ဖက်ထုပ်လုပ်ခြင်း

ဗျောက်... ဗျောက်...

မွန်းလွဲ ၃ နာရီ၊ ၄ နာရီခန့်တွင် ထောင်ယွမ်ရွာ၌ ဗျောက်အိုးသံများ ဆူညံနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ နှစ်သစ်ကူး ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းကို အသိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဗျောက်အိုးသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယောက်ျားလေးများက ကြက်နှင့် ဘဲများကို သတ်ဖြတ်ကြသည်။ ဝက်သားအတွက်မူ ရွာတစ်ခုလုံးတွင် ဝက်သုံးကောင် သတ်ခဲ့သည်။ တစ်ကောင်လျှင် ပေါင် ၂၀၀ ကျော်ရှိပြီး သုံးကောင်ပေါင်းလျှင် ပေါင် ၆၀၀၊ ၇၀၀ ခန့်ရှိသည်။ အိမ်တိုင်းလိုလို အနည်းငယ်စီ ဝယ်ယူကြသဖြင့် လုံလောက်မှု ရှိသည်။

ထောင်ယွမ်ရွာမှ ထွက်ကုန်များသည် ယခုအခါ ကိုယ့်ဘာသာ စိုက်ပျိုး၊ ကိုယ့်ဘာသာ စားသုံးသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အပြင်က စိုက်ပျိုးမွေးမြူထားသည့် ပစ္စည်းများသည် သူတို့၏ထောင်ယွမ်ရွာက ပစ္စည်းများလောက် မကောင်းမွန်ပေ။

"ထျန်းဟောက်... ရှင် ကြက်သတ်မလို့လား" ကုန်းထျန်းဟောက်က ယောက္ခမ၊ ယောက်ဖတို့နှင့်အတူ ကြက်သတ်၊ ဘဲသတ် ကူညီမည်ဟု ပြောလာသောအခါ ရှောင်လင်းယွီ လန့်ဖျပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ရှင် အရင်တုန်းက ကြက်သတ်၊ ဘဲသတ်ဖူးလို့လား"

ကုန်းထျန်းဟောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မသတ်ဖူးဘူး"

"မသတ်ဖူးရင် နေပါစေတော့" ရှောင်လင်းယွီက ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် ကြက်သတ်၊ ဘဲသတ်မလုပ်ဖူးသည်ကို သူမ သိသည်။ သူ့ကို စမ်းသပ်ခွင့် မပေးရဲပေ။ ကြက်သတ်၊ ဘဲသတ်ရင်း ခြံဝန်းတစ်ခုလုံး သွေးချင်းချင်းနီသွားမည်ကို တွေးမိရုံနှင့် ကြက်သီးထမိသည်။

"ဒါပေမဲ့ ယွီအာ၊ ကိုယ် တကယ် ကူညီချင်လို့ပါ" ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ခြံဝန်းထဲရှိ ယောက်ျားလေးများအားလုံး ကြက်သတ်၊ ဘဲသတ် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး သူတစ်ယောက်တည်း အားနေသည်ကို မြင်သောအခါ နေရခက်နေသည်။

မိသားစုဝင်များ များပြားသဖြင့် ကြက်နှင့် ဘဲ အကောင်ရေအများအပြား သတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ စားလောက်မည် ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းထျန်းဟောက်၏ ပါဝင်ကူညီလိုစိတ်ပြင်းပြနေသော မျက်လုံးများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုလုပ် ထျန်းဟောက်၊ ကြက်သတ်၊ ဘဲသတ်တာတော့ ရှင် လုပ်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အထူးသဖြင့် သွေးဖောက်တာမျိုးပေါ့။ တော်ကြာ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးတွေပေကုန်လိမ့်မယ်။ အဲဒီတော့ ကြက်သတ်၊ ဘဲသတ်တာ မလုပ်ဘဲ အမွေးနုတ်တာ ကူညီလိုက်လေ။ အထူးသဖြင့် ဘဲမွေးပေါ့၊ အိမ်မှာမွေးထားတဲ့ ဘဲတွေက အမွေးနုတ်ရခက်တယ်။ စိတ်ရှည်ဖို့ လိုတယ်"

ကုန်းထျန်းဟောက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ အမွေးနုတ်မယ်"

ရှောင်လင်းယွီက တွန့်ဆုတ်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ထျန်းဟောက်... ရှင့်မှာ သန့်ရှင်းမှုအကြိုက်လွန်တာရှိတယ် မဟုတ်လား။ ကြက်မွေး၊ ဘဲမွေးနုတ်တာက ညစ်ပတ်ပြီး ညှီနံ့ရတယ်။ ရှင် ခံနိုင်ပါ့မလား"

ကုန်းထျန်းဟောက် မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါက... အဲဒါက... ကိုယ် ကြိုးစားကြည့်မယ်လေ"

ရှောင်လင်းယွီက အကြံပြုလိုက်သည်။ "တခြားအလုပ် လုပ်မလား"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ တခြားလုပ်စရာမှ မရှိတော့တာ"

နှစ်သစ်ကူးဆိုတော့ အားလုံးက ဝယ်စရာရှိတာဝယ်၊ ပြေးစရာရှိတာပြေး၊ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပြီးကြပြီ။ အခုက ညစာအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ။

ရှောင်လင်းယွီလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ကြက်သတ်၊ ဘဲသတ်တာကလွဲရင် တကယ် လုပ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် မေမေရှောင်သည် အစာသွတ်ထားသော ဇလုံတစ်လုံးကို ကိုင်လျက် ထွက်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထျန်းဟောက်၊ မင်းတို့ မြို့တော်ကလူတွေ နှစ်သစ်ကူးညမှာ ဖက်ထုပ်စားကြတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒီနေ့ အမေ ဖက်ထုပ်လုပ်မလို့။ အခု ကြက်သွန်မိတ် အစာသွတ် လုပ်ထားတယ်။ သား ဘာအစာသွတ် ကြိုက်လဲ"

ကုန်းထျန်းဟောက် ပြန်မဖြေရသေးမီ ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အပြေးသွားကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "မေမေ၊ ဒီနေ့ ဖက်ထုပ်လုပ်ဦးမှာလား"

မေမေရှောင်က သူမကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင့်မှာ သူများချွေးမဆိုတဲ့ အသိစိတ်ရော ရှိရဲ့လား။ နင်က မြောက်ပိုင်းသားနဲ့ ယူထားတယ်ဆိုတာ မေ့နေတာလား။ မြောက်ပိုင်းမှာ နှစ်သစ်ကူးရင် ဖက်ထုပ်စားကြတယ်လေ"

သခင်ကြီးကုန်း၊ သမက်နှင့် ရှောင်ကျန်း၊ ရှောင်ဝမ်တို့ ဒီမှာ နှစ်ကူးကြမှာဆိုတော့ ဖက်ထုပ် ပြင်ဆင်ပေးရမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ကလေးတွေလည်း ဖက်ထုပ်ကြိုက်ကြတယ်လေ။

ရှောင်လင်းယွီ လျှာထုတ်ပြလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "သမီး ခဏ မေ့သွားလို့ပါ။ မေမေက တကယ်စေ့စပ်တာပဲ။ ကျေးဇူးပါ မေမေ"

ကုန်းထျန်းဟောက် ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ တကယ်တော့ အမေ သီးသန့် ဖက်ထုပ်လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်နဲ့ အဘိုးက ဒီကဓလေ့အတိုင်း လိုက်စားလို့ ရပါတယ်"

မေမေရှောင်က ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။ "ဒါက မတူဘူးလေ။ ဟောက်အာ... သား ဘာအစာသွတ် ကြိုက်လဲ။ အားမနာနဲ့၊ အခု မေမေက သားရဲ့အမေ ဖြစ်နေပြီ။ စားချင်တာရှိရင် တိုက်ရိုက်သာ ပြော"

ကုန်းထျန်းဟောက် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အမေ ကျွန်တော် မှိုဝက်သား အစာသွတ်၊ ဆိတ်သား အစာသွတ်နဲ့ အမဲသား အစာသွတ် ကြိုက်ပါတယ်"

မေမေရှောင် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... အမေ အခုပဲ သွားပြင်ဆင်ပေးမယ်"

ထို့နောက် ရှောင်လင်းယွီကို မှာကြားလိုက်သည်။ "ဂျုံသွားနယ်လိုက်တော့။ နင့်ဒေါ်လေးက ဂျုံနယ်နေပြီ။ ပြီးတော့မယ်"

ရှောင်လင်းယွီ ကြောင်သွားသည်။ "ဟမ် အမေ ဖက်ထုပ်ရွက်ကို အဆင်သင့်ဝယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

မေမေရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "အပြင်ကဝယ်တဲ့ ဖက်ထုပ်ရွက်က ဘာကောင်းမှာလဲ။ ကိုယ့်ဘာသာလုပ်တာကမှ ကောင်းတာ"

ထို့နောက် သူမက ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ထျန်းဟောက်၊ သားလည်း တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းနေပြီ။ ခဏ နားလိုက်ဦး"

ရှောင်လင်းယွီ - "......"

ဒါက ခွဲခြားဆက်ဆံတာပဲ။ သူမကမှ သွေးသားရင်း သမီးအရင်းလေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် မေမေရှောင်လက်ထဲမှ ဇလုံကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အမေ... ကျွန်တော် မပင်ပန်းပါဘူး။ ယွီအာနဲ့အတူ ဖက်ထုပ်လုပ်လိုက်ပါ့မယ်"

မေမေရှောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... သားတို့ သွားလုပ်လိုက်ကြ"

ထို့နောက် ကုန်းထျန်းဟောက်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် ဇလုံနှင့် ဒလိမ့်တုံးကိုယူကာ ဧည့်ခန်းသို့ သွားကြသည်။

ခြံဝန်းထဲတွင် ကြက်သတ်၊ ဘဲသတ် နေကြသဖြင့် အနံ့အသက် ပြင်းထန်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖက်ထုပ်လုပ်ရန် ဧည့်ခန်းကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဒေါ်လေးက ဂျုံနယ်ပြီးနေပြီဖြစ်ပြီး အတုံးသေးသေးလေးများ လှီးဖြတ်ကာ ဖက်ထုပ်ရွက်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှောင်လင်းယွီ အနားသွားပြီး ဂျုံတုံးကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး၊ ဖက်ထုပ် ဘယ်လောက်တောင် လုပ်မှာလဲ"

စတုတ္ထဒေါ်လေးရှောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဂျုံ အချိန် ၂၀ ချိန်ထားတယ်။ ဖက်ထုပ် ၁၀၀၀၊ ၂၀၀၀ လောက် ရှိမယ်ထင်တယ်"

ရှောင်လင်းယွီ ဒလိမ့်တုံးကိုင်ထားသော လက် ရပ်တန့်သွားပြီး အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလောက်အများကြီး လုပ်တာ ကုန်ပါ့မလား"

"ကုန်တာပေါ့... ဘာလို့ မကုန်ရမှာလဲ" စတုတ္ထဒေါ်လေးရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့မိသားစုက လူများတယ်လေ။ ဂျုံ အချိန် ၂၀ တောင် လောက်ပါ့မလား မသိဘူး။ ပြီးတော့ မကုန်ရင်လည်း မနက်စာအဖြစ် စားလို့ရတာပဲ"

ရှောင်လင်းယွီ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒေါ်လေး၊ ဒီလောက်များတဲ့ ဖက်ထုပ်တွေကို ပြီးအောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား" ဂျုံ အချိန် ၂၀ တောင်လေ။ ပြီးတော့ ဖက်ထုပ်ရွက်ကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ရဦးမယ်။

စတုတ္ထဒေါ်လေးရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေရင် နင့်အဘွား၊ အကြီးဆုံးအဒေါ်၊ ဒေါ်လေးနဲ့ ယွင်အာတို့ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အားနေတဲ့လူတွေလည်း လာကူလုပ်ကြမှာပါ"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... လူများရင် အလုပ်တွင်တာပေါ့"

စတုတ္ထဒေါ်လေးရှောင် ပြောပြီး မကြာမီမှာပင် အဘွားရှောင်၊ အကြီးဆုံးဒေါ်လေးရှောင်နှင့် အခြားသူများ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာကြသည်။

ရှောင်လင်းယွီ ဖက်ထုပ်ရွက်လုပ်တတ်ခြင်းမှာ ငယ်ငယ်တုန်းက ဖက်ထုပ်စားချင်တိုင်း ကိုယ်တိုင်လုပ်စားခဲ့ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စကားပြောနေရင်း သူမသည် ဖက်ထုပ်ရွက် အနည်းငယ်ကို ပြုလုပ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် ဘေးနားမှ ကြည့်နေပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ယွီအာ၊ ဒီအလုပ်ကို ကိုယ်လုပ်မယ်လေ"

ရှောင်လင်းယွီက သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် လုပ်တတ်လို့လား"

"မလုပ်တတ်ဘူး" ကုန်းထျန်းဟောက် ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သင်ယူလို့ ရတယ်လေ။ ကြည့်ရတာ လွယ်ပုံရတယ်"

"လွယ်ပုံရတယ် ဟုတ်လား" ရှောင်လင်းယွီ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ၊ ရှင် လုပ်ကြည့်"

သူမသည် ဒလိမ့်တုံးကို ကုန်းထျန်းဟောက်အား ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လာ... ကျွန်မ သင်ပေးမယ်။ ဒီဂျုံတုံးလေးကို ဒီမှာထား။ ပြီးရင် ပြားသွားအောင် ဖိလိုက်..."

အရင်တုန်းက သူမ ဖက်ထုပ်ရွက်လုပ်ရန် သင်ယူခဲ့စဉ်က အချိန်အတော်ကြာ သင်ယူခဲ့ရသည်။

ဒီအရာက ဉာဏ်ကောင်းရုံနဲ့ ချက်ချင်း တတ်မြောက်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ လက်မှုပညာ ကျွမ်းကျင်ဖို့၊ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်ဖို့ လိုသေးတယ်။

ရှောင်လင်းယွီက ကုန်းထျန်းဟောက်လည်း သူမလို အခက်အခဲ ကြုံတွေ့ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့...

"ဟောက်အာ... မင်း အရင်တုန်းက ဖက်ထုပ်ရွက် မလုပ်တတ်ဘူး မဟုတ်လား" အကြီးဆုံးဒေါ်လေးရှောင်သည် ကုန်းထျန်းဟောက်က ခဏလေးအတွင်းမှာပင် အထူအပါး ညီညာပြီး အရွယ်အစား မှန်ကန်သော ဖက်ထုပ်ရွက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားသည်။ "အခုမှ စသင်တာတောင် ဒီလောက်ကောင်းနေပြီ"

သူမက ကုန်းထျန်းဟောက် ဒီလိုအလုပ်တွေ လုပ်တတ်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဦးနှောက်နဲ့ လက်တွေက ပိုက်ဆံရှာဖို့ပဲ သုံးတာလေ။

အခြားသူများကလည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။ "ထျန်းဟောက်... မင်း ဖက်ထုပ်ရွက်လုပ်တာ တော်တော်ကောင်းတာပဲ။ အရင်တုန်းက ဖက်ထုပ်လုပ်ဖူးလား"

ကုန်းထျန်းဟောက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မလုပ်ဖူးပါဘူး။ အရင်တုန်းက ဒီလိုအလုပ်တွေ မလုပ်ဖူးဘူး။ ဒီနေ့မှ ပထမဆုံး စသင်တာပါ" သူ ပြောရင်း လက်က အလုပ်မပျက်ပေ။

"ပထမဆုံးအကြိမ်... ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား" ရှောင်လင်းယွီ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ "ပထမဆုံးအကြိမ်နဲ့ ဒီလောက်မြန်မြန် တတ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ဒီလောက် ကောင်းနေတယ်"

စတုတ္ထဒေါ်လေးရှောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင်ကလည်း ထျန်းဟောက် ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်တာကို အပြစ်တင်နေပြန်ပြီ"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အပြစ်တင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မယုံနိုင်လို့ပါ"

စတုတ္ထဒေါ်လေးရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမယုံနိုင်စရာ ရှိလို့လဲ။ ထျန်းဟောက်က ပါရမီရှင်၊ ဉာဏ်ကောင်းပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့သူလေ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ တတ်သွားတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"

"......"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ" သူက ပါရမီရှင်ပဲ။ သာမန်လူတွေနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး။

စတုတ္ထဒေါ်လေးရှောင်၏ ချီးကျူးမှုကို ခံရသော ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဂျုံမနယ်ဖူးဘူး။ ဖက်ထုပ် မလုပ်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြောက်ပိုင်းသားတွေက ဖက်ထုပ်ကြိုက်ကြတယ်လေ။ ငယ်ငယ်တုန်းက နှစ်သစ်ကူးရောက်ရင် မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ပြီး စားဖိုမှူးတွေ ဖက်ထုပ်လုပ်တာကို သွားကြည့်လေ့ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့် မြင်ဖူးပြီး သင်ရလွယ်တာ နေမှာပါ"

ကုန်းထျန်းဟောက် ပြောနေရင်း ဘေးနားရှိ ရှောင်လင်းယွီ၏ လေးနက်သော မျက်နှာထားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ဂျုံမှုန့်အနည်းငယ်ကို ယူကာ ရှောင်လင်းယွီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ရှောင်လင်းယွီ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးသည် ဂျုံမှုန့်များပေကျံကာ ဖြူဖွေးသွားလေသည်။

ရှောင်လင်းယွီ ကြောင်အသွားပြီးနောက် သတိဝင်လာကာ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကုန်းထျန်းဟောက်"

ထို့နောက် သူမလည်း ဂျုံမှုန့်အနည်းငယ်ယူကာ သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ပြန်လည်သုတ်လိမ်းလိုက်ပြီး အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ရှောင်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့နော်... သတိပေးလိုက်မယ်"

"ဟားဟား..."

***