ခြုံထဲကမြွေ

ကလေးများနှင့်အတူ တစ်ရက်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ရှောင်လင်းယွီနှင့် ကုန်းထျန်းဟောက်တို့သည် အလုပ်ခွင်သို့ ပြန်ဝင်ကြသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က မြို့တော်သို့ ပြန်သွားပြီး ရှောင်လင်းယွီက ဆိုင်ခွဲများဖွင့်လှစ်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်လင်းယဲ့သည် ပြဿနာတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

မြို့တော်တက္ကသိုလ်ကျောင်းဝင်းအတွင်းရှိ သစ်တောအုပ်ငယ်လေးထဲတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး စကားပြောနေကြသည်။

"မဖြစ်ဘူး၊ ငါ ဒီလိုမလုပ်နိုင်ဘူး" အမျိုးသားအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကုမ္ပဏီက သူ့နည်းပညာကို မှီခိုနေရတာ။ သူ မရှိရင် ကုမ္ပဏီ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

အမျိုးသမီးက နူးညံ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "စူးစူး... နင် ငါ့ကို ကြိုက်လား"

စူးစူးဟုခေါ်သော အမျိုးသား၏ မျက်နှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ ပြန်မဖြေရသေးမီ အမျိုးသမီးက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။ "နင် ငါ့ကို သေချာပေါက် ကြိုက်မှာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ နင့်ရှေ့ရောက်တိုင်း နင့်မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်နေတာ ငါ သတိထားမိတယ်။ အဲဒါက အချစ်မျက်လုံးတွေဆိုတာ ငါ သိတယ်"

စူးစူး - "......" ကိုယ့်စိတ်ကို လူမိသွားတော့ ရှက်လည်းရှက်၊ မျှော်လင့်ချက်လည်း ရှိနေမိတယ်။

အမျိုးသမီးက သူ့မျက်နှာအမူအရာကို သတိထားမိပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူမ ဆက်လက် ဖြားယောင်းလိုက်သည်။ "ငါ ကတိပေးတယ်။ ရှောင်လင်းယဲ့ကို ကုမ္ပဏီကနေ မောင်းထုတ်ပေးရင် ငါ နင့်ကောင်မလေး လုပ်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

စူးစူး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီးနောက် ပြန်မှေးမှိန်သွားသည်။ သူ ခေါင်းခါပြီး ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "မဖြစ်ဘူး... ငါ ဒီလိုမလုပ်နိုင်ဘူး။ လုပ်လိုက်ရင် သစ္စာဖောက် ဖြစ်သွားမှာ။ လူတွေ ဝိုင်းဆဲကြလိမ့်မယ်"

သူ့စကားမဆုံးမီ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် နူးညံ့မှုတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

အမျိုးသမီးက သူ့ကို နမ်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုနူးညံ့မှုက ဘိန်းဖြူလို စွဲလမ်းစေပြီး သူ့ကို မူးယစ်ရီဝေသွားစေသည်။ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မွန်းသွားပြီး ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် အမျိုးသမီးက နှုတ်ခမ်းကို ခွာလိုက်ပြီး မြှူဆွယ်ပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "စူးစူး... ဒီတစ်ခါ ငါ့ကို ယုံပြီလား။ စိတ်ချပါ... ကိစ္စပြီးရင် အနမ်းတင်မကဘူး၊ ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး နင့်အပိုင်ဖြစ်သွားမှာ။ ဘယ်လိုလဲ"

ဒီတစ်ခါတော့ အမျိုးသားသည် ဘိန်းဖြူ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့ပေ။ သူ တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ"

……

မြို့တော် ထိန်ဖေးနည်းပညာကုမ္ပဏီတွင် အရေးပေါ်အစည်းအဝေး ကျင်းပနေသည်။

အစည်းအဝေးတက်ရောက်သူများမှာ ရှယ်ယာရှင်များဖြစ်ကြသော ရှောင်လင်းယဲ့နှင့် မူလပူးပေါင်းသူ ၅ ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။

အားလုံး၏မျက်နှာထားမှာ လေးနက်တည်ကြည်နေကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စူးရှစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့... နည်းပညာပိုင်းကို မင်း တာဝန်ယူထားတာလေ။ အခု ငါတို့ ထုတ်ဖော်မကြေညာရသေးတဲ့၊ မူပိုင်ခွင့် မလျှောက်ရသေးတဲ့ နည်းပညာသစ်ကို ပြိုင်ဘက် လိဖေးနည်းပညာကုမ္ပဏီက ဘာလို့ အရင်မှတ်ပုံတင်သွားရတာလဲ။ မင်း ငါတို့ကို ရှင်းပြချက်ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား"

ပြောပြီးသည်နှင့် စာရွက်စာတမ်းများကို ရှောင်လင်းယဲ့ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ စာရွက်စာတမ်းများကို လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ မကြာသေးမီက သူတီထွင်ထားသော နည်းပညာသစ်များ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် လိဖေးနည်းပညာကုမ္ပဏီက အရင်မှတ်ပုံတင်ပြီး ထုတ်ပြန်ကြေညာလိုက်သော အချက်အလက်များ ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်လင်းယဲ့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များပေါ်လာသည်။

သူ စကားမပြောရသေးမီ အခြားပူးပေါင်းသူတစ်ဦးက မေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။ "ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်း ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်တာလား။ နည်းပညာသစ်ကို တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်ချင်လို့ ပြိုင်ဘက်ကို ရောင်းစားလိုက်တာလား"

"ငါ့အထင်တော့ ဟုတ်လောက်တယ်။ ကုမ္ပဏီကိုရောင်းလိုက်ရင် ရတဲ့ပိုက်ဆံကို အားလုံးခွဲယူရမယ်။ သူ ရောင်းလိုက်ရင်တော့ ပိုက်ဆံက သူတစ်ယောက်တည်း ရမှာလေ" နောက်တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်းယဲ့၊ မင်းက တောကလာတော့ ပိုက်ဆံမက်တာ ငါတို့ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့သိက္ခာကို စတေးပြီး သစ္စာဖောက်တဲ့အလုပ်မျိုး မလုပ်သင့်ဘူးလေ"

"ရှောင်လင်းယဲ့၊ ကုမ္ပဏီစထောင်တုန်းက မင်းက တစ်ပြားမှမပါဘဲ ရှယ်ယာအများဆုံး ယူထားတာ။ အခု ရှယ်ယာအများဆုံး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူက အကျိုးစီးပွားအတွက် ကုမ္ပဏီကို သစ္စာဖောက်တယ်ဆိုတော့ မင်းရဲ့သိက္ခာကို ခွေးစားသွားပြီလား"

***