ဖီးနစ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု

"ဒါဆို အဲဒီလူတွေကို ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းက လွှတ်လိုက်တာပေါ့" ရှောင်လင်းယွီသည် သူမ၏ ရုံးခန်းတွင် ထိုင်နေရင်း လက်အောက်ငယ်သားများ၏အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေးမန်နေဂျာ ဆန်းရှစ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ဝမ်ဝူရဲ့ ဝန်ခံချက်အရ အဲဒီလိုပါပဲ"

ထို့နောက် သူက ခေတ္တရပ်နားပြီး ဒေါသတကြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းက တကယ် ယုတ်မာတာပဲ။ ကိုယ့်စီးပွားရေး မကောင်းတာကို မပြုပြင်ဘဲ သူများစီးပွားရေးကို လာဖျက်ဆီးတယ်။ မရိုးသားလိုက်တာ။ အဲဒီလူတွေ လွန်လွန်းလို့သာ ကျွန်တော်တို့ သတိထားမိလိုက်တာ"

ထို့နောက် သူက ရှောင်လင်းယွီကို ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘော့စ်... ခင်ဗျားက တကယ် အမြော်အမြင် ကြီးမားတာပဲ။ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို သတိထားဖို့ မှာကြားထားလို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ နာမည်ပျက်သွားနိုင်တယ်"

ရှောင်လင်းယွီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက သူတို့ရဲ့ အပြုအမူနဲ့ အာရုံခံစားမှုအပေါ် မူတည်ပြီး ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ။ အဲဒီလူတွေကို ရဲစခန်း ပို့လိုက်ပြီလား"

မန်နေဂျာဆန်းရှစ်က "ဦးဆောင်တဲ့ မမဟွာနဲ့ ဝမ်ဝူကို ရဲစခန်း ပို့လိုက်ပါပြီ။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ အခြေအနေမကောင်းမှန်းသိပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က ပြဿနာရှာရုံလောက်ပဲ လုပ်တာဆိုတော့ ဖမ်းဖို့ အကြောင်းပြချက် မလုံလောက်ဘူး"

ထို့နောက် သူက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာ သက်သာလွန်းတယ်။ ခြေကောင်းလက်ကောင်းနဲ့ ယွမ် ၂၀၀၀ လောက်ရဖို့အတွက် မရိုးသားတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်နေကြတာ။ ဝဋ်လည်မှာ မကြောက်ကြဘူးလား"

ရှောင်လင်းယွီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလူတွေက အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ လေလွင့်နေတဲ့လူတွေပါ။ ပိုက်ဆံရလွယ်ရင် ဘာမဆိုလုပ်ကြမှာပဲ။ ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းရဲ့ အခြေအနေကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်ပါ။ အမြန်ဆုံး သတင်းပို့ပါ"

မန်နေဂျာဆန်းရှစ်က ချက်ချင်း ဖြေလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့... ဘော့စ်"

"ကောင်းပြီ... သွားလို့ရပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့"

မန်နေဂျာဆန်းရှစ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် ကလေးငယ်နှစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

သူတို့ ပေါ်လာသည်နှင့် လက်ထဲတွင် အဝါရောင်အင်းစက္ကူများကို ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရှောင်လင်းယွီသည် သူတို့၏ နှာခေါင်းလေးများကို တို့ထိလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ပျော်လား"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟီးဟီး ပျော်စရာကြီး"

ရှောင်လင်းယွီသည် သူတို့လက်ထဲမှ အင်းစက္ကူများကို ယူကြည့်လိုက်ပြီး သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "လင်အာ၊ ဒါ ကိုယ်ပျောက်အဆောင်လား"

ရှောင်လင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဒါ ကိုယ်ပျောက်အဆောင်ပဲ"

"မင်း ဘယ်တုန်းက ကိုယ်ပျောက်အဆောင် ရေးတတ်သွားတာလဲ" ရှောင်လင်းယွီ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လွန်... လွန်ခဲ့တဲ့ ၃ ရက်က" ရှောင်လင်က အမှန်အတိုင်း ပြောမည်လုပ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ပြောင်းပြောလိုက်သည်။ မူလက လွန်ခဲ့တဲ့ ၆ လက အစ်ကိုရေးပေးထားတာလို့ ပြောမလို့။

ရှောင်လင်းယွီ အံ့သြသွားသည်။ "၃ ရက်က ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်၊ ၃ ရက်ကပါ" ရှောင်လဲ့ထုန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ရှောင်လင် အမှားပါသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ "ဒီနေ့က ပထမဆုံး စမ်းသုံးကြည့်တာ။ ဒီလောက်ထိ ထိရောက်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ရှောင်လင်းယွီသည် လက်ထဲမှ အင်းစက္ကူကို ကြည့်ပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ပထမဆုံးအကြိမ် ဟုတ်လား" တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။

ရှောင်လင်သည် ရှောင်လဲ့ထုန်၏အချက်ပြမှုကို ရရှိပြီး ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ပထမဆုံးအကြိမ်ပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကို စားသောက်တန်းကိုသွားတုန်း အဲဒီလူတွေ အကြံစည်နေတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ငယ်သေးတယ်လေ။ သူတို့ကလည်း အကောင်အထည် မဖော်ရသေးဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့နားမှာ ကိုယ်ပျောက်ပြီးနေခဲ့တာ။ သူတို့ လှုပ်ရှားတာနဲ့ ဖော်ထုတ်ဖို့ စောင့်နေတာ"

ရှောင်လင်းယွီ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဝမ်ဝူ ရုတ်တရက် လဲကျသွားပြီး အိတ်ကပ်ထဲက အမည်းရောင်ပစ္စည်းတွေ ထွက်ကျလာတာ မင်းတို့လက်ချက်လား"

ရှောင်လဲ့ထုန်က မလိမ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ လင်အာက ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ တွန်းလိုက်တာ။ ပြီးတော့ အိတ်ကပ်ထဲက ညစ်ပတ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ပစ်လိုက်တာ"

ရှောင်လင်းယွီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူတို့၏ခေါင်းလေးများကို ပွတ်သပ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ဆို ကိုယ်ပျောက်အဆောင်ကို စိတ်ထင်သလို မသုံးနဲ့နော်။ ကြားလား"

ရှောင်လင်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"မင်းတို့က ဒါ ပထမဆုံးသုံးတာလို့ ပြောတယ်။ ကိုယ်ပျောက်အဆောင်ရဲ့ သက်တမ်းကို သေချာသိလို့လား။ တကယ်လို့ အသုံးပြုနေတုန်း အာနိသင်ပျက်သွားရင် လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များမလဲ သိလား" နောက်ဆုံးစကားကို သူမ အလေးပေး ပြောကြားလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတယ်။ ကိုယ်ပျောက်အဆောင် အသုံးပြုခြင်းရဲ့ အန္တရာယ်ကို မသိကြဘူး။ အခု သူတို့ကို သေချာ ရှင်းပြရမယ်။

"ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် သိလား" ရှောင်လင်းယွီ ဆက်ပြောသည်။ "လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာက လူတွေကို ဘယ်လောက် လန့်သွားစေမလဲ။ သတင်းပြန့်သွားရင် လူဆိုးတွေ ရောက်လာပြီး မင်းတို့ကို ဖမ်းသွားလိမ့်မယ်။ မေမေ မင်းတို့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ... မကြောက်ပါနဲ့။ သားတို့မှာ ကိုယ်ပျောက်အဆောင် ရှိတယ်လေ။ လူဆိုးတွေ ဖမ်းလို့မရပါဘူး"

"ရှောင်လဲ့ထုန်" ရှောင်လင်းယွီက နာမည်အပြည့်အစုံခေါ်ပြီး အော်လိုက်သည်။ "မင်းမှာ ကိုယ်ပျောက်အဆောင်ရှိရုံနဲ့ ဘာမဆိုလုပ်လို့ရတယ်၊ ကမ္ဘာကြီးကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်လို့ မထင်နဲ့။ ဒီကမ္ဘာမှာ အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ လူဖမ်းတဲ့နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အထူးသဖြင့် ခေတ်မီနည်းပညာတွေပေါ့။ နတ်ဘုရား ဆင်းလာရင်တောင် ဖမ်းမိသွားနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတယ်။ စွမ်းရည်နည်းနည်း ရှိရုံနဲ့ လူဆိုးတွေကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှောင်လဲ့ထုန်နှင့် ရှောင်လင်တို့သည် မိခင်၏ဆူပူမှုကိုခံရပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်နှာရဲနေကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ လေးနက်စွာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ် မေမေ... နောက်ဆို သားတို့ သတိထားပါ့မယ်"

သူတို့က သာမန်ကလေးများ မဟုတ်ကြပေ။ ရှောင်လင်းယွီ ရှင်းပြလိုက်သည်နှင့် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ရှောင်လဲ့ထုန်က သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သူနှင့်ရှောင်လင်သာ သိကြသည်။ အခြားသူများ မသိကြပေ။

တကယ်တော့ သူက နတ်ဘုရားနဲ့ မခြားပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ မေမေပြောသလိုပဲ... သူက ရဟတ်ယာဉ်တွေ၊ ဗုံးတွေကို မကြောက်ပေမယ့် ဒီကမ္ဘာရဲ့ ခေတ်မီနည်းပညာတွေက တိုးတက်နေပြီ။ နတ်ဘုရားတွေကို ဖမ်းဖို့ နည်းပညာတွေ သုံးလာနိုင်တယ်။

ကြည့်ရတာ နောက်ဆို သတိထားမှဖြစ်တော့မယ်။ ရှောင်လဲ့ထုန် စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကလေးနှစ်ယောက် အမှားကို သိသွားပြီဖြစ်၍ လေသံပျော့သွားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ထုန်ထုန်... လင်အာ... အခုကမ္ဘာကြီးက အေးချမ်းတယ်ထင်ရပေမယ့် နေရာတိုင်းမှာ အန္တရာယ်တွေ ရှိနေတယ်။ နောက်ဆို သတိထားပြီး လုပ်ကြနော်။ ကြားလား"

"ဟုတ်ကဲ့ သားတို့ သိပါပြီ" ကလေးနှစ်ယောက် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ကလေးများကို ဆုံးမပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီသည် သူတို့၏ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ထမင်းစားချိန် နီးနေပြီ။ အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းစားကြတော့။ ဘိုးဘိုးကြီး၊ ဘိုးဘိုး၊ ဖွားဖွားတို့ကို အကြာကြီး စောင့်မခိုင်းနဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ သားတို့ အခုပဲ ပြန်ပါ့မယ်" ကလေးနှစ်ယောက် လိမ္မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မေမေ၊ မေမေကော သားတို့နဲ့အတူ ပြန်မစားဘူးလား" ရှောင်လဲ့ထုန်က မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မေမေ ဒီမှာ အလုပ်နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်။ သားတို့ အရင်ပြန်ကြ။ မေမေ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်"

"ကောင်းပါပြီ"

ထို့နောက် ကလေးနှစ်ယောက်သည် လက်ချင်းချိတ်ကာ ရှောင်လင်းယွီ၏ရုံးခန်းမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရုံးခန်းမှ ထွက်သည်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောကြသည်။

"လင်အာ၊ နောက်ဆို ကိုယ်ပျောက်အဆောင်ကို စိတ်ထင်သလို မသုံးနဲ့တော့။ ငါ ကြောက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မေမေ စိတ်ပူမှာစိုးလို့" ရှောင်လဲ့ထုန် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တိုင်းပြောရရင် သူက လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားတယ်။ အခုထိ မေမေ မသိသေးတာတွေ အများကြီးပဲ။ သူက ရှောင်လင်ကို အသုံးချပြီး လုပ်ဆောင်နေတာ။

ပြီးတော့ သူက နတ်ဘုရားမဟုတ်ပေမယ့် တန်ခိုးရှင်တစ်ပါးဖြစ်နေပြီ။ မိုးခေါ်လေခေါ် လုပ်နိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် သူက သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ နေချင်တယ်။

ရှောင်လင်က ရှောင်လဲ့ထုန်စကားကို အမြဲ နားထောင်လေ့ရှိသည်။ ရှောင်လဲ့ထုန် ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... နောက်ဆို စိတ်ထင်သလို မသုံးတော့ဘူး။ မေမေ စိတ်မပူစေရဘူး"

……

"ဘော့စ်၊ ဒါက ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းရဲ့ အချက်အလက်တွေပါ"

နောက်တစ်နေ့တွင် မန်နေဂျာဆန်းရှစ်သည် ရှောင်လင်းယွီအား ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းအကြောင်း သတင်းပို့လေသည်။

ရှောင်လင်းယွီသည် အချက်အလက်များကို လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုလိုက်ပြီး မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်း တည်ထောင်တာ ၁၀ နှစ်ကျော်နေပြီပဲ"

မန်နေဂျာဆန်းရှစ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းက အရင်တုန်းက ဖီးနစ်ခြံလို့ ခေါ်တယ်။ အစပိုင်းမှာ သူတို့က ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဧည့်သည်တွေရဲ့လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ နံပါတ်တစ် အပန်းဖြေစခန်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့အတွက် လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ နှစ်က ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းလို့ နာမည်ပြောင်းလိုက်တာ"

ရှောင်လင်းယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "သူတို့က သူတို့အလုပ် သူတို့လုပ်၊ ကျွန်မတို့က ကျွန်မတို့အလုပ် ကျွန်မတို့လုပ်တာပဲ။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်မတို့ကို တိုက်ခိုက်လာတာလဲ"

မန်နေဂျာဆန်းရှစ်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘော့စ် မသိလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ထောင်ယွမ်ရွာအပန်းဖြေစခန်း မပေါ်လာခင်တုန်းက သူတို့ဆီမှာ ဧည့်သည်တွေ နေ့တိုင်း ပြည့်နေတာ။ ကျွန်တော်တို့ အပန်းဖြေစခန်းပေါ်လာပြီး နာမည်ကြီးလာတဲ့အချိန်ကစပြီး သူတို့ဆီမှာ စီးပွားရေး ကျဆင်းသွားတယ်။ ဧည့်သည်တွေ နည်းသွားတယ်။ ဒါတင်မကဘူး... ကျွန်တော်တို့ဆီ လာဖူးတဲ့ ဧည့်သည်တွေက ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းကိုရောက်ရင် အပြစ်တင်ကြတယ်။ ဥပမာ ရှုခင်းက ထောင်ယွမ်ရွာလောက် မလှဘူး၊ ကစားစရာတွေက မကောင်းဘူး၊ အဆိုးဆုံးကတော့ အစားအသောက်တွေက စားလို့မကောင်းဘဲ ဈေးကြီးနေတာပဲ။ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် ကွာခြားချက်က သိသာသွားတာပေါ့။ အကြိမ်ကြိမ် အပြစ်တင်ခံရတော့ ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်း မန်နေဂျာက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ကျွန်တော်တို့ နာမည်ပျက်အောင် ယုတ်မာတဲ့နည်းလမ်း သုံးလိုက်တာ"

ထို့နောက် သူက ခေတ္တရပ်နားပြီး ဆက်ပြောသည်။ "ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းက လူငှားပြီး ကျွန်တော်တို့ နာမည်ဖျက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ကိစ္စကို အွန်လိုင်းမှာ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ဗီဒီယိုတွေနဲ့ တင်ထားကြတယ်။ အွန်လိုင်းသုံးစွဲသူတွေက သူတို့ကို ဝိုင်းဆဲနေကြတယ်။ ကိုယ့်ရှူးကိုယ်ပတ်တာပဲ"

မန်နေဂျာဆန်းရှစ်၏တင်ပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီသည် အချက်အလက်များကို ထပ်မံဖတ်ရှုလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းကို ဘယ်သူတွေ ပိုင်တာလဲ၊ အဓိက ရှယ်ယာရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ စုံစမ်းပေးပါ။ ပြီးတော့ သူတို့ဘက်က လှုပ်ရှားမှုတွေကို အမြဲစောင့်ကြည့်နေပါ။ ထူးခြားတာရှိရင် ချက်ချင်း သတင်းပို့ပါ"

မန်နေဂျာဆန်းရှစ် ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဖြေကြားလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့"

သို့သော် သူ သံသယဝင်နေသည်။

ဘော့စ်က ဘာလို့ ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းကို ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ။

သူတို့လုပ်သလို ပြန်လုပ်ချင်လို့လား။

မန်နေဂျာဆန်းရှစ်က မေးလိုက်သည်။ "ဘော့စ်က..."

ရှောင်လင်းယွီက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အခု မေးရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့" မန်နေဂျာဆန်းရှစ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မန်နေဂျာဆန်းရှစ် ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီသည် ကွန်ပျူတာဖွင့်ပြီး ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းအကြောင်း ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။

အွန်လိုင်းတွင် ပေါ်လာသော သတင်းအချက်အလက်များကို ကြည့်ပြီး ရှောင်လင်းယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆက်စပ်သော ဖိုရမ်များကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။

……

ညဘက်တွင် ရှောင်လင်းယွီသည် စာကြည့်ခန်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမ၏နောက်သို့ ရောက်လာပြီး ပခုံးကို နှိပ်နယ်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။ "ယွီအာ၊ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ ဒီဇိုင်းဆွဲနေတာလား"

ရှောင်လင်းယွီ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းအကြောင်း စဉ်းစားနေတာ"

"ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားနေတာလဲ" ကုန်းထျန်းဟောက် မေးလိုက်သည်။ "အပန်းဖြေစခန်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မင်း ဖြေရှင်းပြီးပြီ မဟုတ်လား"

ရှောင်လင်းယွီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒီကိစ္စ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို ဘာစဉ်းစားနေတာလဲ"

ရှောင်လင်းယွီ စဉ်းစားပြီး "ထျန်းဟောက်... ကျွန်မ အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခု ထပ်ဖွင့်ရင် ကောင်းမလား"

အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခု ရှိပြီးသားဆိုတော့ နောက်တစ်ခုထပ်ဖွင့်တာ ပြဿနာမရှိပါဘူး။

"ကောင်းတာပေါ့" ကုန်းထျန်းဟောက် စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ဖွင့်မလဲ။ နေရာရွေးပြီးပြီလား"

ရှောင်လင်းယွီက စာရွက်ပေါ်မှ စာတန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါကို ဘယ်လိုမြင်လဲ"

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် "ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်း" ဟူသော စာတန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုလုပ်ချင်လို့လဲ။ တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူမလား။ ဒါမှမဟုတ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ပူးပေါင်းမလား။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်သိသလောက်တော့ ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းက စီးပွားရေးကောင်းတယ်။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ကိတ်မုန့်ကို သူများနဲ့ ခွဲစားချင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကောင်းမွန်နေသော ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီ။ ကုန်းထျန်းဟောက် ရယ်ချင်သွားသည်။ သို့သော် ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးတာလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ သူတို့ စလုပ်မှတော့ သူများ ပြန်လုပ်တာကို အပြစ်တင်လို့ မရတော့ဘူး။

"ကျွန်မက နေရာအနှံ့မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်ပျိုးချင်တာလေ။ အခု ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်းရဲ့ မြေနေရာကို သဘောကျနေတယ်။ ကြားတာတော့ ထောင်ယွမ်ရွာ အပန်းဖြေစခန်း စီးပွားရေးကောင်းလာပြီး သူတို့စီးပွားရေး ကျဆင်းသွားတယ်ဆို။ ကျွန်မတို့က သူတို့စီးပွားရေးကို လုယူလိုက်တာလေ။ ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာက နောက်ထပ် အချိန်တစ်ခုလောက် စောင့်ကြည့်ပြီး သူတို့စီးပွားရေး လုံးဝကျဆင်းသွားပြီး ဒေဝါလီခံရခါနီးအချိန်ကျမှ အကုန်ဝယ်ယူလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား"

သူမမှာ ဘီလီယံရာချီတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုရှိတယ်။ ငွေကြေး အလုံအလောက်ရှိတယ်။

ဖီးနစ်အပန်းဖြေစခန်း တစ်ခုမကဘူး၊ ဆယ်ခုလောက် ဝယ်ယူရင်တောင်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက သူမ ဝယ်ချင်ပေမယ့် သူတို့က ရောင်းချင်ပါ့မလား။ သူတို့ ရောင်းချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ရန်သူကို ရောင်းချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ကုန်းထျန်းဟောက်က သူမ၏ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့အတွေးလေးတွေကတော့ လှနေတာပဲ။ သူတို့မှာ အခြေခံအုတ်မြစ်နဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းရှိတယ်။ ဖောက်သည်ဟောင်းတွေလည်း ရှိတယ်။ ချက်ချင်းကြီး ဒေဝါလီခံဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိတယ်"

စီးပွားရေးလောကဆိုတာ စစ်မြေပြင်လိုပဲ။ အခြေအနေက အမြဲပြောင်းလဲနေတယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်စက္ကန့်က မင်းက အစွမ်းထက်နေပေမယ့် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူများခြေထောက်အောက်က ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

ရှောင်လင်းယွီသည် ကုန်းထျန်းဟောက်ကို ကြည့်ပြီး "နည်းလမ်း" ဆိုသော စကားလုံးကို သံသယဝင်နေသည်။

အောက်လမ်းနည်း သုံးမှာလား။ အဲဒါဆို လူယုတ်မာ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။

ကုန်းထျန်းဟောက်သည် သူမ၏မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။ သူသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ထပ်ခေါက်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။ ကိုယ်ပြောတဲ့ နည်းလမ်းဆိုတာ တရားဝင်နည်းလမ်းပါ။ အောက်လမ်းနည်း မဟုတ်ပါဘူး"

***