ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမီးဖို

လူသားအဓိပတိသာလွန်သူများသာလျှင် မဟုတ်ဘဲ ထိုအချင်းအရာကို တွေ့မြင်သောအခါ တိုက်ခိုက်နေကြသည့် မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းမှ အဓိပတိသာလွန်သူများပင် သူတို့၏ တုန်လှုပ်မှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

သူတော်စင်မင်းသားမင်းသမီး ၁၂ပါးသည် အေးစက်နေသော အမူအရာများနှင့်အတူ အထက်စီးကနေ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဆူဇီမိုက လုံးဝမနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သူတို့ သိရှိထားကြသည်။

သူတော်စင်မင်းသား ချွေးထျန်က ထုတ်ပြန်ကြေညာလိုက်၏။

“ဆူဇီမို... မင်းက မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းရဲ့ အဓိပတိသာလွန်သူတွေကို တစ်ယောက်တည်း ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်း တကယ့်ကို သေချင်နေတာပဲ”

“မင်းက မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းရဲ့ စိတ်စွမ်းအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလား”

ချင်းယုံကလည်း အော်ငေါက်လိုက်၏။

မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းမှ အဓိပတိသာလွန်သူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်ကြမ်းတမ်းလာ၏။

ကုသိုလ်ရွှေကြာပန်းကတော့ ၎င်းသည် တဖြည်းဖြည်း အားအင်ကုန်ခန်းကာ တစ်စတစ်စ နိမ့်ဆင်းလာပြီဖြစ်၏။

ထိုစွမ်းအားက အရမ်းကို သန်မာလွန်းလေသည်။

သူတော်စင်မင်းသားများ ပြောခဲ့သလိုပင် ကုသိုလ်ရွှေကြာပန်းသည် မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်း၏ စိတ်စွမ်းအားနှင့် စွမ်းပကားကို ခံယူနေရ၏။ ထိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်တည်းက ခံနိုင်ရည်ရှိသော တစ်စုံတစ်ရာ မဟုတ်ပေ။

ဆူဇီမိုသည် ကုသိုလ်ရွှေကြာပန်းကို ပင့်မြှောက်ထားသည့် သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ထိန်းထားဆဲဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ လက်နှစ်ဖက်က အဆက်မပြတ် ညွှတ်ကျလာလေသည်။

ကုသိုလ်ရွှေကြာပန်း၏ အောက်ခြေသည် သူ၏ ဦးခေါင်းအပေါ်နှင့်ပင် ထိလုမတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။

သိပ်သည်းပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုက ကူးပြောင်းဝင်ရောက်လာပြီး ဆူဇီမို၏ မျက်နှာက နီမြန်းလာ၏။ သူ၏လည်ပင်းပေါ်မှာ သွေးကြောများ ဖောင်းကြွလာပြီး သူ၏ အင်္ကျီလက်စများက စုတ်ပြဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

သူသည် ခေါင်းကိုပင် ငုံ့လာရ၏။

ကုသိုလ်ရွှေကြာပန်းက တဖြည်းဖြည်း သူ၏ ကျောပေါ်ကို ကျဆင်းလာလေသည်။

“ဖွီး…”

ဆူဇီမိုသည် ဆတ်ကနဲ တုန်ယင်ပြီး အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးကာ ပါးစပ်အပြည့်သွေးများကို ထွေးထုတ်လိုက်ရ၏။

သို့သော်လည်း သူက အလျှော့မပေးပေ။

သူ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားသော်လည်း သူ၏ ကျောက ဖြောင့်မတ်နေဆဲဖြစ်၏။

မျောက်၏ တောင်ဝှေးသည် အချိန်မရွေး ကျိုးသွားနိုင်သည့်အလား စက်ဝန်းတစ်ခုလို အလွန်တရာ ကွေးညွှတ်လာ၏။

“ညီအစ်ကိုဆူ... မြန်မြန် ထွက်သွားတော့... ငါတို့ကို ထားခဲ့”

“မင်းအသက်ရှင်နေသရွေ့ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိလိမ့်မယ်”

တံငါသည်၊ သစ်ခုတ်သမားနှင့် အခြားသူများက အော်ပြောလိုက်ကြ၏။

ထိုစကားလုံးများသည် လူသားအဓိပတိသာလွန်သူများအတွက် ထူးဆန်းသည့်ပုံပေါ်နေ၏။

ဆူဇီမိုသည် ကစဉ့်ကလျားအရှင် ဖြစ်သည်မှာ သိသာလေသည်။ သူ အသက်ရှင်မည်ဆိုလျှင် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ဘာကြောင့် မျှော်လင့်ချက်ရှိနေမှာလဲ။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေအောက်မှာ မည်သူကမှ ဤကိစ္စများကို အထူးတလည် စဉ်းစားတွေးတောနေဖို့ အာရုံမရပေ။

ဆူဇီမိုသည် ကြောက်စရာကောင်းသော အမူအရာတစ်ခုနှင့်အတူ နှုတ်ဆိတ်နေ၏။

သူ၏ နောက်ဘက်မှာ လူသားအဓိပတိသာလွန်သူရာချီ ရှိနေ၏။

သူက နောက်ဆုတ်မည်ဆိုလျှင် လူသားအဓိပတိသာလွန်သူရာချီသည် မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းမှ အဓိပတိသာလွန်သူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများအောက်မှာ နစ်မြုပ်ပြီး ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

မျောက်က အံကိုကြိတ်ပြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ သွေးရောင်အလင်းက သိသိသာသာ မှိန်ဖျော့ပြီး သူက ဆူဇီမိုဘေးမှာ ခွေယိုင်ကျသွားလေသည်။

သူက သေရမည်ဆိုလျှင်တောင် သူတို့က အတူတကွ သေကြပေလိမ့်မည်။

တျဲယွဲ့၏ မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီး ပြတ်သားသော အကြည့်နှင့်အတူ ဆူဇီမို၏ဘေးကို ရောက်ရှိလာ၏။

ယခုအချိန်မှာပင် သူမသည် လေဟာနယ်အချိန် တားမြစ်ကုန်းမြေကို ဝင်ရောက်လာခြင်းအတွက် နောင်တမရပေ။

လူသားအဓိပတိသာလွန်သူရာချီသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖေးမပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြိုးစားရုန်းကန်ကာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းမှ အဓိပတိသာလွန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ အကြောက်အလန့်ကင်းမဲ့သော အမူအရာများနှင့်အတူ ခေါင်းမော့ထားကြ၏။

ရွှမ်ဖျင်တောင် အနီးနားမှာ…

လူသားသန်းရာချီသည် ဤနေရာမှာ စုရုံးရောက်ရှိပြီး တောင်တန်းများ၊ လွင်ပြင်များကို ဖြန့်ကြက်နေရာယူထားကာ လေဟာနယ်အချိန် တားမြစ်ကုန်းမြေမှ မြင်ကွင်းကို မော့ကြည့်နေကြ၏။

သူတို့ထဲမှ တချို့တွင် မချင့်မရဲအမူအရာများ ရှိနေ၏။

သူတို့ထဲမှ တချို့က မျက်ရည်များ စီးကျနေ၏။

လူတချို့က ဆက်လက်၍ မကြည့်ရက်နိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးနေကြ၏။

အမျက်ဒေါသ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း၊ ကူကယ်ရာမဲ့ခြင်း စိတ်ခံစားချက်များအားလုံးက ရွှမ်ဖျင်တောင်၏ အထက်မှာ ပဲ့တင်ထပ်ပြီး လူသားများကို မွန်းကျပ်လာစေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းနှင့် ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေသည့် ပုံရိပ်က အလွန်တရာ စိတ်ထိခိုက်ခံစားရဖွယ်ရာကောင်းလှ၏။

“တခြားဘယ်သူကမှ သူ့ကို ကူညီမပေးနိုင်တော့ဘူးလား”

ဟိုက်ထန်၏ မျက်နှာက မျက်ရည်များဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး သူမ၏ အသံက တုန်ယင်ကာ နှာတရှုံ့ရှုံ့ဖြစ်နေ၏။

“သူတော်စင်တို့... ဆူဇီမိုနဲ့ လူသားမျိုးနွယ်က အဓိပတိသာလွန်သူတွေ သေတော့မှာကို ခင်ဗျားတို့ ဒီတိုင်းပဲ ကြည့်နေကြမှာလား”

“သူတော်စင်တို့... လူသားမျိုးနွယ်ကို ခင်ဗျားတို့ ကာကွယ်မပေးတော့ဘူးလား”

လူသားကျင့်ကြံသူများသည် လူသားသူတော်စင်နှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းချောင်နှင့် ဟွေ့မင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သနားခံတောင်းပန်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ ရှိနေကြ၏။

သူတော်စင်နှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းချောင်နှင့် ဟွေ့မင်က မလုံမလဲအမူအရာနှင့်အတူ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြ၏။

သူတို့သည် အလွန်တရာ သက်သောင့်သက်သာမရှိမှုနှင့် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရ၏။

တကယ်တော့ သူတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မကြည့်ရက်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်သည် မျှခြေကို ချိုးဖျက်ပြီး ဤကိစ္စမှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရဲခြင်းမရှိပေ။

သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် သေချာမသိရှိကြတော့ပေ။ သူတို့သည် အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာငါးခုက လူသားမျိုးနွယ်ပေါ် သူတို့၏ အမျက်ဒေါသများ ပုံချလာမည်ကို စိုးရိမ်နေတာလား၊ သို့မဟုတ် သူတို့ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခရောက်ပြီး သူတော်စင်များအဖြစ် သူတို့၏ နေရာကနေ ဖယ်ရှားရှင်းလင်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေတာလား သူတို့ မသိကြတော့ပေ။

“တောင်အကြီးအကဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ခုခုကြံပါဦး”

လူသားများစွာက ဆံဖြူအဘိုးအိုကို ထပ်မံ၍ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

တောင်အကြီးအကဲ၏ အမူအရာက ပို၍ပင် စိတ်ထိခိုက်ခံစားရသည့်ပုံပေါ်လာ၏။ သူက ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြဲနေသော စာအုပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။ သို့သော်လည်း သူက တစ်စုံတစ်ရာပြောဆိုခြင်း မရှိပေ။

“လူသားမျိုးနွယ်က မဟာဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်သာ မသေဘူးဆိုရင် သူက မဟာကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကကို သေချာပေါက် တက်လှမ်းလာလိမ့်မယ်… သူက လူသားမျိုးနွယ်ကို မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်း အနိုင်ကျင့်နေတာကို သေချာပေါက် ခွင့်ပြုပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”

လူသားတစ်ဦးက သူ၏ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

ဤနှစ်များအားလုံးမှာ လင်းရွှမ်ကျီသည် ပုံပြင်ဇာတ်လမ်းများကို နေရာတိုင်းမှာ လှည့်လည်ပြောဆိုခဲ့လေသည်။ တာအိုတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သော အထီးကျန်သိုင်းသခင်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော မဟာဧကရာဇ်များ၏ ဒဏ္ဍာရီက ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီဖြစ်၏။

လက်ရှိလူသားအများစုက ထိုဒဏ္ဍာရီကို ကြားဖူးထားကြလေသည်။

မဟာဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်နှင့် မဟာဧကရီ သွေးလိပ်ပြာ၏ နောက်ဆုံးကောင်းကင်ဘုံဆန့်ကျင်တိုက်ပွဲသည် လူတိုင်းထံမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ထင်မြင်ချက်တစ်ခုကို ကျန်ရစ်ခဲ့စေလေသည်။

တကယ်တော့ မဟာဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်၏ နောက်ဆုံးရလဒ်ကလည်း အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ လူသားအဓိပတိသာလွန်သူများသည် မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်း၏ အနိုင်ကျင့်ဖိနှိမ်ခြင်းခံရပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းအကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို တွေ့မြင်ရသောအခါ လူတိုင်းသည် မဟာဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်၏ ဒဏ္ဍာရီကို ပြန်လည်အမှတ်ရလာကြ၏။

လက်ရှိလူသားကျင့်ကြံသူများသည် မဟာဧကရာဇ်များထက် ပိုမိုမြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုနယ်ပယ်မှာ ရှိကြ၏။

သို့သော်လည်း လူတိုင်းသည် မဟာဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်အပေါ် အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားမှု ရှိကြလေသည်။

အထီးကျန်သိုင်းသခင်သည် သက်ရှိများအားလုံးကို သင်ကြားပေးဖို့ သိုင်းတာအိုကို တည်ထောင်ခဲ့သည့်အချက်ကပင် လူသားပညာရှင်များစွာ၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုကို ရရှိသွားလေသည်။

ဒါ့အပြင် နောက်ပိုင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံကိုးလွှာကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံခုံရုံးကို ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် အလယ်အလတ်ကမ္ဘာတစ်ထောင်လောကကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာများ၏ ချိပ်စည်းကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းခြင်း ဖြစ်စဉ်တို့ ရှိခဲ့လေသည်။

သူတို့ပင်လျှင် အထွတ်အမြတ်ခိုလှုံရာများနှင့် ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရဲခြင်း မရှိပေ။

လူသားများ၏ နှလုံးသားထဲမှာ မဟာဧကရာဇ်အထီးကျန်သိုင်းသခင်သည် မမျှတမှုများအားလုံးနှင့် ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရဲသော၊ အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးသော စိတ်စွမ်းအား၊ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် အကြောက်အလန့်ကင်းမဲ့မှုတို့၏ အမှတ်သင်္ကေတ ပြယုဂ်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မဟာဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်သာ ရှိနေသေးပါက သူသည် လူသားမျိုးနွယ်ကို သေချာပေါက် အနိုင်ကျင့်ခွင့်ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု လူတစ်ယောက်က လွှတ်ကနဲ ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

လင်းရွှမ်ကျီက သူ၏ ပါးစပ်ကို အနည်းငယ်ဖွင့်ဟပြီး တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေ၏။

သူသည် ပုံပြင်ဇာတ်လမ်းများကို ပြောဆိုခဲ့စဉ်က ဆူဇီမိုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် မဟာဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်က ဆူဇီမိုဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

စောစောက သူသည် လက်ရှိလူတိုင်းကို ပြောပြချင်သည့် ပြင်းထန်သည့် အာသီသတစ်ခု ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

မဟာဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်သည် အနီးအနားမှာ အမြဲတမ်းရှိနေခဲ့သည်ဟု သူက ပြောချင်လေသည်။

မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်း၏ စွမ်းအားနှင့် စိတ်ဆန္ဒကို တစ်ယောက်တည်း ခုခံဆန့်ကျင်ပေးနေသည့်သူက မဟာဧကရာဇ် အထီးကျန်သိုင်းသခင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း အဲ့ဒါက ဘာများ အသုံးဝင်နိုင်ဦးမှာလဲ။

ထိုစဉ်မှာပင် လေဟာနယ်အချိန် တားမြစ်ကုန်းမြေ၏ တိုက်ပွဲနယ်မြေမှာ အပြောင်းအလဲတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားလာပုံရသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများရှေ့မှာ ကုသိုလ်ရွှေကြာပန်းကို ပင့်မြှောက်ထားသည့်လူက ယိမ်းထိုးနေခြင်းကနေ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဆူဇီမိုသည် သူ၏ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲမော့လိုက်ပြီး အစက နက်ရှိုင်းသော သူ၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပ၍ ချစ်ချစ်တောက်ပူပြင်းသော ခရမ်းရောင်မီးတောက်နှစ်ခုနှင့်အတူ လောင်ကျွမ်းလာလေသည်။

ခရမ်းရောင်မီးတောက်များက ကျိန်းစပ်စွာ တောက်ပနေ၏။

သူတော်စင်မင်းသားမင်းသမီး ၁၂ပါးပင်လျှင် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကာ ဘာကြောင့်ရယ်မသိ ရင်တထိတ်ထိတ် ခံစားလာရ၏။

ဆူဇီမို၏ အော်ရာက ပြောင်းလဲလာနေသည်ကို သူတို့ အာရုံခံမိနိုင်ကြသည်။

သူသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလားပင်။

သူသည် သူတို့ကို ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်စေသည့် ကြောက်စရာကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

“အား…”

ရုတ်တရက် ဆူဇီမိုက သူ၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟပြီး အလွန်တရာ ကျယ်လောင်ခက်ထန်သော အသံတစ်သံကို ထုတ်ဖော်ကာ လောကမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားစေ၏။

နောက်ခဏ၌ အလွန်တရာကြီးမားသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမီးဖိုတစ်လုံးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်မှာ ခပ်ရေးရေး ပေါ်ထွက်လာ၏။

ဒေါသူပုန်ထနေသော မီးတောက်များက တလိပ်လိပ်ထိုးတက်ပြီး မျိုးနွယ်စုတစ်သောင်းမှ အဓိပတိသာလွန်သူများ အားလုံးနီးပါးကို လွှမ်းခြုံလာလေသည်။

တကယ်တော့ ဤသည်မှာ အစစ်အမှန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမီးဖို မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် စိတ်ဝိညာဉ်ပနံသင့်ပညာရပ်ကနေတစ်ဆင့် ဤနေရာကို အမှန်တကယ် ဆင်းသက်မလာနိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်ပနံသင့်ပညာရပ်၏ အကူအညီနှင့်အတူ အစစ်အမှန်ခန္ဓာနှစ်ခုက စိတ်ချင်းဆက်သွားကြလေပြီ။

သိုင်းတာအိုပင်မခန္ဓာသည် မနှိုင်းယှဉ်သာအောင် စွမ်းအားကြီးမား၍ ကိုင်လှုပ်၍ မရနိုင်သော သိုင်းတာအိုစိတ်စွမ်းအားကို အသုံးချကာ သက်ရှိများအားလုံးကို တုန်လှုပ်စေသည့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမီးဖို၏ ကြောက်စရာကောင်းသော ဤမြင်ကွင်းကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။