ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေ
Vol. 219 Ch. 3328
ရွှမ်ဖျင်တောင်ခြေရင်းမှာ...
ဆူဇီမိုနှင့် တျဲယွဲ့သည် ဤနေရာမှာ တိတ်တဆိတ်ကျင့်ကြံနေထိုင်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အလွန်တရာ အရေးပါသော ထိုပွဲစဉ်မှာ ပါဝင်လိုကြခြင်း မရှိပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းများနှင့် ကင်းဝေးပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါး၍ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော ဘဝတစ်ခုမှာ ရှင်သန်နေထိုင်ဖို့သာ အာသီသရှိနေကြ၏။
တကယ်တော့ သူတို့သည် အဝေးမှ အော်ဟစ်အားပေးသံများကို ကြားရသောအခါ လူသားမျိုးနွယ်မှာ သူတော်စင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီကို နားလည်သိရှိလိုက်ကြ၏။ ဆူဇီမိုနှင့် တျဲယွဲ့က ကျေနပ်သဘောကျပြီး အောင်ပွဲခံလိုက်ကြ၏။
သူတို့ စကားပြောဆိုနေစဉ် ဆူဇီမိုက ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိသွားပြီး မေးလိုက်၏။
“အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာ ငါးခုက သူတော်စင်မျိုးနွယ်တွေကို ငါမြင်ဖူးတယ်... ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ငါက ဘဝအထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာက ဘယ်သူတော်စင်မျိုးနွယ်ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူးထင်တယ်... သူတို့ရဲ့ ဘယ်မျိုးဆက်သွေးမှ ရှင်သန်မကျန်ရစ်ခဲ့ဘူးလား”
“ဘဝအထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာမှာ သူတော်စင်မျိုးနွယ် မရှိဘူး”
တျဲယွဲ့က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။
“တောင်အကြီးအကဲပြောပုံအရ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဘီလီယံကျော်ကတောင် ဘဝအထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာမှာ သူတော်စင်မျိုးနွယ် မရှိခဲ့ဘူး”
“အဲ့ဒါက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်”
ဆူဇီမိုက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူတော်စင်မျိုးနွယ်၏ အမှတ်လက္ခဏာသည် ဘိုးဘေးဗီဇမျိုးဆက်သွေးဖြစ်သည်။
ဘဝအထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာမှာ သက်ရှိများသည် မည်သည့်ဘိုးဘေးဘီဇမျိုးဆက်သွေး၏ အရိပ်လက္ခဏာကိုမှ မပြသတာ ဖြစ်နိုင်မလား။
“ဘိုးဘေးဘီဇမျိုးဆက်သွေး”
ဆူဇီမိုက အတွေးနက်စွာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။
ပြီးခဲ့သည့် သုံးရက်မှာ...
ခါတိုင်းလိုပင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် နေထွက်ချိန်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး နေဝင်ချိန်မှာ အနားယူကာ အရင်အချိန်များနှင့် ကွာခြားမှုမရှိပေ။
သို့သော်လည်း ဤမနက်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးဆန်းနေသည်ကို တစ်ချိန်တည်းမှာ ခံစားမိလိုက်၏။
နေ့ရက်တိုင်း ဤအချိန်မှာ ရွာအနီးအနားမှာရှိသော လူများသည် အလုပ်လုပ်ဖို့အတွက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးထလာကြပေလိမ့်မည်။ သူတို့၏ အိမ်ခေါင်မိုးများမှာ မီးခိုးများက အူထွက်နေပေလိမ့်မည်။
ပြေးလွှားဆော့ကစားနေသော ကလေးငယ်များနှင့် ငြင်းခုံပြောဆိုနေသော အရွယ်ရောက်လူငယ်များက ရောထွေးနေပြီး ဤသုခဘုံ၏ ပေါကြွယ်ဝသော အသက်ဓာတ်အားကို နှိုးဆွထားပေလိမ့်မည်။
သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ကာ အသက်မဲ့နေ၏။
အဲ့ဒါက ထူးဆန်းစွာပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
၎င်းသည် မွန်းကျပ်ဖွယ်ရာကောင်းအောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လွန်းနေ၏။
ဆူဇီမိုသည် တိတ်တဆိတ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တျဲယွဲ့နှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်မျက်လုံးထဲတွင်တစ်ယောက် ထူးဆန်းသောအကြည့်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။
ရွှမ်ဖျင်တောင် အနီးအနားဝန်းကျင်မှာ မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှု သို့မဟုတ် မည်သည့်သွေးထွက်သံယိုမှ သေချာပေါက်မရှိပေ။ မဟုတ်ပါက သူတို့နှစ်ယောက်သည် အဲ့ဒါကို စောစောကတည်းက အာရုံခံမိပေလိမ့်မည်။
ထိုစဉ်မှာပင် အဝေးကနေ မိန်းကလေးတစ်ဦးက မျက်ရည်များအရွှဲသားနှင့် ပြေးလာနေ၏။
သူမသည် ဘိုးဘေးမီးအထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာမှာ တျဲယွဲ့၏အကြောင်း ဆူဇီမိုကို သတင်းပေးခဲ့သော မိန်းကလေးဖြစ်လေသည်။
ဤနှစ်များမှာ ဤမိန်းကလေး၏ အမည်က ဟိုက်ထန်ဖြစ်ပြီး သူမသည် သစ်ခုတ်သမား၏ သမီးဖြစ်သည်ကို တျဲယွဲ့ထံမှ ဆူဇီမို ကြားထားပြီးသားဖြစ်၏။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်တစ်သောင်းက သူသည် တာအိုကြီးစိုးမှုနယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး တာအိုသာလွန်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။
သူမ အနားကို ချဉ်းကပ်လာစဉ် ဟိုက်ထန်က တျဲယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်၏။
“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
တျဲယွဲ့က ဟိုက်ထန်၏ ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်၏။
“အဖေနဲ့ တခြားသူတွေက အထဲမှာ ပိတ်မိနေပြီ... သူတို့မှာ ထွက်ပေါက်မရှိတော့ဘူး”
ဟိုက်ထန်၏ မျက်လုံးက ငိုကြွေးခြင်းဖြင့် နီရဲနေပြီဖြစ်၏။
“ဟမ်”
တျဲယွဲ့က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ပြီး မေးလိုက်၏။
“နင့်အဖေက ဒီတစ်ခေါက် လေဟာနယ်အချိန် တားမြစ်ကုန်းမြေကို ဝင်ရောက်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူးမလား... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောပြ”
ဟိုက်ထန်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ပြီး အဆက်မပြတ် ငိုရှိုက်ကာ သူမ၏ အသက်ရှုသံကို တည်ငြိမ်စေဖို့ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေ၏။
“အဓိပတိသာလွန်သူ ကျန်းချောင်နဲ့ အဓိပတိသာလွန်သူ ဟွေ့မင်တို့က သူတော်စင်တွေ ဖြစ်လာပြီးနောက် လူသားမျိုးနွယ်က အဓိပတိသာလွန်သူတွေက အထဲမှာ တခြားပညာရှင်တွေဆီကနေ ကြီးမားတဲ့ ရန်လိုစိတ်ကို စွဲဆောင်မိခဲ့တယ်”
“အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာတွေက လူတချို့ရဲ့ တိုက်တွန်းလှုံ့ဆော်မှုအောက်မှာ တခြားမျိုးနွယ်တွေက အဓိပတိသာလွန်သူတွေက အတူပူးပေါင်းပြီး လူသားမျိုးနွယ် အဓိပတိသာလွန်သူရာချီကို လေဟာနယ်အချိန် တားမြစ်ကုန်းမြေကနေ မောင်းထုတ်ခဲ့ကြတယ်”
ဆူဇီမိုနှင့် တျဲယွဲ့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
ဟိုက်ထန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ဘဝအထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာပဲ... အဲ့ဒါကြောင့် လူသားအဓိပတိသာလွန်သူတွေကလည်း မထွက်ခွာလိုကြဘူး... နှစ်ဦးနှစ်ဖက်က အချေအတင်ဖြစ်ပြီး ပဋိပက္ခတစ်ခု ဖြစ်ပွားလာခဲ့တယ်”
ဆူဇီမိုက မေးလိုက်၏။
“သူတော်စင် ကျန်းချောင်နဲ့ သူတော်စင် ဝေ့မင်က အခုဘယ်မှာလဲ”
“သူတို့တွေက ရွှမ်ဖျင်တောင်ကို ပြန်ရောက်နေကြပြီ”
ဟိုက်ထန်က ပြောလိုက်၏။
“သူတို့က သူတော်စင်တွေ ဖြစ်လာပြီးတဲ့နောက် ဘဝအထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာမှာ နေလို့မရဘူး”
ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် ဟိုက်ထန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။
“နောက်ပြီး ဒါက အဓိပတိသာလွန်သူ ပညာရှင်တွေကြားက ပဋိပက္ခတစ်ခုပဲ... သူတို့တွေက သူတော်စင်တွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး”
“အဲ့ဒါပြီး ဘာဆက်ဖြစ်လဲ”
တျဲယွဲ့က မေးလိုက်၏။
ဟိုက်ထန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အဖေနဲ့ ဦးလေးသုံးယောက်က အခြေအနေမကောင်းတော့တာကို တွေ့မြင်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့က လူသားအဓိပတိသာလွန်သူတွေကို ပြန်လာဖို့ ဖျောင်းဖျလိုပြီး ဘဝအထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာကို ဝင်ရောက်သွားကြတယ်”
“အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကကို ပြန်လာမယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ သူတော်စင်တွေဖြစ်လာဖို့ တာအိုနဲ့ ပေါင်းစည်းနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်... သူတို့က အထဲမှာ သေသွားရမယ်ဆိုရင် သူတို့က ဘယ်အခွင့်အရေးကိုမှ ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်... အဖေနဲ့ ဦးလေးသုံးယောက် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အခြေအနေက ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်ထွက်သွားပြီ... နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးက အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ချင်နေကြပြီ... အဖေနဲ့ ဦးလေးသုံးယောက်ကလည်း အဲ့ဒီပြဿနာမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ပြီး နောက်ဆုတ်ဖို့အတွက် နေရာမရှိတော့ဘူး... သူတို့တွေက အခု လူသားအဓိပတိသာလွန်သူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဘဝမြို့တော်ဆီကို ဆုတ်ခွာသွားကြတယ်”
ထိုနေရာအရောက်တွင် ဟိုက်ထန်၏ ငိုသံက ထပ်မံ၍ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“အဖေနဲ့ တခြားသူတွေက ဆက်ပြီးတော့ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး... ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ”
ထိုအချိန်တိုအတွင်းမှာ ဆူဇီမို၊ တျဲယွဲ့နှင့် ဟိုက်ထန်တို့သည် အာကာသဆုံမှတ်၏ အနီးအနားကို ရောက်ရှိလာကြပြီဖြစ်ပြီး ဘေးနားဝန်းကျင်မှာ ကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။
ကျယ်ပြော၍ အဆုံးမဲ့သော လူအုပ်ကြီးထဲမှာ လေထုက အလွန်တရာ တင်းကျပ်လေးလံနေ၏။ ရံဖန်ရံခါ ငိုရှိုက်သံများပင် ထွက်ပေါ်လာတတ်လေသည်။ လူတိုင်းမှာ ပူဆွေးဝမ်းနည်းသော အမူအရာများ ရှိနေပြီး အာကာသဆုံမှတ်မှ ရောင်ပြန်ဟပ်ပေးနေသည့် မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။
တျဲယွဲ့နှင့် ဆူဇီမိုကလည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။
လေဟာနယ်အချိန် တားမြစ်ကုန်းမြေမှာ နေရာတိုင်းတွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းများက ဖြစ်ပွားနေ၏။ အဲ့ဒါက ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ပြီး စစ်မီးတောက်များက ပျံ့လွင့်လာ၏။
အကြီးမားဆုံး တိုက်ပွဲနယ်မြေက ဘဝမြို့တော်မှာ ဖြစ်သည်။
ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော ရှေးဟောင်းမြို့တော်၏ အထက်မှာ အဓိပတိသာလွန်သူများစွာက လေထဲမှာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး စွမ်းအားကြီးမားသော အော်ရာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ကာ ဘဝမြို့တော်နှင့် ကောင်းကင်တစ်ခွင်ကို လွှမ်းခြုံထားလေသည်။
အဲ့ဒီမှာ မဟာတာအို သူတော်စင်နေရာများစွာ မကျန်ရှိတော့ပေ။ တူညီသော မဟာတာအိုကို ကျင့်ကြံသည့် အဓိပတိသာလွန်သူများစွာသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရန်လိုနေကြပြီဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း အဓိပတိသာလွန်သူများသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ချုပ်တည်းကာ အလိုအလျောက် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတချို့ကို လိုက်နာရင်း သူတို့၏ မျှခြေကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းဖို့ ကြိုးစားထားကြဆဲဖြစ်၏။
သည့်ယခင်က အဓိပတိသာလွန်သူများ အားလုံးသည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတစ်ခုကို အလိုအလျောက် သဘောတူလက်ခံထားခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် တူညီသော မဟာတာအိုကို ကျင့်ကြံကြသည်ဆိုလျှင်တောင် နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်သူက တာအိုနှင့် အောင်အောင်မြင်မြင် ပေါင်းစည်းနိုင်မလဲဆိုသည်မှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစအပေါ်သာ မှီခိုကြရပေလိမ့်မည်။
သဘာဝအလျောက် အားပေးထောက်ပံ့မှုတချို့ကို ရရှိထားသည့် လူသားအဓိပတိသာလွန်သူများ ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် ထိုမျှခြေကို ချိုးဖျက်လိုက်၏။
လူသားသူတော်စင်နှစ်ဦး ဆက်တိုက်ပေါ်ထွက်လာခြင်းသည် မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းကြားမှာ ကြီးမားစွာ အုန်းအုန်းကျက်ကျက် ဖြစ်သွားစေ၏။
အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာ ငါးခုမှ အဓိပတိသာလွန်သူများပင် လူသားမျိုးနွယ်မှ အဓိပတိသာလွန်သူများကို အနိုင်ယူဖို့ ယုံကြည်ချက်မရှိကြပေ။
ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် လူသားမျိုးနွယ် အဓိပတိသာလွန်သူများကို အချိန်ဟင်းလင်းပြင် တားမြစ်ကုန်းမြေကနေ မောင်းထုတ်ရန် မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းမှ အဓိပတိသာလွန်သူများကို သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခဲ့ကြလေသည်။
ထိုအပြုအမူသည် အဓိပတိသာလွန်သူများ၏ ရင်ထဲရှိ နှုတ်ဖြင့်ပြောဆိုမထားသော စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းကို ချိုးဖျက်လိုက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်။
သူတို့သည် ရှေ့မှာရှိသော အဟန့်အတားများကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းပြီး မဟာတာအို သူတော်စင်နေရာကို ရယူဖို့အတွက် အင်အားကို အသုံးချနိုင်မည်ဆိုလျှင် အခြားသူများကလည်း ထိုသို့ပြုလုပ်လာနိုင်လေသည်။
ဤအဆင့်အရောက်မှာ မျိုးနွယ်စုအမျိုးမျိုးမှ အဓိပတိသာလွန်သူများသည် မဟာတာအို သူတော်စင်နေရာများအတွက် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်တိုက်ပွဲမှာ ဝင်ပါလာကြပြီဖြစ်၏။
အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာ ငါးခုမှ အဓိပတိသာလွန်သူများသည် သူတော်စင်မျိုးနွယ်မှ မဟုတ်ကြသော်လည်း သူတို့သည် မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းထက် သာလွန်သော မကိုင်လှုပ်နိုင်သည့် အဆင့်အတန်းနှင့် ဩဇာတိက္ကမကို ရရှိထားကြဆဲဖြစ်၏။
သူတို့၏ တိုက်တွန်းမှုအောက်မှာ သူတို့လက်အောက်တွင် စုစည်းလာသည့် အဓိပတိသာလွန်သူ ပညာရှင်များက ပို၍ပို၍ များပြားလာပြီး အကြီးမားဆုံး အဖွဲ့အစည်းငါးခုကို လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာစေ၏။
လက်ရှိအခြေအနေက ပို၍ ရှင်းလင်းလာနေ၏။
လူတစ်ယောက်သည် ပစ်မှတ်ထားခံရမည့် အန္တရာယ်ကနေ ရှောင်လွှဲဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာငါးခုသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
အဓိပတိသာလွန်သူ ပညာရှင်တချို့သည် လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ရန်လိုစိတ် မရှိကြလျှင်တောင် သူတို့သည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်ဖို့အတွက် အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာငါးခုနှင့် ပူးပေါင်းဖို့ ရွေးချယ်ကြရပေလိမ့်မည်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ဘဝမြို့တော်၏ ဘေးပတ်လည်တွင် အဓိပတိသာလွန်သူပညာရှင် သုံးသိန်း ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။
ဒါ့အပြင် အရေအတွက်က လျင်မြန်စွာ တိုးလာနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အာကာသဆုံမှတ်ကနေပင်လျှင် သူတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်သောအခါ သူတို့သည် အဓိပတိသာလွန်သူ ပညာရှင်များအပေါ် ကျရောက်နေသည့် ဖိအားကို အာရုံခံမိနိုင်ကြ၏။ အဲ့ဒါက မွန်းကျပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလေသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာ မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းမှ အဓိပတိသာလွန်သူများတွင် ဤနေရာသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုသာ ရှိတော့လေသည်။
ဘဝမြို့တော်မှ လူသားမျိုးနွယ် အဓိပတိသာလွန်သူများ…
မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းမှ အဓိပတိသာလွန်သူများ၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုများအောက်မှာ ဘဝမြို့တော်သည် အပျက်အစီးပုံများအဖြစ် ကြေမွပျက်စီးသွားပြီဖြစ်၏။
အစက လဲပြိုကျတော့မည့်ဆဲဆဲ နန်းတော်ကပင် ယခုအချိန်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ပြိုကျသွားခဲ့လေပြီ။
အပျက်အစီးပုံများကြားမှာ အသက်ဓာတ်ကျောက်တုံးသာလျှင် ကျန်ခဲ့သည်။
လူသားအဓိပတိသာလွန်သူ တစ်အုပ်စုကလည်း အသက်ဓာတ်ကျောက်တုံးကို ဝိုင်းပတ်ထားကြ၏။
မြို့တော်က ဖျက်ဆီးခံရပြီး နန်းတော်က ပြိုကျသွားသော်လည်း သူတို့က အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်၏။
“သူတော်စင် ကျန်းချောင်... သူတော်စင် ဟွေ့မင်... ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို ပြန်သွားခေါ်ပေးပါဦး”
“ဟုတ်ပါတယ်… ခင်ဗျားတို့တွေကပဲ ဒီအခြေအနေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ်”
လူသားကျင့်ကြံသူများသည် ဆက်လက်၍ မကြည့်ရက်နိုင်တော့ဘဲ သူတော်စင်နှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ယခုတင် သူတော်စင်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းလာသော သူတော်စင် ကျန်းချောင်နှင့် သူတော်စင် ဟွေ့မင်က အကျပ်ရိုက်သွားကြလေသည်။
သူတော်စင် ကျန်းချောင်က ပြောလိုက်၏။
“တခြားမျိုးနွယ်တွေမှာလည်း သူတော်စင်တွေ ရှိတယ်... အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာမှာလည်း ရှိတယ်... ငါတို့က ဝင်ရောက်ပြီး မျှခြေကို ချိုးဖျက်လိုက်တာနဲ့ တခြားမျိုးနွယ်တွေက သူတော်စင်တွေနဲ့ အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာငါးခုက သူတော်စင်တွေတောင်မှ ပေါ်ထွက်လာကြနိုင်တယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင်…”
ထိုနေရာအရောက်မှာ သူတော်စင် ကျန်းချောင်က သူ၏ ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။
သူတော်စင် ဟွေ့မင်ကလည်း လူသားများစွာ၏ အကြည့်များနှင့် မဆုံရဲပေ။ သူက မလုံမလဲအမူအရာနှင့် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်၏။
သူတို့ပေါ်ထွက်မလာရဲသည့် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ သူတို့သည် အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာများကို ဆန့်ကျင်မိပြီး နတ်ဘုရားပြစ်ဒဏ်ကို စွဲဆောင်မိမည်ကို စိုးရိမ်နေသောကြောင့်ဖြစ်၏။
“အထဲမှာ ငါတို့ရဲ့ လူသားအဓိပတိသာလွန်သူတွေ သေဆုံးသွားမှာကို ငါတို့က ဒီတိုင်းပဲ စောင့်ကြည့်နေရမှာလား”
“တစ်ယောက်ယောက် သူတို့ကို ကယ်တင်မပေးနိုင်တော့ဘူးလား”
လူအုပ်ကြားထဲမှာ အော်ဟစ်သံများက ပိုမိုထွက်ပေါ်လာ၏။
တောင်အကြီးအကဲက ခါးသက်သော အမူအရာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နှုတ်ဆိတ်နေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ပူဆွေးဝမ်းနည်းမှုက သိပ်သည်းစုဖွဲ့လာလေသည်။
လေဟာနယ်အချိန် တားမြစ်ကုန်းမြေမှာ…
လူသားအဓိပတိသာလွန်သူများသည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ အကြောက်အလန့်ကင်းမဲ့သော အမူအရာများ ရှိနေပြီး နောက်ဆုတ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘဲ သူတို့၏ ခေါင်းများကိုမော့ကာ ရပ်နေကြ၏။
သူတို့ထက် ဆယ်ဆ သို့မဟုတ် အဆတစ်ရာ ပိုမိုသန်မာသော စွမ်းအားကြီးမားသည့် ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ဤလူသားအဓိပတိသာလွန်သူများက အညံ့ခံကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့ကြား ကွာဟချက်က အရမ်းကို ကြီးမားနေ၏။
သူတို့သည် သေဖို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားကြပြီဖြစ်၏။ သူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိရှိထားလျှင်တောင် သူတို့က လက်လျှော့ကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးထားသည့် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု ရှိနေသည့်အလားပင်။
“သူက တော်တော်ရူးမိုက်တာပဲ... သူ ဘာလို့ အလျှော့မပေးတာလဲ”
သူမ၏ တာအိုလက်တွဲဖော်က သေရတော့မည့် အခြေအနေမှာ ကျရောက်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရသောအခါ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ ငိုကြွေးလိုက်၏။
“သူက သူ့ရဲ့မဟာတာအိုကို ဖျက်ဆီးပေးတာနဲ့ အသက်ရှင်နိုင်မယ်လို့ အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာက လူတွေက အခုပဲ ပြောထားတယ်လေ”
“သူတို့က ဘာအတွက် ခေါင်းမာနေကြတာလဲ... အဲ့ဒါက ထိုက်တန်လို့လား”
လူတစ်ယောက်က ရင်ထဲမှာ နာကျင်ကိုက်ခဲသွားပြီး ငေးငိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေအတွက်ပဲ”
အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း စွမ်းအားကြီးမားနေသည်။
လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး လူအုပ်ကြားထဲကနေ ဖြတ်လျှောက်လာသော ဆူဇီမိုနှင့် တျဲယွဲ့ကို တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။
လူတိုင်းက အလေးအနက်စဉ်းစားတွေးတောပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို ခပ်ရေးရေး နားလည်သဘောပေါက်လာသည်။
သူတို့သည် လေဟာနယ်အချိန် တားမြစ်ကုန်းမြေထဲမှ လူသားအဓိပတိသာလွန်သူများကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ် သူတို့သည် သန်မာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာလေသည်။
ဤလူများသည် ရှေးဟောင်းမြို့တော်၏ အပျက်အစီးပုံများပေါ် ခြေချပြီး လူသားမျိုးနွယ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို သူတို့၏အသက်နှင့်ရင်းကာ ကာကွယ်နေကြ၏။ သူတို့သည် အသက်ဓာတ်ကျောက်တုံးကို ကျောပေးထားပြီး သူတို့၏ သွေးနှင့်အတူ လူသားမျိုးနွယ်၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ကာကွယ်ပေးချင်နေကြ၏။
ဆူဇီမိုနှင့် တျဲယွဲ့သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီး တစ်ယောက်စိတ်ကိုတစ်ယောက် တစ်ချိန်တည်းမှာ နားလည်သဘောပေါက်သွားကြ၏။
တျဲယွဲ့သည် တစ်ခါသေဖူးပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့၏။ သူမသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းများကို ငြီးငွေ့နေခဲ့ပြီဖြစ်၏။
တကယ်ဆို သူမသည် သူတော်စင်နယ်ပယ် သို့မဟုတ် ထာဝရအသက်ကို ရရှိဖို့ပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
ဆူဇီမိုသည် တစ်လမ်းလုံးကျင့်ကြံခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ တျဲယွဲ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့၏။ သူသည် တည်ငြိမ်အေးချမ်း၍ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ဘဝမှာ ရှင်သန်နေထိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းများကို ငြီးငွေ့နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း လူသားမျိုးနွယ်က ဒုက္ခရောက်၍ အနိုင်ကျင့်ခံနေရသည်ကို တွေ့မြင်သောအခါ သူတို့သည် လုံးဝ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လေဟာနယ်အချိန် တားမြစ်ကုန်းမြေသို့ ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။
တျဲယွဲ့သည် ဟိုက်ထန်ကို တောင်အကြီးအကဲ၏ ဘေးသို့ ခေါ်သွားပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်၏။
“အစ်မတျဲ... ရှင်တို့တွေ ဘယ်ကို သွားကြမလို့လဲ”
ဟိုက်ထန်က တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားပုံရပြီး တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ငါတို့... နင့်အဖေကို ပြန်သွားခေါ်လာမလို့”
တျဲယွဲ့က ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်၏။
“မသွားပါနဲ့... အထဲမှာ အန္တရာယ်များလွန်းတယ်”
ဟိုက်ထန်သည် သူမ၏ အဖေကို စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း တျဲယွဲ့က အန္တရာယ်ကို စွန့်စားပြီး သေရတော့မည့် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့မည်ကို သူမက မလိုလားပေ။
“မင်းက တာအိုကြီးစိုးမှုနယ်ပယ်ရဲ့ စဦးကျွမ်းကျင်မှုမှာပဲ ရှိသေးတယ်... မင်းယုံကြည်မှုရှိလို့လား”
လင်းရွှမ်ကျီက ဆူဇီမိုအနားကို တိုးကပ်ပြီး အသံနှိမ့်ကာ မေးလိုက်၏။
“မင်း အပြင်မှာပဲ နေခဲ့ပါလား... သူ့နောက်ကို လိုက်သွားရင် သူ့ကိုပါ ဆွဲချမိလိမ့်မယ်”
ဆူဇီမိုက ပြုံးပြီး ရှင်းပြနေခြင်း မရှိပေ။ သူက တျဲယွဲ့နှင့် အတူတကွ လျှောက်လှမ်းပြီး လူတိုင်း၏ တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအောက်မှာ လေဟာနယ်အချိန်တားမြစ်ကုန်းမြေ၏ အာကာသဆုံမှတ်ရှိရာသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
သူတော်စင် ကျန်းချောင်နှင့် ဟွေ့မင်ပင်လျှင် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူတို့ကို ခေါင်းမော့ကာ ကြည့်လိုက်၏။
အဓိပတိသာလွန်သူ ပညာရှင်များစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အထဲကို ဝင်ရောက်ခြင်းသည် သက်သက်သေချင်နေခြင်းနှင့် တူလေသည်။
အထဲမှာရှိသော လူသားအဓိပတိသာလွန်သူများသည် နောက်ဆုတ်စရာ နေရာမရှိတော့ဘဲ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေအတွက် သေဖို့ပြင်ဆင်ထားကြသည်ကို နားလည်လက်ခံလို့ ရလေသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ဒီလိုပြုလုပ်ရတာလဲ။
“တောင်အကြီးအကဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို ဖျောင်းဖျပါဦး”
ဟိုက်ထန်က စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်၏။
တောင်အကြီးအကဲက သူတို့၏ နောက်ကျောများကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုက အနည်းငယ် ဖျော့တော့သွားပုံရလေသည်။