အခန်း (၇၉-၈၁)
Vol. 6 Ch. 79-81
အခန်း (၇၉) မြူခိုးထဲ ဝင်ချင်လား
ဘယ်အချိန်က အိပ်ပျော်သွားမှန်း မမှတ်မိတော့။ ပြန်နိုးလာသောအခါ အပြင်မှာ လင်းထိန်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
ရှန်မို အခန်းထဲမှာ မရှိပေ။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း သမ်းဝေလိုက်သောအခါ စားပွဲပေါ်တွင် ခံတွင်းသန့်ဆေးခွက်၊ သွားတိုက်တံ၊ သွားတိုက်ဆေးနှင့် ရေထည့်ထားသည့် ဇလုံတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူမသည် ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားသေးဘဲ ကုတင်ပေါ်မှာ ခဏထိုင်နေလိုက်သည်။ ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း အဝတ်လဲပြီး ကုတင်ပေါ်က ဆင်းကာ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ပြီး သွားတိုက်၊ မျက်နှာသစ်လေ၏။
ချွတ်ထားသည့် အဝတ်များသည် နှစ်ရက်တောင် စုနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ တကယ်တော့ လွှတ်ပစ်ချင်မိသော်လည်း အခုလို အခြေအနေမှာ မဖြုန်းနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သတိရမိသောကြောင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့်ပင် ကျောင်းဆောင်၏ သီးသန့်ရေချိုးခန်းသို့ ယူသွားပြီး လျှော်ပစ်လိုက်ရတော့သည်။
တကယ် စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်း၏။ ငယ်ငယ်ကတည်းက သူမ အဝတ်တစ်စုံမှ မလျှော်ဖူးပေ။
ဆရာချန်းက အပြင်ဘက်စင်္ကြံမှာ ဟင်းချက်နေလေသည်။
သူသည် အပေါ်ထပ်မှ ထင်းမီးဖိုနှင့် သံဒယ်အိုးတစ်လုံးကို ငှားလာပြီး ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ရှာလကာရည်နှင့် ပုလင်း၊ ဘူးအမျိုးမျိုးကို ဘေးနားမှာ ချထားသည်။ ပိုင်ယို့ဝေ နိုးလာသည်ကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် “ဝေဝေ၊ မနက်စာ မကြာခင် ရတော့မယ်။ ဆန်ပြုတ်နဲ့ ကြက်ဥရှိတယ်။ ဆရာမတုလည်း ခေါက်ဆွဲတစ်ထုပ် ပို့ပေးလိုက်သေးတယ်။ ဘယ်ဟာ စားမလဲ”
“အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်...” ပိုင်ယို့ဝေက အခန်းထဲမှ မေးလိုက်သည်။ “ရှန်မို ဘယ်သွားလဲ”
“သူနဲ့ တန်ရှောင် မနက်အစောကြီးကတည်းက ယန်ကျိုးဆိပ်ကမ်းကို သွားကြတယ်။” ဆရာချန်းက ကျောင်းဂိတ်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး “သူတို့ မကြာခင် ပြန်ရောက်လာတော့မှာပါ”
ပိုင်ယို့ဝေသည် “အို” ဟု ပြောပြီး အဝတ်များကို လက်ထဲမှာ အနည်းငယ် ပွတ်သပ်လိုက်ကာ သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ဖြစ်မဖြစ် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျောင်းဆောင်ထဲမှာ အားလုံးကို ချိတ်လှန်းထားလိုက်တော့သည်။
ထို့နောက် သူမ ဘာမှ မလုပ်စရာမရှိတော့သဖြင့် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် ကျောင်းဆောင်အဆောက်အအုံ နောက်ဖက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ပန်းခြံထဲမှ ပူဒီနာရွက်များကို ခူးနေသည်။
တစ်ခါတည်း လက်တစ်ပြည့်ခူး၏။
အရွက်တစ်ခုစီကို ဂရုတစိုက် ဆေးကြောပြီး စင်္ကြံ၏ အရိပ်အောက်ရှိ သတင်းစာပေါ်တွင် ဖြန့်လှန်းနေလေသည်။
သူမနှင့် ချန်းဝေခိုင်တို့ နှစ်ဦးသား တစ်ယောက်က ဟင်းချက်၊ တစ်ယောက်က အရွက်လှန်းနေသည်မှာ ပေါ့ပါးကာ သက်သောင့်သက်သာဖြစ်နေလွန်း၍ ဖြစ်မည်။ အပေါ်ထပ်မှ ကျောင်းသားများ ဆင်းလာကြသောအခါ သူတို့ကို ဖော်မပြနိုင်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်သွားကြလေသည်။
ဆရာမတုဒန်က ယနေ့ ဖားဂိမ်း ကစားရန် ကျောင်းသားများကို ခေါ်ဆောင်နေသည်။ သူမက မနက်အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်နေပြီး အခြေအနေက အတော်လေး တင်းမာနေသည်။
ပိုင်ယို့ဝေက ပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး ဆန်ပြုတ်သောက်ရင်း သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ဆရာချန်း၏ ချက်ပြုတ်ကျွမ်းကျင်မှုမှာ တုဒန်လောက် မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။
သူမ မြင်လိုက်သည်မှာ တုဒန်အပါအဝင် ကျောင်းသား ၁၃ ဦး စုစုပေါင်း လူ ၁၄ ဦး စက်ဘီးစီးပြီး လက်များမြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။
“ခရီးဖြောင့်ဖြူးပါစေ။”
တုဒန်က သူမကိုလည်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ကျောင်းသားများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
စက်ဘီး ၁၄ စီးသည် တစ်စီးပြီးတစ်စီး ထွက်ခွာသွားကြပြီး ကျောင်းဝင်းလမ်းများပေါ်တွင် စီးနင်းသွားကြသည်။ ရေထဲက ငါးအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ စည်းချက်ညီညီနှင့် အားအင်အပြည့်ဖြင့် သွားနေကြ၏။
ပိုင်ယို့ဝေက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည့် ဘီးများကို ကြည့်ရင်း ဆန်ပြုတ်တစ်ငုံသောက်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ “မနာလိုလိုက်တာ...”
ဆရာမတုဒန်တို့ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်တွင် ရှန်မိုနှင့် တန်ရှောင်တို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူတို့သည် ဓာတ်ဆီအချို့နှင့် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းအချို့ကို ယူလာကြသည်။ SUV ကားမှာ အရင်ကထက် ပိုပြည့်ကျပ်နေပြီး ပေါက်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေတော့သည်။
“ပြီးသွားပြီ။” ပိုင်ယို့ဝေက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “ခိုလှုံဖို့နေရာ ရှာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက် အစားအသောက်နဲ့ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေအများကြီး ပြန်သယ်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။”
ချန်းဝေခိုင်က ရှန်မိုနှင့် တန်ရှောင်တို့ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေသည်။ သတင်းကောင်းတစ်ခုခု ပါလာပါစေဟု မျှော်လင့်နေပုံရ၏။
အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ရှန်မို၏ မူလက ပြတ်သားသည့် စိတ်ဓာတ်သည် အနည်းငယ် စကားပြောရခက်ခဲသွားသည်။
သူက အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ “...သင်္ဘော မလာတော့ဘူး”
ဆရာချန်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသည်။
ရှန်မိုက ဆက်ပြောသည်။ “အစတုန်းက လူတွေကို ပြောင်းရွှေ့ပေးတဲ့ သင်္ဘောတွေက နှစ်နာရီခြား တစ်ခါ လာနေတာ။ ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင် ရက်ပိုင်းတွေမှာတော့ သင်္ဘောတစ်စီးမှ မပေါ်လာတော့ဘူး။ တချို့လူတွေက မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကမ်းနားက အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကူးတို့သင်္ဘောတွေကို လုယူသွားကြတယ်။ တချို့ကတော့ ယန်းကျီမြစ်ကမ်းအတိုင်း တောင်ဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားကြတယ်။ အခုဆို ယန်ကျိုးဆိပ်ကမ်းမှာ တဲဆယ်လုံးလောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ နှစ်ရက်အတွင်း ကျန်တဲ့လူတွေလည်း ထွက်သွားကြတော့မယ်လို့ ထင်ရတယ်။”
“ဒါဆို... သင်္ဘော လုံးဝ မလာတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား” ဆရာချန်းက တုန်ယင်စွာ မေးသည်။ “အဲဒီလူတွေက ထပ်မစောင့်တော့ဘူးလား”
“ကျွန်တော်တို့ ထပ်မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။” တန်ရှောင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “သူတို့ ပြောတာက မြို့ထဲက မြူခိုးတွေ ပိုကျယ်ပြန့်လာနေတာတဲ့။ အစတုန်းက လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုလောက်ပဲ ရှိတာ၊ အခုဆို မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဝါးမြိုသွားပြီ။ ဆက်စောင့်နေရင် ယန်ကျိုးဆိပ်ကမ်းလည်း လုံခြုံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
ဆရာချန်းက မျက်နှာရှုပ်ထွေးနေသည်။ “ဒါဆို ငါတို့... ငါတို့...”
“ကျွန်တော့် အကြံကတော့...” ရှန်မိုက သူတို့ကို ကြည့်ရင်း “မြူခိုးထဲကို ဝင်ပြီး သွားကြည့်ချင်သလား”
………….
အခန်း (၈၀) မြူခိုးထဲ
ရှန်မို၏ စကားဆုံးသောအခါ တန်ရှောင်၊ ချန်းဝေခိုင်နှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ရှန်မို၏ မျက်လုံးများသည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို တစ်ဦးချင်း စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ထပ်မံ ပြောဆိုလေသည်– “ကျွန်တော့် အတွေ့အကြုံအရ ကယ်ဆယ်ရေးသင်္ဘော မပြန်လာတာက ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်...
ပထမအချက်က ကယ်ဆယ်ရေးသင်္ဘော မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကယ်တင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့တာ။
ဒုတိယအချက်က ကယ်ဆယ်ရေးသင်္ဘောက ကောင်းနေပေမဲ့ ခိုလှုံရာနေရာကလူဦးရေ ကန့်သတ်ထားတဲ့အတွက် ကျန်တဲ့လူတွေကို စွန့်ပစ်ခဲ့တာ။
အဲဒီအခြေအနေ နှစ်ခုထဲက ဘယ်ဟာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဆက်စောင့်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး။
ယန်ကျိုးဆိပ်ကမ်းမှာ ကျွန်တော် သိခဲ့ရတာက ဒီလိုမြူခိုးတွေက ယန်ကျိုးတင်မကဘူး၊ ရှန်ဟိုင်းနဲ့ ဟန်ကျိုးမှာပါ တွေ့ရတယ်။ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ရဲရဲတင်းတင်း ယူဆချက်တစ်ခု ချကြည့်ရအောင် - လူဦးရေများတဲ့ မြို့တိုင်းမှာ မြူခိုးဖြူတွေ ရှိနေသလား။ ယန်ကျိုးက မူလက လူဦးရေ နည်းပေမယ့် မကြာသေးခင်က လူအများကြီး ပြောင်းရွှေ့လာကြလို့ မြူခိုးဖြူတွေ ဖြစ်လာတာလား။
ဒီယူဆချက် မှန်တယ်ဆိုရင်၊ မြူခိုးဖြူတွေက ဆက်ပြီး ကျယ်ပြန့်လာနေတယ်ဆိုရင် တိုက်မိပြီး သေမယ့် လမ်းပိတ်တဲ့ အခြေအနေကို မရောက်ခင် ကြိုပြီး ဝင်ကြည့်လိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်။”
ရှန်မို၏ စကားများတွင် သတင်းအချက်အလက်များစွာ ပါဝင်သည့်အတွက် မည်သူမျှ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင်ကြပေ။
သူကတော့ မစောင့်နိုင်။ သူ၏ ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိ သူမက သူ့အကြံကို သဘောတူမည်ဟု သူက မရှင်းပြနိုင်သော ယုံကြည်စိတ်ချမှု ရှိနေသည်။
“မင်း မြူခိုးထဲမှာ ဘာရှိမယ်လို့ ထင်လဲ” ရှန်မိုက ပိုင်ယို့ဝေကို မေးလိုက်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်လုံးများက လှည့်ပတ်သွားပြီး သူ၏ စကားပြောဟန်ကို အတုခိုးကာ “ကျွန်မရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုရှိတယ် –
ပထမအချက်က ဂိမ်းမြေပုံက ချဲ့ထွင်လိုက်တာ ကျွန်မတို့အားလုံးက ဂိမ်းတစ်ခုတည်းထဲမှာ ရှိနေကြတယ်။ မြူခိုးဖြူရဲ့ တည်ရှိမှုက ဖားလိုပဲ အာနိသင်ရှိတယ်။ ထိလိုက်ရင် သေလိမ့်မယ်။
ဒုတိယအချက်က ဂိမ်းမြေပုံက ခွဲလိုက်တာ၊ မြူခိုးဖြူက တကယ့် ဂိမ်းပဲ၊ ကျွန်မတို့ လမ်းမှာ ကြုံရတဲ့ ဂိမ်းတွေနဲ့တော့ နည်းနည်း ကွာလိမ့်မယ်။”
ရှန်မို ပြုံးလိုက်သည်။
တန်ရှောင်က သူမကိုနားမလည်တာကြောင့်ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို... ငါတို့ သေဖို့ ရာခိုင်နှုန်း ၅၀ ရှိတာလား”
ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ပထမအချက်က ဂိမ်းရဲ့ တရားမျှတမှု နိယာမကို ချိုးဖောက်တယ်ဆိုတာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် ဒုတိယအချက်က ပိုဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်”
“အို...” တန်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူသည် ကိုယ်ပိုင်အကြံဉာဏ်မရှိသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့ ပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု အလေ့အကျင့်အတိုင်း ထင်သည်။ သူက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးသည်။ “ဒါဆို၊ ဘယ်တော့ သွားကြမလဲ”
ရှန်မိုက ဆရာချန်းကို ကြည့်လိုက်သည်– “ဆရာ ဒီမှာပဲနေပြီး ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်...”
“ငါလည်း လိုက်မယ်။” ဆရာချန်းသည် အလွန်ဝမ်းနည်းနေပုံရသော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ အလွန်မာကျောသည်။ “ငါက အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒီမှာ ဆက်နေလည်း ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ မြူခိုးထဲ ဝင်ကြည့်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ငါမိဘအိုကြီးတွေကို ပြန်တွေ့နိုင်ချေရှိတယ်။”
ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ “တကယ် သွားချင်တယ်ဆိုရင်... ညမမှောင်ခင် စောစောထွက်သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ”
ရှန်မိုက နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ “ညစာ စားပြီးမှ သွားမယ်။”
တုဒန်သာ ဒီမှာ ရှိနေသေးလျှင် သွေးအန်ပြီး သေလောက်မည်။ သူမက ရက်အတော်ကြာ ရုန်းကန်နေရသော်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ခဲ့ဖြစ်ရကာ နောက်ဆုံးတွင် စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်တော့မည်ဖြစ်သည်။
မြူခိုးဖြူသည် ထူထပ်ပြီး ဆက်တိုက် ဖြစ်နေသည်။
ဝေးရာမှ ကြည့်လျှင် အဆုံးမရှိသော ပင့်ကူမျှင်ကဲ့သို့ မြင်ရသည်။ပို၍ နီးကပ်လာသောအခါ ရေငွေ့ပျံနေသည့် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ မြင်ရသည်။
ထိုမျှ ထူထပ်သော မြူခိုးထဲတွင် ကားမောင်း၍မရသဖြင့် သူတို့လေးဦးသည် တန်းစီလျှောက်လာကြသည်။ ရှန်မိုက ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းသည်။
မြူခိုးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
၎င်းသည် အလွန် ပြည့်စုံသော တိတ်ဆိတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ငှက်မြည်သံမရှိ၊ ပိုးကောင်များ အော်မြည်သံမရှိ၊ လေတိုက်သံပင် ရပ်တန့်နေသည်။
ရှေ့လမ်းကို မမြင်နိုင်၊ အသံတစ်စုံတစ်ရာမှ မကြားရသည့် အခြေအနေတွင် သူတို့သည် သုံးလေးမိနစ်ခန့် လျှောက်လာကြပြီးမှ မြူခိုးများ ပါးလာတော့သည်။
နေရောင်ခြည်သည် မြူခိုးဖြူများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာပြီး အရာအားလုံးကို ထိန်လင်းစွာ လင်းထိန်စေသည်။
မြူခိုးထဲမှ ထွက်လာကြသည့် လူလေးဦးသည် တစ်ချိန်တည်းလိုလို မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
အဆောက်အအုံအားလုံးသည် ထူးဆန်းသည့် ပုံသဏ္ဌာန်များဖြင့် ပေါင်းစပ်ပြီး တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လျက်ရှိရာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကြီးမားသော နံရံမြင့်ကြီးများအဖြစ် ရပ်တည်နေပြီး အကွေ့အကောက်များစွာသော လမ်းကြောင်းများ ဖန်တီးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
မြို့သည် ကြီးမားသည့် ဝင်္ကပါကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။
တန်ရှောင်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် လှမ်းသွားပြီး ဓာတ်တိုင်များ၊ သစ်ပင်များ၊ သံချောင်းများ၊ တိုက်တန်းလျား အုတ်ကြွပ်များနှင့် အလိုအလျောက် ရောင်းချသည့် စက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် “နံရံ” ကို လက်လှမ်း၍ ထိလိုက်သည်။ သူက ကြောင်ပြီး လှည့်လာကာ ချန်းဝေခိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။ “အဖိုးချန်း... အဖိုး အိမ်ပြန်ဖို့ လမ်းရှာတွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်။”
……………
အခန်း (၈၁) ကြီးမားသည့် ဝင်္ကပါ
သူတို့လေးဦးစလုံး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။
ချန်းဝေခိုင်က လျှောက်လာပြီး နံရံကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် လက်များဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်သည်။ “ဒါက သိပ္ပံနည်းလမ်း မကျဘူး... ဒီလို ပစ္စည်းမျိုးစုံက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် တင်းကျပ်နေအောင် ပေါင်းစပ်နိုင်တာလဲ...”
သစ်ပင်များသည် ကွန်ကရစ်ထဲတွင် မြုပ်ဝင်နေပြီး ၎င်းတို့၏ ပင်စည်များပေါ်တွင် အပြာရောင်နှင့်မီးခိုးရောင် အုတ်ကြွပ်များ ပေါက်နေသည်။ ကောက်ကွေးနေသည့် အလိုအလျောက် ရောင်းချသည့် စက်တစ်လုံးက အလယ်ရှိ ထောင့်တစ်ခုတွင် ပြွတ်သိပ်ဝင်နေပြီး တစ်ဝက်စီ ဖြတ်ထားသည့်အလား ဖြစ်သော်လည်း အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များသည် စိမ်းစိမ်းစိုစို ပေါက်ရောက်နေဆဲ ဖြစ်ရာ မူလကတည်းက တစ်ခုတည်း ဖြစ်တည်လာသည့်အလား ဖြစ်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေက အလိုအလျောက် ရောင်းချသည့် စက်ထဲရှိ မှိန်နေသည့် မီးရောင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်သူ့မှာ ဒင်္ဂါးပြား ရှိလဲ”
“ငါ့မှာ ရှိတယ်...” ဆရာချန်း၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲတွင် အကြွေစေ့ အတော်အတန် ရှိနေသည်။
ပိုင်ယို့ဝေက ဒင်္ဂါးများကို ယူကာ အလိုအလျောက် ရောင်းချသည့် စက်ထဲသို့ အနည်းငယ် ထည့်လိုက်သည်။
တချွင်ချွင် အသံအနည်းငယ် ထွက်လာပြီးနောက် ကိုကာကိုလာဘူး တစ်ဘူး လှိမ့်ထွက်လာသည်။
လူများသည် ပို၍ပင် ပြောစရာစကားမဲ့သွားကြသည်။
ဓာတ်အားအရင်းအမြစ်ကို မတွေ့ရသော်လည်း ဤအလိုအလျောက် ရောင်းချသည့် စက်သည် ဓာတ်အားရှိပြီး ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်နေသည်။
ရူးလောက်စရာပင်။
တန်ရှောင်သည် စိတ်ကူးရကာ ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ အနည်းငယ် လှမ်းပြေးသွားသည်။ နံရံတစ်ဖက်တွင် ရေချိုးကန်တစ်လုံးကို မြှုပ်နှံထားသည်။ သူက ရေပိုက်ခေါင်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရေများ ချက်ချင်း ပန်းထွက်လာသည်။
တန်ရှောင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး “ရေက ပူတုန်းပဲ!!!”
“မြို့ကို ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေအဖြစ် ခွဲပြီးမှ ပြန်လည်စုစည်းထားတာ။” ရှန်မိုသည် အချိန်အတော်ကြာ မသုံးရသေးသည့် သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်သည်။ “...ရေ၊ လျှပ်စစ်နဲ့ အင်တာနက်က မြို့မပြောင်းလဲခင်က အတိုင်းပဲ ရှိသေးပုံရတယ်။”
ပိုင်ယို့ဝေ၏ ဖုန်းသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဘက်ထရီကုန်နေပြီး သူမနှင့်လည်း ပါမလာပေ။ သူမက ရှန်မို၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ၏ ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး မပြောဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။ “တာဝါတိုင်က နံရံထဲမှာ ဆောက်ထားတာတောင် ဖုန်းမှာ ဆစ်ဂနယ် ရှိနေသေးတာပဲ”
ဒါက လုံးဝ သိပ္ပံနည်းကျ မဟုတ်ပေ။
ရှန်မိုသည် ဖုန်းကို အနည်းငယ် ကိုင်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါသည်။ “အပြင်နဲ့တော့ ဆက်သွယ်လို့ မရသေးဘူး။ ဒီနေရာ ဒေသတွင်းမှာပဲ သုံးလို့ရပုံရတယ်။”
“အဆင်ပြေပါတယ်” ပိုင်ယို့ဝေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီနေရာက ဒီလောက်ကြီးတာ။ ကျွန်မတို့ ကွဲသွားရင်တောင် ဖုန်းတွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရသေးတယ်။ ဖုန်းအားသွင်းဖို့ နေရာတစ်ခုခု အရင်ရှာကြမလား”
“လောလောဆယ်တော့ မလိုသေးဘူး။” ရှန်မိုသည် လှည့်လိုက်ပြီး သူတို့ လာရာဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ပြန်လို့ရမလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ရအောင်။”
ရှန်မိုသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းကာ မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လာခဲ့သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း သူတို့ ထွက်လို့မရတော့ပေ။
သူတို့ ဒီကိုလာတုန်းက မြူခိုးကို ဖြတ်ဖို့ မိနစ်အနည်းငယ်သာ ကြာခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဘယ်လိုပဲ လျှောက်လျှောက် မြူခိုးထဲမှာပဲ ဆက်ရှိနေတော့သည်။
“ဒါကတော့ သီးခြားဂိမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်။” ပိုင်ယို့ဝေကညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ပြန်ရအောင်။”
လူအများအပြား ဝင်္ကပါထဲသို့ ပြန်လာကြသည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မြူခိုးထဲမှ ထွက်လာရန် နှစ်မိနစ်သာ ကြာသည်။
သူတို့သည် လမ်းကြောင်းတစ်ခု၏ အ၀င်ဝတွင် ရပ်တန့်နေကြပြီး အလျင်စလို ဝင်မသွားကြပေ။
“စစ်ဆေးသူတွေ မရှိဘူး၊ စည်းကမ်းတွေ မရှိဘူး၊ တခြား ကစားသမားတွေလည်း မရှိဘူး။” ရှန်မိုသည် ဝင်္ကပါ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ “မြူခိုးရဲ့ အကျယ်အဝန်းက ဝင်္ကပါရဲ့ အကျယ်အဝန်းဆိုရင်တော့ ငါတို့ ရှေ့က ဝင်္ကပါက စတုရန်းမီတာ ၃၅ သန်း ဒါမှမဟုတ် ၃၅ စတုရန်းကီလိုမီတာလောက် ကျယ်တယ်။ ဝင်သွားရင် ရက်အနည်းငယ်လောက် ထွက်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
တန်ရှောင်သည် ဂဏန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ဗဟုသုတမရှိသော်လည်း ရှန်မို ပြောသည်ကို ကြားရုံဖြင့်ပင် ၎င်းသည် ကြီးမားလှသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဝင်္ကပါသည် အံ့မခန်း ကြီးမားလှသည်။
ပိုင်ယို့ဝေက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ “နည်းနည်း ကြီးပေမယ့် ရေ၊ မီးနဲ့ ဖုန်းလိုင်းကို ပုံမှန်အတိုင်း သုံးလို့ရတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ရေတိုအတွက် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။”
တန်ရှောင်သည် ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ငြိမ်သက်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ သို့သော် ခေါင်းဆောင်များ ငြိမ်သက်နေသဖြင့် သူလည်း ထိတ်လန့်မှု နည်းလာပုံရသည်။
“အင်း... ဝင်္ကပါထဲမှာ နေရတာ တော်တော်ကောင်းပုံပဲ။” တန်ရှောင်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး မသေချာမရေရာစွာဖြင့် “ဒီမှာ ရေရော၊ မီးရော ရှိတယ်။ အစားအသောက်လည်း မရှားဘူး။ ရုတ်တရက် ဂိမ်းထဲ ကျသွားမှာလည်း စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး။ တော်တော်... တော်တော် သက်တောင့်သက်သာရှိတာပဲ”
ပိုင်ယို့ဝေက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ရှင်က ကောင်းတဲ့ အကြံလို့ ထင်နေတာပေါ့။”
တန်ရှောင်: “...”
သူ ဘာမှားပြောမိသွားပါသနည်း။
“တကယ်လို့ ငြိမ်းချမ်းနေပါတယ်ဆိုရင်...” ပိုင်ယို့ဝေက ပြုံးပြီး ဝင်္ကပါ၏ အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဝင်္ကပါထဲက လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ လူတွေကို ဘယ်လို ရှင်းပြကြမလဲ”
………….