အထိမ်းအမှတ်ကျောက်ပြားကို တွေ့ပြီ...

အန္တိမအကြီးအကဲဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ စုချီနျန်က လီချင်းရန်အား ပိုမိုကြိုးစားကျင့်ကြံစေရန် ပြောထားခဲ့သော အလိမ်အညာမျှသာ ဖြစ်သည်။

လက်တွေ့တွင် ဓားကျောင်းတော်၌ အန္တိမအကြီးအကဲဟူ၍ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

ချန်အမည်ဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မရှိပေ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

လီချင်းရန်ရဲ့ ဆရာက အဆိပ်မိပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်နေတယ်။

သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လျှင် စုချီနျန် စိတ်ထဲ မကောင်းပေ။

ဒါပေမဲ့ ဝင်ရောက်ကူညီဖို့လား။

သူ့တွင် ထိုအတွက် အရင်းအမြစ် မရှိပေ...

“ချင်းရန်။ ဒီကိစ္စကို ပြောပြတာက မင်းရဲ့ စိတ်ကူးလား။ မင်း ဆရာရဲ့ ဆန္ဒလား။”

စုချီနျန်က အချိန်ဆွဲပြီး အခြေအနေကို အရင်ဆန်းစစ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဒါက ကျွန်မ ဆရာရဲ့ ဆန္ဒပါ၊ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒလည်း ဟုတ်ပါတယ်။”

လီချင်းရန်က နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်။ ကျွန်မရဲ့ ဆရာကို ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းများ ရှိလား။ ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...”

စုချီနျန် ခေါင်းမူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ကောင်းပြီလေ။

သူက တပည့်တစ်ဦး လက်ခံခဲ့ရုံ အပြင်ကို အခု ဓားကျောင်းတော်မှာ မရှိတဲ့ အန္တိမအကြီးအကဲကိုပါ သွယ်ဝိုက်ပြီး အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီ။

ဒါက သင့်တော်ရဲ့လား။

ဒါက... မှန်ရဲ့လား။

အခြေအနေက လက်လွတ်စပယ် ဖြစ်လာနေသောကြောင့် စုချီနျန်က အနည်းငယ် အကွာအဝေးတစ်ခု ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အခြေအနေကို ထပ်မံစမ်းသပ်ရန်အတွက် သူက ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဂိုဏ်းဝင်တုန်းက အဲဒီ အန္တိမအကြီးအကဲက ခရီးထွက်သွားနှင့်ပြီ။ သူ့နာမည်က ချန်ဆိုတာပဲ ငါ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့နာမည် အပြည့်အစုံကိုတော့ ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး...”

“ကျွန်မ ဆရာရဲ့ နာမည်က ချန်ဟွိုက်အန်ပါ...”

လီချင်းရန်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“အင်း... ဟုတ်ပြီ။ ဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် ခန်းမဆောင်ကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့။ မှတ်တမ်းတွေကို စစ်ဆေးပြီး သူက ဘယ်အကြီးအကဲ ဖြစ်လဲဆိုတာ ကြည့်မယ်။ ပြီးရင် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ပေါ် မူတည်ပြီး ဖြေရှင်းနည်းကို ရှာကြံကြတာပေါ့။”

စုချီနျန်၏ အမှန်တကယ် စီမံကိန်းကား အဘယ်နည်း။

ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် ခန်းမဆောင်တွင် ကွယ်လွန်သွားသော အကြီးအကဲများ၏ အထိမ်းအမှတ် ကျောက်ပြားများသာမက ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ပျောက်ဆုံးနေသောသူများ၏ ကျောက်ပြားများသာ ပါရှိသည်။

အကယ်၍ ချန်ဟွိုက်အန်အတွက် ကျောက်ပြားတစ်ခုမျှ မတွေ့ပါက သူ မှားယွင်းခဲ့ကြောင်း ပြောကြားကာ ကိစ္စတစ်ခုလုံးကို ပယ်ချပြီးနောက် လီချင်းရန်အား စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန် အာရုံစိုက်နေစေရန် နောက်ထပ် အားပေးစကား လိမ်ညာ ပြောကြားပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဓားကျောင်းတော်သည် ယခုအချိန်တွင် အာရုံပြောင်းစရာများ မတတ်နိုင်ပေ။

အရင်းအမြစ်များ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာနေပြီး သူတို့၏ လူများအတွက်ပင် မလုံလောက်နီးပါး ဖြစ်နေသည်။

လီချင်းရန်က ဆရာဖြစ်သူ၏ သရုပ်ကို အဘယ်ကြောင့် အတည်ပြုရန် လိုအပ်ကြောင်း မသေချာသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း စုချီနျန်နောက်သို့ ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် ခန်းမဆောင်သို့ နာခံစွာ လိုက်သွားခဲ့၏။

ခန်းမဆောင်က ဟောင်းနွမ်းနေသည်။

သို့သော် ၎င်းကို သပ်ရပ်သန့်ရှင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထား၏။

လီချင်းရန်သည် ခြံဝင်းထဲတွင် အရွက်ကြွေများကို လှဲနေသော အမျိုးသမီး ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှည်လျားသော ဆံပင်ဖြူများက ကျောပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။

အရပ်မြင့်မားပြီး ပိန်သွယ်သော သူက မနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် ရပ်နေကာ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာမှာ နတ်ဘုရားဆန်သော တောက်ပမှုဖြင့် ဝင်းပနေသည်။

အချိန်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမှတ်အသားမျှ မချန်ခဲ့ပေ။

ခဏတာမျှ လီချင်းရန်သည် အချိန်ကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ပေါင်းစပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“စီနီယာအစ်မ လင်း...”

စုချီနျန်က ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လီချင်းရန်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် လေးစားမှုမရှိသော ဓားကျောင်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ထိုမျှ ယဉ်ကျေးစွာ ပြုမူသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။

ထိုအမျိုးသမီးက သူတို့ ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိသကဲ့သို့ ခေါင်းကို အနည်းငယ်သာ ညိတ်လိုက်သည်။

စုချီနျန်က သူ၏ အထောက်အထားအကြောင်း မည်သည့် ရှင်းပြချက်မျှ မပေးဘဲ လီချင်းရန်ကို အတွင်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ခန်းမဆောင်က စနစ်တကျ စီစဉ်ထားသော အထိမ်းအမှတ်ကျောက်ပြားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ခန်းမဆောင်၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်ပြားများကမူ နေရာအသစ် ချထားသကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

လီချင်းရန်သည် အပြင်ဘက်ရှိ နတ်ဘုရားဆန်သော အမျိုးသမီးကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ထိုပြားများက သူ၏ လက်ရာ ဖြစ်ရမည်။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားခြင်း.... ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသူများ၏ အမှတ်ရမှုများကို ထိန်းသိမ်း ထားခြင်းပင်။

စုချီနျန်က အမွှေးတိုင် သုံးချောင်းကို မီးညှိပြီး အမွှေးတိုင်ထည့်ရာတွင် ထည့်ကာ သုံးကြိမ် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် လီချင်းရန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့ ခွဲပြီး ရှာမယ်။ မမေ့နဲ့။ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်ပြားတွေကို မရွှေ့နဲ့။ ကြည့်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မထိနဲ့...”

လီချင်းရန်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “နားလည်ပါတယ်၊ ဘာကိုမှ မထိပါဘူး...”

“ကောင်းတယ်။ မင်းက စည်းကမ်းရှိတဲ့သူဆိုတော့ ငါ မင်းကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုချီနျန်က အချိန်ဆွဲရန် ရည်ရွယ်ကာ ဒုတိယထပ်သို့ လှည့်လည် တက်သွားသည်။

သူ သေချာသည်။

ဓားကျောင်းတော်၏ ဘိုးဘေး သို့မဟုတ် စီနီယာ မည်သူမျှ ချန်ဟွိုက်အန်ဟု အမည်ရှိသူ မှတ်တမ်းမရှိပေ။

လီချင်းရန်သည် သေသေချာချာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ ပို၍ စိုးရိမ်လာသည်။

အထူးသဖြင့် ချန်အမည်ဖြင့် အပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ဆရာဖြစ်သူ၏ နာမည်ကို မတွေ့ရသေးပေ။

မိနစ်များ ကုန်လွန်သွား၏။

စုချီနျန် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ဆင်းလာပြီး လီချင်းရန်ကို အထိမ်းအမှတ်ကျောက်ပြားများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားရသော်လည်း သူ စိတ်ကို တင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ။ မင်း ဆရာရဲ့ ကျောက်ပြားကို တွေ့ပြီလား။ မတွေ့ဘူးဆိုရင် ငါ မှားမှတ်မိတာ ဖြစ်ရမယ်။ အာ.... အသက်ကြီးလာတော့ ဒီလိုပါပဲ။ ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က တချို့အချိန်တွေမှာ လျော့နည်းလာတတ်တယ်...”

လီချင်းရန်က မတုံ့ပြန်ပေ။

သူ ဆက်လက် ရှာဖွေနေပြီး စုချီနျန်က “စစ်ဆေးပြီးပြီ”ဟူ၍ ပြောထားသော ကျောက်ပြားများကိုပင် ပြန်လည် ကြည့်ရှုနေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေပြီး နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားကာ ကျောက်ပြားတိုင်းကို စစ်ဆေးရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရသည်။

စုချီနျန်က သူကို မတားဘဲ စိတ်ရှည်စွာ ဆက်ပြောနေသည်။

“ချင်းရန်။ မင်းရဲ့ ဆရာက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အန္တိမအကြီးအကဲ မဟုတ်ရင်တောင် ငါ သူ့ကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားပေးမှာပါ။ မင်း ဒီလို လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး...”

“တွေ့ပြီ...”

သူ၏ အသံထဲမှ အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်မှုက စုချီနျန်၏ စကားကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

“ဘာပြောတယ်... “

စုချီနျန် တုန်လှုပ်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လီချင်းရန်က ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး အထိမ်းအမှတ်ကျောက်ပြားတစ်ခုကို ရင်ခွင်ထဲ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး မျက်ရည်များက မျက်ဝန်းထောင့်တွင် လဲ့နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာက နက်ရှိုင်းသော စိတ်သက်သာရာရမှုပုံစံကို ဆောင်ထားလေသည်။

“ဆရာ... ကျွန်မဆရာရဲ့ ကျောက်ပြားကို တွေ့ပြီ။”