ဂိတ်တံခါးလမ်းစဉ် (အပိုင်း ၂)
Vol. 23 Ch. 343
~သည်တစ်ခါတော့…၊ မည်သူမျှ သူ့ကို တားဆီးရဲခြင်း မရှိကြတော့။
လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေ၏။ အချို့က မနာလို ဝန်တိုကြ၏။ အချို့က အံ့သြတုန်လှုပ်နေကြ၏။
“အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းမှာ 'စစ်မှန်သူ ကောင်းကင်ဘုံ ဓားသခင်' ရှိနေတာတင် မကဘူး... အခု 'တာအိုဆရာ လုံရှန်း' ပါ အားဖြည့်လိုက်ပြီ... အကယ်၍သာ သူတို့ အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင်ရဲ့ အမွေအနှစ်ကိုပါ ရသွားရင် အနာဂတ်မှာ သိုင်းလောကရဲ့ အထွတ်အမြတ် နယ်မြေ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်”
ကောင်းကင်ဘုံလူသား စာရင်းဝင် ပညာရှင်နှစ်ဦးမှာ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နောင်တရမှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလေ၏။
အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ရုံသာမက၊ အကြီးအကျယ်ပါ ရန်စမိလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ။ နှစ်ဖက်စလုံး ရှုံးနိမ့်သွားခြင်းပင်။
အချိန်သာ ပြန်ရခဲ့လျှင် သူတို့ ဒီလို လုပ်ခဲ့ကြမည် မဟုတ်။
...
“ဆရာ... ဆရာက အရမ်းမိုက်တာပဲ”
ယဲ့ချင်းဟယ်က သူမ၏ ချီးကျူးစကားကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်း မရှိ။ အခြားတပည့်များလည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားနေကြရသည်။
လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသော တည်ငြိမ်ခန့်ညားသည့် တာအိုဆရာ လုံရှန်းမှာ ယဲ့ချင်းဟယ်ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် မထိုးဘဲ မနေနိုင်တော့။ သို့သော် ယဲ့ချင်းဟယ်က ပြုံးစစဖြင့် ခေါင်းကိုသာ လှည့်သွားလေသည်။
တာအိုဆရာ လုံရှန်း ခေါင်းခါရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့မှ ဖြူဖွေးနေသော မြူခိုးများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားပြန်၏။
“ကိုးလေး... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”
ထိုစဉ်၊ နင်ချီ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာမှ သူ ပြောလိုက်သည်။
“ချီမင် ဂိတ်တံခါးနဲ့ ဆင်တူတယ်... ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားလို့ သာမန် ချီမင် ဂိတ်တံခါးထက် အများကြီး ပိုပြီး ဆန်းကြယ်တယ်... ဝင်သွားတဲ့သူတိုင်း လမ်းပျောက်သွားနိုင်တယ်... အသက်အန္တရာယ် မရှိပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်... အတူတူ သွားမယ် ဆိုရင်တောင် ကွဲသွားနိုင်ပါတယ်၊ ဆရာ ”
အားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။
ဒါက လူတိုင်းသိပြီးသား သတင်းအချက်အလက်ပင်။ အရင်တုန်းက ဂိုဏ်းတစ်ခုဟာ လူအင်အား အများကြီးသုံးပြီး ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူး၏။ ရာချီသည့် လူတွေ အတူတူ ဝင်သွားကြတာတောင်မှ မသိလိုက်မသိဘာသာနှင့် လူချင်း ကွဲသွားကြသည်ကိုး။
ဟဲယန်က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
“ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရမယ့် နည်းလမ်း ရှိလား”
“ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားရင်တော့ ရတယ်”
“မဟာသမုဒ္ဒရာ ဓားဂိုဏ်းချုပ်လိုမျိုးလား”
“ဟုတ်တယ်”
“တခြား နည်းလမ်းရော မရှိတော့ဘူးလား”
မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေကြသော မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နင်ချီ သေချာ ထပ်မံ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ အထူးသတ်မှတ်ချက် တချို့နဲ့ ကိုက်ညီမှ ရမယ်”
“ကျွန်တော်တို့ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေနဲ့ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့”
'အစစ်အမှန်သိုင်း ကိုးကွက်' အပြင်၊ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းသည် ယခင်က မြေအောက်နန်းတော်မှ သိုင်းပညာအချို့ကိုလည်း ရရှိထားခဲ့သည်။ နင်ချီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကြ၏။ နင်ချီ ပြောတာသာ မှန်မည် ဆိုလျှင် အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင်က သူတို့အတွက် အထူးလမ်းကြောင်း တစ်ခု ဖွင့်ပေးထားတာ ဖြစ်နိုင်၏။
ယဲ့ချင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေကြ၏။
ထိုအခါ၊ တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
“ကဲ... အတူတူ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့... အကယ်၍ လမ်းပျောက်ပြီး ပြန်ထွက်လာရမယ် ဆိုရင် ကျောက်စိမ်းမြွေကျွန်းပေါ်မှာ ပြန်ဆုံကြမယ်... မြူခိုးကျွန်းပေါ် ရောက်သွားရင်လည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ကြနဲ့... လူစုံအောင် စောင့်ပြီးမှ အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင်ကို ရှာကြမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
အားလုံး ပြိုင်တူ ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ဖော့ပညာများကို အသုံးပြုကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြလေတော့၏။
လှိုင်းတံပိုးများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ သူတို့အတွက် မခက်ခဲလှပေ။
နင်ချီကတော့ နောက်ဆုံးမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ တပည့်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမှ သူလည်း အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားလိုက်သည်။
သူ့ရှေ့တွင်တော့ အဆုံးအစမရှိသော အဖြူရောင် လွင်ပြင်ကြီး။
နင်ချီ လေထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှင်သက်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
သူ့အာရုံခံနိုင်စွမ်း အားလုံး ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အရပ်မျက်နှာ အားလုံး ရှုပ်ထွေးသွားသလိုပင်။ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက အဖြူရောင် မြူခိုးများနှင့် တွဲကပ်နေပြီး ဆန်းကြယ်သော အစွမ်းသတ္တိများကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ အစစ်အမှန်သိုင်း သိုင်းပညာကို ထုတ်သုံးလိုက်သောအခါ အဖြူရောင် မြူခိုးများက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လာပြီး ဝိုးတဝါး လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး သူ စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ 'ထင်ယောင်ထင်မှား ချိုးဖျက် ရွှေရောင်မျက်လုံး' ကို ထုတ်သုံးလိုက်ရာ သူ့ရှေ့မှ မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ပါးလွှာသွား၏။ ဟိုးအဝေး ပေထောင်ချီ နေရာတွင် ကျွန်းငယ်လေးတစ်ကျွန်း တိမ်မြုပ်လိုက် ပေါ်လာလိုက် ဖြစ်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လူရိပ်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ရှိသလို၊ အခြား ကြိုးစားဝင်ရောက်နေသူများလည်း ရှိနေ၏။
အစစ်အမှန်သိုင်း သိုင်းပညာဖြင့် ဝင်ရောက်ခြင်းသည် အခြားသူများအတွက် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ နင်ချီ၏ စွမ်းအားနှင့် ဆိုလျှင်တော့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ရောက်ခြင်းက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။
နင်ချီ စိတ်အေးသွားပြီး လေထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူသည် မြူခိုးစွမ်းအား၏ နက်နဲမှုကို စတင် အာရုံခံ တွက်ချက်ကြည့်လေသည်။
“ဒီ အဖြူရောင် မြူခိုးတွေက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ချီမင် ဂိတ်တံခါးကို ပေါင်းစပ်ထားတာပဲ... လမ်းကြောင်းတွေကို ရှုပ်ထွေးသွားအောင် လုပ်ထားတာ”
“ဒါတင် မကသေးဘူး... ထပ်ပြီး ပြောင်းလဲလိုက်ရင် ရန်သူတွေကို ပိတ်လှောင်ထားလို့တောင် ရတယ်”
နင်ချီ အံ့သြသွားမိသည်။
“သာမန် ကောင်းကင်ဘုံလူသား အဆင့်တွေဆိုရင် အရပ်မျက်နှာတောင် ခွဲခြားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဘေးနားမှာ လူရှိရင်တောင် အာရုံခံမိမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီ ဂိတ်တံခါးအစီအရင်က တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းတာပဲ”
“ချီမင် ဂိတ်တံခါးနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ဒီလောက် ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ထွက်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး... ဒါက လမ်းကြောင်းသစ် တစ်ခုပဲ”
နင်ချီ့ရှေ့တွင် ကမ္ဘာသစ် တစ်ခု ပွင့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် မြူခိုးများထဲတွင် ပါဝင်နေသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဆက်လက် နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဉာဏ်အလင်းရောင်များ ရေတံခွန်ပမာ စီးဆင်းလာပြီး လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအခါမှသာ ယခင်က သူ တတ်မြောက်ထားသော ချီမင် ဂိတ်တံခါး ပညာရပ်သည် ပြည့်စုံခြင်း မရှိသေးကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ရသည်။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သာ ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက၊ သာမန်အရာများသည် ဆန်းကြယ်သော အရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေသည်။
(၁) နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်၊
နင်ချီ ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
သူ အသက်ကို ရှည်လျားစွာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်သွားပုံရသည်။ ကျွန်းငယ်လေးပေါ်သို့ ခြေမချရသေးခင်မှာပင် မြူခိုးများမှ ရရှိလိုက်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကပင် ဤခရီးစဉ်ကို အကျိုးရှိစေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ရှေ့ဆက်တွေ့ရမည့် အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင်ကို ပို၍ပင် မျှော်လင့်မိလာတော့၏။
နင်ချီ လက်နောက်ပစ်လျက် လှိုင်းတံပိုးများထက်တွင် လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။ ပြောပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကျက်သရေ ရှိလှ၏။
'ထင်ယောင်ထင်မှား ချိုးဖျက် ရွှေရောင်မျက်လုံး' ကိုပင် အသုံးမပြုဘဲ သူ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားရာ၊ အဖြူရောင် မြူခိုးများသည် သူ့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးသကဲ့သို့ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြလေတော့၏။
မကြာမီ...
ကျွန်းငယ်လေး သူ့မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
နင်ချီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခြေချလိုက်သည်။ အစစ်အမှန်သိုင်းဂိုဏ်းသားများက ကမ်းစပ်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ၊ သူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြ၏။
“ကိုးလေး... မမျှော်လင့်ထားတာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား”
တာအိုဆရာ လုံရှန်းက မေးလိုက်သည်။ နင်ချီက ဒီထက် စောစော ရောက်လာသင့်သည်ဟု သူ ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။
နင်ချီ ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ... အဖြူရောင် မြူခိုးတွေကို လေ့လာနေမိတာနဲ့ နည်းနည်း ကြာသွားတယ်”
နင်ချီ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာ လုံရှန်း၊ ယဲ့ချင်းဟယ်နှင့် အခြားသူများက အကျိုးအမြတ် အများကြီး ရလိုက်ပြီ ဆိုတာ သိလိုက်ကြ၏။ သူတို့ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် လေးစားအားကျသွားမိကြ၏။
“သွားကြစို့”
တာအိုဆရာ လုံရှန်းက ဦးဆောင်လိုက်ပြီး မြူခိုးများ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွား၏။
အလိုလိုပင်... လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်မိကြပြီး နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ်လို ဖြစ်သွားကြတော့၏။
အဝေးဆီတွင်...၊
မရေမတွက်နိုင်သော နတ်နန်းဆောင်များသည် တိမ်များနှင့် မြူခိုးများကြားတွင် ဝိုးတဝါး ပေါ်ထွက်နေ၏။ ကြိုးကြာဖြူများ ပျံသန်းနေကြ၏။ ဝိညာဉ်သားရဲများ အော်မြည်နေကြ၏။ ထူးဆန်းသော ပန်းမန်များနှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များက သူတို့ခြေရင်းအထိ ရှည်လျားစွာ ပေါက်ရောက်နေကြ၏။
“ဒါ တကယ်ကြီး မြူခိုးကျွန်းပေါ်မှာလား... အပြင်လောက ကနေ ဘာလို့ ဘာမှ မမြင်ရတာလဲ”
“ကောလာဟလတွေက ပိုပြောတာလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်... အခုကြည့်ရတာ အဲ့ဒီလူတွေ လျှော့ပြောခဲ့ကြတာပဲ... ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးက သိုင်းသူတော်စင်တွေ တက်ရောက်သွားကြတဲ့ 'အထက်ဘုံ' မှာပဲ ရှိနိုင်မှာ”
တပည့်များ အံ့သြမှင်သက်နေကြ၏။
အထူးသဖြင့် အလယ်ဗဟိုတွင် မိုးထိအောင် မြင့်မားနေသော 'အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင်' ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ။
'အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင်' ဟူသော စာလုံးလေးလုံးတည်းကပင် ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်စရာများစွာကို ပေးစွမ်းနိုင်လောက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာ၊ တာအိုဆရာ လုံရှန်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ဘုရားဖူးသွားရသလို စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
“ဒါ... ဒါ ငါ တစ်ခါက တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ 'အစစ်အမှန်သိုင်း မြေအောက်နန်းတော်' ပဲ... အဲ့ဒီတုန်းက တောင်ပေါ်မှာ ရောက်နေပြီး တကယ့်ပုံစံအမှန်ကို မမြင်ခဲ့ရဘူး... အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ မြင်ခွင့်ရပြီ... ဘဝဆက်တိုင်းအတွက် ကုသိုလ်ထူးပဲ”
လူတိုင်း၏ စိတ်ခံစားမှုများ လှုပ်ရှားနေကြ၏။
နင်ချီ၏ အကြည့်က 'အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင်' ဟူသော စာလုံးများအပေါ် ကျရောက်သွား၏။ မျက်လုံးထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းများ စီးဆင်းနေပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ချက်ချင်းပင် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူ့စူးစမ်းမှုကို တားဆီးနေပြီး၊ ဆက်လုပ်ပါက ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။
သူသည် ထိုစာလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ သူ့ကိုယ်ပိုင် နားလည်နိုင်စွမ်းဖြင့်သာ နက်နဲမှုများကို အာရုံခံလိုက်ရာ ဉာဏ်အလင်းရောင်များ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရိုးရှင်းသော စာလုံးလေးလုံးက သူ့ကို မိုးထိတောင်တန်းကြီး တစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရစေသည်။ တစ်ခုလုံးကို မမြင်နိုင်၊ ခံ့ညားထည်ဝါပြီး ဝိညာဉ်ဆန်သော၊ သူ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု။
“ဒါ ငါတို့ အမွေအနှစ်တွေရဲ့ ရင်းမြစ်လား”
တပည့်တိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။
ရှေ့ဆက် လျှောက်သွားကြ၏။
နတ်နန်းဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ကြ၏။
ထိုအခါမှ သတိထားမိလိုက်သည်မှာ စောစောက မြင်ခဲ့ရသော နတ်ကြိုးကြာများနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများမှာ ပုံရိပ်ယောင်များအလား ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ နတ်ဘုရား အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော ခံ့ညားထည်ဝါသည့် နန်းဆောင်ကြီးများသာ။ သို့သော် နင်ချီကတော့ ဒီလို မဟုတ်လောက်ဘူးဟု ခံစားနေရသည်။
ဤကမ္ဘာနှင့် မတူသော နတ်နန်းဆောင် တစ်ခုစီတိုင်းသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလျက် ရှိပြီး၊ အားလုံးက သတိထားပြီး စူးစမ်းနေကြ၏။
“အားလုံး... ဒီကို လာကြည့်ကြပါဦး”
ယဲ့ချင်းဟယ်၏ အသံက လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွား၏။
သူမသည် ထိပ်ဖျားကိုပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မားသော အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင်၏ ရှေ့တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရပ်နေလေ၏။
လူအုပ်ကြီး ရောက်လာကြပြီး၊ သူတို့၏ အကြည့်က အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင် ရှေ့ရှိ ကျောက်တိုင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။
စာတစ်ကြောင်းကို ထင်ရှားစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။
“အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်၍၊ စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်သူများသည် အစစ်အမှန်သိုင်း အမွေအနှစ်ကို ရရှိစေရမည်”
မျက်လုံးများက တာအိုဆရာ လုံရှန်းဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားကြ၏။
တာအိုဆရာ လုံရှန်း အချိန်ဆွဲမနေတော့။
သူ့စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး အသက်ကို ဝဝရှူသွင်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“အခွင့်အရေးက မင်းတို့ရှေ့မှာ ရောက်နေပြီ... ကောင်းကောင်း ဆုပ်ကိုင်ထားကြ”
ထို့နောက် သူသည် အစစ်အမှန်သိုင်း ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ဦးဆောင် ဝင်ရောက်သွားလေတော့၏။