တောင်အောက်ဆင်းကြတာပေါ့၊ ဂျူနီယာညီမ

ချန်ဟွိုက်အန်က ယခု အရောင်မှိန်နေသော အကာအကွယ်အဆောင်ကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်သည်။

၎င်းပေါ်ရှိ စာသားများက ရေစိမ်ထားသကဲ့သို့ မှုန်ဝါးပြီး ဖတ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

ယခင်က သူသည် ထိုအဆောင်ကို ဂိမ်းလက်ဆောင်တစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို ၎င်းနှင့် ချိတ်ဆက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခု မိုးကြိုးမီးအဆောင်သည် အစစ်အမှန် ဖြစ်ကြောင်း သိသွားသောအခါ ထိုအကာအကွယ် အဆောင်လည်း အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်လား...

ချန်ဟွိုက်အန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

အဆောင်သည် ထိုက်ရှန်းတောင်မှ ပြန်လာပြီးနောက်မှသာ အရောင်မှိန်လာခဲ့သည်။

ထိုခရီးစဉ်က မမျှော်လင့်ထားသော အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ပထမဆုံး သူ ခြေထောက်ကျိုးခဲ့သည်။

ထို့နောက် မြေပြိုမှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့သည်။

ထိုဖြစ်ရပ်များထဲမှ တစ်ခုခုက သူ့အတွက် ဆိုးရွားသော ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် တကယ်တမ်း ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အဘယ်နည်း။

သူ ထိုက်ရှန်းတောင်မှ ဒဏ်ရာမရှိ ပြန်လာခဲ့ရုံသာမက သူဌေးကြီးတစ်ဦးထံမှ များပြားလှသော ဆုလာဘ်ကိုပင် ရရှိခဲ့ပြီး လုပ်ငန်းစတင်ရန် ရန်ပုံငွေအချို့ ရရှိခဲ့လေသည်။

“ဒါဆိုရင် အဆောင် တကယ် အလုပ်လုပ်ခဲ့တာလား။ အဲဒါကြောင့် အရောင်မှိန်သွားတာလား..”

ချန်ဟွိုက်အန် အဆောင်ကို ဆော့ကစား နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် နမ်းရှိုက်ရန် နှာခေါင်းနား ကပ်လိုက်သည်။

သူ ၎င်းကို လျှော်ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း မွှေးရနံ့သည် ကျန်နေဆဲပင်။

၎င်းသည် ဆပ်ပြာရည်မှ မဟုတ်သည်မှာ သေချာ၏။

သူ၏ သီအိုရီ ပို၍ ပို၍ ယုတ္တိရှိလာသည်။

“ငါ့မှာ အဆောင် နောက်တစ်ခုသာ ရှိနေရင် ဒါကို စမ်းသပ်နိုင်ပြီ... နောက်မှ ဂိမ်းထဲ ဝင်ပြီး လီချင်းရန်ကို တစ်ခု တောင်းကြည့်လိုက်ရမလား...”

ဒါက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလား...

အကယ်၍ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် အနာဂတ်တွင် သူက ပစ္စည်းများ အားလုံးကို အခမဲ့ ရနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအတွေးတစ်ခုတည်းကပင် သူ၏ နှလုံးကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ခုန်သွားစေသည်။

“ပြောရရင် ထိုက်ရှန်းတောင်ပေါ်မှာ ဧကရာဇ် စီတန်းလှည့်လည်မှုလည်း ရှိခဲ့တယ်။ ဒါက စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင် ပြန်လည် နိုးထလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဧကရာဇ်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီမှာ တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုပဲ သိမှာ... ဒါက တရားဝင် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလိုပဲ။ ဒါဆို သူတို့ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေး ကွန်ယက်က ကောင်းရမယ်။”

ဆိုဖာပေါ်တွင် ပစ်လှဲနေသော ပါ့ကျီကချန်ဟွိုက်အန်၏ ပြောဆိုမှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

သူ၏ သေးငယ်ပြီး၊ အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ဗီဇအရ ထောင့်ထဲသို့ ပို၍ ကျုံ့ဝင်သွား၏။

သွားပြီ။ ဘေးအန္တရာယ် လာနေပြီ။ ဆရာကြီးက ဒီကမ္ဘာ ပုံမှန်မဟုတ်တာကို လုံးဝ သိသွားပြီ။

ဒါက သူ့ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ပေါ်လာမယ့် အချိန်လား...

တကယ်လို့ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင် ငါက တောက်တီး သရုပ်ကို ဝှက်ထားနိုင်ဦးမှာလား...

ငါက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာတွေ ထွက်ပေါ်လာတာကို ရပ်တန့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

မဖြစ်ဘူး။

ငါ ထွက်ပြေးရမယ်။

လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရမယ်...

ပါ့ကျီသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ဝိညာဉ် အပင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးလွန်နေသည်။

သူ၏ လက်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင် စုပ်ယူမှုနှုန်းဖြင့် တစ်ပတ်ခန့်ကြာလျှင် သူက အနှစ်၂၀၀ သက်တမ်းရှိ မိစ္ဆာ၏ စွမ်းအားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

ထိုအချိန် ပြတင်းပေါက်ကို ဖြတ်ပြီး ထွက်ပြေးရန် လွယ်ကူလိမ့်မည်။

မှန်ပေသည်။

အဆောင်များက သူ့ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဒဏ်ရာရစေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ လွတ်မြောက်နိုင်သရွေ့ အနည်းငယ်သော ထိခိုက်မှုက ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

ယခုနေရာတွင် နေနေပြီး အချိန်မရွေး သေဆုံးနိုင်ခြေထက် ပိုကောင်း၏။

ပါ့ကျီက ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်နေစဉ် ချန်ဟွိုက်အန်က အခြားပစ္စည်းများကို ဆက်လက် စစ်ဆေးနေသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လက်ကောက်က အစစ်အမှန် ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပင်။

၎င်း၏ ပုတီးစေ့များ၏ တစ်ဝက်သည် နောက်ကျိသွားလေပြီ။

ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင် ကုန်ခန်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကလဲ...

ပြီးတော့ ဘယ်လိုလဲ...

ဒါက နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှု လိုအပ်လိမ့်မယ်။

ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ အိုးစိုက်အပင်ကိုလည်း သံသယ ရှိသည်။

သူ အရွက်တစ်ခုကို ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားသောအခါ သူ၏ ကတ်ကြေးသည် အနည်းငယ်မျှပင် ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူက ၎င်းကို ခဏထားပြီး ပါးစပ် သို့မဟုတ် တစ်ခုခု ပေါက်လာမလား ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကြေးခွံနက်ဓားအတွက်ကတော့ သူ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူက အခုကစပြီး ၎င်းနှင့်အတူ အိပ်တော့မည်။

ထိုကဲ့သို့သော နတ်ဘုရား လက်နက်ကို အိပ်ယာဘေးတွင် ချိတ်ထားရုံဖြင့် မပြီးနိုင်ပေ။

၎င်းက သူနှင့် နီးကပ်စွာ ရှိနေပြီး သူ၏ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်ကို စုပ်ယူဖို့ လိုအပ်သည်...

ဟဲဟဲ...

ပုစွန်ဆီရောင် နေဝင်ချိန်က ကော်ဖီစားပွဲပေါ်တွင် အရိပ်ရှည်ကြီးများ ဖြစ်သွား‌စေသည်။

မှန်က ပြင်းထန်သော အလင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

ချန်ဟွိုက်အန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။

ညစာစားချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ၏ ဖုန်းကို အားအပြည့်သွင်းထားပြီး ဆိုဖာ လက်တင်ပေါ်တွင် တင်ထား၏။

အသိပေးချက်ဖြင့် အသံမြည်လာခဲ့သည်။

ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာအားလုံးပြီးနောက်တွင် သူ ပင်ပန်းနေလေပြီ။

အားသွင်းကြိုးကို ဖြုတ်ကာ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ငါ့ရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ကောင်မလေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ စမ်းသပ်ချင်နေသော အရာအချို့ ရှိသည်။

သို့သော် ဂိမ်း စတင်သောအခါ လီချင်းရန် အခန်းထဲတွင် မရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် နေဝင်ချိန် တောင်ထိပ်တွင် ရပ်နေပြီး ဆည်းဆာ၏ ရွှေရောင်အဆင်းဖြင့် လွှမ်းခြုံခံနေရသည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် စီနီယာအစ်မ ယွဲ့ချန်ချီနှင့် ဂိုဏ်းချုပ် စုချီနျန်တို့ ရပ်နေကြသည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံးက လေးနက်သော ဆွေးနွေးမှုတွင် ပါဝင်နေသကဲ့သို့ တည်ကြည်သော မျက်နှာအမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...”

ချန်ဟွိုက်အန် အသံအတိုးအကျယ်ကို အမြင့်ဆုံးသို့ လှည့်လိုက်၏။

သူတို့၏ အသံများ ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။

“လီချင်းရန်၊ ခရီးက ဝေးတယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အခြေခံက အားနည်းနေတုန်းပဲ။ ဒီတစ်ခါ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မ မင်းကို လိုက်ပါစောင့်ရှောက်လိမ့်မယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် အဖော်ရှိတာ ကောင်းမယ်...”

စုချီနျန်က ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့... ဒါက စီနီယာအစ်မအတွက် ဒုက္ခများမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

လီချင်းရန် တွန့်ဆုတ်သွားပြီး စုချီနျန်နှင့် ယွဲ့ချန်ချီတို့ကြား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“အာ... ပြဿနာ လုံးဝ မရှိပါဘူး...”

ယွဲ့ချန်ချီ ပယ်ချသလို လက်ကာပြသည်။

“ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက တစ်ဆို့မှုတစ်ခုကို ရောက်နေပြီ။ ဆရာက ငါ့ကို တောင်အောက်ဆင်းပြီး အတွေ့အကြုံ ယူခိုင်းနေတာ။ ဒါက ငါ အဆင့်တက်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”

သူက လီချင်းရန် မသေချာသေးသည်ကို သတိပြုမိပြီး ဆော့ကစားသလို တွန်းလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ရယ်မောမှု ပျံ့နှံ့သွားပြီး၊ လွန်လွန်ကျူးကျူး ဖားနေ၏။

“ဟဲဟဲ၊ ဂျူနီယာညီမ၊ ငါ နင့်ကို အခမဲ့ လိုက်ပို့နေတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း လမ်းမှာ အဖျော်ယမကာတွေကို ရှင်းပေးရမယ်...”

“ဟွန့်... နေ့တိုင်း သောက်နေတာ။ တစ်နေ့မှာ မင်းကို သတ်လိမ့်မယ်...”

စုချီနျန် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး ယွဲ့ချန်ချီ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ယွဲ့ချန်ချီက ရယ်ပြီး ရှောင်လိုက်၏။

သက်ပြင်းချရင်းနှင့် စုချီနျန်က လီချင်းရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်မက အရက်စွဲနေတယ်။ လမ်းမှာ သူ ဘာကိုမှ အရှုပ်မလုပ်အောင် သူ့ကို ကြည့်ထား။”

ကိစ္စများ ပြီးမြောက်သွားသည်နှင့် လီချင်းရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လေးစားစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

“နားလည်ပါပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ်။ ကျွန်မ စီနီယာအစ်မကို သေချာ ထိန်းချုပ်ထားပါ့မယ်။”

“ကျွတ်၊ ဆရာ စု။ ဂျူနီယာညီမက ကျွန်မကို တားနိုင်မယ် ထင်တာလား... ဟားဟား...”

လီချင်းရန်၏ နောက်ကျောတွင် မလှမ်းမကမ်း၌ ယွဲ့ချန်ချီက သစ်ကိုင်းတစ်ခုမှ ဇောက်ထိုး ချိတ်ဆွဲနေပြီး စုချီနျန်ကို မျက်နှာ ပြောင်ပြနေသည်။

စုချီနျန်က သူ့ကို မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊လေ။ အသင့် လုပ်ထား။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် မကြာခင် ထွက်ခွာသင့်ပြီ။”

ထို့နောက် သူက အိတ်ငယ် နှစ်လုံးကို ထုတ်ပြီး လီချင်းရန်ကို ပေးလိုက်သည်။

“ဓားကျောင်းတော်မှာ အရင်းအမြစ်တွေ ချို့တဲ့နေပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်အနေနဲ့ ငါ မင်းတို့ကို အနည်းဆုံးတော့ ခရီးစရိတ် ပေးရမယ်။ ဒီမှာ အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၀၊ မင်းတို့ တစ်ယောက်ကို ၁၀လုံးစီ။”

လီချင်းရန် - “...”

ယွဲ့ချန်ချီ - “...”

“ဘာလဲ။ မလောက်ဘူးလား။”

စုချီနျန်၏ မျက်နှာ မှောင်သွားသည်။

သူက အိတ်ငယ်များကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး ငြင်းခုန်ရန် နေရာ မရှိအောင် ချန်ထားခဲ့သည်။

လီချင်းရန်က လက်ခံဖို့သာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်။”

“...ဂိုဏ်းချုပ်...”

သူ အိတ်ငယ်ကို ဆွဲကြည့်သော်လည်း ဆွဲထုတ်လို့ မရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုချီနျန်၏ ဆုပ်ကိုင်မှုက ခိုင်မာနေ၏။

ယွဲ့ချန်ချီက သူ၏ လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ဖွင့်လိုက်သောအခါမှသာ အိတ်ငယ်များ လီချင်းရန်၏ လက်ထဲသို့ နောက်ဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဆရာ မပေးချင်ဘူးဆိုရင် မပေးပါနဲ့။”

ယွဲ့ချန်ချီ မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်သည်။

လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားသော စုချီနျန်က မသက်မသာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ဓားပျံကို လေထဲသို့ ပစ်တင်ပြီး တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းသွားလိုက်သည်။

“ဟမ့်... မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဂရုစိုက်ကြ။ ငါ သွားပြီ...”

ဂိုဏ်ချုပ်၏ ထွက်ခွာခြင်းက ဒရာမာ ဆန်လှသည်။

သူက ဓားနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ဆည်းဆာတိမ်တိုက်များကို ဖြတ်၍ ရက်လုပ်သွားသည်။

လီချင်းရန်နှင့် ယွဲ့ချန်ချီသာ နေဝင်ချိန် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လေထုက နေရောင်ခြည်ဖြင့် ခြောက်သွေ့နေသော မြက်နံ့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ရနံ့ကောင်းလှပေသည်။ နွေရာသီ ညကဲ့သို့ပင်။

လီချင်းရန် ယွဲ့ချန်ချီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နေဝင်ချိန်အောက်တွင် စီနီယာအစ်မ၏ မျက်နှာက တောက်ပသော အနီရောင်ဖြင့် နီမြန်းနေ၏။

ယွဲ့ချန်ချီက စုချီနျန်၏ ဓား၏ မှိန်ဖျော့နေသော ခြေရာမှ သူ၏ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီချင်းရန်၏ ပခုံးကိုဖက်ကာ ရယ်လိုက်သည်။

“လာ... ဂျူနီယာညီမ၊ တောင်အောက်ကို ဆင်းကြတာပေါ့...”

...

နေဝင်ချိန် ထိပ်သီးပေါ်တွင် ကောင်းကင်သည် ခရမ်းနီရောင် တောက်လောင်နေသည်။ ကြီးမြတ်သော ဓား ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် တိမ်တိုက်များကို မှင်အဖြစ်၊ ဓားကို မှင်တံအဖြစ် အသုံးပြုကာ ရေးသားခဲ့သည်—

ခရီးစဉ် ချောမွေ့ပါစေ။

...