လယ်စိုက်ဂိမ်းကြီးလား...

“ချင်းရန်... ငါ မင်းကို သတိရနေတာ...”

အခန်း ၄၁၈ အတွင်းတွင် ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏ဖုန်းကို ပိုက်ထွေးကာ စာရိုက်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

သူ၏ စကားလုံးများက တစ်ဖက်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ စနစ်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကြောင့် အဓိပ္ပာယ်များစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ လုံးဝမသိရှိပေ။

ထိုစဉ် စားပွဲပေါ်၌ ပါ့ကျီသည် ဘဲစပ်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာမှ အစပ်ဒဏ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေရှာသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လီချင်းရန်၏ မျက်ဝန်းအစုံက ပျားရည်စက်များသဖွယ် နူးညံ့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း ပျော်ရွှင်မှုများ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

“ဆရာ... ချင်းရန်လည်း ဆရာ့ကို အရမ်းလွမ်းနေတာပါ...”

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း ချန်ဟွိုက်အန်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။

“ဆရာ... ဆရာက ဘယ်မှာလဲ...”

[ ငါက မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်နေတုန်းပဲ။ မင်းနဲ့ စကားပြောနိုင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံ အပိုင်းအစတစ်ခုကို ဒီမှာ ချန်ထားခဲ့တာ ]

လီချင်းရန်၏ စိတ်ထဲတွင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ဆရာ... ဆရာက အဲဒီမိစ္ဆာကြီးကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားသေးလား ပြီးတော့... ဆရာ့ကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကော...”

[ ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ]

“သြော်... တော်သေးတာပေါ့....ဆရာက အတော်ဆုံးပဲ...”

သို့သော် လီချင်းရန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုစကားကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ထိုမျှ ပြင်းထန်သော အဆိပ်ကို ခံစားနေရသည့် သူ၏ ဆရာက အလွန် ပင်ပန်းဆင်းရဲနေမည်ဟု သူ တွေးမိသည်။

သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အင်မော်တယ်တစ်ဦးက သွေးများ စိုရွှဲလျက် မိစ္ဆာသားရဲကြီး၏ အလောင်းကို မှီကာ နားနေ၏။

သူ၏ ဓားက သားရဲကြီး၏ ကိုယ်ထဲ စိုက်ဝင်နေဆဲဖြစ်ပြီး...

နာကျင်မှုများကို အောင့်အည်းကာ အဝေးက တပည့်ဖြစ်သူကို အားပေးစကား ပြောနေရှာသည်ဟု မြင်ယောင်သွားမိသည်။

ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့်...

သူ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာတော့သည်။

မဟုတ်သေးဘူး... မဟုတ်သေးဘူး...

လီချင်းရန် မျက်နှာလေး ရဲတက်သွားကာ ခေါင်းကို အမြန်ခါလိုက်သည်။

ထိုသို့သော အတွေးမျိုး တွေးနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။

“ဆရာ... ချင်းရန် ဂိုဏ်းသစ်တစ်ခုကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တယ်။ ဒီကလူတွေက ကျွန်မအပေါ် သိပ်ကောင်းကြတာ။ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျမ်းစာကျောင်းတော်ကို သွားပြီးတော့ ဆရာ့အဆိပ်ကို ကုသနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာကြည့်ဦးမယ်...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရာ ချန်ဟွိုက်အန်မှာ ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။

[ မင်း ဘယ်ဂိုဏ်းကို ဝင်လိုက်တာလဲ ]

“ဓားကျောင်းတော်ပါ...”

လီချင်းရန်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ထိကာ ပြုံးလိုက်သည်။ “အရင်ကတော့ လင်းရှီးတောင်ကြားကို ဝင်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်တာလေးတွေ ဖြစ်သွားလို့ပါ။ အဲဒီက သခင်မလေးက ယောက်ျားလေးတွေကို မကြိုက်ဘူးတဲ့။ ကျွန်မရဲ့ ဆရာက ယောက်ျားတစ်ယောက်မှန်း သိသွားတော့ ကျွန်မကို မောင်းထုတ်လိုက်တယ်လေ...”

ဘာ... မတရားလိုက်တာ...

ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူသည် လင်းရှီးတောင်ကြားဆိုသည့် နာမည်ကို ကလဲ့စားချေမှတ်တမ်းထဲတွင် မှတ်သားထား လိုက်တော့သည်။

“ချင်းရန်... စောင့်နေလိုက်... နောက်တစ်ခါ အဲဒီသခင်မလေးနဲ့ တွေ့ရင် ငါ သူ့ကို ပညာပေးလိုက်မယ်... မင်းကို ဘယ်လိုတောင် မောင်းထုတ်ရဲတာလဲ။ သူက ဘယ်သူမို့လို့လဲ... မင်းက ငါ... အင်မော်တယ်ချန်ရဲ့ အမြတ်နိုးဆုံး တပည့်ပဲ။ ဘယ်သူမှ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် မရှိဘူး...”

[ ဟင်း... လင်းရှီးတောင်ကြားကတော့ သေချင်နေပြီ ထင်တယ်။ ငါ့တပည့်ကို ဒီလို စော်ကားရဲသလား... ငါ ပြန်လာတဲ့နေ့ကျရင် အဲဒီတောင်ကြားကို မြေလှန်ပစ်မယ်... ]

“ဆရာ... ရပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။”

လီချင်းရန် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

“ဒါတွေက ပြီးသွားပါပြီ။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီမူဝါဒတွေ ရှိကြတာပဲ။ သူတို့က လက်မခံဘူးဆိုတော့လည်း ကျွန်မအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ နေရာကို တွေ့ခဲ့တာပေါ့...”

ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်သွား၏။ “ဓားကျောင်းတော် ဟုတ်လား...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

လီချင်းရန် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဒါက ဆရာ့ရဲ့ ဂိုဏ်းဟောင်း မဟုတ်လား။ လေကာအခင်းအကျင်းမပါဘဲ ဓားပျံတွေကို စီးနင်းနေတာ တွေ့ကတည်းက ကျွန်မ ရိပ်မိလိုက်တာ။ ကျွန်မ တော်တယ်မလား...”

နေပါဦး...

ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဦးနှောက် ခဏတာ ရပ်တန့်သွား၏။

လေကာအခင်းအကျင်း...

ဓားပျံစီးဖို့ အဲဒီအခင်းအကျင်း လိုလို့လား။

ဘယ်မှာလဲ...

ဘယ်လို သုံးရတာလဲ...

ပြီးတော့...

ဓားကျောင်းတော်က ငါ့ဂိုဏ်းဟောင်း ဟုတ်လား...

ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ

[ ...ဒါကို ဘယ်သူပြောတာလဲ ]

“ဂိုဏ်းချုပ် ပြောတာပါ...” လီချင်းရန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အထင်ကြီးမှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

“သူပြောတာတော့ ဆရာက ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ အန္တိမအကြီးအကဲတဲ့... ဒါပေမဲ့ ဆရာ ထွက်သွားတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဆရာ ဘယ်မှာရှိမှန်း သူလည်း မသိဘူး။ ကျွန်မကိုလည်း ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံဖို့ မှာထားသေးတယ်။ မဟုတ်ရင် ဆရာက ကျွန်မကို တပည့်အဖြစ်တောင် ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့...”

လီချင်းရန်က လက်ချောင်းလေးများကို လိမ်ယှက်ကာ ရှက်သွေးဖြာနေတော့သည်။

ချန်ဟွိုက်အန်မှာမူ သူ၏ ရိုးသားလွန်းသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး မှင်တက်နေမိသည်။

...အခြေအနေကို ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက်တော့

ထိုရိုးအသော ကောင်မလေးမှာ အလိမ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုဓားကျောင်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပြီး ပါးနပ်စွာ လိမ်ညာလိုက်ပုံရသည်။

ယခုတော့ လီချင်းရန်မှာ မုန်လာဥနီကို မြင်ပြီး ရှေ့ဆက်တိုးနေသည့် မြည်းကလေး ဖြစ်နေရလေပြီ။

ချန်ဟွိုက်အန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရယ်မိတော့သည်။

“ဟုတ်သားပဲ ဆရာ... ဆရာ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြောလိုက်ရမလား။ သူ သိသွားရင် ဆရာ့ကို ကူညီနိုင်မှာပဲ...”

လီချင်းရန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

စုချီနျန်၏ စွမ်းအားကို သူ သေချာမသိသော်လည်း ဝူတွမ်ထျန်းကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးသူ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ဆရာ့ကို ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။

[ မဟုတ်ဘူး... နေဦး... ပြောလိုက်လည်း ရပါတယ်။ ပြောလိုက် ]

ချန်ဟွိုက်အန်သည် အစက ငြင်းဆန်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်က သူ၏ အမည်ကို သုံးပြီး လီချင်းရန်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ဆိုလျှင် ထိုလူက အခြေအနေကို မည်ကဲ့သို့ ဆက်လက် ဖုံးကွယ်သွားမည်ကို ကြည့်ချင်သွားမိသည်။

“ကောင်းပါပြီ... မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မ ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ သွားလိုက်ပါ့မယ်...”

လီချင်းရန်က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က ဂိမ်းမြေပုံကို ဖွင့်ကာ ဓားကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ...

ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ လူအားလုံး၏ သင်္ကေတမှာ အစိမ်းစက်များ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လီချင်းရန်အပေါ် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့်...

အဝါစက် သို့မဟုတ် အနီစက် တစ်ခုမျှ မတွေ့ရပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ထိုဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းက သူ့အပေါ် စေတနာထားကြသည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ ဂိုဏ်းသားချင်းအဖြစ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံကြသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

လက်ရှိ တိုက်ပွဲဖြစ်နေသည့် အစိမ်းစက် နှစ်ခုကို ကြည့်ရသလောက်လည်း ပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း အမုန်းတရား လုံးဝမပါဝင်ပေ။

“...ထားလိုက်တော့။ လင်းရှီးတောင်ကြားကို မဝင်ရတာလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး...”

ချန်ဟွိုက်အန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

အရာရာသည် စိတ်ကူးထားသလို ဖြစ်မလာနိုင်ပေ။

သူ တောင်တက်ရာမှ ဝံပုလွေကြီးနှစ်ကောင်နှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ခဲ့ရသလိုမျိုးပင်။

ထိုစဉ် အသိပေးချက်တစ်ခု တက်လာသည်။

[ သင့်ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ကောင်မလေး နေထိုင်တဲ့နေရာက အရမ်းဟောင်းနွမ်းနေပါတယ်။ ၆၈ယွမ် ဖြည့်သွင်းပြီး သင့်ကောင်မလေးအတွက် သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ အိမ်တစ်လုံး ဖန်တီးပေးလိုက်ပါ... ]

ချန်ဟွိုက်အန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

၆၈ယွမ် ဟုတ်လား။ အေးဆေး...

“ငွေသုံးပြီး အနိုင်ယူရတဲ့ အင်မော်တယ် ငါ့မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတယ်...”

ငွေဖြည့်လိုက်...

ရွှီး...

လီချင်းရန် အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ပြင်နေစဉ် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး...

သူ၏ ကျောက်အိမ်လေးက လှပသော သစ်သားအိမ်လေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပရိဘောဂ အသစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ဒါ အရင်ကအတိုင်းပဲ။

သူ၏ နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားရသည်။

သူ့အတွက်တော့ တန်ဖိုးကြီး ကျောက်မျက်များ၊ ရတနာများထက် ထိုမိုးရွာသော ညတစ်ညကို ပို၍ အမှတ်ရနေမိသည်။

သူ၏ ဆရာက အိမ်ဟု စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံဖြင့် မိုးဒဏ်လေဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးမည့် အိမ်လေး တစ်လုံး ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းက သစ်သားနှင့် ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် အိမ်ကလေးသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့အတွက်မူ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဖိုးတန်ဆုံး အရာပင်။

ဝမ်ချင်းတောင်မှ ဆရာနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာစဉ်က ထိုအိမ်ကလေးကို နှမြောတသစွာ ပြန်ကြည့် ခဲ့ရသည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

အခန်း ၄၁၈ အတွင်းတွင်မူ ချန်ဟွိုက်အန်က ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ ကြောင်နေသည်။

[ “ပုံရိပ်ယောင် ကောင်မလေး နေအိမ်” ကဏ္ဍကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ ]

[ သင့်ကောင်မလေး ကျင့်ကြံရာမှာ အထောက်အကူဖြစ်ဖို့ အောက်ပါ အဆင့်မြှင့်တင်မှုတွေကို ဝယ်ယူနိုင်ပါတယ်။

အခြေခံ စိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းမှု အခင်းအကျင်း - ၁၀၀၀၀ ယွမ်

အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းမှု အခင်းအကျင်း - ၁၀၀၀၀၀ ယွမ်

စိုက်ပျိုးနိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်စိုက်ခင်း - ၅၀၀၀ ယွမ်

စိုက်ခင်း အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း (အဆင့်-၁) - ၁၀၀၀ ယွမ်

စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲ ခြံဝင်း (အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ဆိုင်) - ၅၀၀၀၀ ယွမ်

နေအိမ်ကို အဆင့် (၂) သို့ မြှင့်တင်ရန် - ၉၉၈ ယွမ် ]

ချန်ဟွိုက်အန်က မေးခွန်းသင်္ကေတ တစ်ခုကို အသာအယာ ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် မြေပုံကို ချဲ့ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စိုက်ပျိုးရန် ပြင်ဆင်ထားသည့် မြေကွက်လပ်ကြီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှေးဟောင်းဂိမ်းတစ်ခု၏ နာမည်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“...ဒါ... လယ်စိုက်ဂိမ်းကြီးလား...”