ဧည့်သည်များ ပြဿနာရှာခြင်း (အပိုင်း ၁)

အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီနေသော ဧည့်သည်အများစုသည် မနက်ဖြန်ဝင်ခွင့် လက်မှတ်ကို ကြိုတင်ဝယ်ယူနိုင်ကြောင်း ကြားသောအခါ သဘောတူကြသည်။

လူနည်းစုလောက်သာ စိတ်မကျေနပ်ကြပေ။

သူတို့သည် ဝေးလံသောဒေသမှ လာရောက်ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ငွေကုန်ကြေးကျနှင့် အချိန်များစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ ဝင်ခွင့်မရသည်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။ မနက်ဖြန် လက်မှတ်ကြိုဝယ်နိုင်သော်လည်း သူတို့တွင် အခြားအစီအစဉ်များ ရှိသေးသည်။ ဤနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းပြီး ငွေကုန်ခံရမည်ကို မလိုလားကြပေ။

အရောင်းမန်နေဂျာနှင့် လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေးမန်နေဂျာတို့သည် ဤဧည့်သည်များကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ရောက်လာကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှောင်လင်းယွီ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခန့်အပ်ထားသော မန်နေဂျာများဖြစ်ကြပြီး ပြဿနာဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း မြင့်မားကြသည်။

ထို့ကြောင့် စိတ်ဆိုးနေသော ဧည့်သည်အများစုသည် စိတ်ပြေသွားပြီး လက်မှတ်ကြိုဝယ်ရန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

သို့သော် အနည်းစုမှာမူ စိတ်မပြေကြသေးဘဲ ရှင်းပြချက်တစ်ခုရမှ ကျေနပ်မည့်ပုံပေါက်နေသည်။

မန်နေဂျာရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "လက်မှတ်တွေ အကုန်ရောင်းကုန်သွားပါပြီ။ အခု လက်မှတ်အသစ် ထပ်ရိုက်မယ်ဆိုရင်တောင် အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရမှာပါ။ အခု နေ့လည် ၂ နာရီ၊ ၃ နာရီ ရှိနေပြီ။ လက်မှတ်ရိုက်ပြီးရင် ၃ နာရီ၊ ၄ နာရီလောက် ဖြစ်သွားမယ်။ ဒီရာသီဥတုက ၆ နာရီကျော်ရင် မှောင်ပြီလေ။ ခင်ဗျားတို့ ဘာဝင်ကြည့်လို့ရမှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ အပန်းဖြေစခန်းက တစ်ရက်ကို လူ ၁ သိန်း ၈ သောင်းပဲ ပေးဝင်တာ ဘာကြောင့်လဲ သိလား။ ဧည့်သည်အများစုက ဝင်သွားပြီးရင် မှောင်မှပြန်ထွက်လာကြလို့လေ။ ခင်ဗျားတို့ အခု ဝင်သွားပြီးရင် မနက်ဖြန် ထပ်ဝင်ချင်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် မနက်ဖြန် မနက်စောစောထပြီး ပြန်တန်းစီရမှာ။ အချိန်ကုန် ငွေကုန် လူပန်း ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ"

ဧည့်သည်များသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒီနေ့ပဲ ဝင်မယ်"

မန်နေဂျာရှောင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ တကယ် ဝင်ချင်တာ သေချာလား"

"သေချာတယ်" ဧည့်သည်များက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

မန်နေဂျာရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ အပန်းဖြေစခန်းမှာ စည်းကမ်းရှိတယ်။ လက်မှတ်ကုန်သွားရင် ထပ်မရောင်းတော့ဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ဝင်ချင်တယ်ဆိုတော့ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါ။ လက်မှတ်တွေ ရိုက်ပြီးရင် လာပို့ပေးပါ့မယ်"

ဒီလို ပြဿနာရှာတဲ့ ဧည့်သည်တွေက နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာပါ။ ရာဂဏန်းတောင် မပြည့်ဘူး။ သူတို့က မလိုက်လျောချင်မှတော့ ပေးဝင်လိုက်မယ်။ ဝင်ပြီးရင် သူတို့ နောင်တရကြလိမ့်မယ်။

မန်နေဂျာရှောင်က ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ထပ်သတိပေးလိုက်မယ်နော်။ အခု ဝင်မယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်အတွက် လက်မှတ်ကြိုဝယ်ခွင့်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ မနက်ဖြန် ထပ်ဝင်ချင်ရင် အစကနေ ပြန်တန်းစီရမှာနော်။ ပြီးတော့ အပန်းဖြေစခန်းမှာ တည်းခိုခွင့်ရထားတဲ့ သူတွေကလွဲရင် အချိန်တန်ရင် အကုန်ပြန်ထွက်ရမှာ"

ဒီလို ဧည့်သည်တွေကို အခွင့်အရေး အကုန်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ တခြားဧည့်သည်တွေအတွက် မတရားဘူး။

မန်နေဂျာရှောင် ပြောလိုက်သောအခါ ဆူညံနေသော ဧည့်သည်အချို့ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သူတို့က ထောင်ယွမ်ရွာ အပန်းဖြေစခန်းကို နာမည်ကျော်ကြားမှုနှင့် ထူးခြားမှုကြောင့် လာရောက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။

အွန်လိုင်းမှဧည့်သည်များက ပြောကြသည်။ အပန်းဖြေစခန်းထဲ ရောက်သွားရင် ပြန်တောင် မထွက်ချင်တော့ဘူးတဲ့။

ထောင်ယွမ်ရွာ အပန်းဖြေစခန်းက ရှုခင်းလှတယ်၊ ကစားစရာတွေ များတယ်၊ အစားအသောက်တွေ ကောင်းတယ်။ အထူးသဖြင့် စားသောက်တန်းက အစားအစာတွေက တစ်သက်မမေ့နိုင်တဲ့ အရသာပဲတဲ့။

လူအများစုက အပန်းဖြေစခန်းထဲ ရောက်သွားရင် ဆိုင်ပိတ်မှ ပြန်ထွက်ကြတာ။

ဧည့်သည်အများစုက အပန်းဖြေစခန်းထဲမှာ တည်းခိုချင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဧည့်သည်များလွန်းလို့ တည်းခိုခွင့်ရတာ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတယ်။

ညဘက်မှာ အပန်းဖြေစခန်းက လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တည်းခိုခွင့်ရတဲ့ ဧည့်သည်တွေအတွက်ပဲ။ တည်းခိုခွင့်မရတဲ့ ဧည့်သည်တွေက ဆက်နေခွင့် မရှိဘူး။

ဒီဧည့်သည်တွေက အကြံရှိကြတယ်။

သူတို့က အခု ဝင်သွားပြီးရင် ပြန်မထွက်တော့ဘဲ အပန်းဖြေစခန်းထဲမှာ နေမယ်လို့ ကြံစည်ထားကြတာ။

ဧည့်သည်တစ်ဦးက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အွန်လိုင်းမှာတော့ အပန်းဖြေစခန်းထဲမှာ တည်းခိုလို့ရတယ်လို့ တွေ့တယ်"

မန်နေဂျာရှောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခန်းတွေက လူပြည့်နေပြီ။ ကြိုတင်စာရင်းပေးထားတဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ အပန်းဖြေစခန်းထဲက တည်းခိုခန်းတွေ၊ ဟိုတယ်တွေ အားလုံးက အနည်းဆုံး ၃ ရက် ကြိုတင်စာရင်းပေးမှ ရတာပါ"

ဧည့်သည်များ စိတ်အေးသွားကြသည်။

အခု ဝင်သွားရင် ခဏပဲ ကစားရပြီး ပြန်ထွက်ရမယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် စောစောထပြီး ပြန်တန်းစီရမယ်။ လက်မှတ်ဖိုး နှစ်ခါကုန်မယ်။ ပိုက်ဆံကုန် လူပင်ပန်း ဖြစ်မယ်။ မနက်ဖြန် တန်းစီရင်လည်း ဘယ်လောက်ကြာမလဲ မသိဘူး။

မန်နေဂျာရှောင်က တွန့်ဆုတ်နေသော ဧည့်သည်များကို တွေ့သောအခါ ဆက်ပြောသည်။ "ကြည့်ပါဦး... ခင်ဗျားတို့ အခု မနက်ဖြန်အတွက် လက်မှတ်ကြိုဝယ်လိုက်ရင် မနက်ဖြန် စောစောထပြီး တန်းစီစရာ မလိုတော့ဘူး။ လက်မှတ်ကိုင်ပြီး တံခါးဖွင့်တာနဲ့ ဝင်လို့ရပြီ"

ဧည့်သည်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ "ပုံမှန်ဆို ဘယ်အချိန် လက်မှတ်ရောင်းလဲ။ ၈ နာရီလား"

မန်နေဂျာရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူး ပထမဆုံးရက်မို့လို့ မင်္ဂလာအချိန်ယူပြီး ၈ နာရီခွဲမှ ဖွင့်တာပါ။ မနက်ဖြန်ကစပြီး ၆ နာရီခွဲ ဖွင့်ပါပြီ။ ဧည့်သည်တွေ အများကြီးက မနက်စာစားဖို့ စောစောလာကြတယ်။ မနက်စာက စားကောင်းပြီး ဈေးမကြီးဘူးလေ"

"၆ နာရီခွဲ ဟုတ်လား" ဧည့်သည်တစ်ဦး စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို တကယ်ပဲ မနက်ဖြန်အတွက် လက်မှတ်ကို အခု ဝယ်လို့ရလား" သူ သေချာအောင် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာရှောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရတာပေါ့"

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော်တို့ တိုင်ပင်လိုက်ဦးမယ်" ဧည့်သည်များ ပြောလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် အုပ်စုဖွဲ့ တိုင်ပင်ကြပြီး မန်နေဂျာရှောင်ကို ပြောလိုက်ကြသည်။ "ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန်အတွက် လက်မှတ် ဝယ်လိုက်မယ်"

မန်နေဂျာရှောင် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ လက်မှတ်ဝယ်ရင် အန်ပေါင်းတစ်ခု လက်ဆောင်ရဦးမယ်။ မနက်ဖြန်ဆို မရတော့ဘူး"

လူအုပ်ကြီးကို အမြန်ရှင်းလင်းလိုက်နိုင်သည်။

တကယ်တော့ ဒီအကြောင်းတွေကို မန်နေဂျာရှောင်က အသံချဲ့စက်နဲ့ ကြေညာထားပြီးသားပါ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက ပြဿနာရှာချင်နေကြတာလေ။ အခု ရှင်းပြလိုက်တော့မှ ကျေနပ်သွားကြတယ်။

အခုဝင်မယ့်အစား မနက်ဖြန်အတွက် လက်မှတ်ကြိုဝယ်တာက ပိုတွက်ခြေကိုက်တာကိုး။

သို့သော် လူနည်းစု၊ အနည်းစုလေး... ဟုတ်တယ်... လူထူးလူဆန်းအချို့ကတော့ လက်မခံကြဘူး။

"မရဘူး... ငါတို့ ဒီလောက်ကြာကြာ တန်းစီထားတာ။ မဝင်ရဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ။ ငါတို့ မနက်ဖြန် မလာနိုင်ဘူး။ လျော်ကြေးပေးရမယ်" မျက်နှာထားတင်းမာသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လျော်ကြေးမပေးရင် တရားစွဲမယ်"

ခြိမ်းခြောက်သလိုလို ရှိပေမယ့် နားထောင်ရတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။

လျော်ကြေးပေးရမယ်တဲ့။ ဘာအတွက် လျော်ကြေးပေးရမှာလဲ။

သူများတွေ ဝင်သွားကြပြီ။ ကိုယ်တိုင်က မဝင်ရတာ ဘယ်သူ့အပြစ်လဲ။ ကိုယ်တိုင် နောက်ကျလို့ ဖြစ်တာလေ။

တကယ်လို့ သူတို့ စောစောလာပြီး အပန်းဖြေစခန်းက မပေးဝင်ရင်တော့ တရားစွဲဖို့၊ လျော်ကြေးတောင်းဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှိတာပေါ့။

အခုလို လျော်ကြေးတောင်းတာကတော့ ဗရမ်းဗတာ လုပ်တာပဲ။

မန်နေဂျာရှောင်က ဒီလူတွေ နားဝင်မှာမဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။ သူ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားတို့ ဝင်ချင်တယ်မလား။ ရတယ်။ အခု ဝင်လို့ရပြီ" လျော်ကြေးလိုချင်ရင်တော့ အိပ်မက်မက်နေလိုက်တော့။

အမျိုးသမီးကြီး ကြောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လက်မှတ် မရှိတော့ဘူးဆို"

မန်နေဂျာရှောင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့အတွက် ယာယီလက်မှတ် စီစဉ်ပေးလို့ရပါတယ်။ ဒီလက်မှတ်က ပုံမှန်လက်မှတ်နဲ့ အတူတူပါပဲ။ လာတဲ့သူက ဧည့်သည်ပဲလေ။ ခင်ဗျားတို့က အခု ဝင်ချင်တယ်ဆိုတော့ ၆ နာရီ ပိတ်ချိန်ကျရင် ပြန်ထွက်ရမယ်နော်။ နောင်တမရရင် ပြီးတာပဲ"

ထို့နောက် မန်နေဂျာရှောင်က ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ခေါ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လီ... ဒီဧည့်သည်တွေကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ ဩော်... ဒါနဲ့ ယာယီလက်မှတ်ဆိုပေမယ့် ရသင့်တဲ့ အန်ပေါင်းတော့ ပေးလိုက်နော်"

"ဟုတ်ကဲ့ မန်နေဂျာ" ရှောင်လီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်လီက ပြုံးလျက် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဧည့်သည်တို့... ကြွပါခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ အပန်းဖြေစခန်းက လူဦးရေ ကန့်သတ်ထားပေမယ့် ခင်ဗျားတို့လောက်တော့ လက်ခံနိုင်ပါတယ်"

ဟင်း... သူတို့က ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ ကိုင်တွယ်နေကျပဲ။ လက်မှတ်မရလို့ လျော်ကြေးတောင်းတာမျိုး ဘယ်တော့မှ လက်မခံဘူး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် သူတို့ လက်မှတ်မရတာ အပန်းဖြေစခန်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူတို့ နောက်ကျလို့ ဖြစ်တာလေ။

စူပါမားကတ်မှာ ပစ္စည်း လုဝယ်သလိုပေါ့။ ကိုယ်နောက်ကျလို့ မရတာ ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ရမှာပေါ့။

ပြဿနာရှာပြီး လျော်ကြေးလိုချင်တဲ့သူတွေ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ရှေ့တိုးရခက်၊ နောက်ဆုတ်ရခက် ဖြစ်ကုန်သည်။

သူတို့ ရည်ရွယ်ချက်က လျော်ကြေးလိုချင်တာလေ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မတရားဘူးဆိုတာ သိနေကြတယ်။

ရှောင်လီက မလောဘဲ ဘေးနားမှာ အေးဆေး စောင့်နေသည်။

အမျိုးသမီးကြီးက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ မဝင်ဘူး။ နင်တို့က ငါတို့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာ။ လျော်ကြေးပေးရမယ်"

ရှောင်လီ ကြောင်သွားပြီးနောက် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မဒမ်... ကျေးဇူးပြုပြီး အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ပြောပါလား။ ခင်ဗျားတို့ နောက်ကျလို့ လက်မှတ်မရတာလေ။ ခင်ဗျားတို့အပြစ်ပဲ။ ပြီးတော့ အခု ဝင်ခွင့်ပေးနေပြီ မဟုတ်လား"

"ခင်ဗျားတို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းတယ်" လို့ ပြောလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ဧည့်သည်ဖြစ်နေသဖြင့် ရှောင်လီ ထိုသို့မပြောရဲပေ။

အမျိုးသမီးကြီးက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "နင် ပါးစပ်ပိတ်ထား။ ငါတို့ နောက်ကျတာ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မလာခင်တုန်းက လူဦးရေကန့်သတ်ထားတယ်ဆိုတာ မကြားမိပါဘူး။ ကြိုသိရင် စောစောလာတာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် မလာဘဲ နေလိုက်မယ်။ အခုကျမှ ရောက်လာပြီး တန်းစီနေတုန်း လက်မှတ်ကုန်ပြီ၊ မဝင်ရတော့ဘူး ပြောတာ ဘာသဘောလဲ"

ရှောင်လီက တံတိုင်းပေါ်ရှိ ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မဒမ်... ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာရော၊ အပန်းဖြေစခန်း အပြင်ဘက်မှာပါ ကြေညာထားပါတယ်။ ထောင်ယွမ်ရွာ အပန်းဖြေစခန်းဟာ လူစည်ကားတဲ့အချိန်တွေမှာ လူဦးရေ ကန့်သတ်ထားပါတယ်။ တစ်ရက်ကို လက်မှတ် ၁ သိန်း ၈ သောင်းပဲ ရောင်းပါတယ်။ ပြီးတော့ လက်မှတ်မကုန်ခင် တစ်နာရီအလိုမှာ အသံချဲ့စက်နဲ့ ကြေညာပေးပါတယ်။ လက်မှတ်ကုန်တော့မယ်၊ မတန်းစီကြပါနဲ့တော့လို့။ ရှေ့က လူ ၁ သိန်း ၈ သောင်းတောင် လက်မှတ်ရသွားကြတာ ခင်ဗျားတို့ကျမှ ဘာလို့ မရရတာလဲ"

အမျိုးသမီးကြီးက ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် မပြောချင်ဘူး။ နင်တို့ဆီမှာ ဆင်ခြေတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ငါ အခု လျော်ကြေးလိုချင်တယ်။ တာဝန်ရှိတဲ့သူကို ခေါ်ပေး"

ဒါက ဗရမ်းဗတာ လုပ်တာပဲ။

ရှောင်လီက ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့မန်နေဂျာက ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပါပြီ။ ဖြေရှင်းပေးစရာရှိတာ ဖြေရှင်းပေးပြီးပါပြီ။ သူ အလုပ်များနေလို့ ထပ်မလာနိုင်တော့ပါဘူး။ မဒမ်နဲ့ လူကြီးမင်းတို့ ဘာလိုချင်တာလဲ။ လျော်ကြေးလိုချင်ရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဝင်ချင်ရင် အခု ဝင်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်မှတ်ဝယ်ရပါမယ်။ မနက်ဖြန်မှ လာချင်ရင် အခု လက်မှတ်ကြိုဝယ်လို့ ရပါတယ်"

ရှောင်လီက ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်သွယ် ပေးလိုက်သည်။

ဒီလူတွေက ဗရမ်းဗတာ လုပ်နေကြတာ။

အမျိုးသမီးကြီးက အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အခု တာဝန်ရှိတဲ့သူနဲ့ တွေ့ချင်တယ်"

ရှောင်လီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် မန်နေဂျာကို ခေါ်ပေးမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် ရှောင်လီက လက်မှတ်ရောင်းကောင်တာသို့ ပြေးသွားပြီး ပြန်လာကာ ပြောလိုက်သည်။ "မန်နေဂျာကို ခေါ်လိုက်ပါပြီ"

မန်နေဂျာရှောင်သည် ရှောင်လင်းယွီကို အစီရင်ခံနေစဉ် လက်အောက်ငယ်သား၏ ဖုန်းဆက်မှုကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။ အကြောင်းစုံ ကြားရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီက မေးလိုက်သည်။ "မန်နေဂျာရှောင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

မန်နေဂျာရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဧည့်သည် ၁၀ ယောက်ကျော်လောက်က မနက်ဖြန်လက်မှတ်လည်း မဝယ်ဘူး၊ အခုလည်း မဝင်ဘူး၊ လျော်ကြေးပဲ တောင်းနေတယ်တဲ့"

ရှောင်လင်းယွီ သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ဗရမ်းဗတာလုပ်ပြီး အမြတ်ထုတ်ချင်တဲ့သူတွေ ဖြစ်မယ်"

ရှောင်လင်းယွီ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သွား... ကျွန်မ လိုက်ကြည့်မယ်"

မန်နေဂျာရှောင် လန့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘော့စ်... ဒီလောက်ကိစ္စလေး ကျွန်တော် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်။ ဘော့စ် လိုက်စရာ မလိုပါဘူး"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်မ သွားကြည့်ချင်လို့ပါ"

သူတို့ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်လဲ့ထုန်နှင့် ရှောင်လင်တို့ ပြေးလာကြသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မေမေ... ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ရှောင်လင်းယွီက သူ့ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ ကိစ္စလေးတစ်ခု သွားဖြေရှင်းမလို့။ သားတို့ သွားကစားကြနော်။ လူများတော့ သတိထားကြဦး"

ရှောင်လဲ့ထုန်က မေးလိုက်သည်။ "မေမေ... သားတို့ လိုက်ကြည့်လို့ ရမလား"

ရှောင်လင်းယွီ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ... လိုက်ခဲ့"

မန်နေဂျာရှောင်နှင့် ရှောင်လင်းယွီတို့သည် ရှောင်လဲ့ထုန်ကို လက်ဆွဲပြီး လက်မှတ်ရောင်းကွင်းပြင်သို့ ရောက်လာသောအခါ ဝဖြိုးသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးသည် ရှောင်လီကို ဆွဲယမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှောင်လီ မျက်နှာရဲနေပြီး သည်းခံနေပုံရသည်။

မန်နေဂျာရှောင် တွေ့လိုက်သည်နှင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရပ်လိုက်"

အမျိုးသမီးကြီးသည် မန်နေဂျာရှောင်ကို တွေ့လိုက်သောအခါ ရှောင်လီကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟေး... ခေါင်းဆောင်ကြီး... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့"

မန်နေဂျာရှောင် လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မဒမ်... ခင်ဗျားတို့ ဘာလိုချင်တာလဲ။ စောစောက ဝင်မယ်လို့ သဘောတူထားတယ် မဟုတ်လား"

အမျိုးသမီးကြီးက မာထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့က ငါတို့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာလေ။ လျော်ကြေးပေးရမှာပေါ့။ မပေးသင့်ဘူးလား"

မန်နေဂျာရှောင် ရယ်ချင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား။ ဒီစကားကို ပြောရဲတာ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ခင်ဗျားတို့ နောက်ကျလို့ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ စောစောက ခင်ဗျားတို့ ဝင်ချင်တယ်ဆိုလို့ ကျွန်တော် ခွင့်ပြုခဲ့တယ်လေ။ အခုကျတော့ ပြဿနာရှာနေပြန်ပြီ။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် လျော်ကြေးလိုချင်တာ မဟုတ်လား"

အမျိုးသမီးကြီးနှင့် အဖွဲ့ ငြိမ်ကျသွားသည်။

လျော်ကြေးမလိုချင်ရင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေမှာလဲ။

မန်နေဂျာရှောင် ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘယ်လိုလျော်ကြေးမျိုး လိုချင်တာလဲ"

အမျိုးသမီးကြီးနှင့် အဖွဲ့ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ အခြေအနေကောင်းပြီ။

အမျိုးသမီးကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သုံး... ဩော်... မဟုတ်ဘူး... ငါးရာ။ ငါးရာ မရရင် ငါတို့ မပြန်ဘူး"

"ငါးရာ ဟုတ်လား" မန်နေဂျာရှောင် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ လျော်ကြေးကို ကြိုစဉ်းစားထားပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ လျော်ကြေးလိုချင်ရင် အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်း ပေးရမယ်လေ"

အမျိုးသမီးကြီး မျက်နှာပျက်သွားပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့ လျော်ကြေးမပေးချင်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

မန်နေဂျာရှောင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့က လျော်ကြေးလိုချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ လျော်ကြေးပေးစရာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘူး"

မန်နေဂျာရှောင် ခေတ္တရပ်နားပြီး ဆက်ပြောသည်။ "မဒမ်နဲ့ လူကြီးမင်းတို့... ဝင်ချင်ရင် ဝင်လို့ရတယ်။ လျော်ကြေးလိုချင်ရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

အမျိုးသမီးကြီး ဒေါသထွက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ငါ ဒီမှာ ပြဿနာရှာလိုက်ရင် နင်တို့အပန်းဖြေစခန်း နာမည်ပျက်သွားမယ်ဆိုတာ ယုံလား"

ဒါက ပိုက်ဆံနဲ့ ပြဿနာရှင်းခိုင်းနေတာပဲ။

သို့သော် မန်နေဂျာရှောင် သိထားသည်မှာ ဒီပြဿနာကို ပိုက်ဆံနဲ့ ရှင်းလို့မရဘူး ဆိုတာပါပဲ။

ဒီနေ့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူတို့ကို လျော်ကြေးပေးလိုက်ရင် သတင်းပြန့်သွားပြီး နောက်ထပ် ဧည့်သည်တွေ၊ အုပ်စုလိုက် လျော်ကြေးလာတောင်းကြလိမ့်မယ်။

စည်းကမ်းဖောက်လိုက်ရင် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ အများကြီး တက်လာလိမ့်မယ်။

မန်နေဂျာရှောင်သည် တံတိုင်းပေါ်ရှိ CCTV နှင့် ကွင်းပြင်ရှိ သစ်ပင်ပေါ်မှ CCTV ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မဒမ်... ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ CCTV မှတ်တမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ ဧည့်သည်တွေ အများကြီး ကြည့်နေကြတယ်။ ခင်ဗျား စမ်းကြည့်ချင်ရင် စမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အပန်းဖြေစခန်း နာမည်ပျက်မပျက် သိရတာပေါ့"

အမျိုးသမီးကြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဧည့်သည်များစွာ ဖုန်းဖြင့် ဗီဒီယိုရိုက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘာရိုက်နေတာလဲ။ ရိုက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ"

ဧည့်သည်တစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "အမျိုးသမီး... ခင်ဗျားတို့ လုပ်ရပ်က လွန်လွန်းအားကြီးတယ်။ ကျွန်တော်တို့လို ဧည့်သည်တွေတောင် ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘူး။ မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းတယ်။ ခင်ဗျားတို့ နောက်ကျလို့ အပန်းဖြေစခန်းထဲ မဝင်ရတာကို အပန်းဖြေစခန်းက အချိန်ဖြုန်းတယ်လို့ ပြောတာက တကယ့် ဟာသပဲ။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲလိုပေါ့။ ၁၅ မိနစ်ကျော်ရင် စာမေးပွဲခန်းထဲ ပေးမဝင်ဘူးလို့ ကြေညာထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်က နာရီဝက်လောက်ကျမှ ရောက်လာပြီး မဝင်ရလို့ စည်းကမ်းကို အပြစ်တင်သလို ဖြစ်နေပြီ။ ကမ္ဘာကြီးက ကိုယ့်ကိုဗဟိုပြုပြီး လည်ပတ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ မျက်နှာပြောင်တိုက်လိုက်တာ"

သူက ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဧည့်သည်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို ကြောက်စရာမလိုပေ။

သူက ဆက်ပြောသည်။ "အပန်းဖြေစခန်းက အကြိမ်ကြိမ် လိုက်လျောပေးနေတာကို ခင်ဗျားတို့က အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဗရမ်းဗတာ လုပ်နေတယ်။ လျော်ကြေးတောင်းနေတယ်တဲ့။ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ"

"ဟားဟား... ဟုတ်တယ်... ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ"

"ငါတို့လည်း နောက်ကျလို့ လက်မှတ်မရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အပန်းဖြေစခန်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်တယ်"

"ကိုယ့်ဘာသာ နောက်ကျလို့ မဝင်ရတာကို အပန်းဖြေစခန်းက လျော်ကြေးပေးရမယ်တဲ့။ တကယ် ရှက်စရာကောင်းတယ်"

……

လူများစွာက ဝိုင်းဝန်းဆဲဆိုကြသဖြင့် အမျိုးသမီးကြီးနှင့် အဖွဲ့ မျက်နှာ နီလိုက်၊ ပြာလိုက် ဖြစ်သွားကြသည်။

"ငါတို့ လျော်ကြေးတောင်းတာ နင်တို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဝင်မပါနဲ့" အမျိုးသမီးကြီးက ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်သည်။

မန်နေဂျာရှောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မဒမ်နဲ့ ခင်ဗျားနောက်က လူတွေ... ကျွန်တော်တို့ အပန်းဖြေစခန်းက ခင်ဗျားတို့ကို မကြိုဆိုပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ"

အမျိုးသမီးကြီးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "နင်တို့ လူပါးဝတယ်"

မန်နေဂျာရှောင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက လူပါးဝတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ အပန်းဖြေစခန်းက စည်းကမ်းမလိုက်နာတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို လက်မခံပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်တာပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှိပ်စက်ပါဘူး။ လျော်ကြေးလိုချင်ရင်၊ တရားစွဲချင်ရင် ကြိုက်သလို လုပ်ပါ"

အမျိုးသမီးကြီးက ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... နင်တို့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်"

ပြောပြီးသည်နှင့် နောက်ကလူတွေကို ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

နောက်ကလူတွေကလည်း အမြန်ထွက်သွားချင်နေကြသည်။ ဒီမှာနေရင် အရှက်ကွဲရုံပဲ ရှိမှာ။

အမျိုးသမီးကြီးနှင့် အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကြည့်ရှုနေသော ဧည့်သည်များလည်း လူစုကွဲသွားကြသည်။

မန်နေဂျာရှောင်သည် ရှောင်လင်းယွီထံ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘော့စ်... စောစောက..." စောစောက ကိစ္စကို သူ ကောင်းကောင်း မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လို့ သူတို့က ဆက်ပြီး လျော်ကြေးတောင်းနေကြတာ။

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ရှင့်အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ ဧည့်သည် ၂ သိန်းကျော်ထဲမှာ လူထူးလူဆန်းတွေ ပါလာတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ထွက်သွားပုံကိုကြည့်ရင် မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး ပြဿနာထပ်လာရှာမယ့်ပုံ ပေါက်နေတယ်။ ဝန်ထမ်းတွေကို သတိထားဖို့ မှာလိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့... ဘော့စ်"

***