စိတ်မပျက်စေရပါဘူး...

စုချီနျန် မပြောခင်က လီချင်းရန်သည် ဓားကျောင်းတော်တွင် ဆေးဥယျာဉ် ရှိမှန်းပင် မသိခဲ့။

သူက တပည့်တိုင်း သူတို့၏ နေစရာဂူ အနီးတွင် မြေကွက်ငယ်တစ်ခု လုပ်ကာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဆေးပင်များကို သီးခြား စိုက်ပျိုးကြသည်ဟု အမြဲတမ်း ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့ ဆေးဥယျာဉ်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ခန်းမဆောင်နှင့် ပြိုကျလုနီးပါး သိုင်းကျမ်းကျောင်းဆောင်တို့နှင့် မတူဘဲ ဆေးဥယျာဉ်သည် အသစ်စက်စက် ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားကာ စိမ်းလန်းစိုပြေကာ ပေါများနေ၏။

ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်လျက် စုချီနျန် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။

လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီးနောက် သူက ဥယျာဉ်ဘက်သို့ လှမ်းအော်ခေါ်လိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ လျူ။ အဟမ်း... ဒီမှာ ရှိလား...”

ခဏတာမျှ ဆေးဥယျာဉ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက်...

“ထွက်သွားစမ်း...”

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော ဟိန်းသံတစ်ခုက အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ဝုန်း...

ဥယျာဉ်တံခါးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပွင့်သွားပြီး လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာကာ လေထုကိုယ်တိုင် ပုံပျက်ပြီး တုန်ခါသွား၏။

ပြင်းထန်သော လေသည် ဥယျာဉ်အတွင်း ဖြတ်တိုက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဆေးပင်များကို ကွေးညွတ်စေကာ ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။

စုချီနျန်ကမူ လေကာ အတားအဆီးတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ခေါ်လိုက်ပြီး ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့ မတုန်မလှုပ် ရှိနေခဲ့သည်။

သူက အသားကျနေပြီ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

လေငြိမ်သွားသောအခါ သူက အတားအဆီးကို လက်လှုပ်၍ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လီချင်းရန်ဘက် လှည့်လိုက်သည်။

“ချင်းရန်။ ခုနက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ အော်လိုက်တဲ့သူက ငါတို့ရဲ့ ဆေးဥယျာဉ် အကြီးအကဲ လျူယွမ်ချင်ပဲ။ သူ စိတ်ဆိုးတာကို အထင်မမှားနဲ့။ သူက တကယ်တော့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ ချင်းရန်...”

သူ၏ တုံ့ပြန်မှု မရသောအခါ စုချီနျန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လီချင်းရန်က ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းကို တွယ်ကပ်နေသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရ၏။

အသေအချာပင် သူသည် လေပြင်းဖြင့် လွင့်သွားခဲ့ပြီး တစ်ချိန်က ပြောင်ချောသော ဆံပင်များက ယခုအခါ ငှက်သိုက်တစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

“အဲ... ဒါက...”

စုချီနျန် မသက်မသာ ခေါင်းကုတ်ရင်း ရယ်လိုက်သည်။

“အိုး... ငါ့ရဲ့ အတားအဆီးက နည်းနည်း သေးသွားတဲ့ပုံပဲ။ မင်းကို အချိန်မီ မဖုံးလိုက်နိုင်ဘူး။”

ဥယျာဉ်၏ ဝင်ပေါက်တွင် အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဆံပင်ဖြူများ ရှိသော်လည်း ကလေးကဲ့သို့ အသားအရေ၊ ကြင်နာသော မျက်နှာနှင့် ပညာရှိ အရှိန်အဝါ ရှိသည်။

သို့သော် သူ၏ ထက်ရှသော မျက်လုံးများ စုချီနျန်အပေါ် ကျရောက်သောအခါ ဖုံးကွယ်မရသော ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေ၏။

“ဂိုဏ်းချုပ် စု။ မင်းရဲ့ဂုဏ်ပုဒ်ကို ငါ လေးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်ဝိညာဉ် ဆေးပင်တွေ ခိုးဖို့ ထပ်လာရင်တော့ ငါ မင်းကို အခါသုံးရာ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ပစ်မယ်...”

လီချင်းရန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စုချီနျန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

စုချီနျန်က သူ၏ အမူအရာကို လျစ်လျူရှုကာ ရယ်လိုက်၏။

“အကြီးအကဲ လျူ။ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ယူဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေ့ ကျွန်တော်က..”

“ခိုးတာ...”

အကြီးအကဲ လျူ မျက်လုံးများ ကျဉ်းသွား၏။

“ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းချုပ်ပါ... ဆေးပင်နည်းနည်း ယူတာက...”

“ခိုးတာ...” အကြီးအကဲ လျူ ထပ်မံ၍ အလေးပေး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ။ ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဆေးပင် မခိုးပါဘူး။”

လက်လျှော့လိုက်ပြီးနောက် စုချီနျန်က ရှက်ရွံ့မှုမရှိဘဲ ဝန်ခံလိုက်သည်။

“ဒီ တပည့်က ဆေးပင်တစ်ရာ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးကို သန့်စင်ချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတချို့ကို ကျွန်တော် မသိဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို မေးဖို့ လာခဲ့တာပါ။”

“ပြီးရင် ငါ့ဆေးပင်တွေ ခိုးဖို့ပေါ့၊ ဟုတ်လား...”

အကြီးအကဲ လျူက သံသယဖြင့် စုချီနျန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်။ ဒီဥယျာဉ်က ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ အသက်သွေးကြောပဲ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ရှင်သန်ရေး အခြေခံလည်း ဟုတ်တယ်။ ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်နဲ့ လာလာ ခိုးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ တိုက်ခိုက်မှာပဲ...”

သူ ဓားကို ရွှမ်းခနဲ ဓားအိမ်မှ ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တိုးဝင်လာကာ သူ၏ ဝတ်ရုံများ အရှိန်ကြောင့် လေထဲ လွင့်သွားသည်။

အခြေအနေ ပိုမို ဆိုးရွားမလာခင် လီချင်းရန် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုင်ချလိုက်၏။

“အကြီးအကဲ လျူ။ ကျွန်မ ဆရာရဲ့ အဆိပ်ကို ကုသဖို့ ဆေးပင်တစ်ရာ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးရဲ့ ဖော်စပ်နည်းကို အရေးတကြီး နားလည်ဖို့ လိုနေပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ အကြီးအကဲရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ကျွန်မ လေးလေးစားစား တောင်းဆိုပါတယ်...”

သူက ထိုနှစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး အငြင်းပွားခွင့်ပေးလျှင် သူတို့ တိုက်ပွဲ စတင်တော့မည်ကို သေချာသည်။

သူ နားလည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်သည် ဆေးဥယျာဉ်မှ ဆေးပင်များကို အကြိမ်ကြိမ် ခိုးယူခဲ့သည်။

ဆေးဥယျာဉ်သည် ပင်မဂိုဏ်းမှ သီးခြား ဌာနတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် အကြီးအကဲ လျူတွင် အကြွင်းမဲ့ အာဏာရှိသည်။

သူ၏ အဆင့်အတန်းက စုချီနျန်နှင့်တန်းတူ ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲ လျူသည် လီချင်းရန်ကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူက အမူအရာကောင်းသော၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော၊ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် မျက်နှာအမူအရာရှိသော မိန်းမငယ်လေး ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

“မင်းက တော်တော် သစ္စာရှိတာပဲ... မင်းရဲ့ ဆရာက ဘယ်သူလဲ။”

“အကြီးအကဲ၊ ကျွန်မရဲ့ ဆရာက ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ အန္တိမအကြီးအကဲ တစ်ဦးပါ။”

အကြီးအကဲ လျူ - “အိုး..”

ဓားကျောင်းတော်သို့ နောက်မှ ဝင်လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အကြီးအကဲ လျူသည် ၎င်း၏ ရှေးဟောင်းသမိုင်းကို ရင်းနှီးခြင်း မရှိပေ။

သူ သိသည်မှာ စုချီနျန်က အမြင့်ဆုံး အဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းပင်။

သူသည် မည်သည့် “အန္တိမအကြီးအကဲ” သို့မဟုတ် “ဂိုဏ်းဘိုးဘေး” ကိုမျှ မကြားဖူးပေ။

ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသာ ရှိခဲ့ပါက ဓားကျောင်းတော်သည် ယခုလို ဆင်းရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ...

သူ စုချီနျန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အတည်ပြုချက် တောင်းသည်။

စုချီနျန် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“အဲဒီအန္တိမအကြီးအကဲက လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက ခရီးထွက်သွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ခန်းမဆောင်မှာ စစ်ဆေးပြီးပါပြီ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဆေးပင် ခိုးဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ဒီနေ့ မခိုးရင်လည်း မနက်ဖြန် ခိုးမှာပဲ...”

အကြီးအကဲ လျူက ဟမ့်ခနဲ အသံပြုလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရန်လိုမှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူက ပို၍ နူးညံ့သော အမူအရာဖြင့် လီချင်းရန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းကို ရွတ်ပြ။”

လီချင်းရန်က ပါဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ဂရုတစိုက် စာရင်းပြုစုပြီးနောက် အကြီးအကဲ လျူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စိုးရိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် သူ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေသည်။ အစောပိုင်းက လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သော စုချီနျန်နှင့် မတူပေ။

ကြည့်ပါလား။ ဓားကျောင်းတော်မှာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်မှလွဲတော့ ကျန်တဲ့ အကြီးအကဲတိုင်းက ယုံကြည် စိတ်ချရတယ်။

သူက ဒီနိဂုံးကို စိတ်ထဲမှာ ယခုမှ ကောက်ချက်ချလိုက်မိသည်။

အကြီးအကဲ လျူသည် မုတ်ဆိတ်ကို တွေးတွေးဆဆ ပွတ်သပ်နေသည်။

ထို့နောက် မှတ်တမ်းစာအုပ်ထူ တစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ လှန်ကြည့်တော့သည်။

ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းယမ်း၊ ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုး ရေရွတ်နေ၏။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဆေးပင်တစ်ရာ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးထဲက ဆေးပင်တွေ အားလုံးကို ငါ သိတယ်။ တစ်ဝက်ကျော်က ဆေးဥယျာဉ်မှာ ရှိနေပြီးသားပဲ။ ကျန်တာတွေကို လင်ရှီး တောင်ကြားကနေ ဝယ်ယူလို့ရတယ်။”

လီချင်းရန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာ၏။

“ဒါဆို အဲဒါက...”

“ဒါပေမဲ့...”

“....”

ထိုစကားလုံးတစ်လုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီချင်းရန်၏ နှလုံးသား တင်းကျပ်သွား၏။

“လိုအပ်တဲ့ ဆေးအမယ်နှစ်ခုက ရဖို့ အတော်လေး ခက်ခဲတယ်။ နဂါးလျှာမက်မွန်နဲ့ သွေးလှိုင်းသံပရာ။ ဒါတွေက ရှေးခေတ်က ဝိညာဉ်အပင်တွေပဲ။ ချင်းယွန်ဘုံမှာ အခုထိ ရှိမရှိ ငါ မသေချာဘူး။”

“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ကျုံးကျိုး လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ရှာဖွေရလိမ့်မယ်။”

စုချီနျန်က ချက်ချင်းပင် စကားဝိုင်းကို ဝင်လာပြီး လီချင်းရန်ကို စိတ်ချစေသည်။

“ကျုံးကျိုး လျှို့ဝှက်နယ်မြေက တစ်လအတွင်းမှာ ပွင့်တော့မယ်။ အဲဒီနေရာက ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ဓားကျောင်းတော် တစ်ခုလုံးက စူးစမ်းရှာဖွေမှုမှာ ပါဝင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီ ပါဝင်ပစ္စည်းနှစ်ခုကို အဲဒီမှာ တွေ့မှာ သေချာတယ်။ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။”

“မှန်တယ်..”

အကြီးအကဲ လျူ ခေါင်းညိတ်သည်။

“ရှေးခေတ်က အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းတွေ ပေါများခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက အရင်းအမြစ်တွေက များပြားပြီး အမွေအနှစ် အနည်းငယ် ရှိတဲ့ ဘယ်အဖွဲ့အစည်းမဆို ဂိုဏ်းတစ်ခု ထူထောင်နိုင်တယ်။ အဲဒီထဲမှ ဆေးဘုရင်တောင်ကြားက အဖိုးတန်ဆုံးပဲ။ ကျုံးကျိုး လျှိုဝှက်နယ်မြေအတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ အပျက်အစီးတွေကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီဆေးပင် နှစ်ခု သေချာပေါက် ပါဝင်လိမ့်မယ်။”

လီချင်းရန် နောက်သို့ ဆုတ်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်။ အကြီးအကဲ လျူ။ ကျွန်မရဲ့ ခွန်အားက နည်းပါးပေမယ့် ကျုံးကျိုးလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်ချင်ပါတယ်...”

သူ နားလည်သည်။

သူ၏ စီနီယာမောင်နှမများက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အခွင့်အရေးများကို ရှာဖွေကြလိမ့်မည်။

သူတို့ သူ၏ ဆေးပင်များ ရှာဖွေခြင်းကို ဦးစားပေးရန် မျှော်လင့်၍ မရနိုင်ပေ။

ဒါကြောင့် သူကိုယ်တိုင် သွားရပေမည်။

သူက ထို ရှေးခေတ် ဆေးအမယ်နှစ်ခုကို ရှာဖွေရမည်။

စုချီနျန်နှင့် အကြီးအကဲ လျူတို့ အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်ကြသည်။

သူတို့ ငြင်းပယ်ချင်ခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက အန္တိမအကြီးအကဲ၏ တပည့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လုံခြုံရေးသည် အရေးကြီးဆုံးပင်။

သို့သော် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ တွန့်ဆုတ်သွား၏။

နောက်ဆုံးတွင် စုချီနျန် လက်ခံလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မပွင့်ခင် အခြေခံအုတ်မြစ် အသေးစားပြီးမြောက်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်မယ်ဆိုရင် မင်းကို သွားခွင့်ပြုမယ်...”

လီချင်းရန် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး နှင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများက စုချီနျန်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသွားသည်။

သူက မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ခိုင်မာစွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

“တပည့်ချင်းရန် စိတ်မပျက်စေရပါဘူး...”