသတကြီး ကြုံးဝါးလိုက်သည်။
“ငါ့ဓားက နေရာတိုင်းကို ရိုက်ခတ်တာကို ကြည့်လိုက်”
သူ၏ ဓားပေါ်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ချက်ချင်း ပြင်းထန်လာသည်။ ဓားချီက လေထုထဲ ပြည့်နှက်လာပြီး ပေါက်ကွဲသံများကိုပင် ကြားနေရသည်။
ဟန်အူယောင်း၏ အမူအရာသည်လည်း တင်းမာလာသည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက်ရန် မရဲဘဲ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ကာ ရှောင်တိမ်းရန် ရွေးချယ် လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုအခိုက်တွင် လူတိုင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ကျင့်ရှန်၏ လက်ထဲရှိ ဓားသည် သူ့လက်ထဲမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားပြီး ဓားပျံအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဟန်အူယောင်းဆီသို့ တည့်တည့် ပျံသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင့်ရှန်သည် အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ ဓားနောက် လိုက်၍ ဟန်အူယောင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ဓားသည် ရွှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဟန်အူယောင်းထံသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။
ဟန်အူယောင်းသည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို အနည်းငယ် စောင်း လိုက်ပြီး ထိုရိုးရှင်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်း လိုက်သော်လည်း သူသည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် တစ်ခဏကြာသော် လက်နက်မဲ့ ကျင့်ရှန်သည် သူ၏ ရှေ့သို့ ပြေးဝင် လာခဲ့သည်။
ဟန်အူယောင်း၏ အာရုံသည် ဓားကြောင့် အာရုံပျက်နေပြီး ခေတ္တမျှ စိတ်ပျံ့လွင့်နေသည်။ ကျင့်ရှန်သည် သူ့နား အနီးကပ် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
“ဘန်း၊ ဘန်း၊ ဘန်း …”
ကျင့်ရှန်သည် ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုတွင် လက်နှင့်ခြေကို အသုံးပြုကာ ရူးသွပ်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ဟန်အူယောင်း၏ လက်ထဲရှိ လှံရှည်ကို အကာအကွယ် ယူထားပြီး တစ်ဖက်လူက ၎င်းကို ဝှေ့ယမ်းမည့် အခွင့်အရေး မရစေရန် တားဆီးခဲ့သည်။
သူတို့ နှစ်ဦးသည် အလွန် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားခဲ့ကြသည်။ လက်ချင်း ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်ပြီး စက္ကန့် အနည်းငယ် အကြာတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဘန်းခနဲ အသံဖြင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။
လူတိုင်း အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ကျင့်ရှန် ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး သူ ရူးမိုက်စွာ နောက်ဆုတ် နေသည်။
လူတိုင်း ဟန်အူယောင်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အခြေအနေသည် ကျင့်ရှန်ထက် များစွာ ကောင်းမွန်သည်။ အနည်းဆုံး သူ သွေးမထွက်ပေ။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာသည် အကြီးအကျယ် ပျက်စီးခဲ့ပြီး အထင်ရှားဆုံး အသွင်အပြင်မှာ သူ၏ ပန်ဒါမျက်လုံး တစ်စုံ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ပါးများတွင် လက်ဝါးရာများပင် ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် အလွန် ရယ်စရာကောင်းပြီး လူအများသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ဤသည်မှာ ကျင့်ရှန်၏ လက်ရာ ဖြစ်ကြောင်း သိသာပေသည်။ သူသည် ဟန်အူယောင်း၏ မျက်နှာကို ရိုက်ရန် အာရုံစိုက် နေခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝက်ခေါင်းအဖြစ် မပြောင်းသွားခဲ့ပေ။
“မင်း သေချင်နေတာပဲ”
ဟန်အူယောင်းက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ သူသည် လှံကို ကိုင်ထားပြီး ကျင့်ရှန်ဆီသို့ လှမ်းသွားသည်။
သို့သော် စွန်းဟုန်ထောင်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“အရှုံးပေးတယ်”
“ဟားဟားဟား … ငါ မင်းကို ထပ်မတိုက်တော့ဘူး၊ ငါ့ ကိုရီးယားပြိုင်ဘက်လေး”
ကျင့်ရှန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် သွေးအန်ရင်း ရယ်မောကာ စင်မြင့်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။
“မင်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကို ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရစေမယ့် အခွင့်အရေး ရှိခဲ့တာကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ အရာကို လုပ်လိုက်တယ်”
စွန်းဟုန်ထောင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။
ကျင့်ရှန်သည် ဟန်အူယောင်း၏ အရေးပါသော နေရာများကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး ရှာခဲ့လျှင် သူ မနိုင်သော်လည်း ဟန်အူယောင်း၏ ခွန်အားကို များစွာ လျှော့ချနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို ပန်ဒါ မျက်လုံး ပေးခြင်းမှအပ လက်တွေ့အားဖြင့် အသုံးမဝင်သော ရူးသွပ်သော လက်သီးထိုးခြင်း ကို ရွေးချယ် လိုက်သည်။
“အဓိပ္ပာယ်မဲ့တယ်တဲ့လား၊ ကျွန်တော့်အထင်တော့ သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ”
ကျင့်ရှန်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။
“ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ မာနကြီးတဲ့ ပုံစံကို မခံနိုင်ဘူး။ သူက သူ့ကိုယ်သူ တကယ့် အစွမ်းထက်တယ်လို့ ထင်နေတာပဲ၊ ကျွန်တော် သူ့ကို မနိုင်တောင်မှ သူ့ကို သိက္ခာကျစေပြီး ဒီ နိုင်ငံတကာ သိုင်းပညာ တံခွန်စိုက် ပြိုင်ပွဲမှာ အချောဆုံး လူငယ် ဖြစ်စေရမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်”
“ကောင်းတယ်”
ရဲ့လင်းချန်က ကျင့်ရှန်ကို လက်မထောင်ပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား … အတွေးအခေါ် ကြီးတဲ့သူတွေက အတွေးတူတတ်တယ်”
ကျင့်ရှန်သည် ချက်ချင်း ကျေနပ်သွားပြီး ဆက်ပြောသည်။
“အခု ကွင်းပေါ်တက်ဖို့ မင်း အလှည့်ပဲ။ မင်း ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိတာကို ကြည့်ရတာ မင်း တော်တော် အစွမ်းထက် လောက်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ ငါ မင်းကို ယုံကြည်တာကြောင့် ငါ နည်းနည်း လွှတ်ထားဖို့ ရဲခဲ့တာ။ မင်း အရင်က ကြွားလုံးထုတ် နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား”
“အတင်းအကျပ် မလုပ်နဲ့။ ရှောင်ရှောင်နဲ့ ငါလည်း တော်တော်လေး သန်မာတယ်။ အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်တွေကို အထင်မသေးနဲ့”
လင်းရှီက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်!” ချန်ရှောင်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါ့ခွန်အား၊ ဘယ်လိုလဲ... မင်းတို့ မှန်းကြည့်ကြမလား”
ရဲ့လင်းချန် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ့လှံရှည်ကို ကျောဘက်ပို့၍ စင်မြင့်ထက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဟန်အူယောင်း အနိုင်ရ၊ တရုတ်က ရဲ့လင်းချန် စင်ပေါ် တက်လာပေးပါ”