အသက် ၈ နှစ်နဲ့ မြူဖြူ နယ်ပယ်တဲ့လား (အပိုင်း ၂)

~စစ်မှန်သူ သုံးဦးသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး၊ မကြာမီ ကျင်းပတော့မည့် ကောင်းကင်ဘုံလူသား ဂုဏ်ပြုပွဲကြီးအတွက် အစွမ်းကုန် ပြင်ဆင်ကြလေတော့၏။

'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်'၏ စကားအရ ဆိုလျှင်... ယခုတစ်ကြိမ် ပွဲကြီးကို မည်မျှပင် ခမ်းနားထည်ဝါအောင် ကျင်းပလိုက်စေကာမူ၊ ကိစ္စ မရှိဟူသည့် သဘောပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ဖြစ်ရာ သူတို့သုံးဦး အနေဖြင့်လည်း လက်တွန့်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အစစ်အမှန် နက်ရှိုင်းဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ရပေမည်။

လွန်ခဲ့သော ဘဝများတွင် အစစ်အမှန် နက်ရှိုင်း စစ်မှန်သူ ဧကရာဇ် ဝင်စားသည့် အခါတိုင်း အလွန် နှိမ့်ချစွာ နေထိုင်လေ့ရှိခဲ့၏။ ယခုအကြိမ်သည် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည် ဆိုမှတော့ နှိမ့်ချနေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ။

'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်'သည် ထွက်ခွာသွားသော သုံးဦးကို ကြည့်ရင်း အကြည့်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

သူသည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိလေ၏။

"လမ်းစက ဘယ်မှာလဲ..."

...

စစ်မှန်သူ ပိုင်ရှန် သည် ကောင်းကင်ဘုံလူသား ဂုဏ်ပြုပွဲကြီး ကျင်းပတော့မည် ဆိုသော သတင်းသည် လျင်မြန်စွာပင် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။ အထူးသဖြင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားသော အင်အားစုများဆီသို့ လပေါင်းများစွာ ကြိုတင် ဖိတ်စာ ပို့ထားခဲ့သောကြောင့်၊ ပုံမှန်အားဖြင့် အနေအေးသော အစစ်အမှန် နက်ရှိုင်းဂိုဏ်း၏ ထူးထူးခြားခြား လှုပ်ရှားမှုသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိစေခဲ့၏။

တာအိုပြည်နယ် တစ်ခုလုံးလည်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး အင်အားစု အသီးသီးမှ ပညာရှင်များ တက်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြလေသည်။

အစစ်အမှန် သိုင်းတောင်...။

လော့ဝမ်ထျန်းထံသို့လည်း ဖိတ်စာ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

"ဆရာ... ကိုးလေး... ဒီ စစ်မှန်သူ ပိုင်ရှန်းက ဆရာနဲ့ ကိုးလေးကို ပွဲတက်ရောက်ပေးဖို့ သီးသန့် နာမည်တပ်ပြီး ဖိတ်ထားပါတယ်..."

လော့ဝမ်ထျန်း အနည်းငယ် အံ့သြနေမိလေ၏။ ဒါဟာ စစ်မှန်သူ ပိုင်ရှန်း အနေနှင့် နင်ချီအပေါ် ထူးထူးခြားခြား သဘောကျကြောင်း ပြသတာ ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

ဆရာလို ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်ကို သီးသန့် ဖိတ်ကြားတာကတော့ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည့် ကိစ္စပါ။

ဂုဏ်ပြုပွဲကြီး စည်ကားဖို့ဆိုလျှင် တခြား နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ ပံ့ပိုးမှု လိုအပ်သည်ကိုး။

သို့သော်၊ နင်ချီလို အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် တာအိုဆရာ လုံရှန်း၏ သာမန် တပည့်လေး တစ်ယောက်ကိုမှ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖိတ်ကြားနေတာကတော့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေ၏။

"ဆရာ... သူများ..ကိုးလေးရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားတွေကို ရိပ်မိသွားလို့များလား..."

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ရင်း...

"မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူးကွာ... စစ်မှန်သူ ပိုင်ရှန်း တောင်ပေါ် ရောက်လာတုန်းက မူလအမြုတေ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလေ... သူ့အစွမ်းနဲ့ ကိုးလေးရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို မြင်နိုင်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ပြီးတော့ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကိုးလေးနဲ့ သူနဲ့လည်း ထိတွေ့ဆက်ဆံတာမျိုး မရှိတော့ဘူး... ဖြစ်နိုင်တာက သူ ကိုးလေးကို သဘောကျလို့ နေမှာပါ..."

ပြောရင်းနှင့်၊ တာအိုဆရာ လုံရှန်း ပြုံးလိုက်မိလေ၏။

လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က စစ်မှန်သူ ပိုင်ရှန်က နင်ချီကို အစစ်အမှန် နက်ရှိုင်းဂိုဏ်းဆီ ပါသွားအောင် ဘယ်လို လှည့်စားခဲ့တယ် ဆိုသည့် ရယ်စရာ အဖြစ်အပျက်လေးကို သူ သိထားသည်ကိုး။ သို့သော်၊ သူက သဘောထားကြီးသူ ပီပီ အပြစ်မယူခဲ့ပါ။

"ပွဲစဖို့ တစ်လလောက် လိုသေးတယ်... သွားတက်မယ် ဆိုရင်လည်း အချိန်မီပါတယ်... ကိုးလေး... မင်း ဘယ်လို သဘောရလဲ..."

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက မေးလိုက်၏။

နင်ချီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သွားကြတာပေါ့ ဆရာ..."

လက်ရှိအချိန်တွင် သူ့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်သည် ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ရပ်တန့်နေ၏။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ယွီဘုရင် ပုလဲထဲရှိ သိုင်းသူတော်စင် စွမ်းအားကို လေ့လာပြီး အဖြေရှာဖို့ ကြိုးစားရုံသာ ရှိသည်။ မူလကတော့ အစ်ကိုရှစ် နိုးလာမှ ခရီးထွက်ဖို့ စိတ်ကူးထားသော်လည်း၊ ယခုထိ မနိုးသေးသည့်တိုင်အောင် ဒီပွဲကြီးကို သွားရောက်သည်က ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါ။

ထိုမျှမက၊ 'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်'၏ ပေးစာထဲမှာ ရေးထားသော အကြောင်းအရာတွေကလည်း သူ့အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေ၏။

'တာအိုဂိုဏ်း အသီးသီးက သိုင်းကျမ်းတိုက်တွေကို ဖောက်ထွင်းမယ် ဆိုပြီး စနောက်ထားတာကတော့ ဟာသပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒါက တွေးစရာ တစ်ခုပဲ... တကယ်လို့သာ တာအိုဂိုဏ်း အသီးသီးရဲ့ လျှို့ဝှက် ကျမ်းစာတွေကို လေ့လာခွင့် ရမယ်ဆိုရင်... ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအား ပြောင်းလဲမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက် တချို့ ရလာနိုင်သလို၊ ဖြေရှင်းနည်းအတွက် ဉာဏ်အလင်း တစ်ခုခု ရလာနိုင်တယ်လေ…’

‘ ‘တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်’ လမ်းပြပေးမယ် ဆိုရင်တော့... ကိုယ့်ဘာသာ လျှောက်သွားနေတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့…’

သူက တာအိုပြည်နယ်၏ အခြေအနေကို သိပ်မရင်းနှီးပါလေ။

ယခုချိန်က ဗဟုသုတ ရှာမှီးဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်၏။

နင်ချီ ပြတ်ပြတ်သားသား သဘောတူလိုက်တာကို မြင်တော့ ဆရာလုံရှန်းရော၊ လော့ဝမ်ထျန်းပါ အံ့သြသွားကြ၏။ ပုံမှန်ဆိုရင် နင်ချီက တောင်ပေါ်က ဆင်းဖို့ ဝန်လေးတတ်သူ မဟုတ်ပါလား။ အရင် နှစ်ခေါက် ဆင်းတာကလည်း ရန်သူတွေကို ရှင်းဖို့ မဖြစ်မနေ သွားခဲ့ရခြင်းသာ။ သည်တစ်ခါတော့ သူကိုယ်တိုင် လိုလိုလားလားနှင့် စွန့်စားခရီး ထွက်ချင်နေပုံရသည်။

နင်ချီက ရယ်မောလိုက်ရင်း...

"ထွက်ခွာမယ့်အချိန်ကျရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောကြပါ..."

သူသည် ချင်ယွင် ရှိရာဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိလေ၏။

အစ်ကိုလချင်ယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအား လှိုင်းခတ်မှုများက ပိုမို တည်ငြိမ်လာနေပြီ ဖြစ်ပါသည်။ နိုးထလာမည့် နေ့ရက်က နီးကပ်လာတော့၏။ ၎င်းက ညီအစ်ကို အားလုံး မျှော်လင့်နေကြသည့် အရာတည်း။

‘မျှော်လင့်တာကတော့... ငါ တာအိုပြည်နယ်ကနေ ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်ကျရင် အစ်ကိုရှစ် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ နိုးနေလောက်ပါပြီ…’

နင်ချီ စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်မိလေ၏။

...

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြန်၏။

လဝက်ခန့် ကြာသောအခါ...၊

အစစ်အမှန် သိုင်းဂိုဏ်း ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် ဂုဏ်ပြုပွဲ တက်ရောက်ရန် ခရီးစတင် ထွက်ခွာကြလေသည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းနှင့် နင်ချီ အပြင် ဗဟုသုတ ရစေရန် ရည်ရွယ်ပြီး ကျွမ်းချန်နှင့် လီလင် တို့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ ထို့အပြင် ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်မည့် အတွင်းစည်း၊ အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသားများလည်း လိုက်ပါလာကြ၏။

သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ဆိုလျှင် ခရီးက လျင်မြန်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ လူအများအပြား ပါလာသဖြင့် ခရီးနှောင့်နှေးမှု ရှိလေသည်။

သို့သော် နင်ချီကတော့ ကိစ္စမရှိပါချေ။

ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက သူ့အတွက် ရှားပါးသည် မဟုတ်ပါလား။ လမ်းဘေး ဝဲယာမှ ရှုခင်းများကို ခံစားကြည့်ရှုဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပင်။

သို့သော် ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း လှည်းပေါ်တွင် မှီထိုင်ရင်း သိာင်းကျမ်းစာအုပ်ကို စိတ်ပါလက်ပါ ဖတ်ရှုနေသော တာအိုဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေး၏ ပုံရိပ်သည် ထူးခြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

နင်ချီသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအား ပြောင်းလဲမှု အကြောင်းကို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

‘စာ’အခုထိ ရထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ အရ ဆိုရင်... ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအားထဲမှာ အညစ်အကြေး တစ်စုံတစ်ရာ ရောနှောနေလို့များ ဧရာမ မျောက်ဝံကြီး အဲဒီလို အဖြစ်ဆိုးနဲ့ ကြုံရတာများလား... တကယ်လို့များ အဲဒီ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပြီး သန့်စင်ပေးလိုက်မယ် ဆိုရင်ကော... ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ စုပ်ယူနိုင်ပြီး သိုင်းသူတော်စင် နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းလို့ ရနိုင်မလား…’

'ပန်းပွင့်သုံးပွင့် ထိပ်မှာ စုဝေးခြင်း နည်းစနစ်က စုပ်ယူတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ 'စစ်ထုတ်မှု' တစ်ခုခု လုပ်ပေးနိုင်ပေမယ့် လုံလောက်မှု မရှိသေးဘူး... ဒါကို ပိုပြီး အားကောင်းအောင် လုပ်လို့ ရနိုင်မလား…’

ဒါဟာ နင်ချီ မကြာခဏ စဉ်းစားနေမိသည့် လမ်းကြောင်း တစ်ခုပါပင်။

သည်အတွက် ဉာဏ်အလင်းကို ယွီဘုရင် ပုလဲဆီကနေ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အစပိုင်းတုန်းက မိစ္ဆာဂိုဏ်း မဟာအကြီးအကဲဟာ မဟာယွီ၏ မျိုးဆက် သွေးမျိုးဆက်ကို ကြားခံနယ် အဖြစ် သုံးပြီး သိုင်းသူတော်စင် စွမ်းအားကို စုစည်းခဲ့၏။ နောက်ပိုင်း နင်ချီက ယွီဘုရင် ပုလဲကနေတဆင့် 'ပန်းပွင့်သုံးပွင့် ထိပ်မှာ စုဝေးခြင်း' နည်းလမ်းကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုပြီး လုံးဝ သစ်လွင်တဲ့ သိုင်းသူတော်စင် စွမ်းအားကို စုစည်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဒီ သိုင်းသူတော်စင် စွမ်းအား နှစ်မျိုးကြားမှာ သိသာထင်ရှားတဲ့ ကွာခြားချက်တွေ ရှိနေလေ၏။

ဒါက နင်ချီကို ချက်ချင်း သတိပြုမိစေခဲ့သည်က... ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအား နှင့် သိုင်းသူတော်စင် စွမ်းအား ဆိုတာ တခြား ဒြပ်ဝတ္ထုတွေနှင့် ရောနှော ပေါင်းစပ်၍ ရနိုင်သည် ဟူသည့် အချက်ပါပင်။

ထို့နောက်၊ မျောက်ဖြူ သွေးမျိုးဆက်ထဲက ပုံရိပ်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်၏။

မူလက ငွေရောင် ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးဟာ ထူးကဲသော စွမ်းအားတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပေမယ့် ရုတ်တရက် ဆိုးရွားစွာ ယိုယွင်းပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်းဟာ... ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအားထဲက အညစ်အကြေးတွေကြောင့် ဖြစ်ဖို့ များနေလေ၏။

စဉ်းစားလေလေ... ဖြစ်နိုင်ချေ များလေလေပါပင်။

သို့ရာတွင်၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒါဟာ ထင်ကြေး သက်သက်ပါပဲ။ သက်သေပြ၍ မရသေးပါ။

‘အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ လက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်တာပါပဲ... ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်ပစ္စည်း အဖြစ် အသုံးပြုလိုက်ရင် အဖြေအမြန်ဆုံး ထွက်လာနိုင်တာပေါ့... ကံကောင်းရင် ဖြေရှင်းနည်းတောင် ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်…’

‘ကံဆိုးတာက... ငါ မလုပ်ရဲဘူး…’

နင်ချီက သူ့အသက်ကို တန်ဖိုးထားလွန်းသူပင်။

ယခုချိန်မှာ သူက အားကိုးရာမဲ့နေသော အခြေအနေ မဟုတ်တော့၊ ယခုလို အန္တရာယ်များသည့် လမ်းကို ရွေးစရာ အကြောင်းမရှိ‌ပါ။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအားကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုပ်ယူလိုက်ရင် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမည်လဲ ဆိုတာ ကြိုမခန့်မှန်းနိုင်ပါ။ အကယ်၍များ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းကို ထိခိုက်သွားခဲ့လျှင် နောင်တရ၍ ဆုံးမှာ မဟုတ်တော့ပါ။ ထို့ကြောင့် အမှန်တရားကို မဖော်ထုတ်နိုင်သေးသရွေ့ သူကတော့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအား တစ်စက်ကလေးတောင် အ၀င်ခံမှာ မဟုတ်ပါ။

‘ဒါဆိုရင်... သူများတွေကို သုံးပြီး စမ်းသပ်ရင်ကော... ကိုယ်တိုင် စမ်းတာလောက်တော့ ထိရောက်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် သေချာပေါက် ပိုပြီး ဘေးကင်းတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်ခံမယ့်သူ ရှာဖို့က မလွယ်ဘူး... သူက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး စွမ်းအားကို စုပ်ယူနိုင်လောက်တဲ့အထိ အစွမ်းထက်ရမယ်…’

‘အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုကတော့ ရန်သူတွေပါပဲ... သူတို့ကို သုံးရတာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ဘူး... သေသွားလည်း ကိစ္စမရှိဘူးလေ... ပြဿနာက အဲဒီလို လူမျိုး ရှာဖို့ ခက်တာပဲ... မိစ္ဆာဂိုဏ်း မဟာအကြီးအကဲလောက်ပဲ အရည်အချင်း ပြည့်မီတာ…’

နင်ချီ စဉ်းစားနေရင်း...

လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်က သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့၏။

ဓားမ မိစ္ဆာ။

‘ဖြစ်နိုင်တာက... ဓားမ မိစ္ဆာနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရင် အလုပ်ဖြစ်မလား…,’’

နင်ချီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

သို့သော်...

နင်ချီဟာ ကိုယ့်အတ္တ တစ်ခုတည်း ကြည့်တတ်သည့် လူစားမျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။ သိုင်းသူတော်စင် နည်းစနစ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ဓားမ မိစ္ဆာကို ကတိပေးထားပြီးသား ဖြစ်လို့ ကတိဖျက်မှာ မဟုတ်ပါချေ။

‘တကယ်လို့ ဓားမ မိစ္ဆာကို စမ်းသပ်မှုအတွက် သုံးမယ် ဆိုရင်တောင်မှ... ကောင်းကျိုး ၊ ဆိုးကျိုးတွေကို ဘာမှ မထိမ်ချန်ဘဲ ရှင်းပြရမယ်... သူက သဘောတူတယ် ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့... မဟုတ်ရင်တော့ အတင်းအကျပ် မလုပ်သင့်ဘူး…’

နင်ချီ တွေးလိုက်မိလေ၏။

အစစ်အမှန်သိုင်းတောင် ပြန်ရောက်မှ ဓားမ မိစ္ဆာနှင့် ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြည့်ရပါမည်။

အတွေးပေါင်းစုံ စီးဆင်းနေချိန်...။

နင်ချီ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူ စဉ်းစားမိသည့် အကြံအစည် တစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ အောင်မြင်ချင်မှလည်း အောင်မြင်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ဓားမ မိစ္ဆာက သဘောတူခဲ့လျှင်ပင် အန္တရာယ် အနည်းဆုံး ဖြစ်စေရန် ဦးစွာ စီစဉ်ရပေဦးမည်။ အခြားသော အချက်များကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင်၊ ဓားမ မိစ္ဆာ၏ သိုင်းပညာအပေါ် ထားရှိသည့် ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ကို သူ အလွန် လေးစားမိပါ၏။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် စစ်မှန်သော လမ်းစဉ်ရှာဖွေသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်မှာ...။

ကျွမ်းချန်က သူ၏ ဖောင်းအစ်နေသည့် မျက်နှာလေးနှင့် အနားကပ်လာသည်။ နင်ချီ လက်ထဲက ကျမ်းစာအုပ်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် လျှာသပ်လိုက်ရင်း ပြုံးစစ ပြောလေသည်။

"ကိုးလေး... အစစ်အမှန် နက်ရှိုင်းတောင်ကို ရောက်တော့မယ်... အခုထိ ကျမ်းစာအုပ်ပဲ ဖတ်နေတုန်းလား... ဒီခရီးတစ်လျှောက်လုံး ကိုးလေးက တာအိုရှာဖွေခြင်း ကျောင်းတော်ထဲမှာ နေသလိုပဲနော်... လမ်းဘေး ရှုခင်း ကြည့်တာကလွဲရင် အပြင်လည်း ထွက်မလည်ဘူး... နှမြောစရာကြီးဗျာ..."

ဘေးနားက လူတွေလည်း သဘောကျပြီး ဝိုင်းရယ်ကြလေသည်။

ထိုအခါ၊ နင်ချီက ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်၏။

မြူခိုးများအကြား ဖုံးကွယ်နေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် တောင်တန်းကြီး တစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာချေပြီ။

‘အစစ်အမှန် နက်ရှိုင်းတောင်... ငါတို့ ရောက်လာကြပြီဟေ့’