မြို့တော်စူပါမားကတ် - အကျိုးသက်ရောက်မှု ၂

ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စူပါမားကတ်သည် တစ်ညတည်းနှင့် ဒေသတွင်း နာမည်ကြီးလာလေသည်။

ယမန်နေ့က ဈေးကြီးလွန်းသည်ဟု မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့ကြသူများသည်ပင် ယနေ့မနက်တွင် အလုအယက် တန်းစီနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အကြီးမားဆုံးအားသာချက်မှာ စူပါမားကတ်နှင့် နီးနီးကပ်ကပ်နေထိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ စူပါမားကတ်ရှေ့သို့ ရောက်သွားသောအခါ နီးကပ်စွာနေထိုင်ခြင်းက အကျိုးမရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ထက်စောပြီး ရောက်နေသူများ များစွာရှိနေပြီး အများစုမှာ အရင်းနှီးဆုံး မျက်နှာများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ဟယ်... အဒေါ်ကြီးဝမ် အစောကြီး ရောက်နေပါလား"

"အေးလေ... မနေ့က ငါ ခရမ်းသီးတစ်လုံး ဝယ်သွားတယ်။ ငါ့မြေးလေးက ကြိုက်လွန်းလို့ စားပြီးတာနဲ့ ထပ်စားချင်တယ် ပူဆာနေတာ။ အဲဒါကြောင့် ဒီမနက် စောစောစီးစီး ရောက်လာတာ။ မင်းက ငါ့ထက်တောင် စောနေပါလား"

"ဟားဟား၊ ဒေါ်လေးက မြေးအတွက်ဆိုရင် ကျွန်မကတော့ ကျွန်မယောကျ်ားအတွက်ပါ။ မနေ့က ပဲပြားနည်းနည်း ဝယ်သွားတာ။ သူက စားပြီးတာနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဝယ်ကျွေးပါဆိုပြီး မှာနေလို့"

"ဦးလေးကျန်း... ဦးလေးလည်း ရောက်နေတာလား"

ဦးလေးကျန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ထိန်းသိမ်းရေးအိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားရင်း ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ "မလာလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ငါ့မြေးမလေးက ဒီဆိုင်က ပန်းသီးတစ်လုံး စားပြီးတာနဲ့ ထပ်စားချင်တယ်ဆိုပြီး အော်ငိုနေလို့"

ထိုအချိန်က ပန်းသီးကို ဝယ်ခဲ့စဉ်က ကြီးမားပြီး လှပသည့်အပြင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ရှိသောကြောင့် နှစ်လုံးဝယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေးမလေးအတွက် တစ်လုံး၊ သူနှင့်ဇနီးသည်အတွက် တစ်လုံးခွဲစားခဲ့ကြသည်။ စားပြီးသည်နှင့် ပါးစပ်ကို မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

အဓိကအချက်မှာ ပန်းသီးသည် အရည်ရွှမ်းပြီး ချိုမြိန်သော အရသာရှိသည့်အပြင် ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိရုံဖြင့် ဦးနှောက်ကြည်လင် လန်းဆန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ယမန်နေ့ နေ့လည်က ပန်းသီးစားပြီးနောက် မြေးမလေးက ထပ်စားချင်သည်ဟု ပူဆာနေသဖြင့် နေ့လည်စာစားပြီးသည်နှင့် စူပါမားကတ်သို့ ထပ်မံသွားရောက် ဝယ်ယူရန် ကြံရွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် စူပါမားကတ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ပစ္စည်းများ ကုန်သလောက်ဖြစ်နေပြီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သီးနှံအနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

ဒုတိယထပ်သို့ တက်ကြည့်သောအခါ သစ်သီးများလည်း ကုန်စင်နေပြီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။ "ဒီက သစ်သီးတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ။ ပန်းသီးရှိသေးလား"

"ဟုတ်ကဲ့ အကုန်ကုန်သွားပါပြီ ဦးလေး။ ဦးလေး ဘာလိုချင်လို့လဲ"

ဦးလေးကျန်းက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မြေးမလေးက ဒီက ပန်းသီးစားချင်တယ်ဆိုပြီး ပူဆာနေလို့ နောက်ထပ် နှစ်လုံးလောက် ထပ်ဝယ်မလို့"

ဝန်ထမ်းက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဦးလေး... သစ်သီးတွေ အကုန်ကုန်သွားပါပြီ။ ပန်းသီးလည်း မရှိတော့ပါဘူး"

ဦးလေးကျန်း အံ့သြသွားသည်။ "ဒီလောက် မြန်တာလား"

ဝန်ထမ်းက သစ်သီးများကို လူအချို့က သိမ်းကျုံးဝယ်ယူသွားသည်ဟု ပြောပြလိုက်သည်။

ဒီဆိုင်က ပန်းသီးတစ်လုံးကို ၁၀၈ ယွမ်ကျသည်။ အစပိုင်းတွင် ဈေးကြီးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း စားပြီးသောအခါ ဈေးမကြီးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဦးလေးကျန်းတို့ မိသားစုသည် ပိုက်ဆံမရှားပါးသဖြင့် မြေးမလေးကြိုက်လျှင် များများဝယ်ကျွေးရန် ဝန်မလေးပေ။

သို့သော် မနက်ခင်းတစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရော သစ်သီးပါ ကုန်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။

သူ့အတွက်မူ ယုံနိုင်စရာ မရှိပေ။

ဝန်ထမ်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေး... ဒီနေ့တော့ ဆိုင်မှာ ပစ္စည်းကုန်သွားပါပြီ။ ဦးလေး လိုချင်ရင် မနက်ဖြန် စောစောလာခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်က ကြိုတင်မှာယူလို့ မရပါဘူး။ အရင်ရောက်တဲ့သူ အရင်ရစနစ်ပါ"

ဦးလေးကျန်း သဘောပေါက်သွားပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။ ငါ မနက်ဖြန် စောစောလာခဲ့မယ်"

ဒီဆိုင်က ဒီရပ်ကွက်မှာ တကယ် နာမည်ကြီးသွားပြီဆိုတာ သူ သိလိုက်ပြီ။

ဒီနေ့ ဝယ်သွားတဲ့လူတွေ မနက်ဖြန် ထပ်လာဝယ်ကြမှာ သေချာတယ်။

ပြီးတော့ မနေ့က သူဌေးတွေ အများကြီး လာဝယ်သွားကြတာ တွေ့လိုက်တယ်။ မနက်ဖြန်လည်း ထပ်လာကြဦးမှာ။

"ဒီဆိုင်က သစ်သီးတွေလည်း ဒီလောက် စားကောင်းတာလား" လူအချို့က ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးနှုန်းကို ကြည့်ပြီး အပေါ်ထပ်က သစ်သီးတွေကို သွားမကြည့်ဖြစ်ကြဘူး။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ထက် ပိုဈေးကြီးတဲ့ သစ်သီးတွေကို တွေ့လိုက်ရင် ပိုပြီး ဝယ်ရက်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီနေ့မနက် စောစောလာတဲ့သူတွေထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် လာဝယ်တဲ့သူတွေ ရှိသလို သစ်သီး လာဝယ်တဲ့သူတွေလည်း ရှိမှာပဲ။

ဦးလေးကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မနေ့က ငါ ပန်းသီးနှစ်လုံး ဝယ်သွားတယ်။ ငါစားဖူးသမျှ ပန်းသီးတွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ။ မြေးမလေးက ကြိုက်လို့ ထပ်လာဝယ်တာ ဆိုင်ပိတ်သွားလို့ မရလိုက်ဘူး။ ဝန်ထမ်းက စောစောလာပါဆိုလို့ ငါ စောစောရောက်လာတာ"

"ဒီဆိုင်က ပစ္စည်းတွေက ကောင်းလွန်းမနေဘူးလား" လူအချို့က မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့က ငါ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်စားကြည့်တာ အရမ်းမွှေးပြီး ထူးခြားနေတယ်။ တစ်ခုခုများ ထည့်ထားသလား မသိဘူး"

"စိတ်ချပါ... ဘာမှမထည့်ထားပါဘူး။ သူတို့က မြို့တော်မှာ တစ်ဆိုင်တည်း ဖွင့်ထားတာမှ မဟုတ်တာ။ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ဖွင့်ထားတာ။ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်လိုက်... ၄၅ ဆိုင်မြောက်လို့ ရေးထားတယ်လေ။ မနေ့က ငါ့သမီး ပြောပြတယ်။ ထောင်ယွမ်ရွာ စူပါမားကတ် စဖွင့်တာ ၃ နှစ်လောက် ရှိပြီတဲ့။ တကယ်လို့ တစ်ခုခုထည့်ထားရင် ဒီ ၃ နှစ်အတွင်း ပြဿနာတက်ပြီးလောက်ပြီ။ အွန်လိုင်းမှာ ကြည့်လိုက်။ ဒီဆိုင်အကြောင်း ကောင်းတာတွေပဲ ရေးထားကြတာ။ ငါ့သမီး ပြောပြသေးတယ်။ အရင်တုန်းက Green Fresh အုပ်စု ပြဿနာတက်တုန်းက ဆိုင်တွေ အကုန်ပိတ်ထားရတယ်။ အဲ့တော့ဘာဖြစ်လဲ သိလား"

"ဘာဖြစ်လဲ" လူအများ စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

"အဲဒီတုန်းက မပိတ်တဲ့တစ်ဆိုင်တည်းကို သူဌေးကြီးတွေက ရဟတ်ယာဉ်တွေနဲ့ သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်ကြသတဲ့။ ရဟတ်ယာဉ် အစင်း ၂၀ လောက် ကောင်းကင်မှာ ပျံဝဲနေတော့ လူတွေက အရေးအခင်းဖြစ်တယ်ထင်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကြတာ။ အာဏာပိုင်တွေတောင် လာထိန်းရတယ်တဲ့။ လူတွေက ရဟတ်ယာဉ်ချင်း တိုက်မိမှာ စိုးရိမ်နေကြတာ။ ကံကောင်းလို့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအခြေအနေက ဆိုင်တွေ ပြန်ဖွင့်တဲ့အထိ ဆက်ဖြစ်နေခဲ့တာ"

"မဖြစ်နိုင်တာ။ ချဲ့ကားလွန်းနေပြီ"

"နည်းနည်းမှ မချဲ့ကားပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက အွန်လိုင်းမှာ လူတွေ အများကြီး ပြောနေကြတာပဲ"

"ဒါနဲ့... မနေ့က ငါ စူပါမားကတ်ထဲမှာ သူဌေးတွေ အများကြီး တွေ့လိုက်တယ်"

"တကယ်လား" တစ်စုံတစ်ယောက်က အာမေဋိတ်သံ ထွက်လာသည်။ "သူဌေးကြီးတွေက အိမ်အကူမလွှတ်ဘဲ ကိုယ်တိုင် လာဝယ်ကြတာလား"

သတင်းရထားသူအချို့က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါကြားတာတော့ ဒီဆိုင်က နောက်ခံတောင့်တယ်တဲ့။ မနေ့က ဆိုင်ဖွင့်ပွဲနေ့မို့လို့ လူတွေက မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လာဝယ်ကြတာ ဖြစ်မယ်"

"အင်း... ငါလည်း ကြားတယ်။ ဒီဆိုင်က မြို့တော်က အထက်တန်းလွှာ သူဌေးမတစ်ယောက် ဖွင့်ထားတာတဲ့။ အဲဒါကြောင့် လူတွေက မျက်နှာသာပေးကြတာ။ ဒီနေ့တော့ သူတို့ ကိုယ်တိုင် လာကြတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"လာမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီဆိုင်က ဘယ်အချိန်ဖွင့်တာလဲ။ ၇ နာရီခွဲနေပြီ။ ဘာသံမှ မကြားရသေးဘူး"

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးပေါ်တွင် ကပ်ထားသော စာရွက်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ရေးထားတာတော့ ၈ နာရီမှ ဖွင့်မယ်တဲ့"

"တခြားဆိုင်တွေက ၇ နာရီဆို ဖွင့်နေပြီ။ သူတို့က ဘာလို့ ၈ နာရီမှ ဖွင့်ရတာလဲ။ မနက်စာစားပြီးမှ လာရမှာလား" ပုံမှန်အားဖြင့် လူတွေက မနက်စာကို ၇ နာရီ၊ ၈ နာရီလောက်မှ စားတတ်ကြသည်။

"ဟားဟား... ဝန်ထမ်းတွေ မနက်စာစားပြီးမှ လာဖွင့်တာ နေမှာပေါ့"

"၈ နာရီမှ ဖွင့်မယ်ဆိုရင် ငါ အိမ်ပြန်ပြီး မနက်စာ အရင်သွားချက်လိုက်ဦးမယ်"

သူမက ဆိုင်စောစောဖွင့်မယ်ထင်ပြီး မနက်စာအတွက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လာဝယ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဆိုင်က နောက်ကျမှ ဖွင့်မည်ဆိုသဖြင့် အိမ်သားတွေ ကျောင်းသွား၊ ရုံးသွား နောက်ကျမည်စိုး၍ မနက်စာ အရင်ပြန်ပြင်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လူအများအပြားလည်း သူမကဲ့သို့ တွေးမိကြသည်။

သူတို့သည် အနီးအနားတွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် မနက်စာစားပြီးမှ ပြန်လာလျှင်လည်း မီပါသေးသည်။

သို့သော် သူတို့ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ သူတို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ဆိုင်ထဲရှိ ပစ္စည်းများ ကုန်သလောက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

အိမ်ပြန်ပြီး ပြန်လာသည်မှာ တစ်နာရီကျော်သာ ကြာမြင့်သေးသည်။ ဤမျှကြီးမားသော ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်၊ ပစ္စည်းများစွာ ရှိသော်လည်း အကုန်လုံး ရောင်းကုန်သွားပြီတဲ့လား။ သူတို့ အမြင်မှားနေခြင်းများလား။ မနေ့က ဒီအချိန်ဆို ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတာကို။

"အဘွားစုန့်၊ ဆိုင်က ပစ္စည်းတွေ မတင်ရသေးတာလား" မနက်စာ ချက်ပြီး ပြန်ရောက်လာသော အဒေါ်ချန်က မေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်ချန်ရေ... ပစ္စည်းတွေ မတင်ရသေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ရောင်းကုန်သွားတာ" အဘွားစုန့်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟမ် မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒီလောက် မြန်တာလား" ဒေါ်ချန် အံ့သြသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မြန်တာမှ ပြောမနေနဲ့။ နင် မမြင်လိုက်လို့ပေါ့။ ဆိုင်ဖွင့်ခါနီးကျတော့ လူအုပ်ကြီး ရောက်လာပြီး တံခါးဝမှာ စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြတာ။ တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို အလုအယက် ကောက်ယူပြီး ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်ကြတာ။ ပိုက်ဆံမပေးရတဲ့အတိုင်းပဲ။ တစ်ယောက်က စလုပ်တော့ ကျန်တဲ့လူတွေလည်း မရမှာစိုးလို့ ဝိုင်းလုကြတာ ရူးနေတဲ့အတိုင်းပဲ" အဘွားစုန့်က ပြောပြလိုက်သည်။

အဒေါ်ချန် - "......"

အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်အနေဖြင့် လုယက်ဝယ်ယူခြင်း အခြေအနေကို သူမ မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်သည်။

သူမက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီဆိုင်က ပစ္စည်းတွေ ဈေးမကြီးဘူးလား"

ဈေးပေါသော ပစ္စည်းများကို လုဝယ်သည်ဆိုလျှင် နားလည်နိုင်သော်လည်း ဈေးကြီးသော ပစ္စည်းများကို လုဝယ်သည်မှာ နားမလည်နိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

အဘွားစုန့်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်ချန်ရယ်... ဒီဆိုင်ထဲ ဝင်ဝယ်တဲ့လူတွေက ပိုက်ဆံမတတ်နိုင်တဲ့လူ ပါပါ့မလား။ ဒီဆိုင်က ပစ္စည်းတွေက ဈေးကြီးပေမယ့် ဈေးကြီးတာနဲ့တန်တဲ့ အရည်အသွေး ရှိတယ်လေ။ သူဌေးတွေက ဒီလောက်ပိုက်ဆံလေးကို တွက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

အဒေါ်ချန် - "......"

ဒါဆို အဘွားစုန့်က ပိုက်ဆံမတွက်တဲ့ သူဌေးစာရင်းဝင် ဖြစ်နေပြီပေါ့။

***