အခန်း (၅၈-၆၀)

အခန်း (၅၈) လက်ဆွဲနှုတ်ဆက် ကျေအေးခြင်း

ပူပြင်းလှသောနွေရာသီတွင် နှစ်ရက် ရေမချိုးရလျှင် နေလို့ မကောင်းမဖြစ်သည့်လူ မည်သူရှိမည်နည်း။

ရှန်မိုလည်းပဲ နေလို့မကောင်းဘူးဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ ရေဘယ်လို ချိုးရမည်နည်း။

ရှန်မိုက ပိုင်ယို့ဝေကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှာခေါင်းမှ လေကိုဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူထုတ်ပြီး သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေက ခေါင်းငုံ့ကာ ဘီစကစ်စားနေသည်။ ရှန်မိုကို လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ သူမဘာသာ ရေရွတ်နေသည်- “ရေချိုးချင်တယ်”

ရှန်မို: “…”

ခဏအကြာတွင် သူ မတ်တပ်ရပ်ကာ အဆောင်ထဲမှ ထွက်သွားသည်။

…

ညဆယ်နာရီတွင် ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေ ရေချိုးရန် ရေနွေးတည်ပေးသည်။

သူသည် ထမင်းစားခန်းတွင် သံဇလုံကြီးနှစ်လုံးကို တွေ့ခဲ့ပြီး သန့်ရှင်းစွာ ဆေးကြောကာ ရေဖြည့်ပြီး မီးပေါ်တင်လိုက်သည်။ ရေသည် ၄၀% ခန့် ပူလာသောအခါ အဆောင်ခန်းသို့ ယူသွားသည်။

ရေချိုးရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် ရေနွေးဖြင့် ကိုယ်ပတ်တိုက်ခြင်းသာ လုပ်နိုင်သည်။

ရှန်မိုသည် တံခါးပိတ်ပြီး အပြင်ထွက်ကာ တံခါးဝတွင် စောင့်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို ပြန်တွေးမိရာ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ၏ ဘဝတစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးသော အရာများအားလုံးကို လုပ်ခဲ့ရသည်။

သူမက လူနာတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် မည်သူကပြောနိုင်မည်နည်း? လူနာတစ်ဦးကို ဂရုစိုက်သည့်အခါ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးကြားက ခွဲခြားမှုကို လျှော့ပေါ့ထားသင့်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် နာမည်အားဖြင့် သူ၏ ညီမလည်း ဖြစ်နေသေးသဖြင့် သူမကို အလျှော့ပေးခြင်းသည် ရှက်စရာမဟုတ်ပေ။

အခန်းထဲမှ ရေကျသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှန်မိုတွင် အချစ်ရေးဆိုင်ရာ အတွေးများ လုံးဝ မရှိပေ။ သူသည် ဤသေးငယ်သော ကိစ္စများအကြောင်းကိုသာ တွေးနေပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

စောစောက ဒေါသနှင့် စိတ်တိုမှု အားလုံးသည် မလိုအပ်တော့ဘူးဟု ထင်ရသည်။

…

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရေချိုးပြီးနောက် သူမ၏ တုတ်ကောက်များဖြင့် လာပြီး တံခါးကို ကျွီခနဲ ဖွင့်လိုက်သည်။

ရှန်မို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို လဲဝတ်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်ရှည်များကို ကျစ်ထားကာ လည်ပင်းပတ်လည်တွင် ပတ်ထားပြီး ရှေ့တွင် ချထားသည်။ သူမ၏ ဆံပင်ဖျားများသည် စိုစွတ်နေပြီး အနက်ရောင်ပြောင်လက်နေကာ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖွေးသန့်စင်လျက် ညအချိန်တွင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့နေကာ တောက်ပလှပနေပြီး ဂိမ်းထဲတွင်တွေ့ခဲ့ရသော ခက်ထန်မှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။

အနည်းငယ် မျက်လွှာချလိုက်ရာ သူမလည်ပင်းပေါ်တွင် နီညိုရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းသည် အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။

သူသည် ဂိမ်းထဲတွင် သူမကို လည်ပင်းညှစ်ခဲ့သည်။

သူက သူမကို ယန်ကျိုးသို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပထမဆုံး အမာရွတ်ကို ဖြစ်စေခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်မို မည်သို့ခံစားရမှန်း မသိခဲ့ပေ။

“ရေဇလုံတစ်လုံး ရှိတယ်။ ရှင်လည်း ဆေးချင်လား” ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ရှင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

အခန်းထဲတွင် မှန်မရှိသဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် အမာရွတ်ရှိနေသည်ကို သူမ မသိပေ။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ရှန်မိုက သူ့အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီး ရေယူရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

သူသည် ထွက်ခါနီးတွင် ပြောလိုက်သည်။ “ညဘက် အိမ်သာသွားဖို့လိုရင် ငါ့ကို ခေါ်လိုက်။ ငါ ဘေးခန်းမှာ”

ပိုင်ယို့ဝေသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ တိုးတိုးလေးပြောသည်။ “....သိပြီ”

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ယခုမှာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးယူရန် အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

ခရီးစဉ်မပြီးသေးဘဲ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဆက် ရန်ဖြစ်နေပါက မည်သူ့ကိုမျှ အကျိုးမဖြစ်ထွန်းစေနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ပိုင်ယို့ဝေကို ပို၍ပင် ဆိုးကျိုးသက်ရောက်စေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက အလျှော့ပေးလိုက်လျောခဲ့ပြီး သူမက လက်ခံခဲ့သည်။

မအိပ်ခင် ပိုင်ယို့ဝေသည် အိမ်သာသို့ ထပ်သွားခဲ့သည်။

လုပ်ရသည့် လုပ်ငန်းစဥ်တစ်ခုလုံးသည် အလွန် ငြိမ်းချမ်းပြီး ချောမွေ့ခဲ့သည်။ သူမ စိတ်ဆိုးဒေါသ မထွက်သရွေ့ သူမကို ဂရုစိုက်ရတာ အမှန်တကယ် လွယ်ကူကြောင်း ရှန်မို သိခဲ့ရသည်။

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းနေရင်း သူတို့သည် မျောက်နှင့် တွေ့ခဲ့သည်။

မျောက်သည် အိမ်အပြင်တွင် စောင့်နေသည်။ သူတို့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းပြီး မျက်နှာချိုသွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“မနက်ဖြန်ဆိုရင် ငါတို့ လမ်းခွဲကြတော့မှာဆိုတော့ ဒီပစ္စည်းကို ငါ သိမ်းထားဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ မင်းတို့ပဲ စီမံလိုက်ပါ” သူသည် ဆဲလ်ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ရှန်မိုအား ပေးလိုက်ပြီး ထပ်မံ ပြုံးကာ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဖုန်းမှာလိုင်းမမိဘူး။ ဒါကြောင့် ငါဘယ်ကိုမှ မပို့ထားဘူး။ ဒါ တစ်ခုတည်းသော ကော်ပီပဲ။”

ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပိုင်ယို့ဝေအား ပေးလိုက်သည်။

၎င်းသည် သူတို့ ပိုင်ယို့ဝေကို အနိုင်ကျင့်စဉ်က ရိုက်ထားသော ဗီဒီယိုဖြစ်ပြီး သူ ကြည့်ရန် အဆင်မပြေပေ။

သူ့ဖုန်းကို ပေးပြီးနောက် မျောက်သည် လှည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။

သူသည် ယခင်က အစ်ကိုဟွာ၏ ဘေးနားမှ မထင်မပေါ် နောက်လိုက်ငယ်လေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်မူ အစ်ကိုဟွာနှင့် မတူဘဲ စိတ်သဘောထားကောင်းသည်ဟုပြသရန် ကြိုးစားပြီး အရင်ကနှင့်မတူတော့ဘူးဟုထင်ရသည်။

ရှန်မိုက သူ့ကျောပြင်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးကာ ပိုင်ယို့ဝေကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်တွန်းပို့ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဖျက်လိုက်။ စိတ်ပူရင် မန်မိုရီကတ်ကို ထုတ်လိုက်”

……………

အခန်း (၅၉) ထွက်သွား

ဖုန်းတွင် စခရင် ပတ်စ်ဝေါ့မရှိသဖြင့် ပိုင်ယို့ဝေ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဗီဒီယိုဖိုင်ကို ဖိုင်တွဲထဲတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ နှိပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဗီဒီယိုထဲတွင် သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက ယိုင်နဲ့နေပြီး ကြောက်လန့်နေသော ငုံးငှက်ကလေးတစ်ကောင်လို အားနည်းစွာ ငိုကြွေးနေသည်။ “မလာနဲ့! မလာနဲ့...”

ရှန်မိုက ပြန်ကြည့်ရလောက်အောင် မည်သည်ကတန်ဖိုးရှိနေသနည်းဟု နားမလည်နိုင်ဖြစ်ရသည်။

ဗီဒီယိုက ဆက်ပွင့်နေပြီး သူမကလည်း ဆက်ကြည့်နေသည်။

ရှန်မိုက မကြည့်ဘဲ ပိုင်ယို့ဝေ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ဆရာချန်း၏ အသံ ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်... ခဏအကြာတွင် တန်ရှောင် ရောက်လာပြီးနောက် သူတို့ စတင် တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ဖုန်းသည် ပရမ်းပတာဖြစ်နေသောကြားမှ ဘေးသို့ ပြုတ်ကျသော်လည်း ဆက်လက် မှတ်တမ်းတင်နေခဲ့သည်။ ပုံရိပ်သည် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း အသံကိုမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

အစ်ကိုဟွာက ပြောသည်။ “သူက မသန်မစွမ်းတစ်ယောက်ပဲ၊ မိန်းမတောင် မဟုတ်ဘူး... ဒီလိုအရာမျိုးက ပျော်ဖို့သက်သက်ပဲ။ တကယ် ငါ့ကို ပေးရင်တောင် ငါရွံတယ်!”

ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်နှာသည် ထိုအချိန်တွင် မှောင်မိုက်သွားသည်။

သူမ၏ လက်ဆစ်များသည် ဖုန်းကို ကိုင်ထားသဖြင့် ဖြူဖွေးနေပြီး အစ်ကိုဟွာ၏မျက်နှာမပါသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများက ဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖုန်းကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဗီဒီယိုကို နှစ်ချက်နှိပ်ကာ ဖျက်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

“စောစောအိပ်၊ မနက်ဖြန် မိုးလင်းတာနဲ့ ထွက်မယ်” သူက ပြောသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ခုခု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းမို: “ဘာလဲ”

ပိုင်ယို့ဝေက သူမ၏ မျက်နှာလေးကိုပင့်ကာ နွေးထွေးမှု တစ်စွန်းတစ်စပင် မရှိဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ပြောတာက၊ ဒါက ကျွန်မကို ခံစားချက် ပိုမကောင်းစေဘူး”

ရှန်မိုသည် ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေ: “သူက အရမ်းလွယ်လွယ်လေး သေသွားတာ။ ကျွန်မ ဘာမှ စိတ်သက်သာရာ မရဘူး။”

ရှန်မိုသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ထွက်သွားသည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးက အခုမှ ပြေလည်လာရုံရှိသေးကာ ထိုစကားကြောင့် သူမနှင့် ထပ်မံ ရန်ဖြစ်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

“ရှန်မို” ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို ခေါ်သည်။ “...ဒီည ဒီမှာနေလို့ ရမလား။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကြောက်တယ်။”

ရှန်မို: “…”

သူသည် သူမ၏ အရိပ်အမြွက်ကို နားလည်ပြီး သူမကို သူ အထင်မမှားကြောင်း သေချာသည်။

သူမက အလွန်ရူးသွပ်သူဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် အရာအားလုံးကို အန္တရာယ်ပြုမည့်သူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ရှန်မိုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီးနောက် ပိုင်ယို့ဝေကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။ “စောစောအိပ်၊ တခြားလူတွေရဲ့ စကားတွေကို စိတ်ထဲ မထားနဲ့”

ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေက ထပ်ပြောသည်။ “ရှန်မို၊ ကျွန်မကို ထူပေးပါဦး”

ရှန်မိုသည် တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူ့ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ကာ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမ၏ ကျောကို ထောက်ကာ ထိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ လက်များဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထောက်ထားပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသကဲ့သို့ ရှန်မို၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေစွာ မှီလိုက်သည်။

ရှန်မို တစ်ခဏမျှ ကြက်သေ သေသွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မလှုပ်မယှက် မှီနေသည်။ ထိုလူ၏ ရင်ဘတ်နှင့် လက်မောင်းများက သူမကို ထွေးပိုက်ထားသည်။ ချွေးနံ့၊ စီးကရက်နံ့နှင့် မိုးရွာပြီးနောက် လတ်ဆတ်သော ရနံ့များ ရောနှောနေသည်။ ကောင်းလွန်းသောအနံ့မဟုတ်သော်လည်း သူမက မမုန်းတီးပေ။

သူမသည် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်သည်။ တင်းရင်းနေသော ခါးကြွက်သားများသည် မာကျောပြီး နွေးထွေးနေသည်။

ရှန်မိုက သူမကို ဆွဲဖယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမက ပို၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ပိုင်ယို့ဝေ” ရှန်မိုက အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။ “မရူးနဲ့”

“ရှင်လည်း ကျွန်မကို ရွံတာလား” သူမသည် သူ့လက်မောင်းများထဲမှ ခေါင်းမော့ကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် မော့ကြည့်သည်။ “ဒါပေမယ့် အခု ကျွန်မ မပျော်ဘူး။ ရှင် ဒီည နေပေးရင် ကျွန်မ ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်။”

ရှန်မိုသည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူမသည် နောက်ဆုတ်ခြင်းလည်း မရှိ၊ အလျှော့ပေးခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူမကလည်း သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများသည် စိတ်ခံစားမှုမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း တစ်ခုခုကို သက်သေပြလိုသည့် ခံစားချက် ထင်ရှားနေသည်။ သူမ၏ ထိန်းသိမ်းမှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး ရှက်ရွံ့မှုဟူသည် ဘာမှန်း မသိသကဲ့သို့ပင်။

ရှန်မို၏လက်သည် သူမ၏ လက်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ညှစ်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်လုံးများ သူ့ရှေ့တွင် နီရဲလာသည်။

သူက စိတ်မနုပေ။ ပြတ်သားလှသောစိတ်ဖြင့် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ဖြည်လိုက်သည်...

နောက်ဆုံး လက်နှစ်ချောင်း အရောက်တွင် ပိုင်ယို့ဝေသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အရိပ်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး လည်ချောင်းမှ အေးစက်သော စကားတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

“ထွက်သွား”

ရှန်မို လှည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။

လမ်းလျှောက်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် ပြတ်သားမြန်ဆန်ပြီး တုံ့ဆိုင်းမှု တစ်စွန်းတစ်စပင် မရှိပေ။

………….

အခန်း (၆၀) မင်္ဂလာမနက်ခင်းပါ

ရှန်မို တစ်ညလုံး ကောင်းကောင်း မအိပ်ပျော်ခဲ့ပါ။

မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်နှင့် ပိုင်ယို့ဝေ၏ မှိုင်းဝေကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံစံကို သူ တွေးမိသည်။ သူမသည် အရိပ်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပင် အမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသလို၊ သို့မဟုတ် သူမကိုယ်တိုင် အမှောင်ထု ဖြစ်သွားသလိုပင်။ နတ်ဆိုးဆန်သည့် ယုတ်မာမှု တစ်စွန်းတစ်စ ရှိနေသော်လည်း လူများသည် သူမကို မုန်းတီးလို့ မရအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အမြဲတမ်း ထိုကဲ့သို့ပင် —

လျစ်လျူရှုပြီး သနားခြင်း။

သူမကို ကူညီချင်ခဲ့သော်လည်း သူမက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသည်။

ရှန်မိုသည် မစ်ရှင်များစွာကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ အချို့က ရှုပ်ထွေးသည်။အချို့က အန္တရာယ်များသည်။ အချို့က အလျင်လိုသည်။ သို့သော် ဤတစ်ခုလောက် ခေါင်းကိုက်စေသည့် မစ်ရှင် တစ်ခုမျှ မရှိခဲ့ပေ။

အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းသည်။

မနက်ငါးနာရီတွင် မိုးလင်းစပြုသည်နှင့် ရှန်မို စောစော နိုးလာသည်။

သူ ထကာ ပိုင်ယို့ဝေ၏ အခန်းသို့ သွားသည်။

သူ မနေ့ညက မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့ခြင်းမှာ သူမကို ဆက်ပြီး ရူးသွပ်ခွင့် မပေးချင်၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမကို အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လျှင် သူ စိတ်မချနိုင်ပေ။ သူမ၏ စိတ်နှင့်ဆိုလျှင် သူ့ကို သို့မဟုတ် သူမကိုယ်သူမ ဒုက္ခပေးရန် နည်းလမ်းသစ်များ ထပ်မံ ရှာထားနိုင်သည်ဟု သူ အမြဲ ခံစားရသည်။

သူ တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်သည်။ လော့ခ်မချထားပေ။

ရှန်မို တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ မှိန်ပြသော အလင်းရောင်ထဲတွင် ပိုင်ယို့ဝေသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။

ရှန်မို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူ လျှောက်သွားကာ သူမကို ငုံ့ကြည့်သည်။ သူမသည် အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် အလွန်ပင် သိမ်မွေ့နေသည်။ အနည်းငယ် ကောက်ကွေးနေသော မျက်တောင်များ၊ ပန်းရောင် နှုတ်ခမ်းများနှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ကလေးဆန်သော အဆီအနည်းငယ် ရှိနေသည်။ သူမက ရိုးသားပြီး ချစ်စရာကောင်းနေသည်။ သူမ၏ အသားအရည်က သာမန်လူထက် ပိုမိုဖြူဖျော့နေသဖြင့် ပို၍ပင် နူးညံ့ပြီး ဖျားနာနေသည့် မိန်းကလေးပုံစံကို ပေးသည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်က အလွန် လှည့်စားတတ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ယခု သူမကို ကြည့်နေစဉ်တွင် သူသည် မနေ့ညက သူမ မည်မျှ ရန်လို၊ ခေါင်းမာပြီး မုန်းတီးစရာ ကောင်းခဲ့သည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားသည်။

သူမသည် ကလေးတစ်ယောက်လို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည်။ ရင်ခွင်ထဲတွင် ယုန်လေးတစ်ကောင်ကို ထွေးပိုက်ထားသည်။ အမွေးများက ရှုပ်ပွနေသည်။

ရှန်မိုသည် မနေ့ညက သူ ထွက်သွားပြီးနောက် သူမက ယုန်ရုပ်ကို အသုံးပြု၍ ဒေါသ‌ပေါက်ကွဲခဲ့မည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူသည် အပြုံးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူမကို ချစ်စရာ ကောင်းသည်ဟု မြင်မိသည်။

ထူးဆန်းပြီး ရှုပ်ထွေးသော အတွေးအချို့က သူ့စိတ်ထဲတွင် လင်းလက်သွားသည်...

တစ္ဆေပူးကပ်ခံရသကဲ့သို့ သူက သူမ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ မတင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများ မှိန်သွားပြီလားဟု သိချင်၍ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဆံပင်များ ပါးပြင်ကို ထိမိသောအခါ မိန်းကလေး၏ မျက်တောင်များက အနည်းငယ် လှုပ်ယှက်သွားသည်။

တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကာ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်ပြီး နိုးတော့မည့်လူတစ်ယောက်၏ ဗလာကျင်းမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နေသည်။

ရှန်မိုသည် သူ့လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ ခဏတာမျှ သူမကို ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူက ခဏရပ်ပြီးမေးသည်။ “အိမ်သာသွားချင်လား”

သူက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးသော်လည်း ပိုင်ယို့ဝေက လှောင်သလို ရယ်လိုက်သည်။ သူမက ဆဲလ်ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “မနက် ငါးနာရီမှာ ကျွန်မကို နှိုးပြီး အိမ်သာသွားဖို့ ခေါ်တာလား?”

ရှန်မို: “…”

“ရှင်ရူးနေပြီ” ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးလှန်ကာ ပြန်အိပ်ပျော်သွားပြီး ဆက်ပြီး မျက်နှာဆူပုပ်နေသည်။

ရှန်မိုသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် “ငါ ငါးနာရီခွဲကျ ပြန်လာခဲ့မယ်”

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမလက်ထဲရှိ ယုန်ရုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ့မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

——မထိနိုင်ပေ။ အားအင် ကွာခြားမှုက အလွန်ကြီးမားသည်။ ဒီဘဝမှာတော့ ထိဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရှန်မိုသည် ယုန်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီး အဆောင်ခန်းထဲမှ ထွက်ကာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ သူ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ပိုမို လင်းလက်လာသည်။

“မင်း ရူးနေပြီလား” ရှန်မိုသည် သူ့နှာခေါင်းကို တို့ထိကာ မေးသည်။

ထွက်ပေါ်လာသော နေရောင်ခြည်က ထိုလူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပမှု တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း နွေးထွေးလာပြီး သူ့ကို ပျင်းရိနေပုံ ပေါ်စေသည်။ လက်ရှိ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို လျစ်လျူရှုလိုက်လျှင် ဤသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာရှိသော မနက်ခင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

တံစက်မြိတ်အောက်ရှိ လျှောက်လမ်းအဆုံးတွင် ရေကန်တစ်ခု ရှိသည်။ ရှန်မို ရေပိုက်ခေါင်းကို ဖွင့်လိုက်ရာ ရေအေးများ စီးဆင်းလာသည်။ သူသည် ရေအေးများဖြင့် ကိုယ်ကို ရိုးရှင်းစွာ ဆေးကြောသည်။

ရုတ်တရက် သူ့နောက်တွင် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် တန်ရှောင်၏ အားကုန်အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည် —

“ချီးပဲ‌!!!!”

ရှန်မိုသည် လက်မြှောက်ကာ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရေများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးစွာ လှည့်ကြည့်သည်။

တန်ရှောင်သည် ဒေါသတကြီး အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် မျောက် အနားယူနေသည့် အခန်းထဲသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်သွားကာ ထပ်ကျိန်ဆဲသည်-

“သူ ထွက်ပြေးသွားပြီ! ခွေးကောင်!!! သူ ငါတို့ ရွှံ့ကို ခိုးပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီ!!!”

…………………