အခန်း (၉၅)

မြို့ဝန် ရွှီယုပင် သည် ချန်ဆန်းရှီ အရက်သောက်သည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ မသိမသာ ကွေးညွတ်သွားသည်။

"အရက်ကောင်းပဲ"

ချန်ဆန်းရှီသည် အရက်ခွက်ကို မှောက်ပြကာ သူကုန်အောင် သောက်

လိုက်ကြောင်း ပြလိုက်ပြီး "မြို့ဝန်ရွှီ... ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အရက်ကို ခင်ဗျားလည်း မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦးလား" ဟု စနောက်လိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ မဖြစ်ဘူး" မြို့ဝန်ရွှီက နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကာ "ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ ဆုလာဘ်အရက်ဆိုတာ ပြင်ပလူတွေ သောက်ခွင့်မရှိပါဘူး"

"ဒီလို အရက်ကောင်းကို တစ်ယောက်တည်း သောက်ရတာ နှမြောစရာပဲ" ချန်ဆန်းရှီက နောက်တစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့သောက်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်ကစည်းကမ်းလိုက်နာတဲ့သူပါ၊ ဒီအိုးထဲက အရက်တွေကို အကုန်သောက်ရမှာလား"

"မလိုပါဘူး" မြို့ဝန်ရွှီက ခေါင်းခါပြသည် "မစ္စတာချန်... ကျန်တဲ့အရက်ကို အမှတ်တရ ရတနာအဖြစ် သိမ်းထားလို့ ရပါတယ်"

"ဒါဆို တခြားကိစ္စ မရှိတော့ရင် ကျွန်တော် သွားခွင့်ပြုပါဦး" ချန်ဆန်းရှီက ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ခဏစောင့်ပါဦး မစ္စတာချန်" မြို့ဝန်ရွှီက တားလိုက်သည် "ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာ ကျန်ပါသေးတယ်"

မြို့ဝန်ရွှီသည် အဆိပ်အရက်ကို သောက်ပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ဆန်းရှီခန့်မှန်းခဲ့သလိုပင် အဆိပ်အရက်ကို သောက်ခြင်းသည် နာခံမှုကို ပြသခြင်းဖြစ်ပြီး အသုံးချရန် ထိုက်တန်သူဟု သတ်မှတ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါက အာခံသူဟု သတ်မှတ်ခံရပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် အသတ်ခံရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ချန်ဆန်းရှီသည်လည်း အဘိုးကြီး ဧကရာဇ် ဖုံးကွယ်ထားချင်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာလဲဆိုသည်ကို သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

"မစ္စတာချန်" ရွှီယုပင်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ ဒီကို ဘာလို့ လာခဲ့ရသလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိသလား"

ချန်ဆန်းရှီက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ "မြို့ဝန်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြင် ကျွန်တော့်မှာ ဧကရာဇ်ရဲ့ တခြားတာဝန်တစ်ခု ပါလာသေးတယ်" ရွှီယုပင်က စိုးရိမ်ပူပန်ဟန်ဖြင့် "ခင်ဗျား တပ်ထဲမှာ နေတုန်းက 'နတ်ဘုရားရတနာ' ဆိုတဲ့အကြောင်း ကြားဖူးလား"

ချန်ဆန်းရှီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မင်း သိုင်းညာလေ့ကျင့်တာ မကြာသေးတော့ မသိတာ မဆန်းပါဘူး" ရွှီယုပင်က ရှင်းပြသည် "ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ကတော့ စစ်ပွဲမပြီးခင်မှာ 'နတ်

ဘုရား' တစ်ပါးချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာကို ရှာဖွေဖို့ပဲ"

"မြို့ဝန်ရွှီ... ခင်ဗျား နောက်နေတာလား" ချန်ဆန်းရှီက အံ့သြဟန်ဆောင်ကာ "ဒီလောကမှာ နတ်ဘုရားတွေတကယ်ရှိလို့လား"

"သေချာပေါက် ရှိတာပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းကိုယ်တိုင်တောင် 'ဝမ်ရှို' (Wan Shou - အသက်တစ်သောင်းရှည်သော) ဧကရာဇ် မဟုတ်ပါလား"

ရွှီယုပင်က အခြားကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည် "ထန်မင်... စုံစမ်းရေး ဘယ်လိုရှိလဲ? ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောစမ်း၊ ဗိုလ်မှူးချန်က ငါတို့လူပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့" ထန်မင်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည် "သိုင်းပညာခန်းမကတော့ သံသယဖြစ်စရာပဲ၊ အထူးသဖြင့် လျိုမျိုးရိုးက လူပဲ။ ဒီရက်ပိုင်း သူ မြို့ဝန်ရုံးရှေ့မှာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လုပ်နေပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်မပြတ်တဲ့ပုံစံမျိုး ပြနေတယ်"

လျိုရှန့်ကျိီလား ချန်ဆန်းရှီက သူ ဘာလုပ်ချင်နေမှန်း သိလိုက်သည် 'နတ်

ဘုရားရတနာ' ရဲ့ မီးစသည် မကြာမီ ရှန်ထင်ချွန်ဆီသို့ ရောက်သွားတော့မည် ဖြစ်ပြီး ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"ညင်ညင်သာသာကော ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကော သုံးပြီး စစ်ဆေးစမ်း၊ အတင်းအကျပ် မလုပ်နဲ့၊ သေချာစစ်မေးဖို့ပဲ လိုတယ်" ရွှီယုပင်က စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက်သည် "မိစ္စာဂိုဏ်းကော ဘာသတင်းရှိလဲ"

"သတင်းပေးချက်အရ..." ထန်မင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည် "ဟွာကျင်း အဆင့်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေ ရောက်လာတော့မယ်လို့ သိရပါတယ်"

ဟွာကျင်းအဆင့်ထက် ကျော်လွန်တယ် ချန်ဆန်းရှီ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်သွားသည်။ သူ အမြဲတမ်း တွေးနေခဲ့သည်မှာ တကယ်လို့ ရတနာကို လိုချင်တာဆိုရင် ဘာလို့ ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေကို မလွှတ်တာလဲ? ပိုယန်လို မြို့ငယ်လေးမှာ ဘာထူးခြားလို့လဲ?

ရန်သူစစ်တပ်က နယ်စပ်ကို ဖိအားပေးနေချိန်မှာ အစွမ်းထက် ပညာရှင်တွေပါ မြို့ထဲကို ခိုးဝင်လာနေကြသည်။ မိစ္စာဂိုဏ်းက ရတနာကို လိုက်ရှာတာက အဓိပ္ပာယ်ရှိသော်လည်း လူရိုင်းစစ်တပ်ကြီးက မြို့ကို ဝိုင်းထားတာကတော့ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်။

"ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မရှိတော့ဘူး၊ မိစ္စာဂိုဏ်း မရောက်ခင် ငါတို့ အဲဒီပစ္စည်းကို အရင်ရအောင် ယူရမယ်" ရွှီယုပင်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည် - "မစ္စတာချန်... ဒီနေ့ပြောတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့။ ခင်ဗျားလည်း 'နတ်ဘုရားရတနာ' နဲ့ စစ်တပ်ကြားမှာ တစ်ခုခု ဆက်နွယ်မှု ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်ပေးပါ။ တစ်ခုခု သိလိုက်ရရင် ဒါဟာ ကြီးကျယ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကုသိုလ် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

ချန်ဆန်းရှီက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"အချိန်မရှိတော့ဘူး" ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ မြို့ဝန်ရွှီသည် တစ်ခုခုကို သိသော်လည်း အလွယ်တကူ ထုတ်မပြောပေ။ ဤအဆိပ်အရက်ကို သောက်ခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သွားသည်။ အဆိပ်အရက်ကို သောက်လိုက်ခြင်းကြောင့် သူသည် အဘိုးကြီးဧကရာဇ်၏ လူ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

စကားဝိုင်းအပြီးတွင် ဟန်ချန်းက ချန်ဆန်းရှီကို အပြင်သို့ လိုက်ပို့သည်။ မြို့ဝန်ရုံးအပြင် ရောက်သောအခါ ဟန်ချန်းက တိုးတိုးလေး သတိပေးပြန်သည် "မစ္စတာချန်... မြို့ဝန်ရွှီ ခိုင်းတာမှန်သမျှ အကုန်လုပ်ပါ၊ ဘာမှမဖုံးကွယ်ပါနဲ့၊ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်က ဘုရားသခင်ရဲ့ အလိုတော်ပဲ"

ချန်ဆန်းရှီနားလည်လိုက်သည်။ အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်က အရာရှိငယ်လေးတစ်ဦးအဖို့ အာခံလျှင် သေလမ်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

"အကြံပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုယ်ရံတော်ဟန်" ချန်ဆန်းရှီက လက်သီးစုပ်ကာနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး "ကိုယ်ရံတော်ဟန်... ကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မှာလား" ဟု စူးစမ်းလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိပါဘူး" ဟန်ချန်းက ခေါင်းခါပြသည် "ငါကတော့ ဘုရင်ခံရဲ့ အမိန့်အရ မင်းကို ခေတ္တစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ပဲ သိတယ်၊ ကျန်တာကတော့ မသေချာသေးဘူး"

ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ မြင်းဖြူကြီးကို စီးကာ ဝမ်ကျိီနှင့်အတူ ကင်းလှည့်

ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူကကျားခေါင်းတောင် ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ ဂူအတွင်း၌ ချန်ဆန်းရှီက "အဆိပ်ကုသခြင်း" ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် အဆိပ်ဖြေဆေးကို အမြန်ဖော်စပ်လိုက်သည်။ လျိုမိသားစုထံမှ ရထားသော ဆေးပင်များထဲတွင် အဆိပ်ဖြေရန်လိုအပ်သော ရတနာဆေးများ ပါဝင်နေသဖြင့် ပစ္စည်းမပြတ်လပ်ပေ။

"ဖူး—"

ဝမ်းဗိုက်အတွင်း အောင့်တက်လာပြီးနောက် သူသည် အနက်ရောင် သွေးပုပ်များကို အန်ထုတ်လိုက်ရာ အဆိပ်မှာ ပြေသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မြစိမ်းသွေးအဆိပ်သည် ကမ္ဘာကျော် အဆိပ်ပြင်းကြီး မဟုတ်သော်လည်း အရောင်အနံ့ မရှိသဖြင့် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချန်ဆန်းရှီတွင် "ဆေးပင်ခွဲခြားခြင်း" စွမ်းရည်မရှိပါက ဧကရာဇ်က သူ့ကို အရက်ကောင်း တိုက်သည်ဟု တကယ်ယုံမိပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ မင်းရဲ့လူယုံတော်အဖြစ်ဟန်ဆောင်ပေးပါ့မယ်"

ချန်ဆန်းရှီက ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိသော သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်ရာ အနီရောင် ဆေးလုံး ၅ လုံးကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ "ရှမ်းယွမ် အရိုးကြံ့ခိုင်မှု ဆေးလုံး"များဖြစ်ပြီး တစ်လုံးလျှင် ငွေစ ၅၀၀ ကျော် တန်ဖိုးရှိသည်။ တစ်သေတ္တာလုံးဆိုလျှင် ငွေစ ထောင်ချီတန်ဖိုးရှိသည်။

သူသည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကာ မြို့ပြင်တွင် ကင်းလှည့်ရင်း လူရိုင်းများ မြို့ရိုးကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုညမှာပင် လူရိုင်းများက ထပ်မံတိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။ ကျောက်တုံးပစ်စက်များ၊ မြှားမိုးများနှင့် မြို့သိမ်းစက်ယန္တရားများက မြို့ရိုးကို ပိုးစိုးပက်စက် တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသူ ၄ ဦးက အရပ် ၄ မျက်နှာမှ ခုခံနေသဖြင့် အခြေအနေကို ခဲယဉ်းစွာ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ၃ ရက်အကြာတွင် ပိုမိုဆိုးရွားသော သတင်းတစ်ခု ရောက်လာသည်။ နောက်ထပ် ၇ ရက်အတွင်း လူရိုင်းစစ်တပ်က စစ်ကူအင်အား တစ်သောင်းအထိ တိုးလာမည်ဖြစ်ပြီး အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသူ ၃ ဦးအထိ ပါလာမည်ဖြစ်သည်။

"ယူဝမ်မျိုးနွယ်တွေ ရူးနေကြပြီလား" ရှန်ထင်ချွန်က သွေးစွန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည် "သူတို့ ဘာကြံစည်နေတာလဲ? ပိုယန်ကို သိမ်းပြီးရင်ကော ဘာဖြစ်မှာလဲ? ကျားခေါင်းတောင်ကို ကျော်ပြီး အန်းဒင်

ခရိုင်ကို တိုက်မလို့လား"

၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ အန်းဒင်ခရိုင်သည် ပိုယန်၏ အရှေ့တောင်ဘက်တွင် ရှိပြီး ကျားခေါင်းတောင်တန်းကြီး ကာထားသဖြင့် မြင်းတပ်များ ဖြတ်ရန် မလွယ်ကူပေ။ အန်းဒင်ကို တိုက်ချင်လျှင် အနောက်တောင်ဘက်က ဟန်ခန်း ကို အရင်သိမ်းရမည်။

ဒါဆို တစ်ခုပဲ ရှိတော့သည်။ အန်းဒင်ခရိုင်ရဲ့ မဟာတံတိုင်း ကျဆုံးသွားတာပဲ ဖြစ်ရမည်။

ချန်ဆန်းရှီသည် မြို့ဝန်ရွှီ ပြောခဲ့သော "အချိန်မရှိတော့ဘူး" ဆိုသည့် စကားကို ပြန်ကြားယောင်ရင်း "ဗိုလ်မှူးကြီးရှန်... အန်းဒင်ခရိုင်မှာ တိုက်ပွဲအခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ သိရဖို့ အမြန်ဆုံး လူလွှတ်ပါ" ဟု အကြံပေးလိုက်သည်။

နောက်ထပ် ၃ ရက် ကြာပြီးနောက်... ချန်ဆန်းရှီသည် ရရှိထားသော ဆေးလုံးများကို သောက်သုံးကာ ကျင့်စဉ်ကို အစွမ်းကုန် လေ့ကျင့်နေသည်။

[ကျင့်ကြံမှု့ - မသေနိုင်သောရွှေမြွေလှံ - ပထမပိုင်း (အသေးစားအောင်မြင်မှု့)]

[တိုးတက်မှု့ - ၁၅၅၉/၂၀၀၀]

သူသည် နေ့ရောညပါ လေးပညာကိုလည်း လေ့ကျင့်နေသည်။

[ကျွမ်းကျင်မှု့ - လေးပညာ (အသေးစားအောင်မြင်မှု့)]

[တိုးတက်မှု့ - ၈၀၈/၁၀၀၀]

စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် ကင်းထောက် ကျောက်ကန်ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း မောဟိုက်ကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး "ဗိုလ်မှူးကြီး ချန်ဆန်းရှီ ခန့်မှန်းတာ မှန်ပါတယ်"

"အန်းဒင်ခရိုင်နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေတာ ၆ ရက် ရှိပါပြီ။ ကျွန်တော် လမ်းတစ်ဝက်မှာ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေကို မေးကြည့်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၇ ရက်က အန်းဒင်ခရိုင်ရဲ့ မဟာတံတိုင်းကို လူရိုင်းမြင်းတပ် ၅ သောင်းက ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။"

"အခု အန်းဒင်ခရိုင်က မြို့တံခါးတွေကို ပိတ်ပြီး မြို့ထဲမှာပဲ အသေခံခုခံနေရပါတယ်။ လူရိုင်းတွေက မြို့ကို ဝိုင်းထားပြီး စစ်တပ်ခွဲပြီး ဟန်ခန်းကို အနောက်ဘက်ကနေ ခိုးတိုက်ဖို့ ပြင်နေကြပါတယ်။ ဟန်ခန်းကိုသာ သူတို့ သိမ်းနိုင်သွားရင် အန်းဒင်ခရိုင်ရဲ့ ရိက္ခာလမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်သွားပြီး ယွမ်ကျိုးတစ်နယ်လုံး ကျဆုံးသွားပါလိမ့်မယ်"

ဤသတင်းက လူတိုင်း၏ ရင်ကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ပိုယန်ခရိုင်သည် မည်သည့်စစ်ကူမှ ရတော့မည်မဟုတ်ဘဲ စစ်သည် ၉၀၀ ဖြင့် ရန်သူသောင်းချီကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"မင်း သေချာလား" ခရိုင်ဝန် ကျိီကွမ်ရှန်းက မယုံနိုင်စွာ မေးလိုက်သည် "အန်းဒင်ခရိုင်ဆိုတာ ခုခံရလွယ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရခက်တဲ့နေရာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်မြန် ကျဆုံးသွားရတာလဲ"