တပည့် ဆရာ့ကို မသေစေရဘူး
Vol. 9 Ch. 89
ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်ဟွိုက်အန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူ၏ အခန်းထဲရှိ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထိတွေ့ထားခြင်း မရှိပေ။
ကောင်းတယ်။
သူ့ရဲ့ပစ္စည်းတွေ အခြားသူတွေ နှောင့်ယှက်တာ မကြိုက်ဘူး။
ရဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားသူတွေ ဖြစ်ဖြစ်။
တံခါးဖွင့်သံကြောင့် ပါ့ကျီက ထောင့်မှ ခေါင်းပြူထွက်လာသည်။
ချန်ဟွိုက်အန် ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကြောင်နက်က ချက်ချင်းပင် ညှောင်ဟု အော်ပြီး ခြေသည်းလျက်ခြင်း အမူအရာကို စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ဆေးကန်ထဲရှိ ငါးစိမ်းကြီးက အခန်းအတွင်း စကားပြောဆိုမှုများကို လျှို့ဝှက်စွာ နားထောင်နေသကဲ့သို့ပင် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ပြူထွက်နေသည်။
ချန်ဟွိုက်အန်က ဖုန်းကို အားသွင်းရန် ပလပ်ထိုးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ခေါင်းထဲရှိ ရှုပ်ထွေးမှုများကို စတင် ရှင်းလင်းတော့သည်။
“ကမ္ဘာကြီးနဲ့ တစ်ခုခု လွဲနေပြီ။”
သူ၏ ရေရွတ်သံကို ကြားသောအခါ ပါ့ကျီ၏ ခြေသည်း လျက်နေရင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း... သူ၏ အကြည့်သည် ထိတ်လန့်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
သူ... နောက်ဆုံးတော့ သဘောပေါက်သွားပြီလား။
“ငါ ထျန်းမင်တောင်က ပြန်လာကတည်းက ကိစ္စတွေ ထူးဆန်းနေတယ်။ အဲဒီ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲနေတဲ့ ဝံပုလွေက အရမ်းကို ထူးထူးဆန်းဆန်း သေသွားတယ်။ သုညသုံးလုံးက ငါ့ကို ထူးဆန်းတဲ့ မေးခွန်းတွေ ဆက်မေးနေတယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ သူက ငါ့ရှေ့မှာ သေလုနီးနီး ဖြစ်သွားတယ်။”
“ရဲတွေက ငါ့ကို စစ်မေးဖို့ ခေါ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ အဲဒီ မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့လူနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ အာဏာ အများကြီး ရှိတဲ့သူဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက အင်တာနက်ကဖေးပိုင်ရှင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အပြုအမူက လုံးဝ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေတယ်...”
ချန်ဟွိုက်အန်၏ အတွေးများက အချက်အလက်များကို ဆက်စပ်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ပို၍ တောက်ပလာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပါ့ကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။
ဆရာကြီးက... မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်နိုးထတော့မှာလား။
အခန်းထဲရှိ လေထုသည် မှောင်မိုက်သွားပြီး ကောင်းကင်ကို တစ်စုံတစ်ရာက ဖုံးအုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ဒီ...ဒီ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှု... ဒါက ကောင်းကင်ကိုတောင် ဖြိုလှဲနိုင်တယ်...
“ဟိုက်ဒြာ...ရှီးလ်ဒ်...အဗန်ဂျာစ်..အိတ်စ်မန်း... ဟားဟားဟား”
ပါ့ကျီ - “....”
ဆရာကြီးက ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။
ပါ့ကျီက ချန်ဟွိုက်အန် သူ့မျက်နှာပေါ် ပစ်ပေါက်လိုက်သော ခြေအိတ်ကို ပုတ်ချလိုက်ပြီး ဘာမှ တကယ်တမ်း မဖြစ်ပျက်ကြောင်း သိလိုက်သောအခါ ခြေသည်းများကို ဆက်လက်လျက်နေ၏။
“အဲဒီမိန်းကလေး လင်းလင်လင်က ကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားတယ်။ သေနတ်ရှည်ကြီး သယ်ထားတယ်။ ပြီးတော့ တောနက်တောင်နက်ထဲမှာ လျှောက်သွားနေတယ်။ ဒါက ထူးဆန်းနေပြီ...”
“ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီမျိုးဗီဇပြောင်းလဲနေတဲ့ ဝံပုလွေကို သတ်ခဲ့တဲ့သူပဲ...”
“ပြီးတော့ အဲဒီ မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့လူက... ပိုပြီးတောင် ထူးဆန်းနေတယ်။ သူက ရဲတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အခွင့်အာဏာ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဥပဒေစိုးမိုးရေး အဖွဲ့အစည်းက မဟုတ်ဘူး။”
“သူ ငါ့ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လိပ်စာတောင် ပေးခဲ့တယ်။ ဒါက လျှို့ဝှက် အဖွဲ့အစည်းလို့ အော်ဟစ်နေတာပဲ။”
ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်လာပြီး လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သည်။
“ငါ သိသွားပြီ...”
“သုညသုံးလုံးနဲ့ မုတ်ဆိတ်မွေးက လျှို့ဝှက်အဖွဲ့အစည်းက အေးဂျင့်တွေ ဖြစ်မယ်။ သူတို့က ငါ့ရဲ့ ကင်ဆာဆဲလ်တွေက ငါ့ကို အထူးလူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုတာကို တွေ့သွားတာ သေချာတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူတို့က တမင်တကာ ဆက်သွယ်လာတာပဲ..”
ချန်ဟွိုက်အန်၏ အတွေးများ ဆက်စပ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ မျက်လုံးများ ပို၍ တောက်ပလာသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပါ့ကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။
“ပြီးတော့ မုတ်ဆိတ်မွေးက ငါ့ရဲ့ အဆောင်တွေအတွက် ယွမ်တစ်သိန်း ကမ်းလှမ်းတာလား။ အဲဒါက ငါ့အပေါ် ရေရှည် စွဲမှတ်မှု ထားခဲ့ဖို့ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းပဲ...”
“သုညသုံးလုံးအတွက်ကတော့... အင်း...”
သူ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားလိုက်၏။
သူ ဘာလို့ တံခါးဝမှာ သွေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့တာလဲ။
ဒီအပိုင်းက အခုထိ သဘောမပေါက်သေးဘူး။
“အင်း... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ။ သူတို့က အကျိတ်စူပါမန်းအကြောင်း သိသွားပြီ။ သေချာပေါက် ငါ့ကို ထပ်ပြီးတော့ ရှာဦးမှာပဲ။”
“အရမ်း စဉ်းစားမနေနဲ့... လွှတ်ချလိုက်”ဟူသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ချန်ဟွိုက်အန် ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်ယောင် ကောင်မလေး ဂိမ်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။
“ဆရာ။ နောက်ဆုံးတော့ ဆရာ ရောက်လာပြီပဲ...”
သူက အွန်လိုင်း ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဆုတောင်းဖျာပေါ်တွင် တရားထိုင်နေသော လီချင်းရန်က ချက်ချင်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူက မျက်နှာကို မျက်နှာကြက်ဘက်သို့ စောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အပြုံးက တောက်ပ နူးညံ့နေ၏။
ဆရာ၏ နွေးထွေးသော အကြည့်ကို ခံစားမိနိုင်သည်။
“အား...ငါ့ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ကောင်မလေးကပဲ ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကုစားနိုင်တယ်..”
ချန်ဟွိုက်အန်က ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ရှက်သွေးဖြာကာ မျက်လုံးများ တောက်ပနေသော လီချင်းရန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှလုံးသား နွေးထွေးသွဦးကာ နူးညံ့သော အမွေးအမှင်များအဖြစ် အရည်ပျော်ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဆရာ၊ ဆရာ မရှိတုန်းမှာ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်...”
လီချင်းရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ကာ စတင်လိုက်သည်။ သူက ဓားကျောင်းတော်ရှိ မနက်ခင်း သင်ခန်းစာများအကြောင်း ပြောပြသည်။
သွန်သင်ချက်များက ရှင်းလင်းပြီး နားလည်ရလွယ်ကူပုံ၊ အကြီးအကဲများနှင့် တိုက်ရိုက်တပည့်များ မာနမကြီးပုံ၊ ထို့နောက် ထိုင်ခုံအတွက် ရံဖန်ရံခါ ကြမ်းတမ်းစွာ ခိုက်ရန် ဖြစ်ပွားခြင်းမှလွဲ၍ လူတိုင်း အချင်းချင်း သဟဇာတ ရှိပုံတို့ကို ပြောပြသည်။
ထို့နောက် သူက လိမ္မာပါးနပ်သော ဂိုဏ်းချုပ်အကြောင်း၊ စီနီယာအစ်မ ယွဲ့ချန်ချီက သူ့ကို နိုးလာအောင် မည်သို့ လှည့်စားခဲ့ပုံအကြောင်း ပြောပြသည်။ ရယ်စရာကောင်းသည့်အရာကို ရောက်တိုင်း သူ ရယ်မောနေတတ်သည်။
“အိုး... ပြီးတော့ ဆရာ။ ဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ စီနီယာမောင်နှမတွေ ပေးခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်တွေပဲ...”
လီချင်းရန်သည် သူ၏ ခုတင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းပုံများကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြသသည်။ တစ်ခုချင်းစီ၏ လုပ်ဆောင်ချက်၊ မည်သူက ပေးခဲ့ကြောင်း၊ မည်သည်ကြောင့်ပေးခဲ့ကြောင်းကို ဂရုတစိုက် ရှင်းပြသည်။
[ မင်း ဓားကျောင်းတော်ကို တကယ် သဘောကျတဲ့ပုံပဲ ]
ချန်ဟွိုက်အန် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။
ချင်းယွန်ဂိုဏ်းတွင် သူ ခံခဲ့ရသော အနိုင်ကျင့်မှုများ အားလုံးပြီးနောက် ယခုနေရာမှာ ပိုပျော်နေသည်မှာ ရှင်းနေသည်။
“ဟုတ်တယ်။ ဒါက အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ နေရာပဲ။ လူတိုင်း ကျွန်မကို အရမ်း ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံတယ်။”
လီချင်းရန်က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာရဲ့ အရင်ဂိုဏ်း ဆိုတဲ့ အတိုင်းပဲ။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ အိမ်လိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။”
ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏ နှာခေါင်းကို မသက်မသာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ဓားကျောင်းတော်က သူ၏ အရင်ဂိုဏ်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
၎င်းက ဓားကျောင်းတော်ဂိုဏ်းချုပ် သူ့ကို ကျွေးခဲ့တဲ့ လိမ်ညာမှုကြီးမျှသာ ဖြစ်သည်။
“သြော်။ ဟုတ်သားပဲ ဆရာ၊ ကျွန်မ ဒီနေ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဆရာ အဆိပ်မိနေတဲ့အကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ်...”
လီချင်းရန် ဖြောင့်ဖြောင့် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် တည်သွားသည်။
[ အင်း။ သူ ဘာပြောလဲ... ]
ချန်ဟွိုက်အန် စပ်စုနေသည်။
ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီကိစ္စကနေ ဘယ်လို ရုန်းထွက်မလဲ။
“သူ ကျွန်မကို ဆရာရဲ့ အထောက်အထားကို အတည်ပြုဖို့ ဘိုးဘေးစဉ်ဆက် ခန်းမဆောင်ကို ခေါ်သွားတယ်။ ပြီးတော့ ဆရာရဲ့ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်ပြားကို တွေ့ခဲ့ရတယ်...”
ချန်ဟွိုက်အန် - “...”
“ကျွန်မ ဓားတစ်သောင်းတောင်ထွတ်ကိုလည်း ဝင်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်မှာ ဆရာ ရေးခဲ့တဲ့ “တာအိုပြိုလဲရင်ဓားကျန်ရစ်မယ်”ကို တွေ့ခဲ့တယ်...”
“ဟီးဟီးဟီး။ ဆရာက မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာနေပေမယ့် ဆရာရဲ့တောင်ကို ကျွန်မရဲ့ ဂိုဏ်းအဖြစ် ရွေးနိုင်ခဲ့သေးတယ်....”
တည်ကြည်သော မျက်နှာကို မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ လီချင်းရန် ချစ်စရာကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
သူ အမှန်တကယ် ယုံကြည်နေသည်။
ထိုအရာက ကံကြမ္မာပင်။
သူက ဆရာ၏ တပည့် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူက ဆရာဖြစ်သူ၏ တောင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
ထိုအရာက ကံကြမ္မာပင်။
ချန်ဟွိုက်အန် - “....”
နေပါဦး။
မဟုတ်သေးဘူး။
ဒီ...ဒီဟာက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး။
သူတို့ တကယ်ပဲ သူ့ရဲ့ အထိမ်းအမှတ်ကျောက်ပြားကို တွေ့ခဲ့ရတာလား။
ပြီးတော့ အခု သူ ဓားတစ်သောင်းတောင်ထွတ်ရဲ့ တည်ထောင်သူ ဖြစ်သွားပြီလား။
ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ဂိမ်းက သူ ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာက ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အန္တိမအကြီးအကဲ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာကို နောက်ဆုံးမှာ ဖော်ထုတ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒီဂိမ်းကို ၂၀၃၄ မှာထုတ်ဝေခဲ့ရင်တောင် ဒါက ဖန်တရာအတေဆုံး၊ ဒရာမာအဆန်ဆုံး၊ ဆော့ပ်အော်ပရာ အဆင့် ဇာတ်လမ်း ဖြစ်နေဦးမှာပဲ...
“ဆရာ။ ဂိုဏ်းချုပ်က ဆရာ ဘယ်ပြည်နယ်မှာ ရှိလဲ၊ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ဘယ်လောက်လဲလို့ မေးခဲ့တယ်၊ ဒါမှ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးတွေကို ပို့ပေးနိုင်မှာမို့လို့ပါ။”
ချန်ဟွိုက်အန် ကြက်သေသေသွား၏။
...ပြည်နယ် ဟုတ်လား။
သူငယ်ချင်းလေး။ ငါက အာရှမှာ ရှိနေတာလေ။
သူ အခု ဘာပြောရမလဲ။
ကံကောင်းစွာပင် ဂိမ်းက စကားပြော ရွေးချယ်စရာများ ပေးထားသည်။
• ငါ ချင်းယွန်ဘုံမှာ မရှိဘူး။ အိတ်ဆောင်စကြဝဠာလေးထဲ ပိတ်မိနေတာ။
• တကယ်တော့ ငါက ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ အန္တိမအကြီးအကဲ မဟုတ်ဘူး။
• ဟဲဟဲဟဲ... ဒါ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ငါ သေဆုံးပြီးသားပဲ။ မိစ္ဆာကြီးက ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာကို နေရာယူထားတယ်... ဟီးဟီးဟီး...
• လွတ်လပ်စွာ တုံ့ပြန်ရန် အသံလွှင့်အဆောင်ကို အသုံးပြုပါ။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ချန်ဟွိုက်အန်က ဂိမ်း၏ လေသံကို အတုယူကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ချင်းယွန်ဘုံမှာ မရှိဘူး။ ငါ အခြားနေရာလွတ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတာ။ အဆုံးမဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဝန်းရံနေတယ်။ မင်း ငါ့ဆီကို ရောက်ဖို့က အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးတွေကို ပြင်ဆင်ထားရင် ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို သုံးပြီး မင်းရှိတဲ့ နေရာကနေ ပြန်ယူနိုင်တယ်။”
“ပိတ်မိနေတဲ့ အာကာသ... မိစ္ဆာသားရဲတွေ ပြည့်နေတာ...”
လီချင်းရန်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး အသက်ရှူနှုန်း မြန်လာခဲ့သည်။
ဒါဆို ဆရာက အဲလိုနေရာမျိုးမှာ တစ်ယောက်တည်း ဒုက္ခခံစားနေခဲ့ရတာပေါ့။
သူ၏ မျက်လုံးများ ပူလောင်လာပြီး စိုစွတ်မှုများ စုဝေးလာ၏။
သို့သော် သူ လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်သည်။
သူ၏ အသံမှာ ပြတ်သားနေ၏။
“ဆရာ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ သိုင်းကျမ်းကျောင်းဆောင်မှာ အဆိပ်အားလုံးကို ဖြေနိုင်တဲ့ ဆေးကို တွေ့ခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်မ ဆရာအတွက် အကောင်းဆုံး အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးကို သန့်စင်ပေးမှာပါ...”
သူ၏ ဇွဲလုံ့လ ပြင်းပြနေပြီး...
ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။
သူ ကျိန်ဆိုလိုက်စဉ် သူ၏ လက်သီးများက တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။
“ကျွန်မ ဆရာ့ကို မသေစေရဘူး...”