ဂိတ်တံခါးလမ်းစဉ်

~ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ကြားနေရသည်မှာ ကမ်းခြေကို လာရောက်ရိုက်ခတ်နေသော လှိုင်းပုတ်သံ သဲ့သဲ့မျှသာ။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုလှိုင်းပုတ်သံလေးများပင် တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ အချို့က ခေါင်းငုံ့သွားကြ၏။ အချို့က ပြုံးစစ လုပ်နေကြ၏။ အချို့ကမူ သူ့အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည် ရင်ဆိုင်ကြ၏။ သူသည် သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်ထားသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်လေ... သံပူတုန်း နှက်မှ ကောင်းတယ်တဲ့... ကျွန်တော့်တပည့်တွေကို ကျွန်းပေါ် ခေါ်သွားပြီး ပြန်ထွက်လာမှပဲ စကားဆက်ပြောကြတာပေါ့ဗျာ”

ထိုစကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်...

ဝတ်ရုံနက် ဓားသမားနှင့် မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုတို့၏ မျက်နှာထားများ တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာလေတော့၏။

ဝတ်ရုံနက် ဓားသမားက လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုချန်... ကြည့်ရတာ ကျုပ်တို့မျက်နှာက သိပ်မကြီးဘူး ထင်ပါရဲ့”

မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုကလည်း သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် စူးရှသော မျက်လုံးပိုင်ရှင်များကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြ၏။

နင်ချီကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲ။

သူ့လက်ရှိ စွမ်းအားနှင့်ဆိုလျှင် ရှေ့က လူနှစ်ယောက်သည် ပုရွက်ဆိတ်များသာ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ့ဆရာက ဦးဆောင်နေသည်ဖြစ်ရာ၊ ဆရာ့ကို မျက်နှာသာ ပေးရပေမည်။ နင်ချီသည် ရှေ့မှ ဝိုးတဝါး မြူခိုးများကိုသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုကို သူ အာရုံခံမိလိုက်၍ ဖြစ်၏။ 'ချီမင် ဂိတ်တံခါး' နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပို၍ အားကောင်းမည့်ပုံ ပေါက်နေ၏။

“အထင်လွဲတာပါဗျာ”

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီးနောက် စကားဆက်မပြောတော့။ သူသည် လက်ကို ယမ်းပြလိုက်ပြီး တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော နေရာဆီသို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် မမြင်ရသော အရှိန်အဝါနှစ်ခုက သူတို့အဖွဲ့ကို လှမ်း၍ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

လောဘက စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေသည် မဟုတ်ပါလော။

'စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင်' မည်မျှပင် ကျော်ကြားပါစေ၊ သူ ကိုယ်တိုင် မရှိနေသရွေ့ မသမာသော စိတ်ဝင်လာသူများ ရှိနေဦးမည်သာ။ အထူးသဖြင့် အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင်တွင် 'သိုင်းသူတော်စင် အမွေအနှစ်' ရှိနေသည် ဟူသော ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေချိန်တွင် လူအများအပြားမှာ မနာလိုဝန်တိုမှုများဖြင့် မျက်လုံးများ စိမ်းနေကြပြီ ဖြစ်ရာ၊ စွန့်စားရဲသူများ ရှိလာမည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

“တာအိုဆရာ... ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ကို လုံးဝ မျက်နှာသာ မပေးဘူးပေါ့လေ”

စောစောက အသေအကြေ တိုက်ခိုက်နေကြသော ကောင်းကင်ဘုံလူသား စာရင်းဝင် ပညာရှင်နှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် သဘောတူညီမှု ရသွားကြ၏။ သူတို့ ပြုံးနေကြသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

လေထုသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရေခဲမှတ်အောက်သို့ ထိုးကျသွား၏။

လူတိုင်း အသက်ရှူအောင့်ထားမိကြ၏။ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းမှ လူများ မည်သို့ တုံ့ပြန်ကြမည်ကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြ၏။ 'စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင်' ၏ ဂုဏ်သတင်းကို အသုံးပြုပြီး ရန်သူကို ခြိမ်းခြောက်မည်လော။ ဒါမှမဟုတ် အခြား နည်းဗျူဟာများ သုံးမည်လော။ သို့တည်းမဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံလူသား စာရင်းဝင် ပညာရှင်နှစ်ဦး၏ ဖိအားအောက်တွင် နောက်ဆုတ်သွားမည်လော။ အကယ်၍ နောက်ဆုတ်သွားပါက အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်သွားပေလိမ့်မည်။

အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း အဖွဲ့သားများ ရပ်တန့်သွားကြ၏။

နင်ချီ၏ မျက်နှာထားမှာ မပြောင်းမလဲ ရှိနေဆဲ။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်သည်။

တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ခင်ဗျားတို့က ဘာကောင်တွေမို့လို့လဲ”

တာအိုဆရာ လုံရှန်း၏ မပြောင်းလဲသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း မှင်သက်သွားကြ၏။ ထိုစကားမျိုး သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြ၏။ သို့သော် အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များ၏ မျက်နှာများ ဝင်းလက်သွားကြ၏။ အထူးသဖြင့် ယဲ့ချင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများ။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေစဉ်က ပြင်ပရန်သူများ အစစ်အမှန်သိုင်းတောင်ကို လာရောက် ကျူးကျော်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ အောင်မြင်ပြီး ထွက်လာသောအခါ ချင် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးက မွှေနှောက်ပြခဲ့သည်ကို သူတို့ မေ့မထားကြပေ။

ယခုနောက်ပိုင်းတွင် တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် ကာလကြာရှည်စွာ ဘာမှ မလှုပ်ရှားခဲ့သလို၊ 'စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင်' ၏ အရိပ်အောက်တွင် ရောက်နေခဲ့သဖြင့် လူအများက သူ့စရိုက်မှန်ကို မေ့လျော့နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ဝတ်ရုံနက် ဓားသမားနှင့် မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုတို့သည် တာအိုဆရာ လုံရှန်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိကြ၏။

သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်ကို မယုံနိုင် ဖြစ်နေကြ၏။ ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိတာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော လူတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဘုံလူသား စာရင်းဝင် ပညာရှင်နှစ်ဦးကို စိန်ခေါ်ရဲသော သတ္တိ ဘယ်က ရလာသနည်း ဆိုသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြ၏။

သို့သော် မကြာမီတွင်...၊

သူတို့ နားလည်သွားကြတော့၏။

လှိုင်းလုံးကြီးများ ပက်လက်လန်ကာ လိမ့်ဝင်လာသကဲ့သို့ ကြီးမားသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့်

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအားများ စုစည်းလာသည်။

သူတို့ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသထွက်ချိန်ပင် မရလိုက်။ အံ့သြမှု၊ ထို့နောက် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့၏။

တာအိုဆရာ လုံရှန်း စကားအများကြီး မပြောတော့။

'ကောင်းကင်ဘုံလူသား တံတား' လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ ထိန်းချုပ်ထားသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအားများသည် ချက်ချင်းဆိုသလို အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာပြီး ယခင်ကနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ 'ကောင်းကင်ဘုံရောက် ဆေးလုံး' ကို သောက်သုံးထားသည်မှာ နှစ်ဝက်ကျော် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဆေးစွမ်းအာနိသင် အများစုကို သန့်စင်ပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ့စွမ်းအားများ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ နှိုင်းယှဉ်ရမည် ဆိုပါက သူသည် အနည်းဆုံး ကောင်းကင်ဘုံလူသား စာရင်းဝင် ထိပ်ဆုံး (၂၀) အတွင်း ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် နင်ချီ သင်ပေးထားသော လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများစွာကိုလည်း သူ တတ်မြောက်ထားသေးသည်။

“ဝုန်း...”

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအားများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများကို လူများ ဝိုးတဝါး ကြားလိုက်ရသည်။ ရေတိုင်ကြီးများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုသူများကို တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများကြားမှပင် ကောင်းကင်ဘုံလူသား စာရင်းဝင် ပညာရှင်နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ အစွမ်းကုန်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ကြ၏။

ပေ (၁၀၀) ခန့် ရှည်လျားသော ဓားဂန်ချီ တစ်ခု ပင်လယ်ထဲမှ ဖောက်ထွက်လာပြီး ရေတိုင်များကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။ ပင်လယ်ထဲမှ နဂါးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့။ မျက်ခုံးဖြူ အဘိုးအိုကလည်း ဒေါသတကြီး လက်သီးများ ပစ်သွင်းလိုက်ရာ လက်သီးဂန်ချီများတွင် ဆန်းကြယ်သော ဆွဲငင်အားတစ်ခု ပါဝင်နေပြီး ပင်လယ်ရေများကို ဝဲကတော့များအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအားများ လှိုင်းထန်နေပြီး ဖိအားများကြားတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အတော်လေး ဟန်ချက်ညီနေ၏။

သို့သော် အချည်းနှီးသာ။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ဂရုမစိုက်သော ပုံစံဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို စက်ဝန်းပုံစံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ မမြင်ရသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး စွမ်းအားများသည် ရေစီးကြောင်း နှစ်ခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး၊ အချင်းချင်း ဆွဲငင်ကာ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားကြ၏။ ထို့နောက် ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အပေါ်မှနေ၍ ဖိချလိုက်လေတော့၏။

လူအများ၏ ကြောက်ရွံ့အံ့သြနေသော အကြည့်များအောက်တွင်...

ဓားဂန်ချီ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွား၏။ လက်သီးလှိုင်းလုံးများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့် ပညာရှင်နှစ်ဦး သွေးများ အန်ထွက်ကာ လွင့်စဉ်ထွက်သွားကြပြီး၊ လက်ဝါးကြီးများ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ပင်လယ်ထဲသို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရလေတော့၏။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းက လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေဆဲ။

မကြာမီ...၊

ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခု ပင်လယ်ထဲမှ ကုန်းရုန်းထလာကြ၏။ ပါးစပ်ထောင့်စွန်းများတွင် သွေးများ စီးကျနေပြီး၊ မျက်လုံးများထဲတွင် အမှောင်ထုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ယခုအချိန်တွင် တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် နေရာတစ်ခုလုံး၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ သူ့ဂုဏ်သတင်းမှာ မိုးထိအောင် မြင့်တက်သွားလေတော့၏။ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့၏။

*(တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာလဲ)*

အစပိုင်းတွင် ထိုပညာရှင်နှစ်ဦးက 'စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင်' ကို ထောက်ထား၍ တာအိုဆရာ လုံရှန်းကို ယဉ်ကျေးပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူ့ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကြောင့် အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့သွားကြခြင်း ဖြစ်၏။

အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းမှ လူများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။

နင်ချီ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ့ဆရာ၏ စွမ်းရည်များကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဆရာ ဘယ်လောက် ကြိုးစားခဲ့သလဲ ဆိုတာ သိသာနေ၏။ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက နင်ချီအပေါ် ပုံအပ်ထားသော ဖိအားများကို ဆရာ သိနေ၍ ဖြစ်မည်။ သူ ကိုယ်တိုင် ဘာမှ မကူညီနိုင်ဘူးဟု ခံစားရပြီး၊ ထိုခံစားချက်ကို တွန်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ပုံရသည်။

တာအိုဆရာ လုံရှန်းသည် ထိုပညာရှင်နှစ်ဦးကို ဂရုမစိုက်သလို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့။

သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်း တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ မြူခိုးများထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားလေတော့၏။

‘သည်တစ်ခါတော့…’