မြို့တော်စူပါမားကတ် - အကျိုးသက်ရောက်မှု ၁

ရှောင်လင်းယွီ၏ ဆိုင်ခွဲတိုင်း ဖွင့်လှစ်သော ပထမဆုံးနေ့သည် နောက်ပိုင်းရက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အရောင်းအဝယ် အေးတတ်သည်။

သို့သော် အေးသည်ဆိုသော်လည်း စူပါမားကတ်ရှိ ပစ္စည်းများသည် နေ့လည်ပိုင်းလောက်တွင် ကုန်သလောက် ဖြစ်သွားတတ်သည်။ ဆန်၊ မြေပဲ စသော အာလွန်းပစ္စည်းများမှလွဲ၍ ကျန်ပစ္စည်းများ ကုန်သွားတတ်သည်။

ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဖောက်သည်အများစုမှာ အနီးအနားမှ သာမန်ပြည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဆိုင်သစ်ဖွင့်လျှင် စူးစမ်းချင်ကြသည်မှာ သဘာဝဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လယ်ယာထွက်ကုန်နှင့် စိုက်ပျိုးရေးထုတ်ကုန်များ သီးသန့်ရောင်းချသော စူပါမားကတ်ဖြစ်သည့်အတွက် အိမ်ရှင်မများနှင့် အဘွားကြီးများ စိတ်ဝင်စားကြသည်။

သို့သော် ဆိုင်ထဲရှိ ဈေးနှုန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအများစုသည် နောက်ပြန်လှည့်ချင်သွားကြသည်။ ဤစူပါမားကတ်သည် လူလိမ်ဆိုင်ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေက ရွှေချထားတာမှ မဟုတ်တာ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ဈေးကြီးရတာလဲ။

သို့သော် ဆိုင်ရှင်သည် ဈေးနှုန်းကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပြီး လိမ်လည်ခြင်းမရှိပေ။ ဝယ်သူစိတ်ကြိုက် ဖြစ်သည်။

ဈေးကြီးတယ်ထင်ရင် မဝယ်နဲ့ပေါ့။

ဒေသခံဖောက်သည်အများစုသည် မဝယ်ကြပေ။ အနည်းစုသာ အသစ်အဆန်းသဘောဖြင့် စမ်းသပ်ဝယ်ယူကြသည်။ ဈေးကြီးပေးဝယ်ရတာ တန်မတန်ဆိုတာ မစားဖူးဘဲ မသိနိုင်ဘူးလေ။

သို့တိုင်အောင် စူပါမားကတ်ရှိ ပစ္စည်းများသည် ရောင်းကုန်သွားခဲ့သည်။

ဒေသခံဖောက်သည်များကို အံ့သြစေသည်မှာ ချမ်းသာပုံရသော သူဌေးကြီးများသည် ဤဆိုင်သို့လာပြီး ပစ္စည်းများကို အပုံလိုက်၊ အခြင်းလိုက် ဝယ်ယူသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မကြာမီ ဆိုင်ထဲရှိ ပစ္စည်းများသည် မျက်စိရှေ့မှာပင် လျော့နည်းသွားလေသည်။

ဒီလူတွေက ဆိုင်ကငှားထားတဲ့ လူတွေလား။

မဟုတ်ဘူး... ဒီလူတွေက ငှားထားတဲ့လူတွေ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဘယ်ငှားထားတဲ့လူက ဆိုင်ကပစ္စည်းတွေကို အကုန်နီးပါး ဝယ်သွားမှာလဲ။

ဖောက်သည်ခေါ်ချင်ရင်တောင် ဒီလိုနည်းနဲ့ ဆွဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

ပထမနေ့မှာ လူငှားပြီး အရောင်းအဝယ်ကောင်းအောင် လုပ်တယ်ဆိုပါစို့။ နောက်ရက်တွေကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ စီးပွားရေးဆိုတာ ရေရှည်လုပ်ရတာလေ။ နေ့တိုင်း လူငှားနေလို့ မရဘူး။

ထို့ကြောင့် ဤလူများသည် ဖောက်သည်အစစ်များ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်လျှင် သူဌေးများနှင့် အာဏာရှိသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။ သူတို့က သူများဆိုင်မှာ အငှားလိုက်နေစရာ လိုလို့လား။

ထို့ကြောင့် ဒေသခံဖောက်သည်အချို့သည် သံသယစိတ်နှင့် စူးစမ်းချင်စိတ်တို့ကြောင့် ပစ္စည်းအနည်းငယ် ဝယ်ယူသွားကြသည်။

မနက်က ဝယ်သွားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို နေ့လည်စာ ချက်ပြုတ်ရာတွင် အသုံးပြုကြသည်။

"ဟယ်... ဒီဟင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် မွှေးနေရတာလဲ" စူပါမားကတ် အနီးအနားရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဝယ်သွားသော ဒေသခံတစ်ဦးသည် အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဝါး... တကယ် မွှေးတာပဲ"

သူမသည် မုန်ညင်းဖြူ ပေါင်ဝက်ခန့်သာ ဝယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စူပါမားကတ်တွင် မုန်ညင်းဖြူ တစ်ပေါင်လျှင် ၈၈ ယွမ်ဖြစ်သည်။ ပေါင်ဝက်ဝယ်ရန် ယွမ် ၅၀ ခန့် ကုန်ကျခဲ့ရာ သူမ အလွန်နှမြောခဲ့သည်။

သို့သော် ဘေးနားရှိလူများ ဝယ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူများထက် မနိမ့်ကျချင်၍ နှမြောသည့်ကြားမှ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ နှမြောတသ ဝယ်ယူခဲ့ရသော မုန်ညင်းဖြူသည် ဤမျှ မွှေးကြိုင်နေခြင်းပင်။

"မေမေ... ဘာဟင်းချက်နေတာလဲ။ မွှေးလိုက်တာ" ဧည့်ခန်းတွင် ဆော့ကစားနေသော ၁၀ နှစ်အရွယ် သားဖြစ်သူသည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြေးဝင်လာပြီး စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒယ်အိုးထဲသို့ ခြေဖျားထောက်ကြည့်ပြီးနောက် သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မေမေ... ဒါ ပထမဆုံး ဟင်းလား"

ဒယ်အိုးထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ခွက်မှလွဲ၍ မီးဖိုချောင်တွင် အခြားချက်ပြုတ်ပြီးသား ဟင်းမရှိပေ။

မိခင်ဖြစ်သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဒါ ပထမဆုံး ဟင်းပဲ။ မွှေးတယ်မလား" ဒယ်အိုးထဲတွင် ကျက်နေသော်လည်း စိမ်းလန်းစိုပြေနေဆဲဖြစ်သော မုန်ညင်းဖြူကို ကြည့်ပြီး သူမ အံ့သြနေမိသည်။

သားဖြစ်သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မွှေးလိုက်တာ။ မေမေ... ဒါ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဟုတ်ရဲ့လား။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မွှေးနိုင်မှာလဲ။ သား အခု စားချင်လာပြီ"

ပုံမှန်အားဖြင့် သူက ဟင်းသီးဟင်းရွက် မကြိုက်ပေ။ အသားငါးသာ ကြိုက်သည်။ ယခု ဒယ်အိုးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနံ့ကြောင့် သူ စားချင်စိတ် ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။ "သား ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို စားချင်တယ် ဟုတ်လား"

သားဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် မေမေ။ မြန်မြန်ကြော်ပေးနော်။ သား ဗိုက်ဆာနေပြီ"

မိခင်ဖြစ်သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... မေမေ နှစ်ချက်လောက် မွှေလိုက်ရင် ရပြီ"

နှစ်ချက်ခန့် မွှေပြီးနောက် ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ပန်းကန်ထဲတွင် စိမ်းစိုနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို ကြည့်ပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိသောအခါ သူမ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် မသင့်လျော်သော အပြုအမူတစ်ခုကို ပြုလုပ်မိလိုက်သည်။ တူမသုံးဘဲ လက်ဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်း စားကောင်းတာပဲ။ ဒါကြောင့် ဈေးကြီးနေတာကိုး"

လူအများအပြား စူပါမားကတ်တွင် အလုအယက် ဝယ်ယူနေကြရသည့် အကြောင်းရင်းကို ယခုမှ သူမ နားလည်သွားသည်။

ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ဒီလောက်စားကောင်းမှန်း စောစောကသိရင် သူ နှမြောမနေဘဲ ပိုဝယ်ခဲ့မှာ။

သူမ၏မိသားစုသည် အလွန်ချမ်းသာသည်မဟုတ်သော်လည်း ပိုင်ဆိုင်မှု သန်းချီရှိသော မိသားစုဖြစ်သည်။ ဈေးကြီးသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဝယ်စားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူမ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သားဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာသည်။ မိခင်ဖြစ်သူက လက်ဖြင့် ဟင်းခိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မေမေ... မေမေ ဟင်းခိုးစားနေတာလား"

သူ့မိခင်သည် ယဉ်ကျေးမှုကို အလွန်တန်ဖိုးထားပြီး သန့်ရှင်းမှုကို ဂရုစိုက်သူဖြစ်သည်။ ယခုလို မသင့်လျော်သော အပြုအမူကို လုပ်နေသည်မှာ ယုံနိုင်စရာ မရှိပေ။

မိခင်ဖြစ်သူ မျက်နှာရဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မေမေက မြည်းကြည့်ရုံပါ။ သား... ဒီဟင်းက အရမ်းစားကောင်းတယ်။ အစ်မနဲ့ ဖေဖေအတွက် ချန်ထားပေးရအောင်နော်။ သူတို့ အလုပ်လုပ်ရတာ ပင်ပန်းတယ်လေ"

ဟင်းက စားကောင်းလွန်းသဖြင့် သူမတစ်ယောက်တည်း အကုန်စားပစ်ချင်နေသည်။

သို့သော် ကောင်းမွန်သော အရာများကို မိသားစုအားလုံး မျှဝေခံစားသင့်သည်။ တစ်ကိုယ်ကောင်း မဆန်သင့်ပေ။

သားဖြစ်သူကလည်း လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့" သူသည် ဗီရိုထဲမှ ပန်းကန်လွတ်တစ်ချပ် ယူလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ... ဟင်းကို ခွဲထည့်လိုက်နော်"

"ကောင်းပြီ" သားဖြစ်သူ၏လိမ္မာမှုကို မိခင်ဖြစ်သူ ကျေနပ်သွားပြီး ဟင်းကို နှစ်ပုံခွဲလိုက်သည်။

တစ်ပုံကို သားဖြစ်သူအား ပေးလိုက်ပြီး ကျန်တစ်ပုံကို ဘီဒိုထဲ ထည့်ထားလိုက်သည်။

ဝယ်ထားသည်မှာ နည်းသော်လည်း အရသာမြည်းစမ်းရုံတော့ လောက်ပါသည်။

သားဖြစ်သူသည် ဟင်းပန်းကန်ကို ယူသွားပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ပန်းကန်နှင့် တူ ယူလိုက်သည်။

ဖေဖေနှင့် အစ်မ ပြန်လာမှ အတူတူစားရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း ပန်းကန်ထဲမှ မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကြောင့် စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ တူဖြင့် ကောက်စားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် စားရင်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဝါးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ... မေမေ... ဒီမုန်ညင်းဖြူက အရမ်းစားကောင်းတာပဲ။ ကြွပ်ရွပြီး ချိုတဲ့ အရသာလေး။ သား အရမ်းကြိုက်တယ်"

မိခင်ဖြစ်သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကြိုက်ရင် များများစားနော်။ ထမင်းလည်း စားဦး။ ဟင်းချည်းပဲ မစားနဲ့"

သားဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့"

ထမင်းစားချိန်ရောက်၍ ဖခင်နှင့် အစ်မ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သားဖြစ်သူ (မောင်ဖြစ်သူ) သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ဗိုက်ကို ပွတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အစ်မဖြစ်သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "မောင်လေး... ဘာဖြစ်တာလဲ"

မိခင်ဖြစ်သူက ငါးပေါင်းဟင်းတစ်ပွဲကို ကိုင်လျက် ထွက်လာပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းမောင်လေးက အစားလွန်သွားလို့ ဗိုက်ပွတ်ပြီး အစာချေနေတာ"

"အစားလွန်သွားတယ် ဟုတ်လား" အစ်မဖြစ်သူက စားပွဲပေါ်ရှိ မစားရသေးသော အသားငါးများနှင့် ဟင်းလွတ်ပန်းကန်ကို ကြည့်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မေမေ... မောင်လေး ဘာတွေ စားလိုက်တာလဲ"

သူမသည် မောင်လေး၏ဗိုက်ကို ပွတ်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

မောင်လေးက ပြောလိုက်သည်။ "မမ... သား ဒီနေ့ အရွက်ကြော်တစ်မျိုးပဲ စားလိုက်တာ။ အဲဒီဟင်းက အရမ်းစားကောင်းတယ်။ အဲဒီဟင်းနဲ့ ထမင်း ၃ ပန်းကန် စားလိုက်မိလို့ ဗိုက်တင်းသွားတာ"

"အရွက်ကြော်ဟုတ်လား" အစ်မနှင့် ဖခင် ပို၍ သံသယဝင်သွားကြသည်။

ဖခင်က မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ပုံမှန်ဆို ဟင်းသီးဟင်းရွက် မကြိုက်ဘူး မဟုတ်လား။ ဒီနေ့ မင်းအမေက ဘာဟင်းသီးဟင်းရွက် ချက်ကျွေးလိုက်လို့ ငါးတွေအသားတွေတောင် မစားဘဲ ဗိုက်တင်းသွားရတာလဲ"

သားဖြစ်သူက ပြောလိုက်သည်။ "မုန်ညင်းဖြူကြော်လေ။ ဖေဖေ... အဲဒီဟင်းက တကယ် စားကောင်းတယ်။ ဖေဖေတို့အတွက် တစ်ဝက် ချန်ထားပေးတယ်။ ခဏနေရင် စားကြည့်လိုက်။ ဘယ်လောက်စားကောင်းလဲ သိလိမ့်မယ်။ မေမေသာ နေ့တိုင်း အဲဒီလိုဟင်းမျိုး ဝယ်ကျွေးရင် ကောင်းမှာပဲ"

အစ်မဖြစ်သူက မိခင်ကို သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အမေ... ဘာမုန်ညင်းဖြူ ဝယ်လာတာလဲ။ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် စားကောင်းလို့လား"

မိခင်ဖြစ်သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အခု ယူလာပေးမယ်။ စားကြည့်လိုက်ရင် သိမှာပေါ့"

ဟင်းပွဲကို ယူလာသောအခါ အစ်မနှင့် ဖခင်တို့သည် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီး အံ့သြစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မွှေးလိုက်တာ"

ဟင်းပွဲချလိုက်သည်နှင့် မိခင်ဖြစ်သူက ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... စားကြတော့"

အစ်မနှင့် ဖခင်တို့ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တူကိုကောက်ကိုင်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို အလုအယက် စားလိုက်ကြသည်။

"ဝါး... တကယ် စားကောင်းတာပဲ" သားအဖနှစ်ယောက် အာမေဋိတ်သံ ထွက်လာသည်။

"အမေ... ဒါ မုန်ညင်းဖြူ ဟုတ်ရဲ့လား။ တခြားဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို မုန်ညင်းဖြူလို့ နာမည်တပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးမလား" အစ်မဖြစ်သူက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ တကယ် မုန်ညင်းဖြူပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကဝယ်လာလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်"

"ဘယ်ကဝယ်လာတာလဲ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်သွားဝယ်လိုက်ပါဦး။ များများဝယ်လာနော်။ ဒီမှာ နည်းလွန်းတယ်" ဖခင်ဖြစ်သူက စားရင်း ပြောလိုက်သည်။

မိခင်ဖြစ်သူက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "များများဝယ်လာရမယ် ဟုတ်လား။ ဒီဟင်းက တစ်ပေါင်ကို ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ ရှင် သိလား"

"တစ်ပေါင်ကို ဘယ်လောက်လဲ မေမေ" အစ်မဖြစ်သူက မေးလိုက်သည်။

"တစ်ပေါင်ကို ၈၈ ယွမ်။ အဲဒါက အဲဒီဆိုင်မှာ ဈေးအသက်သာဆုံး ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပဲ။ အဲဒီဆိုင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်အများစုက အလုံးရေ၊ အပင်ရေနဲ့ ရောင်းတာ။ အလေးချိန်နဲ့ ရောင်းတာ ရှားတယ်။ ဈေးအသက်သာဆုံး မုန်ညင်းဖြူတောင် တစ်ပေါင်ကို ၈၈ ယွမ်၊ မုန်ညင်းထုပ်ဆိုရင် တစ်ထုပ်ကို ၁၈၈ ယွမ်၊ ငရုတ်ပွဆိုရင် တစ်တောင့်ကို ၁၈ ယွမ်ပဲ" မိခင်ဖြစ်သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ဈေးကြီးတာလား။ ဘယ်နေရာက ရောင်းတာလဲ။ တော်တော် ဈေးကြီးတာပဲ" အစ်မဖြစ်သူက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှေ့နားမှာ စူပါမားကတ်အသစ် ဖွင့်တယ်လေ။ ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စူပါမားကတ်တဲ့။ လယ်ယာထွက်ကုန် သီးသန့်ရောင်းတဲ့ဆိုင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ထဲက ပစ္စည်းတွေက တကယ် ဈေးကြီးတယ်။ ဒီနေ့ မုန်ညင်းဖြူ ပေါင်ဝက်လောက် ဝယ်တာတောင် ယွမ် ၅၀ လောက် ကျတယ်။ ရင်နာလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် စားကောင်းမှန်းသိတော့ ရင်မနာတော့ပါဘူး"

မိခင်ဖြစ်သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် အစ်မဖြစ်သူက သတိရသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "ထောင်ယွမ်ရွာ Green Fresh သစ်သီးနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စူပါမားကတ် ဟုတ်လား။ အမေက အဲဒီဆိုင်က ဝယ်လာတာလား"

"ဟုတ်တယ်။ အဲဒီဆိုင်က ဝယ်လာတာလေ" မိခင်ဖြစ်သူ နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။

အစ်မဖြစ်သူက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီစူပါမားကတ်အကြောင်း သမီး ကြားဖူးတယ်။ ဒီစူပါမားကတ်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေဆိုရင် ဈေးကြီးတာ ပုံမှန်ပါပဲ"

"ဟမ်..."

***