အခန်း (၉၈)

နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ...

မြို့ပြင်ရှိ လူရိုင်းစစ်တပ်များသည် အရင်ကဲ့သို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်မတိုက်ခိုက်တော့ပေ။ ထိုအစား သူတို့သည် တပ်များကို ခွဲထုတ်ကာ ပိုယန်ခရိုင်၏ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် အရပ်လေးမျက်နှာလုံးတွင် စခန်းချ၍ ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။

စစ်ဗျူဟာအရ မြို့ကို အတင်းအဓမ္မ တိုက်၍မရပါက ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းမှာ ထိရောက်သော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ရန်သူကို ဝိုင်းရံရာတွင် လုံးဝပိတ်ဆို့ခြင်းထက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ချန်ထားပေးကာ ရန်သူကို မြို့စွန့်ခွာ ထွက်ပြေးအောင် ဖိအားပေးခြင်းက ပို၍ ထိရောက်တတ်သည်။ အကယ်၍ လုံးဝပိတ်ဆို့လိုက်ပါက မြို့ထဲကလူများမှာ "ထောင့်ပိတ်မိနေသော သားရဲ" ကဲ့သို့ အသေခံ တိုက်ခိုက်လာနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ အကျပ်အတည်းကာလတွင် ပိုယန်မြို့၏ ဗိုလ်မှူးကြီး ရှန်ထင်

ချွန် မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။

"မစ္စတာချန်... ခင်ဗျား ဘယ်လိုထင်သလဲဘာဖြစ်သွားတာလို့ ထင်လဲ"

ခရိုင်ဝန် ကျိီကွမ်ရှန်း မှာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်

ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးနေသည်။ သူ၏ဘေးတွင် အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိသော အစေခံအိုကြီးက တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေသည်။

"ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး" ချန်ဆန်းရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်မူ ခန့်မှန်းပြီးသားဖြစ်သည်။ "နတ်ဘုရားရတနာ" ကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားပြီး ရှန်ထင်ချွန် တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီမှာ သေချာသလောက်ရှိသည်။ သူတစ်ပါးအသက်ကို တန်ဖိုးမထားတတ်သော ရှန်ထင်ချွန်အတွက် ချန်ဆန်းရှီမှာ သနားစိတ် မရှိပေ။

"အရှင်... သတင်းရပါပြီ"

ဒန်ဂါဒ်မြို့ရိုးပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်လာပြီး"မနေ့ညက အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က တောင်ဘက်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားပါတယ်။ ဗိုလ်မှူးကြီးရှန်က တစ်ယောက်တည်း မြင်းစီးပြီး လိုက်သွားရင်း မြို့ပြင်မှာ လူရိုင်းတွေရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာ ခံလိုက်ရလို့ ကျဆုံးသွားပါပြီ။

ဒု-ဗိုလ်မှူးကြီးလော်တုံချွမ် နဲ့ နောက်လိုက် အနည်းငယ်ပဲ အခုလေးတင် မြို့ထဲကို ပြန်လည် ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်လာနိုင်ပါတယ်"

လော်တုံချွမ်ဒီလူကပါ ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီး အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်တာလားနောက်ကျောကို ဓားနဲ့ အထိုးခံရတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဤလူသည် သစ္စာဖောက်ရုံသာမက ဘက်ပြောင်းသူလည်း ဖြစ်သည်။ ချန်ဆန်းရှီက စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ သံမဏိလက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ဤသစ္စာဖောက်များကို မည်သို့ ရှင်းပစ်ရမည်ကို စတင် စီစဉ်တော့သည်။

ရှန်ထင်ချွန်မရှိတော့လျှင် လော်တုံချွမ်သည် အလိုအလျောက် မြို့စောင့်တပ်မှူး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့သောလူကို အသက်ရှင်

ခွင့်ပေးထားလျှင် သူ ညညဆိုအိပ်ပျော်မည် မဟုတ်ပေ။ လေးပညာမှာ အထွတ်အထိပ်ရောက်ပြီး "ဝရဇိန်ခန္ဓာ" ပါ ရရှိထားသောကြောင့် တကယ်တိုက်လျှင် သူ အနိုင်ရနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိသည်။

သူ၏ ခါးရှိ မြှားအိတ်ထဲမှ "မီးမြှား" များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ "ထူးခြားသော မီးတောက်" ကလည်း ဖဲချပ်တစ်ချပ်အဖြစ် ရှိနေသေးသော်လည်း လူမြင်ကွင်းတွင် အလွယ်တကူ မသုံးလိုပေ။

ချန်ဆန်းရှီက သူ၏ လူသတ်လိုစိတ်ကို ခေတ္တထိန်းထားလိုက်ပြီး စစ်သည်များကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

သူ့လက်အောက်တွင် အင်အား ၂၈၀ ရှိသည်။ ဝမ်ကျိီထွက်မသွားခင် သူ၏ လူများကိုပါ ချန်ဆန်းရှီထံ အပ်နှံသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲများအတွင်း တပ်မှူးများ သေဆုံးသွားတိုင်း ရှန်ထင်ချွန်က စစ်သည်များကို ပြန်ခွဲဝေပေးလေ့ရှိသဖြင့် ချန်ဆန်းရှီ၏ အင်အားမှာ ပို၍ တိုးပွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော အရပ်သား ငါးရာကျော်ကလည်း စစ်ထဲဝင်လိုကြသည်။

"အရာရှိမင်း... ကျွန်တော်တို့ကို လက်ခံပေးပါ ခင်ဗျားနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းမယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ"

"မှန်ပါတယ် အရှင်ချန်နောက်ကို လိုက်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ သေသွားရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ နာမည်ကို မှတ်မိပေးမယ့်သူ ရှိမှာပါ"

ချန်ဆန်းရှီက သူတို့ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ဝမ်လီ ကို သိုင်းပညာများ သင်ကြားပေးရန် တာဝန်ပေးလိုက်သည်။ အရည်အချင်းရှိသူများကို ဆေးဝါးများပါ ထောက်ပံ့ပေးသည်။ စစ်ပွဲကာလဖြစ်သဖြင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် နှစ်နဲ့ချီပြီး သင်ရမည့် ပညာများကို အမြန်သင်ပေးရတော့သည်။

ချန်ဆန်းရှီက သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှု့ မနက်နှာပြင် ကို ကြည့်လိုက်သည်။

[ကျွမ်းကျင်မှု့ - စစ်သားများကွပ်ကဲခြင်း (ကျွမ်းကျင်မှု့အဆင့် ]

[တိုးတက်မှု - ၀/၁၀၀၀]

[စွမ်းဆောင်ရည် - စစ်သည်တို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ခြင်း၊မည်သည့် ဖွဲ့စည်းပုံ ကိုမဆို အလွန်မြန်ဆန်စွာ တတ်မြောက်စေခြင်း]

ဤစွမ်းရည်ကြောင့် သူသည် "မဟာလှည်းဝိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံ" ကို စတင်သင်ကြားပေးသည်။ ၎င်းသည် လှံကိုင်၊ ဓားကိုင်နှင့် လေးသည်တော်များ ပါဝင်သော ရှုပ်ထွေးသည့် ဗျူဟာဖြစ်သော်လည်း ချန်ဆန်းရှီ၏ စွမ်းရည်ကြောင့် ၅ ရက်အတွင်းမှာပင် စစ်သည်များမှာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်သွားကြသည်။

ထိုစဉ်စနစ်မျက်နှာပြင် ပေါ်၌ နောက်ထပ် စာသားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည် -

[သေမင်းတမန် စစ်ဖွဲ့စည်းပုံ (စစ်ဗျူဟာ)- သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲများအတွင်း သင်ကိုယ်တိုင် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ခဲ့မှုကြောင့် သင်၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ သင့်အတွက် အသက်ပေးရန် အသင့်ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။]

'အသက်ပေးရန် အသင့်ဖြစ်ခြင်းလား'

ချန်ဆန်းရှီကသူ၏ ရှေ့မှ စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာ၏ စွဲမြဲသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လေးလံသော တာဝန်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤလူများသည် သူ့အတွက် အသက်ပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ရာ သူသည်လည်း သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို မဖျက်ဆီးမိစေရန် အကောင်းဆုံး ဦးဆောင်ရပေတော့မည်။

သူကဆွန်လီ ထံသို့ သွားကာ "အစ်မကြီးဆွန်... ကျွန်တော့်ကို 'ကြာနီဓားသိုင်း'သင်ပေးလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူသည် အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသော်လည်း အတွင်းအားသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွက်ကျင့်စဉ် မရှိသေးပေ။ ဆွန်လီ၏ ဖခင် ဘုရင်ခံဆွန်သည်လည်း "စစ်နတ်ဘုရား"အဆင့်သို့ မရောက်ခင်က ကျင့်စဉ်ပေါင်းစုံကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်ဟု ကြားဖူးသဖြင့် ချန်ဆန်းရှီသည်လည်း ကျင့်စဉ်များစွာကို လေ့လာကာ အခြေခံကို ခိုင်မာအောင် လုပ်လိုခြင်းဖြစ်သည်။

၅ ရက်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဓားသိုင်းကိုလည်း အရိုးဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်အထိ လျင်မြန်စွာ တတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့မှာပင် ဝမ်ကျိီတစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီလျက် ပြန်ရောက်လာသည်။ သူနှင့်အတူ ပါသွားသော ၈ ဦးအနက် ၂ ဦးသာ ကျန်တော့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ ဝမ်ကျီ" အားလုံးက ဝိုင်းမေးကြသည်။

"လူရိုင်းတွေက ဟန်ခန်း ခရိုင်ကိုပါ ဝိုင်းထားကြပြီ" ဝမ်ကျိီက ရေကို အငမ်းမရသောက်ရင်း ပြောသည် "ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးမာက မြင်းတပ်

စစ်သည် တစ်ထောင် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီ။ ကျွန်တော်က ဖြတ်လမ်းကနေ ပြန်လာတာ၊ သူတို့ နောက် ၅ ရက်ဆို ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ၅ ရက်နေရင် ပိုယန်မြို့ရဲ့ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှု ပြေပျောက်တော့မယ်"

အားလုံးက သက်ပြင်းချကာ ဝမ်းသာသွားကြသည်။ သို့သော် ချန်ဆန်းရှီကမူ မြို့ပြင်က ငြိမ်သက်နေသော လူရိုင်းစစ်တပ်ကို ကြည့်ရင်း တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ဝိုင်းထားပြီး မတိုက်တာဟာ တစ်ခုခုကို စောင့်နေသလိုပဲ...

ထိုစဉ် ကိုယ်ရံတော် ဟန်ချန်း ရောက်လာပြီး

"မစ္စတာချန်... မြို့ဝန်ရွှီက ခင်ဗျားကို တွေ့ချင်နေပါတယ်"