ရှောင်မိသားစုဝင်များ ပြန်သွားကြခြင်း

ရှောင်လင်းယဲ့သည် ကုန်းအိမ်တော်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာလေသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ရှောင်လင်းယဲ့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟေး... ယဲ့အာလေး ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။ ကောင်းတာပေါ့ကွာ"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ဤလူငယ်လေးကို သဘောကျသည်။ စာတော်ပြီး အရည်အချင်းရှိသည်။ ဒုတိယနှစ်ကျောင်းသားဘဝကတည်းက သူငယ်ချင်းအချို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ နည်းပညာကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့သည်။

တစ်နှစ်ကျော်ကာလအတွင်း မထင်ရှားသော ကုမ္ပဏီလေးမှ ယွမ်ဆယ်သန်းကျော် တန်ဖိုးရှိသော ကုမ္ပဏီတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူတည်ထောင်ထားသော ကုမ္ပဏီသည် အလားအလာကောင်းမွန်ပြီး စီမံခန့်ခွဲမှု အရည်အချင်းကောင်းမွန်သဖြင့် အနာဂတ်တွင် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

သခင်ကြီးကုန်းသည် ဤကလေးကို အထင်ကြီးလေသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့သည် "ဘိုးဘိုးကုန်း" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော မိသားစုဝင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်နှာတွင် အားနာရိပ်လွှမ်းနေသော်လည်း ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူသည် ရောက်ရှိနေသူများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ကြည့်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဘိုးဘိုး... ဘွားဘွား... အဖေ၊ အမေ"

"ယဲ့အာ... ကြည့်ရတာ ပိန်သွားသလိုပဲ" အဘွားရှောင်သည် မြေးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

မိသားစုဝင်များက အမြဲတမ်း ပိန်သွားပြီလားဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးတတ်ကြသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘွားဘွား... သား အရပ်ရှည်လာလို့ ပိန်သွားသလို ထင်ရတာပါ။ ကြည့်ပါလား... ပြီးခဲ့တဲ့လက သွားတိုင်းတာ ၁၈၅ စင်တီမီတာ ရှိတယ်"

"၁၈၅ စင်တီမီတာ" အဘွားရှောင် သတိဝင်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ အရပ်ရှည်လာတာ ကောင်းတာပေါ့"

အထက်တန်းကျောင်းပြီးခါစက ၁၇၀ စင်တီမီတာသာ ရှိခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် စမ်းရေသောက်သုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း၊ အိမ်မှ အစားအစာများနှင့် တက္ကသိုလ်တွင် ဘတ်စကက်ဘော ကစားခြင်းတို့ကြောင့် အရပ်အမောင်း သိသိသာသာ ရှည်ထွက်လာပြီး ယောကျ်ားလေးအများစု အားကျရသည့် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မိသားစုဝင်များသည် ရှောင်လင်းယဲ့ကို ဝိုင်းဝန်းမေးမြန်းကြပြီးနောက် အတူတကွ ညစာစားကြလေသည်။

.......

ညစာစားပြီးနောက် ရှောင်မိသားစုဝင်များသည် ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်တက်ကာ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

သခင်ကြီးကုန်းက မခွဲခွာချင်သည့်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ညီလေးရှောင်၊ ညီမလေး၊ နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက် မနေနိုင်တော့ဘူးလား"

ရှောင်မိသားစုပြန်သွားပြီး မြေးနှင့် မြေးချွေးမက အလုပ်များနေလျှင် အိမ်တွင် သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ပြီး အထီးကျန်ဆန်နေလိမ့်မည်။

အဘိုးရှောင်က "အစ်ကိုကြီးကုန်း၊ အိမ်မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ ကျွန်တော်တို့ အခုပြန်မှ ဖြစ်မှာပါ"

ထို့နောက် ခေတ္တရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "အစ်ကိုကြီးကုန်း၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား"

သခင်ကြီးကုန်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူ ကုန်းအိမ်တော်သို့ ပြန်လာခြင်းမှာ မြေးချွေးမ ပြန်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခု ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းအိမ်တော်သို့ တရားဝင် ပြန်ရောက်လာပြီး ကုန်းမိသားစု သခင်မလေးအဖြစ် လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ကျန်ကိစ္စများကို လင်မယားနှစ်ယောက် ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းကြလိမ့်မည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သခင်ကြီးကုန်း၏မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး စဉ်းစားလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုး၊ ဒီည အဘိုး ထောင်ယွမ်ရွာကို လိုက်သွားလိုက်ပါလား။ မြို့တော်က ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော့်ကို လွှဲထားလိုက်ပါ"

အဘိုးသည် ထောင်ယွမ်ရွာတွင် နေထိုင်ရတာ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို သူ သိသည်။

မြို့တော်တွင် နေထိုင်ပါက ပြင်ပလူများ၏ စမ်းသပ်မှုများ၊ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်က သခင်ကြီးကုန်း၏လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘိုးဘိုးကြီး၊ သားတို့နဲ့အတူ ထောင်ယွမ်ရွာကို လိုက်ခဲ့ပါနော်။ မဟုတ်ရင် သား ဘိုးဘိုးကြီးကို လွမ်းနေမှာ။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

သခင်ကြီးကုန်းသည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးလေးများနှင့် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေပုံကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်ပျော့သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဘိုးဘိုးကြီး မင်းတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်"

သူသည် မြစ်လေးနှင့်အတူ နေထိုင်ရတာ အကျင့်ပါနေပြီဖြစ်သည်။ မြစ်လေးနှင့် ခွဲခွာရမည်ဆိုလျှင် သူ နေတတ်မည် မဟုတ်ပေ။

သခင်ကြီးကုန်း၏အဖြေကို ကြားသောအခါ ရှောင်လဲ့ထုန်နှင့် ရှောင်လင်တို့ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ် ကောင်းတာပဲ။ ဘိုးဘိုးကြီးနဲ့ ခွဲခွာရတော့မယ် ထင်နေတာ။ အဲဒီလိုဆိုရင် သား ဝမ်းနည်းပြီး ဘိုးဘိုးကြီးကို လွမ်းနေမှာ"

ကလေးငယ်များ၏စကားသံကို ကြားရသောအခါ လူကြီးများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

မူလက သခင်ကြီးကုန်းသည် ရှောင်လင်းယွီ ကုန်းအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ခါစဖြစ်၍ မြို့တော်တွင် နေထိုင်ခြင်းအားဖြင့် ရှောင်လင်းယွီအပေါ် အထင်သေးသူများကို ဟန့်တားနိုင်မည်ဟု တွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ...

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သခင်ကြီးကုန်း၏အတွေးကို နားလည်သည်။ သူသည် ရှောင်လင်းယွီကို ဖက်ထားပြီး ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဘိုး၊ ကျွန်တော် ကိုယ့်မိန်းမကို မကာကွယ်နိုင်မှာ စိုးရိမ်နေတာလား။ စိတ်ချပါ။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ရန်စရဲတဲ့သူ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်မိန်းမကို အနိုင်ကျင့်တာဟာ ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ကျင့်တာပါပဲ။ သူတို့ သေချင်နေတာ မဟုတ်ရင်ပေါ့"

ယခင်က သူနှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် နောက်ကွယ်မှ ကိုယ်ပျောက်လူသားက သူတို့ကို လုပ်ကြံမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည်။

ယခု ထိုကိုယ်ပျောက်လူသားမှာ လျန်ဖျောင့်ရွှယ်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရပြီး သူမ၏ကိုယ်ပျောက်နိုင်စွမ်းရှိသော နတ်ဘုရားလက်နက်သည်လည်း ရှောင်လင်းယွီလက်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ လျန်ဖျောင့်ရွှယ်သည် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိတော့ပေ။

မြို့တော်သည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ပိုင်နက်ဖြစ်သည်။ မည်သူက ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ရန်စရဲမှာလဲ။

ရှောင်လင်းယွီကလည်း ဝင်ပြောသည်။ "အဘိုး... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်။ အဘိုးသာ စိတ်ချလက်ချ ထောင်ယွမ်ရွာကို ပြန်လိုက်ပါ"

လူအများ၏ဝိုင်းဝန်းတိုက်တွန်းမှုကြောင့် သခင်ကြီးကုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ငါ ထောင်ယွမ်ရွာကို လိုက်ခဲ့မယ်"

ထောင်ယွမ်ရွာသို့ပြန်ရောက်လျှင် နေထိုင်ရတာ သက်သောင့်သက်သာရှိမည်။ မေမေရှောင်၏ လက်ရာကို စားရမည်။ နေ့တိုင်း မြစ်လေးနှင့်အတူ နေရမည်။ ဘယ်လောက် ပျော်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသည်နှင့် အကူများနှင့်သက်တော်စောင့်များက ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းကာ ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဤတစ်ခေါက် လူများသောကြောင့် ပိုကြီးသော ရဟတ်ယာဉ်ဖြင့် သွားရမည် ဖြစ်သည်။

အားလုံး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကုန်းအိမ်တော်တွင် ကုန်းထျန်းဟောက်၊ ရှောင်လင်းယွီနှင့် ရှောင်လင်းယဲ့တို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် မောင်ဖြစ်သူကို ဂရုတစိုက်မေးလိုက်သည်။ "မောင်လေး... မင်းကုမ္ပဏီ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ယခင်ဘဝက ရှောင်လင်းယဲ့သည် ကျောင်းပြန်တက်ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံး သိပ္ပံထူးချွန်ဆုရှင်အဖြစ် မြို့တော်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ဤဘဝတွင်မူ မြို့နယ်အဆင့် သိပ္ပံထူးချွန်ဆုရှင်၊ ပြည်နယ်အဆင့် တတိယဆုရှင်အဖြစ် မြို့တော်တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ယခင်ဘဝက ရှောင်မိသားစု၏အခြေအနေကြောင့် ရှောင်လင်းယဲ့သည် အတင်းအကျပ် ရင့်ကျက်လာခဲ့ရပြီး ဒုတိယနှစ်မှာပင် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ကုမ္ပဏီတည်ထောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခင်ဘဝက အကျိုးစီးပွားကြောင့် အခြားရှယ်ယာရှင်များ၏ ဖယ်ထုတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံတကာ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုက ရှောင်လင်းယဲ့၏အရည်အချင်းကို တွေ့ရှိသွားပြီး ဟွာရှဆိုင်ရာ ဥက္ကဌအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။

ဤဘဝတွင်လည်း ရှောင်လင်းယဲ့သည် ဒုတိယနှစ်မှာပင် နည်းပညာကုမ္ပဏီတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီနာမည် တူညီသော်လည်း ရှယ်ယာရှင်များ ကွဲပြားသွားသည်။

ကုမ္ပဏီဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ခေါက် ရှယ်ယာရှင်များသည် ယခင်ဘဝက လူများကဲ့သို့ ယုတ်မာသော အပြုအမူများ လုပ်ဆောင်ကြမည်လား မသိနိုင်ပေ။

ယခင်ဘဝက အချိန်ကာလအရဆိုလျှင် ယုတ်မာသော အပြုအမူများ လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက ယခုအချိန်တွင် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာသင့်ပေပြီ။

သို့သော် လူမတူသည့်အတွက် အလားတူ ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပွားမည်လား မသေချာပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် မောင်ဖြစ်သူကို ဂရုစိုက်ပေးချင်သည်။

ရှောင်လင်းယဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... ကုမ္ပဏီ လည်ပတ်မှု အဆင်ပြေပါတယ်"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းတာပေါ့။ နားမလည်တာရှိရင် မင်းယောက်ဖကို မေးလို့ရတယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ ဖြေရှင်းမရတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိလာရင်လည်း မင်းယောက်ဖကိုပဲ ရှာလိုက်"

"ဟားဟား..." ရှောင်လင်းယဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ စီးပွားရေးဘုရင် ယောက်ဖတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ ယောက်ဖဆီက မသင်ယူရင် ဘယ်သူ့ဆီက သင်ယူရမှာလဲ"

ယခင်က ကုန်းမိသားစု ချမ်းသာကြောင်း၊ ယောက်ဖ ချမ်းသာကြောင်းသာ သိခဲ့သည်။ စီးပွားရေးလောကထဲ ရောက်မှသာ ကုန်းထျန်းဟောက် မည်မျှတော်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

စီးပွားရေးလောကတွင် "ဘုရင်" ဟူသော ဘွဲ့ထူးကို ရရှိထားခြင်းက သူ့အရည်အချင်းကို သက်သေပြနေသည်။

ဤကဲ့သို့ အရည်အချင်းရှိသော ယောက်ဖတစ်ယောက် ရရှိထားသည့်အတွက် ရှောင်လင်းယဲ့ တိတ်တခိုး ဝမ်းသာမိသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြုံးလျက် "ကောင်းပြီ ယဲ့အာ... ဘာကိစ္စရှိရှိ ယောက်ဖကို လာရှာလို့ရတယ်။ မင်းကုမ္ပဏီအတွက် ယွမ်သန်း ၈၀၊ ၁၀၀ လောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့လိုရင်တောင် ပြဿနာ မရှိဘူး"

ရှောင်လင်းယဲ့က လက်ကာပြပြီး ငြင်းလိုက်သည်။ "ယွမ်သန်း ၈၀၊ ၁၀၀ လောက်တော့ မလိုပါဘူး။ လူတွေ မနာလိုဖြစ်ကုန်ဦးမယ်" ထို့နောက် သူ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကုမ္ပဏီကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ အတွေ့အကြုံတွေ စုဆောင်းပြီး ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ အလုပ်ကိုပဲလုပ်ချင်တယ်။ အခု ကျွန်တော့်အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ယွမ်သန်း ၈၀၊ ၁၀၀ တန် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်မယ် မထင်ဘူး"

သူ အသက် ၂၀ သာ ရှိသေးသည်။ လူမှုဆက်ဆံရေး၊ စီမံခန့်ခွဲရေး အပိုင်းများတွင် နုနယ်သေးသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူ့စကားကို ကြားသောအခါ ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အင်း... လူငယ်လေး၊ မင်း မဆိုးဘူး။ မာနမကြီးဘူး။ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်အောင် လုပ်ချင်တယ်။ အတွေ့အကြုံတွေ စုဆောင်းပြီး ရင့်ကျက်လာအောင် လုပ်ချင်တယ်။ ဖြတ်လမ်းမလိုက်ဘူး။ မာနကြီးပြီး ဘဝင်မြင့်နေရင် ကျရှုံးသွားတတ်တယ်။ လူဆိုတာ လောဘမကြီးသင့်ဘူး။ ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့တန်တာပဲ လုပ်သင့်တယ်"

ရှောင်လင်းယဲ့က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ ယောက်ဖ... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။ နောက်ဆို ကုမ္ပဏီမှာ ပြဿနာကြုံလာရင် ယောက်ဖဆီက အကြံဉာဏ် တောင်းပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ရှောင်လင်းယွီကို ဖက်လိုက်ပြီး "ယွီအာ၊ ကိုယ်တို့ညီလေးက တကယ် တော်တာပဲ"

ရှောင်လင်းယွီက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် "ဒါပေါ့... ဘယ်သူ့မောင်လဲဆိုတာ ကြည့်ဦးလေ။ ကျွန်မမောင် ရှောင်လင်းယဲ့က အမြဲတမ်း အတော်ဆုံးပဲ"

ကုန်းထျန်းဟောက် - "......"

ယွီအာက တကယ် ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။

ရှောင်လင်းယဲ့ - "......"

ယောက်ဖရှေ့မှာ ဒီလောက်ကြီး ချီးကျူးခံနေရတော့ ပညာရှင်ရှေ့မှာ ဆရာလုပ်နေသလို ခံစားရတယ်။ မမရယ်... ကျွန်တော့်ကို ချီးကျူးနေတာလား၊ နှိမ်နေတာလား။

***