မြင်သွားတာများလား

“အသင့်ပြင်ထား...လင်းရှီးတောင်ကြားအရှေ့မှာ ပုံရိပ်ယောင် အစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်...”

သတင်းပို့သော တပည့် တွန့်ဆုတ်သွား၏။

အကယ်၍ သူတို့ ထိုအစီအရင်ကို ဖွင့်လိုက်ပါက ထိုဓားကျောင်းတော် တပည့်နှစ်ဦး ထာဝရ ပိတ်မိသွားမည် မဟုတ်ပါလား...

“သခင်မလေး...”

သူ၏ ပုံမှန် ယဉ်ကျေးပြီး ယုယသော သခင်မလေးက အဘယ်ကြောင့် ထိုလုပ်ရပ်မျိုး လုပ်ရကြောင်းကို သူ နားမလည်ပေ။

“ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်။ ဘာလို့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေတာလဲ...”

ယွန်စုရှင်း၏ အသံ အေးစက်လာသည်။

တပည့် ဆက်မမေးရဲတော့ပေ။ သူက အလျင်အမြန် အရိုအသေပေးပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

“ဟွန့်... ပုံရိပ်ယောင်ကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ရင်တော့ ငါ နင်တို့ကို တောင်ကြားထဲ ဝင်ပြီး ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ ဝယ်ဖို့ ခွင့်ပြုမယ်။ ဒါပေမဲ့ မလုပ်နိုင်ရင်တော့... အထဲမှာ သုံးလေးရက်လောက် ပျော်လိုက်ပေါ့...”

ယွန်စုရှင်း တီးတိုးပြောပြီး၊ မျက်လုံးများကို ပြန်ပိတ်ကာ ကျင့်ကြံမှုကို ပြန်လည် စတင်လိုက်သည်။

ကျုံးကျိုး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖွင့်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သူ အမြန်ဆုံး သူ၏ အားကို မြှင့်တင်ရပေမည်။

ထိုမတိုင်ခင် ရွှေရောင်အနှစ်သာရ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ တက်ရောက်နိုင်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ ယခုတစ်ခါ ဆေးဘုရင် တောင်ကြား၏ အပျက်အစီးများကို တွေ့ရရန် သေချာပေါက် လိုအပ်သည်။

သူ၏ မိခင်ဘက်မှ အခြေအနေမျာ အရေးကြီးသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

သူ နှောင့်နှေးမှု တစ်စုံတစ်ရာကို တတ်နိုင်ခြင်း မရှိ။

၎င်းက သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပင်။

...

“စီနီယာအစ်မ၊ လင်းရှီးတောင်ကြားကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ...”

“အင်း... မနက်ဖြန် နေ့လယ်လောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။”

ထိုညတွင် လီချင်းရန်နှင့် ယွဲ့ချန်ချီသည် မြို့ငယ်လေးတစ်နေရာတွင် ရပ်နားပြီး တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။

သူတို့ နေ့လယ်တစ်လျှောက်လုံး ဓားပေါ်တွင် ပျံသန်းခဲ့ကြရာ...

သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင် ကို ကုန်ခန်းစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ နားခိုရန်အတွက် နေရာရှာဖို့ လိုအပ်သည်။

ယွဲ့ချန်ချီ စားပွဲပေါ်ရှိ အဖျော်ယမကာကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွား၏။

“ဘာကြီးလား...”

“ဟီးဟီး၊ သစ်သီးဝိုင်ပါ...”

လီချင်းရန် လျှာထုတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်က စီနီယာအစ်မ အရမ်း မသောက်စေချင်ဘူး။ စီနီယာအစ်မက ဓားကို ချောက်ကမ်းပါးပေါ် တိုက်မိသွားမှာကို ကြောက်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်မက အရက် ကြိုက်တာကို ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါကြောင့် ပိုပြီးတော့ ပေါ့တဲ့တစ်ခုခုကို ယူခဲ့တာ။ သစ်သီးဝိုင်က အဲဒီလောက် မမူးဘူး။ ပြီးတော့ ဒါက ပိုပြီးတော့တောင် ဈေးကြီးသေးတယ်...”

ယွဲ့ချန်ချီ လီချင်းရန်၏ ချစ်စရာကောင်းပြီး မျှော်လင့်နေသော အမူအရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံး လက်လျှော့လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လျှာကို ကလစ်ခနဲ မြည်စေရင်း သူက တီးတိုးပြောသည်။

“ကျွတ်၊ ကောင်းပြီ... ဒီ မြို့ငယ်လေးမှာလည်း အရက်ကောင်းကောင်းမှ မရှိတာပဲ။”

တခြား ဂျူနီယာ တစ်ယောက်ယောက်သာ သူ့ကို ထိုသို့ ပြောရဲလျှင် သူက ဓားလက်ကိုင်နှင့် ရိုက်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လီချင်းရန်ကတော့ မတူပေ။

သူက အရမ်း လှပေသည်။

သူကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူများကို စိတ်ငြိမ်သက်စေသည်။

အလှအပက အမှန်တကယ်ကို စိတ်ခံစားမှုကို တိုးတက်စေနိုင်သည်။

“စီနီယာအစ်မ။ တစ်ခုခု အဆင်မပြေလို့လား...”

လီချင်းရန် ယွဲ့ချန်ချီသည် သောက်ရုံသာ ရှိပြီး မစားသည်ကို သတိပြုမိသည်။

ထို့နောက် သူ၏ ပုံမှန် ထက်မြက်သော မျက်ခုံးများက စိုးရိမ်မှု အစအနကို ဆောင်ထားနေသည်။

“ဒါက တကယ်တော့ ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး။”

ယွဲ့ချန်ချီ နောက်သို့ မှီလိုက်ပြီး ခါးသီးသော အပြုံးမျိုးကို ပြသလိုက်သည်။

“ဂျူနီယာညီမ၊ ငါတို့ ဓားကျောင်းတော် တပည့်စုဆောင်းရေး ပြိုင်ပွဲတုန်းက လုပ်ခဲ့တာကို မှတ်မိလား...”

လီချင်းရန် ခေါင်းညိတ်သည်။

“အင်း၊ လင်းရှီးတောင်ကြားလည်း အဲဒီမှာ ရှိခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ သခင်မလေး ကိုယ်တိုင် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ခဲ့တာ။ အဲဒီမိန်းမက မြေခွေးလို ကောက်ကျစ်တယ်... ပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးမှုအတွင်းမှာ သူ့ကို ရှာဖွေခဲ့တာ ငါပဲ။ သူတို့ တပည့်သစ်တွေကို ယူခဲ့တာ ငါတို့ပဲဆိုတာကို သိနှင့်သွားလောက်ပြီ။ ဒါကြောင့် ဒီဆေးအတွက် လင်းရှီးတောင်ကြားကို သွားတဲ့ ခရီးက လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“အာ....”

လီချင်းရန် မျက်တောင်ခတ်ပြီး စိုးရိမ်သွားခဲ့သည်။

“ဒါဆို... သူတို့ ကျွန်မတို့ကို ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေ ရောင်းဖို့ ငြင်းဆန်ရင်ရော...”

ယွဲ့ချန်ချီက သစ်သီးဝိုင်ကို အကုန် သောက်လိုက်ကာ နှာခေါင်းမှုတ်ပြီး ပြောသည်။

“ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူတို့ကို အတင်းအကျပ် ရောင်းခိုင်းရုံပဲ။ ငါတို့ ပိုက်ဆံ ပေးနေတာပဲလေ...”

လီချင်းရန် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး ခြောက်သွေ့သော ရယ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ပြဿနာတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ သူတို့မှာ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် မရှိဘူး။

ထို ဆေးဖက်ဝင် အပင်များသည် အလွန် အဖိုးတန်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က သူတို့ကို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်လုံးစီသာ ပေးခဲ့သည်။

သူ၏ ဆရာက သူ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ထည့်ပေါင်းလျှင်တောင်မှ မလုံလောက်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အစီအစဉ်က လဲလှယ်ရန် ဖြစ်သည်။

သူတို့က ဓားကျောင်းတော်မှ အထူးပြု ပစ္စည်းအချို့ဖြစ်သော ဓားပျံများ၊ ဝှက်ဓားများ စသည်တို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

မှန်ပေသည်။

၎င်းတို့က အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အရည်အသွေးက ထိပ်တန်း ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။

ကိရိယာ သန့်စင်ရေး ဂိုဏ်းကပင် ဓားကျောင်းတော်၏ လက်ရာကို ချီးကျူးခဲ့ဖူးသည်။

လင်းရှီးတောင်ကြား၏ ကျင့်ကြံသူများက တိုက်ခိုက်ရေးတွင် အထူးကျွမ်းကျင်ခြင်း မရှိဘဲ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရေးအတွက် အပြင်ဘက် ကိရိယာများကို အကြီးအကျယ် အားကိုးကြသည်။

ထိုပစ္စည်းများက သူတို့ အတိအကျ လိုအပ်သောအရာများ ဖြစ်သည်။

ခဏကြာ စကားပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျင့်ကြံလို့ မရသောကြောင့် အိပ်စက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လီချင်းရန် ခုတင်၏ ပန်းပွင့်ခေါင်းစည်းကို မြှင့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လှည့်လိုက်ရာ...

ယွဲ့ချန်ချီသည် အတွင်းခံအင်္ကျီသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူ၏ ပြည့်ဝသော ကောက်ကြောင်းများက အပေါ်ပိုင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆန့်ထုတ်ထားသည်

အောက်ပိုင်းကတော့ ကန့်လန့်ကာကဲ့သို့ ပွင့်နေ၏။

“အား... စီနီယာအစ်မ၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

လီချင်းရန်က သူ၏ မျက်နှာပေါ် လက်များဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာနီမြန်းမှုသည် နားအထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“ဟမ်၊ ဘာဖြစ်လဲ...”

ယွဲ့ချန်ချီ ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ကြိုးများကို ဖြည်ရန် နောက်သို့ လှမ်းကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

“အဝတ်တွေနဲ့ အိပ်ရတာ မသက်မသာဘူး။ တစ်နေ့လုံး ကျပ်ထုတ်နေရတာ။ လွှတ်ပေးဖို့ လိုတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး မိန်းကလေးတွေပဲ။ ရှက်စရာ ဘာရှိလဲ....”

“အဲ...ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့...”

လီချင်းရန် ထစ်အလျက် နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေ၏။

ထို့နောက် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော သဘောပေါက်မှုတစ်ခုက သူကို ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ဆရာက သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို အမြဲ သိသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ...

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အရာအားလုံးကို မြင်နိုင်၏။

ယခုဖြစ်ရပ် အပါအဝင်။

စီနီယာအစ်မကို ယခုလို မြင်နေရသည် အပါအဝင်...

“စီနီယာအစ်မ၊ နေဦး...”

နောက်ကျသွားလေပြီ။

ယွဲ့ချန်ချီက လုံးဝ ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက လီချင်းရန်၏ စိတ်ဆင်းရဲမှုကို ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါင်းစောင်းကြည့်သည်။

ဂျူနီယာညီမ၏ တောက်ပသော အနီရောင် မျက်နှာကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စနောက်ချင်သည့် အရောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်က လီချင်းရန်၏ အပြင်ဝတ်ရုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အခြားလက်က လီချင်းရန်၏ ခါးပတ်လည်တွင် ပတ်ပြီး သူ့ကို ခုတင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

ပန်းပွင့်ခေါင်းစည်း မြှင့်သွား၏။

စောင်ကို လှိမ့်လိုက်သည်။

နူးညံ့သော ကိုယ်ခန္ဓာနှစ်ခုက စာရွက်များထဲသို့ အတူတူ ပြုတ်ကျသွား၏။

လီချင်းရန်၏ စိတ်သည် လုံးဝ ဗလာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ မှတ်သားနိုင်သည်မှာ နောက်ကျောနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်မှ နွေးထွေးမှု၊ ထို့နောက် ကစားခြင်း၊ ဝိုင်ရနံ့ အသက်ရှူခြင်းက သူ၏ နားကို ယားကျိကျိ လုပ်ခြင်းတို့သာ ဖြစ်သည်။

“အဟက်... နင် အဲဒီလောက် ရှက်တာလား။ လာစမ်းပါ။ နင် ဘယ်လောက် ဖွံ့ဖြိုးလာလဲဆိုတာ ကြည့်ပါရစေ...”

“မ..မလုပ်ပါနဲ့၊ စီနီယာအစ်မ၊ ကျွန်မ ရှက်တာ မဟုတ်ဘူး...”

“ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နင် အစကတည်းက ထူးဆန်းနေတာ။”

လီချင်းရန်က မျက်နှာကို စောင်ထဲ မြှုပ်ထား၏။

သူ၏ အသံ တုန်ယင်နေသည်။

“စီနီယာအစ်မ... ကျွန်မရဲ့ ဆရာမှာ မဟာကောင်းကင်စွမ်းရည်တွေ ရှိတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကို အမြဲတမ်း မြင်နိုင်တယ်။ ခုနက အစ်မ အစ်မ...”

သူ၏ နောက်ကွယ်မှ နွေးထွေးသော ကိုယ်ခန္ဓာ တုန်ယင်သွားသည်။

ထို့နောက် ပိုပြီး ပူလာ၏။

“နင် နောက်နေတာ မဟုတ်လား...”

“နင် ပြောတာက... နင့်ရဲ့ ဆရာက တကယ် မြင်နိုင်တယ်လား...”

သေးငယ်ပြီး အပြစ်ရှိသော တီးတိုးသံက ပြန်ဖြေသည်။ “ဟုတ်...”

“မ...မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

ယွဲ့ချန်ချီ၏ မျက်နှာက မီးလောင်နေသလို ပူလောင်နေသည်။

သူက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် ပြောလိုက်၏။

“သူ... အချိန်တိုင်း ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။ သူ့မှာ တခြား လုပ်စရာတွေ မရှိဘူးလား။ ပြီးတော့ တကယ် မြင်နိုင်ရင်တောင် မျက်နှာလွှဲသွားယ်... ဒါမှမဟုတ် တုံ့ပြန်မှု တစ်ခုခုတော့ ပြလိမ့်မယ်။ ဟုတ်တယ်မလား...”

လီချင်းရန် ပိုပြီး ကွေးသွားသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကိုက်ထား၏။

သူ၏ ဆရာ မျက်နှာလွှဲသွားမလား...

မှန်ပေတယ်။

သူ အဖြေကို သိသည်။

သူ ရေချိုးနေချိန်မှာပင် အမြဲတမ်း ရှိနေသော အကြည့်ကို ခံစားနိုင်သည်...

သူတို့ နှစ်ဦး ထိတ်လန့်နေစဉ် အတွေးလွန်နေစဉ် လုံးဝအရှုံးပေးနေစဉ် အလယ်အလတ် ဝိညာဉ် စုစည်းမှု အစီအရင်တစ်ခု သူတို့၏ အခန်းထဲတွင် လေထဲမှ ပေါ်လာသည်။

[ ခရီးသွားနေရင်တောင် ကျင့်ကြံခြင်းကို လျစ်လျူမရှုရဘူး ]

လေးနက်သော အသံတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်မှ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

စကားလုံးများ ကျသည်နှင့် အခင်းအကျင်း အသက်ဝင်သွားသည်။

လီချင်းရန် ခြင်ကဲ့သို့ ညည်းတွားလိုက်သည်။

ယွဲ့ချန်ချီ၏ ဦးရေပြား စူးစူးလာသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ပြူးကျယ်သွား၏။

ခုတင်ဘေးရှိ စိတ်ဝိညာဉ်စုစည်း အခင်းအကျင်း လင်းလာသည်ကို ကြည့်နေသည်။

သူ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်...

ပြိုကွဲသွားလေပြီ။

...

“သူတို့ အိပ်နေပြီလား။ ဒီလောက် စောစောစီးစီးကို....”

တက္ကစီထဲတွင် ချန်ဟွိုက်အန် ဂိမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ ဝင်သောအခါ လီချင်းရန်နှင့် ယွဲ့ချန်ချီသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေနှင့်လေပြီ။

“လူ့ဘုံမှာ စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင် အရမ်း ပါးလွှာနေလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်... သူတို့ အနားယူနေတုန်း ကျင့်ကြံနိုင်ဖို့ အလယ်အလတ် စိတ်ဝိညာဉ်စုစည်း အခင်းအကျင်းတစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးရမယ် ထင်တယ်။”

ထိုအတွေးဖြင့် သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခြောက်နာရီစာ အခင်းအကျင်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

လီချင်းရန်က ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနှင့်ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ရှင်သန်မှုနှုန်းက ၅%သာ ရှိသေးသည်။

သူ ပိုပြီး ကြိုးစား၍ လေ့ကျင့်ရပေမည်။

လင်းရှီးတောင်ကြားသို့ ခရီးကြောင့် ပေါ့ဆနေ၍ မရနိုင်ပေ။

“ငါက တကယ့်ကို ကြီးမြတ်တဲ့ဆရာပဲ...”

ချန်ဟွိုက်အန် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

တက္ကစီက နဂါးပျံအင်တာနက်ကဖေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်ရာ သူ ဂိမ်းထဲမှ ထွက်လိုက်၏။

...