ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ ရိုးရာလား.
Vol. 8 Ch. 80
.
ထိုအိမ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းများသည် သူ၏ဆရာက ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သူ့ကိုမှ သူ မပေးနိုင်ပေ။
သို့သော် သူ၏ ဆရာက အန္တိမအကြီးအကဲ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့က မည်သည့်အရာကိုမှ လုပ်ဆောင်ရဲမည်မဟုတ်ပေ...
ဟုတ်တယ်မလား။
“ဂျူနီယာညီမလေး။ ဘာလို့ အဲဒီတံခါးကို အဲဒီလောက် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကာကွယ်နေရတာလဲ...”
လီချင်းရန်၏ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေစဉ် ဓားပျံပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် ယွယ်ချန်ချီက ရယ်မောကာ စနောက်လိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ ငါတို့က နင့်ရဲ့အိမ်လေးကို ဖြိုချပြီး သိမ်းပိုက်မှာကို ကြောက်နေတာလား...”
ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဓားကျောင်းတော်တပည့်များ၏ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့၏ ရယ်မောသံတွင် မည်သည့် ရန်လိုမှုမှ မရှိဘဲ ပျော်ရွှင်မှုသာ ရှိနေသည်။
လက်ပူးလက်ကျပ် မိသွားသော လီချင်းရန်က မျက်နှာနီမြန်းကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင် ဖြစ်နေသည်။
“လီချင်းရန်။ မင်းရဲ့ဆရာက ဒီအိမ်နဲ့ ဒီစိုက်ခင်းတွေကို မင်းအတွက် ဖန်တီးပေးခဲ့တာလား...”
စကားပြောသူမှာ ဂိုဏ်းချုပ် စုချီနျန် ဖြစ်သည်။
လီချင်းရန် ခဏတာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။ သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
“ဟုတ်... ကျွန်မဆရာ စီစဉ်ပေးခဲ့တာပါ။ ဆရာက ဒါတွေက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အတွက်လို့ ပြောတယ်... စိတ်ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းတွေလည်း ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း စိုက်ပျိုးနေတာပါ...”
“သြော်...”
စုချီနျန်က စိုက်ခင်းများကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ အံ့ဩနေမိသည်။
ထိုစိုက်ခင်းများ၏ မြေဩဇာက အရည်အသွေးမြင့် မြေယာအဆင့်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
သူကိုယ်တိုင်၏ ဆေးဖက်ဝင်ဥယျာဉ်ပင်လျှင် ထိုအဆင့်သာ ရှိနေပြီး လီချင်းရန် ပိုင်ဆိုင်သည်ထက် သိပ်မကြီးပေ။
သို့တိုင် သူ၏ မျက်စိအောက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော စိုက်ခင်း ၁၀ကွက်ကို ချက်ချင်း စိုက်ပျိုးပြီးစီး သွားခဲ့သည်။
လီချင်းရန်၏ ဆရာက မည်သူနည်း။
သူ မသိဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဓားကျောင်းတော်ထဲကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။
သူတို့က ရတနာတစ်ခုခုကို အသုံးပြုခဲ့ရမည်...
သို့သော် ထိုသို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ထိုမျှကြီးမားသော အရာက လက်တွေ့အားဖြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖန်တီးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
“ဆရာ။ ဂျူနီယာညီမလေး ချင်းရန်က ဆရာ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းတွေကို ခိုးယူမှာကို ကြောက်နေတယ်...”
ယွယ်ချန်ချီ၏ စနောက်စကားကြောင့် စုချီနျန် အသိပြန်ဝင်လာသည်။ လီချင်းရန်၏ သတိကြီးသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်၏။
“ငါက မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းတွေကို လာစိုက်ပျိုးပေးရမှာလား။ မင်းကတော့ အတော်လေး မျှော်လင့်ချက်ကြီးတာပဲ...”
ဓားကျောင်းတော်တပည့်များ နောက်တစ်ကြိမ် ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။
လီချင်းရန်၏ မျက်နှာက ပို၍ပင် နီမြန်းလာသည်။ “တ...တပည့် အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး...”
စုချီနျန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...”
“ကျွန်မက ဒီအတိုင်းပဲ...”
လီချင်းရန် စကားပြောရန် မသေချာသောကြောင့် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။
ဂိုဏ်းချုပ်ဆရာတစ်ဦးက တပည့်တစ်ဦးကို ထိုသို့ စစ်မေးသည်ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။
စုချီနျန်က သူ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျေနပ်စွာဖြင့် မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “လျိုရှား တောင်ထွတ်ကို မင်းရဲ့ နေစာဂူအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။ မင်း ဘယ်လိုပဲ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပါစေ အဲဒါကို မင်းပိုင်တယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလာပါစေ ဒါ မင်း ပိုင်တာပဲ။ ငါတို့ ဓားကျောင်းတော်က ချမ်းသာချင်မှ ချမ်းသာမယ်။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ တပည့်တွေဆီက အရင်းအမြစ်တွေကို သိမ်းပိုက်ယူဖို့လောက်တော့ အသည်းအသန် မဖြစ်သေးဘူး။”
“ဟုတ်တယ်။ ဂျူနီယာညီမလေး။ ငါတို့က စပ်စုချင်လို့ လာကြည့်တာပါ။ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းမျိုး နေ့တိုင်း မြင်နေရတာ မဟုတ်ဘူးလေ။” ယွယ်ချန်ချီက သက်ပြင်းချရင်း ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
သူသာ ထိုသို့စိုက်ခင်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်ခဲ့လျှင် စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ဝယ်ရန်အတွက် ပိုက်ဆံသုံးစရာ မလိုတော့ပေ။ ကိုယ့်ဘာသာ စိုက်ပျိုးပြီး ပိုလျှံသည်များကို ရောင်း၍ပင် အကျိုးအမြတ်ရနိုင်သည်ဟု သူ တွေးမိသည်။
“စီနီယာအစ်မ... စီနီယာအစ်မ စိုက်ချင်ရင် ဒီမှာ လာစိုက်လို့ ရပါတယ်...”
လီချင်းရန်က ယွယ်ချန်ချီသည် သူ့အပေါ် အမြဲ ကြင်နာခဲ့ကြောင်း တွေးမိသောကြောင့် ဆေးဖက်ဝင် အပင်အချို့ စိုက်ပျိုးပေးခြင်းသည် ပြဿနာမရှိဟု ယူဆလိုက်သည်။
ယွယ်ချန်ချီ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ပိုက်လိုက်သည်။ “တွေးပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စိုက်ခင်းတွေကို နင့်ဘာသာ သုံးသင့်တယ်။ နင်က အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဒါမှမဟုတ် ကုသသူ ဖြစ်လာဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီစိုက်ခင်းတွေ မင်း လိုအပ်လိမ့်မယ်။ ကြိုးစားထား...”
“သြော် ဟုတ်သားပဲ...ဒီမှာ။ ဒါ ယူလိုက်။”
သူက သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အထည်အိတ်သေးသေးလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လီချင်းရန်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ “ဒါတွေက အခြေခံ စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်မျိုးစေ့တွေပဲ။ ငါ အရင်တုန်းက အများကြီး ဝယ်ခဲ့တယ်။ နင် ယူထားလိုက်။”
“စီနီယာအစ်မ...”
လီချင်းရန်က ငြင်းဆန်ရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း ယွယ်ချန်ချီက ပြုံးစစဖြင့် သူကို ဖြတ်ပြော လိုက်သည်။
“ငြင်းရင် နင့်ရဲ့စိုက်ခင်းအပြည့်ကို ခွေးမြီးမြက်တွေ စိုက်ပစ်လိုက်မှာနော်...”
လီချင်းရန် - “...”
“ဂျူနီယာညီမလေး။ မနက်က ငါ မင်းအတွက် စိတ်ဝိညာဉ်စပျစ်ရည် အိုးနှစ်လုံး ယူလာခဲ့တယ်။ အထဲ ယူသွားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။”
ဓားပျံပေါ်မှ လင်းယွန် တောင်ထွတ်၏ တပည့်ကြီး ရှုအန်က ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် သူကို လက်ပြလိုက်သည်။
“မင်းက ဂျူနီယာညီမလေးအသစ် ဖြစ်မယ် မဟုတ်လား။ ငါက ကုန်းစွန်းရှန့်။ လင်းယွန်တောင်ထွတ်ရဲ့ ဒုတိယတပည့်ပါ။”
ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကိရိယာ သေးသေးလေးတစ်ခု ထုတ်ယူကာ သူကို ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက ငါ ဖန်တီးထားတာ။ စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင်သွင်းလိုက်ရုံပဲ။ စိတ်ဝိညာဉ်သံမဏိအပ်ပေါင်း ၁၀၈၀၀၀ ထုတ်လွှတ်လိမ့်မယ်။ တစ်နေ့နေ့ မင်းအသက်ကို ကယ်နိုင်လိမ့်မယ်။”
“ဂျူနီယာညီမလေး။ ငါက ကျန်းဟဲပါ။ လျှို့ဝှက်ဓားတောင်ထွတ်ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်။”
နောက်ထပ် ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ဓားကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားရင်း နတ်ကြိုးကြာငှက်ပေါ် ထိုင်ကာ အိတ်သေးသေးလေးတစ်လုံး သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။
“အထဲမှာ လျှို့ဝှက်ဓားဆေးလုံး သုံးလုံးပါတယ်။ တစ်လုံးစီမှာ ငါ့ရဲ့ စုစည်းထားတဲ့ ဓားစွမ်းအင် ပါဝင်တယ်။ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်အောက် ဘယ်သူ့ကိုဆိုကို ချက်ချင်း သတ်နိုင်ပြီးတော့ ရွှေရောင်အနှစ်သာရ အဆင့်ရှိသူများကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေနိုင်တယ်။ ကာကွယ်ဖို့ သိမ်းထားလိုက်ပါ။”
“ဂျူနီယာညီမလေး။ ငါက နတ်ကြိုးကြာငှက်တွေကို မွေးမြူတယ်။ ဒါ မင်းအတွက် တစ်ကောင်။”
“ဂျူနီယာညီမလေး။ ငါ့မှာ သိပ်မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီမှာ ဆေးလုံးတွေ ယူသွား။ ဟဲဟဲ...”
“ဂျူနီယာညီမလေး။ ဒီဆံထိုးက နင်နဲ့ လိုက်ဖက်တယ်။ ယူသွားလိုက်...”
လီချင်းရန် လက်ထဲတွင် မကိုင်နိုင်တော့သည်အထိ လက်ဆောင်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်လာသည်။
ပစ္စည်းပုံကြီးသည် အလွန်မြင့်လာ၍ ကျောက်လဲ့ စီနီယာအစ်မ၏ နတ်ကြိုးကြာငှက်ပင်လျှင် အချို့ကို သယ်ဆောင်ပေးရသည်။
“ဒီမှာ။ ဒါကို ယူလိုက်။”
အေးစက်စက် လျစ်လျူရှုသော အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
လီချင်းရန်သည် လက်ဆောင်ပစ္စည်းတောင်ကြီး၏ နောက်ကွယ်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။
စကားပြောသူမှာ သူ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသည့် ကျင့်ကြံသူ၊ လိပ်တစ်ကောင်၏ ကျောပေါ်တွင် အိပ်ရင်း စိတ်ကင်းမဲ့သော ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။
စိတ်ကင်းမဲ့သော ကျင့်စဉ်ပေါ်ရှိသူတစ်ဦးပီပီ သူသည် ဓားဖြင့် ခုတ်ဖြတ်ပြောဆို နေသကဲ့သို့ စကားပြောသည်...
“ငါက တွမ်ဖုန်း၊ ရက်စက်သော တောင်စွန်းရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်။”
တွမ်ဖုန်းက အမည်းရောင်၊ လေးလံသော ဓားအိမ်တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူ၏လေသံက အမြဲပင် တည်ငြိမ်နေ၏။
“ဓားကျောင်းတော်ကို ဝင်ရောက်ခြင်းက ဓားကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာခြင်းကို ဆိုလိုတာပဲ။ မင်းရဲ့ဓားက လက်နက်သက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါက မင်းရဲ့ လက်တွဲဖော်၊ မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးပဲ။ သစ်သားဓား ဖြစ်နေရင်တောင် အသုံးမဝင်တော့တဲ့အထိ သစ္စာရှိရမယ်။”
“ငါတို့ရဲ့ အရင်းအမြစ် အားလုံးနီးပါးက ငါတို့ရဲ့ဓားတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့နဲ့ သန့်စင်ဖို့အတွက်ပဲ သုံးတယ်။ ဒီဓားအိမ်က မင်းရဲ့ဓားကို သန့်စင်ပေးနိုင်ပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေနိုင်တယ်။ အချိန် ကြာလာတာနဲ့အမျှ ထက်မြက်မှုကို တိုးမြှင့်ပေးလိမ့်မယ်။ ဒါ မင်းအတွက်ပဲ။”
“ကျွန်မ... ကျွန်မ ဒါကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး... ဒါ အရမ်း အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းလို့ပါ...”
လီချင်းရန်က လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ အများအပြားကြောင့် လွှမ်းမိုးနေပြီဖြစ်သည်။ သူ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဟာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုပါပဲ။ ပြီတော့ ငါ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့တစ်ခု ရှိတယ်။”
တွမ်ဖုန်းက ဓားအိမ်ကို ပစ္စည်းပုံပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ပြီးပြည့်စုံစွာ ချိန်ခွင်လျှာ ညှိလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူ၏ ဓားကို ခါးတွင် ဆွဲထားသည်။ ၎င်း၏ အမည်းရောင်၊ အရောင်တင်ထားသော ဓားသွားက ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် အလင်းရောင်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထား၏။
သူက လေထဲတွင် မပျံဝဲနေသော တစ်ဦးတည်းသော တပည့်လည်း ဖြစ်သည်။
လက်ဆောင်အားလုံး ပေးပြီးသောအခါ လီချင်းရန်က ပစ္စည်းများဖြင့် လုံးဝ ဝိုင်းရံခံထားရ၏။
နတ်ကြိုးကြာငှက်ပင် သူ့အတွက် အချို့ကို သယ်ဆောင်ပေးရသည်။
ထိုရလဒ်သည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။
သူက သူ၏ အဖော်တပည့်များ တစ်ခုခု ပြန်တောင်းလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း လက်ဆောင်များ ပေးပြီးနောက် သူတို့သည် ရယ်မောပြောဆိုရင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
ယွယ်ချန်ချီက လီချင်းရန်ကို ပစ္စည်းအားလုံး အိမ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးက လျိုရှား တောင်ထွတ်၏ ချောက်ကမ်းပါးဘေးတွင် ထိုင်လျက် လရောင်အောက်တွင် ရှုအန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်စပျစ်ရည် အိုးတစ်လုံးစီ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။
“ဒါက ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ ရိုးရာပါ။ နင် အသားကျသွားလိမ့်မယ်။”
ယွယ်ချန်ချီက နူးညံ့စွာ ပြုံးပြပြီး လီချင်းရန်၏ ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့်... သူတို့ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ပေးတာလဲ...”
လီချင်းရန်သည် ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သည်။
ဓားကျောင်းတော်က ဆင်းရဲတယ် မဟုတ်ဘူးလား...
အစ်ကိုကြီး တစ်ဦးက သူကိုယ်တိုင်အတွက် တစ်လုံးတည်းသာ ထားရှိပြီး သူ၏ အသက်ကယ် ဆေးလုံးများ အားလုံးကိုပင် သူ့အား ပေးခဲ့သည်။
ယွယ်ချန်ချီက လကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နေသည်။ တိတ်ဆိတ် ပြီးနောက်တွင် သူ နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။
“ဂျူနီယာညီမလေး... ဓားကျောင်းတော်မှာ တပည့်အသစ်တွေ မရှိတာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။”
“ဓားကျင့်ကြံသူရဲ့ လမ်းခရီးက ခက်ခဲတယ်။ တခြားဂိုဏ်းတွေထက် အများကြီး ပိုခက်ခဲတယ်။ မယုံနိုင်လောက်တဲ့ ဇွဲလုံ့လနဲ့ ရေတွက်မရနိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ လိုအပ်တယ်။ ငါတို့က တခြား တပည့်တစ်ဦးကို အခက်အခဲကြောင့် ဆုံးရှုံးရတာမျိုး မလိုချင်တော့ဘူး။”
လီချင်းရန်သည် ဓားကျောင်းတော်၏ သမိုင်းကို မသိနိုင်သော်လည်း ယွယ်ချန်ချီ၏ မျက်လုံးများရှိ ဝမ်းနည်းမှုကို သူ မြင်နိုင်သည်။
သူသည် လက်လှမ်းကာ ယွယ်ချန်ချီ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မ။ ကျွန်မ မသေဘူး။ ကျွန်မ အသက်ရှင်ဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်သွားမှာပါ။ စီနီယာ အစ်မလည်း မသေရဘူး။ စီနီယာအစ်မက ကျွန်မတို့ ကျောင်းတော်ရဲ့ စီနီယာအစ်မလေ...”
ယွယ်ချန်ချီ အေးခဲသွား၏။ ထို့နောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“မှန်တယ်...”
သူက စပျစ်ရည်အိုးကို မြှောက်လိုက်ပြီး လရောင်ကို အိုးထဲသို့ စီးဝင်စေလိုက်သည်။
“ငါ ယွယ်ချန်ချီ ရှိနေသရွေ့ ငါ့ရဲ့ အဖော်တပည့်တွေကို ဘယ်သူမှ ဒုက္ခပေးလို့ မရစေရဘူး...”