မြို့တော်စူပါမားကတ် - ဈေးနှုန်းကြောင့် အံ့အားသင့်ရခြင်း

ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စူပါမားကတ်သည် မြို့တော်ရှိ အကြီးဆုံးသော စူပါမားကတ်များထက် ပို၍ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရောင်းချသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဤမျှ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြင်ဆင်ထားခြင်းက လူအများကို အံ့သြစေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် စူပါမားကတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဖောက်သည်များကို ပို၍ တုန်လှုပ်စေသည်မှာ ပစ္စည်းဈေးနှုန်းများပင် ဖြစ်သည်။

ငွေကြေးမပြတ်လပ်သော၊ ဆန်ရေစပါး ဈေးနှုန်းကို နားမလည်သော သူဌေးသားများသည်ပင် ကုန်ပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြောစရာစကား မရှိအောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

"ဒါက မုန်ညင်းဖြူ ဟုတ်ရဲ့လား" တောက်ပသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူဌေးသားတစ်ဦးသည် မုန်ညင်းဖြူတစ်ထုပ်ကို ညွှန်ပြကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ သူဌေးသားတစ်ဦးက ကြည့်လိုက်ပြီး တံဆိပ်ကပ်ထားသော စာတန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ မုန်ညင်းဖြူလို့ ရေးထားတာပဲ။ ဒါဆို မုန်ညင်းဖြူ ဖြစ်မှာပေါ့"

"မုန်ညင်းဖြူတစ်ထုပ်ကို ၁၈၈ ယွမ် ဟုတ်လား။ ငါ အမြင်များ မှားနေသလား" လီကျားမင်သည် ဈေးနှုန်းကို မြင်ပြီး အံ့သြသွားသည်။ "မုန်ညင်းဖြူက ဈေးပေါတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်။ မဟုတ်ရင် အွန်လိုင်းမှာ 'မုန်ညင်းဖြူဈေး' ဆိုတဲ့ စကားလုံး ဘယ်ကပေါ်လာမလဲ။ ဟမ်... ဒါက ဘာလဲ။ ခရမ်းရောင် အရှည်ကြီးပဲ"

"ဒါ ခရမ်းသီးပဲ ဖြစ်မယ်" ဘေးနားရှိ သူဌေးသားတစ်ဦးက မသေချာမရေရာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ တီဗီထဲမှာ မြင်ဖူးတယ်။ ခရမ်းသီးက ဒီလိုပုံစံမျိုးပဲ။ ဒီခရမ်းသီးက ဘယ်လောက်လဲ။ တစ်လုံးကို ၈၈ ယွမ်တဲ့"

"တစ်လုံးကို ၈၈ ယွမ် ဟုတ်လား။ ဒါဆို မုန်ညင်းဖြူထက် အများကြီး သက်သာတာပေါ့" လီကျားမင်က ပြောလိုက်သည်။

သူဆိုလိုသော သက်သာသည်ဆိုသည်မှာ တစ်ခုချင်းစီ နှိုင်းယှဉ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ မုန်ညင်းဖြူတစ်ထုပ်သည် အနည်းဆုံး သုံးပေါင်ကျော် လေးပေါင်နီးပါးရှိပြီး ခရမ်းသီးတစ်လုံးသည် ပေါင်ဝက်ပင် မပြည့်ပေ။

အလေးချိန်ဖြင့် တွက်ချက်လျှင် ခရမ်းသီးက ပိုဈေးကြီးသည်ကို သာမန်ပြည်သူများ သိကြသည်။

သို့သော် ဤသူဌေးသားများသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက စည်းစိမ်ချမ်းသာဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ကြသူများဖြစ်ပြီး စားသောက်ဖွယ်ရာများကို အသင့်ပြင်ဆင်ပေးထားသူများ ဖြစ်သည်။ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကိုမူ မြင်ဖူးခြင်း မရှိသလောက်ပင်။

"ဒါ ခရမ်းချဉ်သီး မဟုတ်လား" လီကျားမင်သည် စင်ပေါ်ရှိ မီးပုံးနီလေးများကဲ့သို့ လှပသော ခရမ်းချဉ်သီးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ တကယ် ခရမ်းချဉ်သီးပဲ။ ငါ မြင်ဖူးတယ်၊ စားဖူးတယ်"

"ဒီခရမ်းချဉ်သီး အနံ့က တကယ်မွှေးတာပဲ။ ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ခရမ်းချဉ်သီးကို အသီးအနှံလို အစိမ်းစားလို့ ရတယ် မဟုတ်လား" ဘေးနားရှိ သူဌေးသားတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ရောက်လာပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ မေးလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်းတို့... ဘာမေးစရာ ရှိပါသလဲ"

လီကျားမင်က ခရမ်းချဉ်သီးကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီအသီးတွေကို အစိမ်းစားလို့ ရလား"

ဝန်ထမ်းက ပြုံးလျက် ဖြေလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ ခရမ်းချဉ်သီးကို သစ်သီးလို အစိမ်းစားလို့ ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်က ခရမ်းချဉ်သီးက အစိမ်းစားရင် ပိုပြီး အရသာရှိပါတယ်။ လူကြီးမင်းတို့ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်ရင် တစ်လုံး လှီးပေးပါမယ်"

"တကယ်လား" လီကျားမင် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"တကယ်ပါ။ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ" ဝန်ထမ်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် ဝန်ထမ်းသည် ဓားနှင့် ပန်းကန်ပြား သွားယူလိုက်သည်။ လက်အိတ်စွပ်ပြီး စင်ပေါ်မှ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးကို ယူကာ ရေဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်း လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ခရမ်းချဉ်သီး၏ မူလအနံ့သည် မွှေးကြိုင်လှသည်။ လှီးဖြတ်လိုက်သောအခါ လတ်ဆတ်သော ရနံ့များ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဘေးနားရှိ လူများ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

"မွှေးလိုက်တာ။ ဒါ ခရမ်းချဉ်သီး ဟုတ်ရဲ့လား" ဘေးနားရှိ လူငယ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး လေးငါးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦးကို လက်ဆွဲထားသည်။

ကလေးငယ်သည် နှာခေါင်းလေးကို ရှုံ့လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ... သား အခု ခရမ်းချဉ်သီး စားချင်တယ်။ ရမလားဟင်"

ဝန်ထမ်းသည် ပန်းကန်ပြားကို ကိုင်ထားရင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ကလေး... ခရမ်းချဉ်သီး ကြိုက်လား"

ကလေးငယ်က ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ "ကြိုက်တယ်"

"ကဲ... သားအတွက် တစ်စိတ် မြည်းကြည့်နော်" ဝန်ထမ်းသည် သွားကြားထိုးတံဖြင့် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်စိတ်ကို ထိုးပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်သည် ချက်ချင်း မယူသေးဘဲ မိခင်ကို မော့ကြည့်ကာ ခွင့်ပြုချက်တောင်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

မိခင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... သားသား မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်လေ"

ကလေးငယ်သည် ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ အစ်ကို"

ဝန်ထမ်းသည် မိခင်ဖြစ်သူအတွက်လည်း တစ်စိတ် ထိုးပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ... အစ်မလည်း မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး"

အမျိုးသမီးသည် နီရဲတောက်ပသော ခရမ်းချဉ်သီးကို ကြည့်ပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသောအခါ မငြင်းဆန်နိုင်ဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပါ"

ထိုအချိန်တွင် ကလေးငယ်သည် တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ မျက်လုံးလေး မှေးသွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ... ခရမ်းချဉ်သီးက အရမ်းစားကောင်းတာပဲ။ သား စားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ"

အမျိုးသမီးသည် ကလေး၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "ဩော်... ဟုတ်လား။ ဒါဆို မေမေလည်း မြည်းစမ်းကြည့်ရတာပေါ့။ စားကောင်းရင် မေမေတို့ ဝယ်သွားကြမယ်နော်"

"ဟုတ်ကဲ့" ကလေးငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် သူဌေးသားများသည် ခရမ်းချဉ်သီး လှီးဖြတ်လိုက်ချိန်မှစ၍ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကြောင့် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါလည်း မြည်းကြည့်မယ်။ မင်းတို့ဆိုင်က ခရမ်းချဉ်သီးက ဘာများထူးခြားလဲလို့" သူဌေးသားတစ်ဦးသည် သွားကြားထိုးတံယူပြီး ခရမ်းချဉ်သီးတစ်စိတ်ကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

"ဝါး... အရမ်းစားကောင်းတာပဲ" အရည်ရွှမ်းပြီး မွှေးကြိုင်သော အရသာသည် လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားရာ အလွန်နေလို့ကောင်းသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် ဝါးပင်မဝါးဘဲ မျိုချလိုက်ပြီး နောက်တစ်စိတ်ကို အမြန်ထပ်ယူလိုက်သည်။

လီကျားမင်နှင့် ဘေးနားရှိ လူများ အံ့သြသွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့လည်း အပြေးအလွှား မြည်းစမ်းကြည့်ကြသည်။ တစ်ယောက်ဆိုလျှင် ပန်းကန်ပြားထဲတွင် ကုန်တော့မည်ကို မြင်ပြီး သွားကြားထိုးတံပင် မသုံးတော့ဘဲ လက်ဖြင့် ကောက်စားလိုက်သည်။

"ဟာ... ဒီခရမ်းချဉ်သီးက တကယ် စားကောင်းတာပဲ" နူးညံ့ပြီး မွှေးကြိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် စားပြီးသောအခါ ဗိုက်ထဲတွင် အလွန်နေလို့ကောင်းသွားသည်။

"မဖြစ်ဘူး... ငါ မြန်မြန် ဝယ်မှရမယ်" တစ်စုံတစ်ယောက်သည် မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဈေးနှုန်းကိုပင် မကြည့်တော့ဘဲ စင်ပေါ်မှ ခရမ်းချဉ်သီးများကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ကောက်ထည့်လိုက်သည်။

လီကျားမင်နှင့် အခြားသူဌေးသားများသည်လည်း ဈေးဝယ်နေကျ အဒေါ်ကြီးများကဲ့သို့ စင်ပေါ်မှ ခရမ်းချဉ်သီးများကို လုယက်ယူငင်နေကြသည်။

ခရမ်းချဉ်သီး ဈေးကြီးသည်ဟု ပြောကြသော်လည်း ဘယ်လောက်များဈေးကြီးနိုင်မှာလဲ။ သူတို့က ပိုက်ဆံမရှားသူများ ဖြစ်သည့်အတွက် ပျော်ရွှင်ဖို့သာ အဓိကဖြစ်သည်။

"ဟမ်... ဒီခရမ်းချဉ်သီးက တစ်လုံးကို ၆၆ ယွမ် ဟုတ်လား"

တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဈေးနှုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားသည်။ "တစ်လုံးကို ၆၆ ယွမ်ဆိုတာ တော်တော်ဈေးကြီးတာပဲ။ လူတွေ အလုအယက် ဝယ်နေကြလို့ အလကားပေးနေတယ် မှတ်တာ"

"စောစောက သူတို့ မြည်းကြည့်ပြီးမှ လုဝယ်ကြတာ ငါတွေ့တယ်။ ဒီလူတွေက ဆိုင်ကငှားထားတဲ့ လူတွေများလား" တစ်စုံတစ်ယောက်က သံသယဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆိုင်ကငှားထားတဲ့လူ ဟုတ်လား။ ဒီဆိုင်ကို ဘယ်သူဖွင့်ထားလဲဆိုတာ မင်း မကြည့်ဘူးလား။ သူတို့က လူငှားဖို့ လိုလို့လား။ ဟင်း... ဒါပေမဲ့ ဒီဆိုင်က ပစ္စည်းတွေက တော်တော်ဈေးကြီးတာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ဈေးတင်ရောင်းရတာလဲ။ ဝယ်မယ့်သူ ရှိပါ့မလား။ မုန်ညင်းဖြူကို ကြည့်လေ... ဈေးထဲမှာ တစ်ပေါင်ကို ၂ ယွမ်၊ ၃ ယွမ်လောက်ပဲ ရှိတာ။ စူပါမားကတ်ကြီးတွေက အော်ဂဲနစ် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေတောင် တစ်ပေါင်ကို ၂၀ ယွမ်လောက်ပဲ ရှိတာ။ ဒီဆိုင်မှာကျတော့ တစ်ထုပ်ကို ၁၈၈ ယွမ်တဲ့။ မိုးထိုးနေအောင်မြင့်တဲ့ ဈေးနှုန်းပဲ"

"ကြည့်လိုက်ဦး... မုန်ညင်းရွက်၊ ပဲတောင့်ရှည်၊ မုန်လာဥနီ... အားလုံး ဈေးကြီးလိုက်တာ။ အနည်းဆုံး ၆၀၊ ၇၀ အထက်မှာပဲ ရှိတယ်။ သာမန်လူတွေ စားနိုင်ပါ့မလား"

"မင်း နည်းနည်းလောက် ဝယ်ပြီး မြည်းကြည့်မလား။ ကြည့်ရတာ မဆိုးဘူး"

အမေးခံရသူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဝယ်တော့ဘူး။ ဒီဆိုင်က ပစ္စည်းတိုင်း ဈေးကြီးတယ်။ ငါ မစားနိုင်ဘူး။ ခဏနေရင် ဈေးထဲသွားပြီး ဝယ်လိုက်မယ်။ သွားစို့... ရှေ့နားသွားကြည့်ရအောင်"

"ငါကတော့ နည်းနည်းဝယ်ပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ဈေးကြီးရတာလဲ သိချင်လို့" ထို့နောက် သူသည် ခရမ်းသီးတစ်လုံးကို ရွေးယူလိုက်သည်။ ပေါင်ဝက်ခန့်ရှိ၍ တစ်ခါချက်စာ လုံလောက်သည်။

"ဝါး... ဒီဆိုင်က ပစ္စည်းတွေက ရွှေနဲ့လုပ်ထားတာလား။ အကုန်လုံး ဈေးကြီးလိုက်တာ"

"ရွှေနဲ့လုပ်ထားရင် စားလို့ရပါ့မလား။ ငါ ဒီကိုမလာခင် အွန်လိုင်းမှာ ရှာကြည့်ဖူးတယ်။ ဒီဆိုင်က ပစ္စည်းတွေ တကယ် ဈေးကြီးတယ်တဲ့။ ဈေးကြီးတာတင် မကဘူး... အရမ်းရောင်းကောင်းတယ်။ တန်းစီပြီး ဝယ်ရတာ။ ကြိုမှာလို့ မရဘူးတဲ့။ တော်တော် မာနကြီးတဲ့ဆိုင်ပဲ။ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ဆိုင်ခွဲ ၄၀၊ ၅၀ လောက် ရှိတယ်။ ဆိုင်တိုင်း မနက်ခင်းတစ်ပိုင်းလောက်ဆို ပစ္စည်းပြတ်သွားရောတဲ့"

"အဲဒီလောက်တောင် ရောင်းကောင်းတာလား" သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"ဟုတ်တယ်။ အရင်တုန်းက သတင်းတစ်ခု ထွက်ဖူးတယ်။ Green Fresh အုပ်စုနဲ့ နောက်ကွယ်ကလူ အရှုပ်တော်ပုံ ဖြစ်တုန်းက တစ်နိုင်ငံလုံးက ဆိုင်ခွဲတွေ အကုန်ပိတ်ထားရတယ်။ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပဲ ဖွင့်ထားတာ။ အဲဒီတုန်းက ဘာဖြစ်လဲသိလား။ သူဌေးကြီးတွေက ရဟတ်ယာဉ်တွေနဲ့ အဲဒီဆိုင်ကိုသွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် တန်းစီဝယ်ကြသတဲ့။ ရဟတ်ယာဉ် အစင်း ၂၀ လောက် ကောင်းကင်မှာ ပျံဝဲနေတော့ လူတွေက စစ်ဖြစ်တယ်ထင်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကြတာ။ ဒေသပိုင်အာဏာပိုင်တွေတောင် လာပြီး ထိန်းသိမ်းရတယ်။ လူတွေက ရဟတ်ယာဉ်တွေ တိုက်မိပြီး မတော်တဆဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်ကြတာလေ။ ကံကောင်းလို့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအခြေအနေက တခြားဆိုင်ခွဲတွေ ပြန်ဖွင့်တဲ့အထိ ဆက်ဖြစ်နေခဲ့တာ"

"မဖြစ်နိုင်တာ... အရမ်းချဲ့ကားလွန်းနေပြီ"

"နည်းနည်းမှ မချဲ့ကားပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက အွန်လိုင်းမှာ လူတွေ အများကြီး ပြောခဲ့ကြတာပဲ"

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါလည်း ဝယ်ပြီး မြည်းစမ်းကြည့်မှ ဖြစ်မယ်။ သူဌေးကြီးတွေ ရဟတ်ယာဉ်နဲ့ လာဝယ်ရလောက်အောင် ကောင်းတယ်ဆိုတော့ ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေမှာ ထူးခြားချက် ရှိမှာသေချာတယ်"

……

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် စူပါမားကတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဖောက်သည်များသည် ဈေးနှုန်းများကို မြင်ပြီးနောက် အံ့သြခြင်းနှင့် သံသယဖြစ်ခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာကြသည်။

ရှောင်မိသားစုဝင်များသည် စူပါမားကတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ အခြားဆိုင်များထက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းသည်ကို မြင်ပြီး အံ့သြသွားကြသည်။

အကြီးဆုံးဒေါ်လေးရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ယွီအာ... ဒီဆိုင်က တခြားဆိုင်တွေထက် အများကြီး ပိုကြီးတာပဲ" အကြီးဆုံးဒေါ်လေးရှောင်သည် ဆိုင်ဖွင့်ပွဲတိုင်းကို မတက်ရောက်နိုင်သော်လည်း ဆိုင်အချို့ကို ရောက်ဖူးသည်။

မေမေရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နှစ်ဆလောက် ရှိမယ်ထင်တယ်"

ရှောင်လင်းယွီက၊ "တစ်လွှာကို စတုရန်းမီတာ ၁၁၀၀ ကျော်ရှိတယ်။ သုံးလွှာက အရောင်းဆိုင်၊ လေးလွှာက ရုံးခန်းဆိုတော့ စုစုပေါင်းဧရိယာက တခြားဆိုင်တွေထက် နှစ်ဆလောက် ရှိပါတယ်"

"ဟမ်... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ဆိုင်ဆို ငှားရမ်းခ ဈေးမကြီးဘူးလား" အဘွားရှောင်က မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့လာတုန်းက သခင်ကြီးကုန်း ပြောပြတယ်။ ဒီနေရာက မြို့တော်ရဲ့ ဒုတိယလမ်းမကြီး၊ စီးပွားရေးအချက်အချာကျတဲ့ ရွှေနေရာတဲ့။ မြေဟာရွှေပဲဆိုတော့ ငှားရမ်းခက သက်သာမှာ မဟုတ်ဘူး"

စီးပွားရေးလုပ်သူများအတွက် ပထမဆုံး စဉ်းစားရမည်မှာ ကုန်ကျစရိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

အဘွားရှောင်သည် စီးပွားရေးသမား မဟုတ်သော်လည်း ကုန်ကျစရိတ်ကို ပထမဆုံး တွေးမိသည်မှာ သဘာဝကျပါသည်။

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဘွား... စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီဆိုင်က ငှားရမ်းခ ပေးစရာ မလိုပါဘူး"

"ငှားရမ်းခ ပေးစရာ မလိုဘူး ဟုတ်လား" ရှောင်မိသားစုဝင်များ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ဘေးနားရှိ ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီဆိုင်ခန်းတွေအကုန်လုံးက ထျန်းဟောက် ပိုင်တာလေ။ ဒီဆိုင်ခန်းတင် မကဘူး... ဒီလမ်းမကြီးတစ်လျှောက်လုံးက ဆိုင်ခန်းတွေအကုန်လုံး ထျန်းဟောက် ပိုင်တာ"

"လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်လုံး ဟုတ်လား" ရှောင်မိသားစုဝင်များ တကယ် အံ့သြသွားကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေကြီးတို့... လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်လုံးက ဆိုင်ခန်းတွေဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

အားလုံး - "......"

***