အေးစက်ပြီး အရှိန်အဝါရှိသော ကလေးငယ်

ရှောင်လဲ့ထုန်နှင့် ရှောင်လင်တို့သည် မူကြိုကျောင်းတစ်ခုတည်း၊ အတန်းတစ်ခုတည်းတွင် တက်ရောက်ကြသည်။

သို့သော် ရှောင်လဲ့ထုန်နှင့် ရှောင်လင်တို့သည် အခြားမူကြိုကျောင်းသားများနှင့်ယှဉ်လျှင် အရပ်အမောင်း ပိုမိုမြင့်မားကြသည်။ မသိသူများက သူတို့ကို မူကြိုကျောင်းသားများဟု မထင်ဘဲ မူလတန်းကျောင်းသားများဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ ၃ နှစ်အရွယ် ကလေးများဟု မထင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အခြားကလေးများအကြားတွင် ထင်ရှားနေကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ ရုပ်ရည်နှင့် အရှိန်အဝါကြောင့် တစ်ရက်မပြည့်မီမှာပင် အခြားကလေးများက သူတို့ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ရှောင်လဲ့ထုန်ကိုပေါ့။

ကျောင်းဖွင့်စ ပထမနေ့တွင် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ကလေးအုပ်ကြားတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသည်။

ပခုံးလောက်သာရှိသော ကလေးများ ငိုယိုအော်ဟစ်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အားလုံး တိတ်ကြစမ်း"

ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကလေးအုပ်ကြီးသည် သူ့ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေကြသည်။ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရိုသေမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဒီအစ်ကိုကြီးက ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ။

သို့သော် မူကြိုကျောင်းလာတက်သော ကလေးများသည် အိမ်တွင် အလိုလိုက်ခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လူကြီးများ မပြန်သေးခင်မှာပင် ကလေးတစ်ယောက်က သူတို့ကလေးများကို အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြားရသောအခါ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားကြသည်။

အသက် ၂၀ ကျော်အရွယ် ခေတ်ဆန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကလေးက ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ။ ငါ့ကလေးငိုတာ နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါတောင် ငါ့ကလေးကို မအော်ရက်ဘူး။ နင်က ရောက်တာနဲ့ ဒီလောက်ရက်စက်နေတယ်။ ယဉ်ကျေးမှု မရှိလိုက်တာ"

ရှောင်လဲ့ထုန်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး... ဒီလို အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့စကား ပြောထွက်တဲ့သူကမှ ယဉ်ကျေးမှု မရှိတာပါ။ ဒေါ်လေးရဲ့ကလေး ငိုသံက ကျွန်တော့်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို တိတ်ခိုင်းရုံ၊ မငိုခိုင်းရုံပဲလေ။ ဘာမှားလို့လဲ"

ဘေးလူများ ရှောင်လဲ့ထုန်၏စကားကို ကြားသောအခါ အံ့သြသွားကြသည်။

ဒီစကားတွေက နှစ်အနည်းငယ်သာရှိသေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ပါးစပ်က ထွက်လာတာလား။

အဆူခံလိုက်ရသော အမျိုးသမီး၏အမူအရာမှာ မကောင်းနိုင်တော့ပေ။ "နင်..."

ရှောင်လဲ့ထုန်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ဒေါ်လေးက အဒေါ့်ရဲ့ မင်းသားလေးကို ဒီမှာ အပင်ပန်းခံ၊ အဆူခံရမှာ စိုးရိမ်နေရင် အိမ်ပြန်ခေါ်သွားလိုက်ပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေရာက မူကြိုကျောင်းလေ။ ဒီမှာရှိတဲ့ ကလေးတိုင်းက မင်းသားလေးတွေ၊ မင်းသမီးလေးတွေချည်းပါပဲ။ ဘယ်မိဘကမှ ကိုယ့်ကလေးကို ဒီမှာ အပင်ပန်းခံခိုင်းချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မမေ့ပါနဲ့... ဒီနေရာက ခင်ဗျားတို့အိမ် မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာက ကလေးတွေ သင်ယူဖို့၊ ကစားဖို့၊ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံဖို့ နေရာပါ။ ဘယ်သူကမှ ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားတို့အသိုင်းအဝိုင်းကလွဲပြီး တခြားလူတွေနဲ့ တစ်သက်လုံး မပတ်သက်ချင်ရင်တော့ ထားပါတော့။ ဒီနေရာက လူ့အဖွဲ့အစည်း အသေးစားလေးတစ်ခုပါ။ ဘယ်သူကမှ ကိုယ်နဲ့ရွယ်တူတစ်ယောက်ကို အလိုလိုက်အကြိုက်ဆောင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရောက်ရှိနေသော မိဘများနှင့် ဆရာမများသည် ဤကလေး၏ စူးရှသော စကားလုံးများကို ကြားရသောအခါ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

ခေတ်ဆန်သော အမျိုးသမီးမှာ ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။

ထို့နောက် ရှောင်လဲ့ထုန်သည် ငိုယိုနေသော ကလေးများကို လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံးက ကလေးကြီးတွေ ဖြစ်နေပြီ။ ကိုယ့်ဘာသာ ကစားတတ်နေပြီ။ ပြီးတော့ ဘေးနားကို ကြည့်လိုက်... အတူကစားလို့ရမယ့် သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ မင်းတို့ ပျော်နေသင့်တာ။ ပြီးတော့ လူကြီးတွေက အလုပ်များကြတယ်။ သူတို့ ပင်ပန်းကြတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့က လူကြီးတွေ စိတ်မပူရအောင် လိမ္မာတဲ့ကလေးတွေ ဖြစ်ဖို့ လိုတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား"

"ဟုတ်တယ်... သား လိမ္မာတဲ့ကလေး ဖြစ်ချင်တယ်"

"ဟုတ်တယ်... လိမ္မာတဲ့ကလေး ဖြစ်ချင်တယ်။ မငိုတော့ဘူး"

"ပါးပါး... မားမား... သား လိမ္မာတဲ့ကလေး ဖြစ်ချင်တယ်။ မငိုတော့ပါဘူး။ ပါးပါးတို့ ပြန်ကြတော့။ သား တခြားသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ကစားတော့မယ်"

မိဘများ - "......"

***