ဒီအပင်က တစ်ခုခု လွဲနေတာလား

ချန်ဟွိုက်အန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ထက်မြက်သော ဦးနှောက်ရှိသူ တစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူခဲ့သည်။ အချို့လူများက ခန္ဓာကိုယ်၏ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများကို သတိမထားမိဘဲ နေတတ်ကြသော်လည်း သူကတော့ ထိုသို့မဟုတ်။ ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို ခံစားရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမှန်တရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆဲလ်အားလုံးထဲတွင် လျို့ဝှက်နက်နဲမှု အရှိဆုံးဖြစ်သော ကင်ဆာဆဲလ်များသည် သူ၏ မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်များကို နိုးထစေခဲ့ပြီး သူ့ကို အားနည်းသော “စူပါမန်း” ဗားရှင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်ခြင်းပင်။

မှန်ပေသည်။ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် သူ မသတ်နိုင်ပါ။

သို့သော် သူ၏ ပြန်လည်ကုစားနိုင်စွမ်းကြောင့် သာမန်လူတစ်ယောက်ထက်စာလျှင် ဝံပုလွေ တစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရာ၌ အနည်းဆုံး စက္ကန့် ၃၀ခန့် ပိုမိုတောင့်ခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

၎င်းကိုယ်တိုင်ကပင် ထူးကဲသော စွမ်းအားတစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလား။

ယခုမူ သူ၏ ထက်မြက်သော ဦးနှောက်က ပြီးခဲ့သည့်ညက အသေးစိတ်အချက်အလက်အချို့ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာသည်။

ပထမအချက်မှာ...

ထိုမိန်းကလေးက အဆောင်ကို မည်သည့်နေရာတွ၍် ရှာတွေ့ခဲ့သနည်း။

သူ သိရှိရသလောက်ဆိုလျှင် ၎င်းမှာ မျိုးဗီဇပြောင်းဝံပုလွေ၏ အလောင်းအနီးတွင် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်မှာ...

ထိုအဆောင်၏ စွမ်းအားနှင့် အာနိသင်များက ဂိမ်းထဲရှိ မိုးကြိုးမီးအဆောင်များနှင့် လုံးဝ တူညီနေခြင်းပင်...

တတိယအချက်မှာ...

ဝံပုလွေအလောင်းတွင် တစ်ခုခုလွဲနေသည်။

အကယ်၍ ၎င်းသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရခြင်းဆိုပါက ဦးခေါင်း သို့မဟုတ် ကျောဘက်တွင် အထိခိုက်ဆုံး ဖြစ်သင့်သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်း၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ မိုင်းနင်းမိသကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်နေခဲ့သည်။

ထိုသဲလွန်စ သုံးခုကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အဖြေမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာတော့သည်။

သူ ထွက်ပြေးစဉ် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေ၍ အဆောင်နှစ်ခုကို မတော်တဆ ချပစ်ခဲ့မိပြီး မျိုးဗီဇပြောင်းဝံပုလွေက တစ်ခုကို နင်းမိသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။

ထိုစဉ်က သူ ကြားခဲ့ရသော မိုးခြိမ်းသံမှာလည်း တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ပေ။

ဝံပုလွေသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အဆောင်ဖြင့်ပင် အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။

နာမည်ကျော် စုံထောက် ကိုနန်ပင်လျှင် ထိုတွက်ချက်မှုရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရပေလိမ့်မည်...

ဆိုလိုတာက... အခုအချိန် သူ့ရဲ့ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်မှာ ပေါက်ကွဲဖို့ စက္ကန့်ပိုင်းပဲ လိုတော့တဲ့ C4 ဗုံး ၇လုံး တင်ထားသလို ဖြစ်နေတာပေါ့။

ချန်ဟွိုက်အန်က နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။

“...နေဦး။ ဒါတွေကသာ ဒီအတိုင်း ပေါက်ကွဲတတ်တာဆိုရင် အခုလောက်ဆို ပေါက်ကွဲပြီးလောက်ပြီ။ ငါ အတွေးလွန်နေတာများလား။”

သူ့အခန်းထဲတွင် ကြောင်တစ်ကောင် ဝှက်ထားသောကြောင့် အခန်းကို မရှင်းလင်းရန် သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်းကို သူ ပြောထားပြီးသားဖြစ်သည်။

သို့သော် သန့်ရှင်းရေးဝန်ထမ်းက အခြားအခန်းများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ရံဖန်ရံခါ လာတတ်သေးသည်။

အကယ်၍ ဤအဆောင်များက အသက်ဝင်ရန် သတ်မှတ်ထားသော အခြေအနေများ လိုအပ်သည် ဆိုပါက ၎င်းတို့တွင် ခလုတ်တစ်ခုခု ရှိနေရပေမည်။

အဆောင်များကို ဘယ်လိုသုံးရလဲ။

ပစ်ပေါက်ပြီး သုံးတာပေါ့...

ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။

သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အဆောင်များကို ယူကာ အဝတ်အစားများကို ကောက်စွပ်ပြီး တံခါးအပြင်သို့ အပြေးထွက်လာခဲ့တော့သည်။

သူထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် အခန်း ၄၁၉၏ တံခါးက တကျွီကျွီမြည်ကာ ပွင့်လာသည်။

“အကွက်ပဲ... ဟိုအချောလေး နောက်ဆုံးတော့ ထွက်သွားပြီ...”

လင်းလင်လင်က အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော လူဝင်လမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ချန်ဟွိုက်အန် ထွက်သွားမည့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုက သူ၏ အခန်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အခွင့်အရေးကောင်းပင်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် သဲလွန်စအချို့ သူ ရှာတွေ့နိုင်ပေမည်။

တံခါးကနေ ဝင်ဖို့လား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါဆိုရင် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။

ပြတင်းပေါက်။

လင်းလင်လင်သည် လူဝင်လမ်းရှိ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။

မနက် ၆နာရီ ကျော်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း လမ်းပေါ်တွင် အလုပ်သွားနေကြသူများဖြင့် စည်ကားနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက အလွန်လျင်မြန်သည်။

လေအေးပေးစက် အပြင်ဘက်စက်များကို အသာအယာနင်းပြီး ချန်ဟွိုက်အန်၏ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ကျော့ရှင်းစွာ ခုန်ကူးသွားသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူကို သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။

အခန်း ၄၁၈၏ အပြင်ဘက် ပြတင်းပေါက်တွင် အဝါရောင်အဆောင်တစ်ခု ကပ်ထားသည်။

၎င်းသည် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ဖြောင့်မတ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

၎င်းမှာ တိတ်ဆိတ်သော သတိပေးချက်တစ်ခုပင်။ “ကျူးကျော်သူများကို သုတ်သင်မည်...”

လင်းလင်လင် တောင့်ခဲသွား၏။

ဒီလောက်တောင် သတိကြီးတာလား။

သူက အဆောင်တွေကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ တကယ်ပဲ သိနေတာလား။

... ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် အထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမတွေ့ရပေ။

အင်း... တစ်ခုကလွဲလို့ပေါ့။

ဘယ်သူကများ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှာ သာမန်မြက်ပင်ကို စိုက်ထားမှာလဲ။

ပြီးတော့ ဘာလို့ ဒီလို ရောင်စုံ မြေကြီးတွေကို သုံးထားရတာလဲ။

တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ။

သူက ထိုသာမန်မြက်ပင်ဟု ထင်ရသောအပင်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။

သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ သာမန်လူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သောကြောင့် အခြားသူများ လွဲချော်နိုင်သည့် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မြင်နိုင်သည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် သူ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

မြက်၏ သွေးကြောမျှင်များမှာ အလွန်နက်နဲရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

“ကောက်ကွေးနေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းတွေ၊ မြင့်မားတဲ့ အမိုးစွန်းတွေ၊ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ယှက်နွယ်နေတဲ့ အဆောက်အအုံတွေ...”

လင်းလင်လင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုနုနယ်သော မြက်ရွက်များပေါ်တွင် တိမ်တိုက်များကြားရှိ နတ်နန်းတော်တစ်ခု၏ အသေးစိတ် ကျလှသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဝှက်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ နေရောင် ကျရောက်နေသည့် အနေအထားသာ ကွက်တိမဖြစ်ခဲ့လျှင် သူ လုံးဝ သတိထားမိမည် မဟုတ်ပေ။

“ဒါကို သူ ထွင်းထားတာလား။”

မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သူ ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ထွင်းထုထားသည့် အမှတ်အသားများ လုံးဝမရှိ။ မျဉ်းကြောင်းတိုင်းမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအပင်သည် မွေးကင်းစကတည်းကပင် ထိုကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော အရွက်များဖြင့် ကြီးပြင်းလာမည့် ပုံစံမျိုးပင်။

သာမန်အပင် မဟုတ်တာတော့ သေချာသည်...

ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာအပင်လဲ။

သူ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားအဆင့်နှင့်ပင် သူ မပြောနိုင်ပါ။

ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို သိရှိနိုင်ရန်အတွက် ၎င်းကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုသို့ ပေးအပ်ရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်...

အဆောင် တားမထားလျှင်တောင် သူ မလုပ်ရဲပါ။

ပထမအချက်မှာ ခိုးယူခြင်းမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် မညီပေ။

သူသည် အခန်းထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ့ဆီက ပစ္စည်းကိုတော့ မခိုးယူနိုင်ပါ။

ဒုတိယအချက်မှာ

အကယ်၍ ထိုအချောလေးက တကယ် အကောင်ကြီးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်...

သူက ကြည့်ရုံ ကြည့်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် အဆိုးဆုံး အရှက်ကွဲရုံသာ ရှိပေမည်။

သို့သော် သူ တစ်ခုခု ခိုးယူခဲ့မိခဲ့လျှင်တော့ ဝိညာဉ်ပါ ပြာဖြစ်သွားနိုင်၏။

သူ့တွင် ရှေ့ဆက်ရမည့် ဘဝလမ်းများ အများကြီး ကျန်သေးသည်။

ကမ္ဘာကြီး၏ အလှအပတွေကို သူ အပြည့်အဝ မမြင်ဖူးသေး။

သူ့မှာ အိပ်မက်တစ်ခု ရှိသည်။

တစ်နေ့တွင် ဓားပျံ စီးပြီး ကောင်းကင်ယံမှာ ပျံသန်းချင်ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် ခြေထောက်ကျိုးသည်ကို ခံနိုင်သော်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးမည်ကို မခံနိုင်ပေ။

“ကောင်းပြီလေ။ အထဲဝင်လို့ မရရင်လည်း နောက်မှ အခွင့်အရေး ထပ်ရှာရမှာပေါ့။”

လင်းလင်လင် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...

ဂါး...

ကျောချမ်းဖွယ် ဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားပြီး ရေခဲတွင်းထဲ ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုက ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ သူ၏ လည်ပင်းမှာ တောင့်တင်းစွာ လှည့်သွားမိသည်။

ထို့နောက် သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ...

ကြောင်နက်တစ်ကောင် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ရွှေရောင် မျက်လုံးများက သူကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းပင်။

၎င်းက သူကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ပုံစံမှာ...

သားရဲတစ်ကောင်က ကူကယ်ရာမဲ့နေသော ကြွက်ကလေးတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသည့်အတိုင်းပင်။

ဒီ...

ဒီဟိန်းသံက...

ဒီကြောင်ဆီက လာတာလား။

... ထိုအသံမှာ ဖန်ကွဲစများကို သံမဏိဖြင့် ခြစ်လိုက်သကဲ့သို့ စူးရှပြီး ကြမ်းတမ်းကာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်သည့် ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကြောင်နက်က ဖြည်းညှင်းပြီး တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ကျော့ရှင်းသော်လည်း၊ မိမိ၏ နယ်မြေကို စစ်ဆေးနေသော ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးမှုရှိလှသည်။

နေရောင်ခြည် အပြောင်းအလဲကြောင့် ၎င်း၏နောက်ကွယ်ရှိ နံရံပေါ်တွင် ကျရောက်နေသော အရိပ်မှာ ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပါလား။

လင်းလင်လင်၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားသည်။

၎င်းမှာ မည်သည့်အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာဖြစ်သည်ကို သူ မသိသော်လည်း

၎င်း၏ အရှိန်အဝါတစ်ခုတည်းကပင် သူကို မလှုပ်နိုင်အောင် ဖိနှိပ်ထားသည်။

ဒါဆိုရင် ဒီလူက...

ဒီလိုအကောင်နဲ့ အတူတူ နေနေတာလား။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့လဲ။

သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ နေနိုင်ကြတာလဲ...

သူ စဉ်းစားချိန် မရလိုက်။

ကြောင်နက်သည် ရုတ်တရက် လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဝုန်း...

၎င်းက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်၏။

ဝီး...

အနက်ရောင် လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လင်းလင်လင်ဆီသို့ နှင်တံတစ်ခုလို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရလာသည်နှင့် သူ နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ကျသွားပြီဖြစ်သည်။

လွှမ်းမိုးထားသော အင်အားတစ်ခုက သူကို ဆောင့်တိုက်လိုက်ရာ သူ၏ အတွင်းအင်္ဂါများမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ခြေချော်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ပါ့ကျီသည် အဝါရောင်အဆောင်နှင့် လက်သီးတစ်ဆုပ်စာ အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။

အောက်ဘက်ရှိ အမိုးစွန်းပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“သေချင်နေတာလား။ ဆရာကြီးရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အပင်ကိုတောင် မက်မောရဲတယ်ပေါ့။”

“မင်းကို ငါ ထိလို့မရတာ ကံကောင်းသွားတယ်လို့ မှတ်လိုက်။ မဟုတ်ရင် မင်း သေနေတာ ကြာလှပြီ။”

၎င်းက မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပါ။

အဆောင်မှ မိုးကြိုးများ တဖျပ်ဖျပ် လက်နေသော ပန်းအိုးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပါ့ကျီသည် ပြတင်းပေါက်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် အခွေလိုက် လှဲနေလိုက်သည်။

တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ဆရာကြီးရှေ့ ၎င်းက ကြောင်တစ်ကောင်ထက် မပိုပေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် ကြောင်တစ်ကောင်အဖြစ်သာ ဟန်ဆောင်နေရပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ၎င်း၏ စစ်မှန်သော သဘာဝသာ ပေါ်သွားခဲ့လျှင်...

၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေခြင်းတရားနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ချန်ဟွိုက်အန်သည် ရင်ပြင်၏ လူသူကင်းဝေးသော ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက အဘိုးအို၏ ပုံမှန်လေ့ကျင့်ရေးနေရာသို့ သွားနေခြင်းမဟုတ်ပါ။

အရင်ဆုံးအနေဖြင့်...

ထိုအဆောင်များက တကယ် အလုပ် လုပ်မလုပ် သူ စမ်းသပ်ကြည့်ရပေမည်။