လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ (အပိုင်း ၂)

~"ဘယ်နည်းလမ်းကိုပဲ သုံးသုံး အားနည်းချက်တွေတော့ ရှိတာပါပဲ... မဖြစ်မနေ အခြေအနေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူက ဒီလို လုပ်ချင်ပါ့မလဲကွာ... အစစ်အမှန် နက်ရှိုင်း ဆိုတာ အစစ်အမှန် နက်ရှိုင်း မဟုတ်တော့သလို၊ ပိုင်ရှန် ဆိုတာလည်း ပိုင်ရှန် မဟုတ်တော့ဘူး... အခု ငါက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူက တကယ် သိနိုင်မှာလဲ..."

သူ၏ တိုးညင်းသော သက်ပြင်းချသံက နင်ချီ့ ရင်ထဲမှာ လေးလံသွားစေသည်။

ထိုအထဲမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုတွေကို ခံစားနေရပြီး၊ ဖုံးကွယ်ထားသော အန္တရာယ်တွေကိုလည်း သူ နားလည်လိုက်သည်။

နင်ချီက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်၏။

"အစစ်အမှန် နက်ရှိုင်း ဖြစ်ဖြစ်၊ ပိုင်ရှန် ဖြစ်ဖြစ်... ကိုယ့်ရဲ့ မူလ ရည်ရွယ်ချက် ကို မမေ့သရွေ့ အရေးမကြီးပါဘူး..."

'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်'က သူ့ကို ဒီလောက်ထိ ရင်းရင်းနှီးနှီး ပြောပြနေတာဟာ ဆရာကောင်း တစ်ယောက်လို လမ်းပြပေးချင်နေတာ ထင်ရှားပါသည်။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာကိုတော့ နင်ချီ အနည်းအကျဉ်း ခန့်မှန်းမိသည်။

'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်' ခဏလောက် ငြိမ်သက်သွားပြီး၊ ရုတ်တရက် ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဟားဟားဟား…ဟုတ်တယ်... မူလ ရည်ရွယ်ချက်ကို မမေ့ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ..."

သူ ဆက်ပြောပြသည်။

"ငါနဲ့ ဘုန်းကြီးပေါင်ရှုက ဝင်စားခြင်း နည်းစနစ်ကို သုံးတာ... အချိန်ကာလ တစ်ခု ရောက်တိုင်း ဝင်စားရတယ်... ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် ရောက်မှ အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်တွေ အကုန် ပြန်ရတာ... ပြီးတော့ သက်တမ်းကုန်ခါနီးရင် ထပ်ပြီး ဝင်စားပြန်ရော... ဒီလိုနဲ့ သံသရာ လည်နေရင်း အချိန်ကာလ မြစ်ကြီးထဲမှာ ခက်ခက်ခဲခဲ ကူးခတ်နေရတာပါပဲ..."

သူ၏ ရှင်းပြမှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နင်ချီ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။

ခဏတာတော့ သူလည်း ရှေးဟောင်း သူတော်စင် တစ်ပါးပါး ဝင်စားထားသူများ ဖြစ်နေမလားဟု သံသယ ဝင်မိသေးသည်။ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်မရသေးတာများလား ပေါ့။

သို့ရာတွင်၊ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မဖြစ်နိုင်ပါ။ သူ့မှာ ကမ္ဘာမြေမှ လာခဲ့သော အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်တွေ အထင်အရှား ရှိနေသည်ပဲလေ။

"ဝင်စားတဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ ပျက်စီးသွားရင်ရော..."

ဟု နင်ချီ မေးလိုက်သည်။

'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်' က ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး…

"ဒါဆိုရင်တော့ တကယ် ပျက်စီးသွားတာပေါ့... အရင်တုန်းက ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းအားကြီးခဲ့ပါစေ၊ ပြန်ရှင်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က စွမ်းအားကြီးလေ၊ ဝင်စားမယ့် ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့ ကံတရားနဲ့ ပါရမီက ပိုကောင်းလေ ဆိုတော့... ပျက်စီးဖို့ အခွင့်အလမ်းက သိပ်မများပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတဲ့ ကောင်တွေလည်း ရှိတာပေါ့... အရင်တုန်းက ငါတို့လို အဘိုးကြီးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တာ... ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဆိုတာ ကံကောင်းမှ ရတာ..."

"ပြီးတော့ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်စားတာက ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိဘူး မထင်နဲ့... ဘဝတစ်ခုစီရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက ကိုယ့်အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိတယ်... တချို့ဆို စိတ်ဓာတ်တွေ ပြောင်းလဲပြီး ရူးသွပ်သွားတာတွေတောင် ရှိတယ်..."

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနေသော်လည်း နင်ချီကတော့ ထိုစကားအထဲမှ အန္တရာယ်တွေကို မြင်ယောင်နေမိသည်။

"ဝင်စားခြင်း နည်းစနစ်ရဲ့ အားသာချက်က စောစော နိုးထနိုင်တာပဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချိပ်ပိတ်ခြင်း ကျတော့ သူ့အားသာချက်နဲ့သူ ရှိပြန်ရော... ဥပမာ လူရိုင်းဧကရာဇ် ဆိုရင် သိုင်းသူတော်စင် နယ်ပယ်ကနေ အဆင့်ကျသွားပြီးမှ ကံတရားကို အားကိုးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချိပ်ပိတ်ထားခဲ့တာ... ပြီးတော့မှ အစောဆုံး ပြန်နိုးထလာတာ..."

"သွေးမျိုးဆက် ဆက်ခံခြင်း နည်းလမ်းကျတော့ အန္တရာယ် အများဆုံးပဲ... ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက အရမ်းကြီးမားလွန်းလို့ လူအများစုနဲ့ မကိုက်ညီဘူး..."

ဒီနေရာ ရောက်တော့ 'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်'၏ မျက်ဝန်းထဲမှာ သတိထားမှု အရိပ်အယောင်တွေကို နင်ချီ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရ၏။

"ဥပမာ... ဒီနေ့ ပေါ်လာတဲ့ လူတစ်ယောက် ဆိုရင်... သွေးမျိုးဆက် ဆက်ခံခြင်း နည်းလမ်းနဲ့ အသက်ဆက်ထားတာလေ... ဒါကြောင့် သူက လောကထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနိုင်ပြီး စွမ်းအားတွေလည်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲက ခံစားရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကိုတော့ ဘယ်သူမှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..." 'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်' ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လေးစားမှုတွေ ပြသနေ၏။

နင်ချီ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်သတ် သိုင်းသူတော်စင် မျိုးဆက်လား..."

'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်' အံ့သြသွားသည်။

"မင်း သိနေတာလား..."

နင်ချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အရင်က တစ်ခါ ဆုံဖူးတယ်... အဲဒီ အဘိုးအိုက ကျွန်တော့်ကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ အရိပ်အမြွက် ပြောပြခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က ဘာမှ မသိသေးတော့ သတိမထားမိခဲ့ဘူး... စောစောက ကျွန်တော် ဗုဒ္ဓပေါင်ရှုကို တားလိုက်တုန်းက သူ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသွားလောက်တယ်..."

"သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး..." 'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်' သဘောပေါက်သွားသည်။

"အတိအကျ ပြောရရင်တော့ သူက ကောင်းကင်သတ် သိုင်းသူတော်စင် အစစ် မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ကောင်းကင်သတ် သိုင်းသူတော်စင်ရဲ့ ဆက်ခံသူလို့ ပြောလို့ရတယ်... နောက်ကျရင် မင်း နားလည်လာမှာပါ..."

နင်ချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါက ပြောပြလို့ မရသော လျှို့ဝှက်ချက်တွေနှင့် သက်ဆိုင်နေမှန်း သိနေ၍ ဆက်မမေးတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး ကောင်းကင်ယံထက်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီး တိမ်တိုက်တွေကို ငေးကြည့်ရင်း လမ်းလျှောက်နေကြ၏။

အထောက်အထားတွေကို ဖွင့်ပြောလိုက်ကြပြီ ဆိုတော့ ပိုပြီး ပွင့်လင်းလာကြ၏။ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောဆိုနိုင်ကြပြီ။

နင်ချီလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် တခြားသူရှေ့မှာ ကိုယ့်စွမ်းအားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ပြခွင့် ရလိုက်သည်ကိုး။

သူတို့ ဆက်လက် စကားပြောနေကြ၏။ အများအားဖြင့်တော့ နင်ချီက မေးပြီး 'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်'က ဖြေပေးနေခြင်းပါ။

နေ၀င်ချိန် ရောက်မှန်း မသိ ရောက်လာခဲ့သည်။ နင်ချီ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သည်လောက်ကာလပတ်လုံး သူက အမှောင်ထဲမှာ စမ်းတဝါးဝါး လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ရသည်။

ယခု လမ်းပြပေးမယ့်သူ ရှိလာတော့ ခံစားချက်က တခြားစီ ဖြစ်သွားပါ၏။ မြူခိုးတွေ ကင်းစင်သွားပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကြောင်းက ပိုပြီး ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." ဟု နင်ချီ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်' နောက်ပြောင်မနေတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နင်ချီ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ကြိုးစားပါကွာ... ငါကတော့ မင်းကို အများကြီး မျှော်လင့်ထားတယ်... ဟို အဘိုးကြီးတွေသာ မင်းအကြောင်း သိသွားရင် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကုန်ကြမှာ..."

ပြောရင်းနှင့် သူ တဟဲဟဲ.. ရယ်မောလိုက်ပြန်၏။

ထိုအခါ၊ နင်ချီ ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက အစစ်အမှန် နက်ရှိုင်းတောင်မှာပဲ ဝိညာဉ် နိုးထခြင်းကို စောင့်နေတော့မှာလား..."

'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်' ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မူလကတော့... ကောင်းကင်ဘုံလူသား ဂုဏ်ပြုပွဲ လုပ်ရင်းနဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေ လာမလားလို့ စောင့်ကြည့်ချင်ခဲ့တာ... မထင်မှတ်ဘဲ ဟို ဘုန်းကြီးအို ပေါင်ရှု ရောက်လာတယ်... စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး... ခေတ်သစ်ကြီးကို ငါပဲ စဖွင့်လိုက်တော့မယ်... လုပ်စရာ ရှိတာတွေ လုပ်ရဦးမယ်..."

နင်ချီ ဆက်မမေးတော့ပေ။

"အကူအညီ လိုရင် လှမ်းပြောပါဗျ..."

'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်' ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အနာဂတ်က မရေရာသေးသော်လည်း၊ လက်ရှိ အချိန်မှာတော့ နင်ချီ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်က ရှေးဟောင်း သူတော်စင်တွေနှင့် သိပ်မကွာတော့ပေ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လာလျှင် သူက တန်ဖိုးရှိသော အကူအညီ တစ်ခု ဖြစ်လာမှာ သေချာသည်။

နင်ချီ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

နောက်ကျောဘက်မှ 'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်'၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မောင်နင်ချီ... နောက်ကျရင် ဟို တာအိုဂိုဏ်းတွေက ကျမ်းစာအုပ်တွေကို မင်းဆီ ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်..."

နင်ချီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ တာအိုဂိုဏ်း အားလုံးကို ဖောက်ထွင်းမည် ဆိုသော စကားက... အခု 'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်'၏အထောက်အထား ပေါ်သွားပြီ ဆိုတော့... နည်းနည်းလောက် အရိပ်အမြွက် ပြလိုက်ရုံနှင့်..သူတို့က ကျမ်းစာအုပ်တွေကို အလိုလို လာဆက်သကြမှာ သေချာနေလေ၏။ နင်ချီ လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

တစ်ခဏမျှ ကြာတော့...

နင်ချီသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသော အစစ်အမှန် သိုင်းဂိုဏ်းသားများကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့က ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြသော်လည်း နင်ချီ ပျောက်နေ၍ စိတ်ပူနေကြခြင်းပါ။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းကတော့ တည်ငြိမ်နေ၏။ သူ အနည်းအကျဉ်း ခန့်မှန်းမိထားပုံရ၏။ နင်ချီက အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သောအခါ၊ သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး မေးမြန်းမည့် သူတွေကို လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ကိုးလေး ပြန်ရောက်လာပြီ ဆိုတော့... ဆရာတို့တွေ ပြန်ကြစို့..."

အဖွဲ့သားများ ထွက်ခွာလာကြ၏။

စစ်မှန်သူ ပိုင်ယဲ့နှင့် အခြားသူများက ချက်ချင်း လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြ၏။

တောင်ပေါ် တက်တုန်းကထက် ပိုပြီး ဖော်ရွေပျူငှာနေကြ၏။ တာအိုဆရာ လုံရှန်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်တွေမှာ အံ့သြမှုတွေ ပါဝင်နေ၏။ အကြောင်းကတော့ စောစောက ရှေးဟောင်း သူတော်စင်တွေရဲ့ တိုက်ပွဲကြားမှာ တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ဧည့်သည်တော် အများအပြားကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့၍ပင် ဖြစ်ပါသည်။

"ဒီနေ့က အလုပ်ရှုပ်နေလို့ စစ်မှန်သူ လုံရှန်းကို ကောင်းကောင်း ဧည့်မခံလိုက်ရဘူး... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက် နေသွားပါဦးလား..."

စစ်မှန်သူ ပိုင်ရှန်းက ဆွဲထားချင်နေ၏။ မကြာခင်မှာ တာအိုဆရာ လုံရှန်းက သူ့ကို ကျော်တက်သွားတော့မည်ဟု သူ ခံစားနေရ၏။

တာအိုဆရာ လုံရှန်း ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် ရောက်တာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးသည်ကို ထောက်ရှုရလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းသော ပါရမီပင် ဖြစ်ပါ၏။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ပြုံးပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ရက်အတော်ကြာ အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့မိပါပြီ... အခု စစ်မှန်သူ ဧကရာဇ်ကြီး ပြန်ရောက်လာပြီ ဆိုတော့ လောကကြီးမှာ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်လာတော့မယ်... ကျွန်တော်လည်း အစစ်အမှန် သိုင်းတောင်ကို ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်စရာ ရှိတာတွေ ပြင်ဆင်ရဦးမယ်... အချိန်ရရင် စစ်မှန်သူ ဧကရာဇ်ကြီးကို ကိုယ်တိုင် လာရောက် ဂါရဝပြုပါ့မယ်..."

အစစ်အမှန် နက်ရှိုင်းဂိုဏ်းသားများ အလျင်အမြန် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်ကြ၏။

ယဉ်ကျေးမှု စကားများ ဖလှယ်ပြီးနောက် အစစ်အမှန် သိုင်းဂိုဏ်းသားများ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားကြသည်ကို ငေးကြည့်နေကြ၏။

စစ်မှန်သူ ပိုင်ဟယ် မနေနိုင်တော့ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က စစ်မှန်သူ လုံရှန်းရဲ့ ဂုဏ်ပြုပွဲကို သွားတက်တုန်းက... ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ သူ ဒီလောက် တိုးတက်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး... ရှက်စရာတောင် ကောင်းနေပြီ... ကျွန်တော့်အမြင် ပြောရရင်တော့ သူက ကောင်းကင်ဘုံလူသား စာရင်းဝင် အဆင့်လောက် ရှိနေပြီ..."

ကျန်သည့် လူတွေ ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြ၏။

ထိုအချိန်မှာ၊ အသံတစ်သံ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူ့စွမ်းအားက စာရင်းဝင် အဆင့်လောက်တင် မဟုတ်ဘူး... မကြာခင် ကောင်းကင်ဘုံလူသား အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်တော့မယ်..."

စစ်မှန်သူ သုံးပါးစလုံး ကြက်သေသေသွားကြ၏။

ကောင်းကင်ဘုံလူသား အထွတ်အထိပ်။

ဤသည်မှာ ပါရမီ တစ်ခုတည်းဖြင့် ရှင်းပြ၍ ရနိုင်သော ကိစ္စရပ် မဟုတ်တော့ချေ။

နှစ်အနည်းငယ် အတွင်း၌ပင် အစောပိုင်း အဆင့်မှနေ၍ အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်း ရောက်ရှိသွားသည် ဆိုခြင်းမှာ... မည်မျှလောက်တောင် အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းမွန်သော ကံတရားများ လိုအပ်နေမည်နည်း။

ချက်ချင်းပင် သူတို့ သတိဝင်လာကြ၏။

"စစ်မှန်သူ ဧကရာဇ်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

စကားပြောလိုက်သူမှာ 'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်' ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် အစစ်အမှန် သိုင်းဂိုဏ်း အဖွဲ့သားများကို ငေးကြည့်ရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေ၏။

"အစစ်အမှန် သိုင်းဂိုဏ်းက ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး... နောက်နောင် သူတို့နဲ့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းအောင် တည်ဆောက်ထားကြ... ငါ ရှိနေလို့ ဆိုပြီး မောက်မာမနေကြနဲ့ကွ..."

စစ်မှန်သူ သုံးပါးစလုံး ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... စစ်မှန်သူ ဧကရာဇ်..."

သူတို့ စိတ်ထဲမှာ ထင်ကြေးတွေ အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်နေကြ၏။ စစ်မှန်သူ ဧကရာဇ်၏ သဘောထားက တာအိုဆရာ လုံရှန်း တစ်ယောက်တည်းကြောင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဆိုလိုတာက... အစစ်အမှန် သိုင်းဂိုဏ်းမှာ ဘိုးဘေးကြီး ပိုပြီး အလေးထားသော ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် ရှိနေသည် ဟူသော သဘောပင်။

နာမည်တစ်ခု သူတို့ခေါင်းထဲ ပြိုင်တူ ပေါ်လာ၏။

စစ်မှန်သူ ထျန်းကျန့် (ဝါ) ကောင်းကင်ဘုံဓားသခင်။

'တာအိုဆရာ ပိုင်ရှန်' သက်ပြင်းတစ်ချက် ထပ်ချလိုက်သည်။

"ဒီတစ်နှစ်အတွင်း မင်းတို့ သေချာ ကြိုးစားပြီး ကျင့်ကြံကြ... ငါ အပြင်ထွက်ပြီး မင်းတို့အတွက် အခွင့်အရေးတချို့ ရှာပေးမယ်... တကယ်လို့ တစ်နှစ်အတွင်း မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ကောင်းကင်ဘုံလူသား အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့ရင်... ငါ ကြီးမားတဲ့ ဆုလာဘ် တစ်ခု ပေးမယ်..."

သုံးယောက်စလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ပြင်းပြသော ဆန္ဒမီးတောက်များ တောက်လောင်လာတော့၏။