ပိုက်ဆံရှာနေတာလေ
Vol. 11 Ch. 101
နဂါးပျံ အင်တာနက်ကဖေးသည် သာမန် ဆိုက်ဘာကဖေးနှင့် ကွာခြားမှု မရှိပေ။
တကယ်တမ်း စီးပွားရေး ဆိုးရွားနေပုံရသည်။
အလင်းရောင်မှိန်မှိန်၊ ဆေးလိပ်နံ့ သဲ့သဲ့၊ ထို့နောက် အသုံးပြုနေသော ကွန်ပျူတာ တစ်ဒါဇင်လောက်သာ ရှိနေသည်။
ထိုအရာက အသက်ရှင်ရန် မနည်းတွယ်ကပ်နေသော နေရာတစ်ခု၏ ခံစားမှုမျိုး ပေးနေသည်။
ချန်ဟွိုက်အန် သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော လင်းလင်လင်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့လူက ငါတို့ကို လာတွေ့မယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား...”
“အင်း...”
လင်းလင်လင် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်ပြီး ရှေ့သို့ စတင် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“သူ ဖမ်းခံရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကိစ္စမရှိဘူး။ ကျွန်မ ရှင်ကို ခေါ်သွားမယ်။”
သူတို့က ကဖေး၏ နောက်ဘက်ရှိ လှေကားမှ စတုတ္ထထပ်သို့ တက်သွားသည်။
သွေးနံ့က သူတို့ထံ ချက်ချင်း ရိုက်ခတ်လာသည်။
လင်းလင်လင်၏ မျက်လုံးအိမ် ကျုံ့သွား၏။
တစ်ခုခု မှားနေပြီ။
သူတို့နှစ်ဦး အရှိန်မြှင့်ပြီး စင်္ကြံကို ဖြတ်၍ အဆုံးရှိ တစ်ခုတည်းသော မီးထွန်းထားသော အခန်းသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်ကြသည်။
သွေးနံ့က ပိုပြီး ပြင်းထန်လာသည်။
အတွင်း၌ ဆိုဖာသုံးလုံးကို မဖွယ်မရာ စီစဉ်ထား၏။
လူအချို့ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေကြသည်။
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက အလယ်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆေးလိပ် သောက်နေသည်။
သူတို့၏ ရှေ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်... ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော အလောင်းနှစ်ခုပင်။
“ခေါင်းဆောင်...”
လင်းလင်လင်က ချန်ဟွိုက်အန်ကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် အော်ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်လုံးများ ခဏတာ အလောင်းများပေါ် မှိတ်တုတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူ၏ အသက်ရှူသံ ချုပ်သွားပြီး ကျောရိုးကို တုန်ယင်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
အလောင်းများတွင် ခေါင်းများ၌ ပြဲနေသော အပေါက်များ ရှိသည်။
ဦးနှောက် ပျောက်ဆုံးနေ၏။
ခေါင်းခွံ ပေါက်ပြဲနေခြင်းသာ ကျန်ရစ်သည်။
မျက်နှာများက နာကျင်မှု၏ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် အမူအရာများအဖြစ် တွန့်လိမ်နေပြီး မျက်လုံး၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်နှင့် နားတို့မှ သွေးများ စီးကျနေလေသည်။
သူတို့က အဖြူရောင်အဆင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ လူငယ်ဖြစ်သည်။
လင်းလင်လင် သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ဝိုးတဝါး မှတ်မိသည်။
သူ မှတ်မိသည်...
ထိုသူက ပရိုဂရမ်မာတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
သူတို့ မစ်ရှင်အတူ သွားခဲ့ဖူးသည်။
သူတို့ မစ်ရှင် အစီရင်ခံစာကို တင်ပြသည့် ညတွင် ထိုသူက သူ့ကို ရုတ်တရက် ဖွင့်ပြောခံခဲ့ပြီး သူ့ကို ကြိုက်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
သူနှင့်အတူ ဘောလုံး တစ်သင်းစာ ကလေးများ ရလိုကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
သူ အသက်မပြည့်သေးသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။
ထိုသူက သူ့ထက် ၈နှစ် ၉နှစ် ပိုကြီးသည်။
ထိုအရာက စိတ်ပျက်စရာပင်။
သို့သော် သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ သေနေသည်ကို မြင်သောအခါ...
သူက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက ဆေးလိပ်ကို ဖိနင်းလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်နေ၏။
“အခြေအနေက အရေးပေါ်ပဲ။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ငါတို့အပေါ် ပစ်မှတ်ထားနေတယ်။ ဒီနိုးထသူနှစ်ယောက်ကို အဲဒီမိစ္ဆာကောင်က သတ်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ မိစ္ဆာက သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို ဒီမှာ သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ ပစ်ချခဲ့တယ်။”
“ဒီအရာက ငါတို့ကို လိုက်လံနေရုံတင် မဟုတ်ဘူး။”
“လှောင်နေတာ။”
“မိစ္ဆာတွေက အရမ်း ရဲတင်းလာပြီ...”
“ဟုတ်တယ်... ငါ အသက်ရှူနည်းကို ကျွမ်းကျင်တာနဲ့ သူတို့ကို ခံစားစေရမယ်...”
“ခေါင်းဆောင်။ ကျုပ်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ...”
အခန်းထဲရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများ ဒေါသထွက်နေသည်။
ချန်ဟွိုက်အန် အခန်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ခေါင်းညိတ်နေသည်။
ဒီလူတွေက ဓါးသွားပေါ် လမ်းလျှောက်နေကြတယ်။
လူ့လောကကို မိစ္ဆာတွေဆီကနေ ကာကွယ်ပေးနေကြတယ်။
အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်အထိ သူတို့မှာ တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ် ရှိနေတုန်းပဲ။
ပုံမှန်ဆိုရင် နောက်ခြေလှမ်းက ဘာလဲ...
သူတို့က မိစ္ဆာရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမယ်။
တည်နေရာကို ဖော်ထုတ်မယ်။
ပြီးရင် သူတို့ အတူ လိုက်သွားမယ်။
မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုရဲ့ အားကို သက်သေပြမယ်။
စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်မယ်။
ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ စည်းလုံးမှုကို ခိုင်မာစေလိမ့်မယ်။
ဟုတ်တယ်မလား...
လင်းလင်လင်၏သွေးက ဆူပွက်နေသည်။
သူ လက်သီးများကို ဆုပ်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောသည်။
“ခေါင်းဆောင်... ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ပြောလိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ နောက်ကလိုက်ပါ့မယ်...”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက လက်များကို စားပွဲပေါ် ချိတ်ထားသည်။
သူ၏ မျက်ခွံများ မှေးမှိန်နေ၏။
သူက အခန်းတစ်ဝိုက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့... ပြေးကြမယ်။”
ချန်ဟွိုက်အန် - “...”
လင်းလင်လင် - “...”
“တကယ်ထူးချွန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုပဲ၊ ခေါင်းဆောင်...”
“ဟုတ်တယ်၊ မဟာဗျူဟာကျကျ ဆုတ်ခွာဖို့က အရေးကြီးတယ်။ မိစ္ဆာက ဒါကို ဘယ်တော့မှ မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
“ခေါင်းဆောင်.. ဒါကတော့ မဟုတ်သေးဘူးလေ...”
လင်းလင်လင်၏ မျက်လုံးများ မယုံနိုင်စရာဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။
“မိစ္ဆာက ကျွန်မတို့ရဲ့ တံခါးကို လာခေါက်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ ထွက်ပြေးတော့မှာလား... ကျွန်မတို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတွေလ... ပြီးတော့ ထွက်ပြေးတာက ဘာကိုမှ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလဲ။ အဲဒါကို အမြဲတမ်း လိုက်ခိုင်းတော့မလို့လား...”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက သက်ပြင်းချသည်။
လင်းလင်လင်၏ ပြောစကားမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူ သိသည်။
သို့သော် ထိုမိစ္ဆာ... သည် ပစ်မှတ်လွယ်ကူသော ပစ်မှတ် မဟုတ်ပေ။
သူက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရို ဌာနချုပ်တွင် ညလုံးပေါက် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
သို့တိုင် လုံခြုံရေး တင်းကျပ်သော်လည်း မိစ္ဆာက မသိမသာ ဝင်လာပြီး သူ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုအလောင်းတွေကို ပစ်ချသွားခဲ့သည်။
အကယ်၍ ၎င်းက ထိုသို့ လုပ်နိုင်လျှင်... သူ အိပ်နေစဉ်မှာပင် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်၏။
သူက ယခုနေရာမှာ အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူပင် ယုံကြည်မှု မရှိပေ။
အကယ်၍ အဖြူရောင်အဆင့်နှင့် ဆရာသခင်အဆင့် နှိမ်နင်းသူများ တိုက်ပွဲထဲ ခေါ်လာလျှင် သေခြင်းဆီသာ ပို့ဆောင်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
အသက်ရှူနည်းများ မိတ်ဆက်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ခြင်းက ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ် ရှိသည်။
သူတို့ အချိန်သာ လိုအပ်သည်။
သူတို့ ပိုပြီး အားကောင်းလာသည်နှင့် ထိုကဲ့သို့မိစ္ဆာမျိုးက ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။
“လင်းလင်လင်၊ မင်း ပြောနေတာကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့...”
“ဘာကို နားလည်တာလဲ...”
ပြင်းထန်သော အသံတစ်ခုက အပေါ်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
ချမ်းစိမ့်သော၊ ရူးသွပ်သော ရယ်သံက နောက်မှ လိုက်လာ၏။
“ခီး..ခီး...ခီး.. မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတွေက မိစ္ဆာကို ကြောက်တာလား။ မင်းတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဗီဇက ထွက်ပြေးဖို့လား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ...”
“ဘယ်သူလဲ...”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူ၏ ဗီဇက အန္တရာယ်ဟု အော်ဟစ်နေသည်။
လူတိုင်း သူတို့၏ ခေါင်းများကို အပေါ်သို့ ဆတ်ခနဲ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
မျက်နှာကြက်သည် ယခု ကြီးမားသော အနက်ရောင် ပင့်ကူအိမ်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေ၏။
၎င်း၏ အလယ်တွင်... စားပွဲ အရွယ်အစားရှိသော ပင့်ကူတစ်ကောင်။
၎င်း၏ နောက်ကျောက သူတို့ကို မျက်နှာမူနေသည်။
ထို့နောက်...
၎င်း၏ ခေါင်း ၁၈၀ဒီဂရီ အပြည့် လိမ်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ် လူ့မျက်နှာတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
ထိုမျက်နှာက မျက်နှာဖုံးနှင့် ဆင်တူ၏။၊
၎င်း၏ အင်္ဂါရပ်များကို အနီရောင် ဆေးဖြင့် ရေးဆွဲထားသည်။
ပုံပျက်ပန်းပျက် မျက်လုံးများ၊ နှာခေါင်း၊ ထို့နောက် ပါးစပ်မှ နားအထိ ဆန့်နေသော အပြုံးပင်။
“မိစ္ဆာ...” မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများ သူတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြသည်။
အချို့မှာ သေနတ်များ ရှိသည်။
လင်းလင်လင်ကဲ့သို့သော အချို့မှာ ဓားများကို ကိုင်ဆွဲထားသည်။
သို့သော် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုမှ ရှင်းလင်းသည်။
ထိုအရာက သာမန် မိစ္ဆာ မဟုတ်ပေ။
“မိစ္ဆာ မဟုတ်ဘူး...”
မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက တင်းမာစွာဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ပျောက်ဆုံးသူပဲ...”
သူ၏ မျက်လုံးများ မည်းမှောင်သွားသည်။
ထို့နောက် သူက အနီးအနားရှိ ဗီရိုတစ်ခုကို ဆောင့်ဆွဲဖွင့်လိုက်ကာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် ကြီးမားသော သေနတ်နှင့် ဓားမနှင့်တူသော ဓားသွားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ ပစ်လိုက်၏။
ဝုန်း...
ပင့်ကူက ပင့်ကူအိမ်ဖြင့် ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူက အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက အဆင့်(D) တိုက်ခိုက်ရေး-အဆင့် ပျောက်ဆုံးသူပဲ... မင်းတို့ ယှဉ်လို့ မရဘူး။ ဌာနချုပ်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်... ငါ သူ့ကို ထိန်းထားမယ်...”
“ခီး ခီး ခီး... မင်းလား။ ငါ့ကို ထိန်းထားမှာ...”
ပျောက်ဆုံးသူက ခုန်လိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့်လူကို ဝင်တိုက်တာ နံရံကို ဖြတ်၍ ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။
နာကျင်သော အော်သံက ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။
“ချန်ဟွိုက်အန်။ သွားကြမယ်...”
လင်းလင်လင် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပြေးလိုက်သည်။
တိုက်ခိုက်ရေး-အဆင့် ခြိမ်းခြောက်မှုက သူတို့အဆင့်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေသည်။
သူက သေဆုံးမှုများကို အများကြီး မြင်ခဲ့ရသည်။
သူက ပေါ့ဆသော လူသစ် မဟုတ်တော့ပေ။
တခြား မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများလည်း ထွက်ပြေးကြသည်။
၎င်းက ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်...
အကူခေါ်ခြင်းက သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ခေါင်းဆောင် ထိန်းထားနိုင်ရန်သာ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။
...
“အဲဒါ ဘာကြီးလဲ....”
လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းကြားတစ်ခုတွင် ချန်ဟွိုက်အန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မောဟိုက်နေဆဲဖြစ်သော လင်းလင်လင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ပျောက်ဆုံးသူပဲ...”
လင်းလင်လင် ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မောဟိုက်ခြင်း လုံးဝ မရှိသော ချန်ဟွိုက်အန်ကို စောင်းငဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။
“မိစ္ဆာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အမျိုးအစားနှစ်ခု ရှိတယ်။စွမ်းအားတွေ ရရှိပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဆန့်ကျင်လာတဲ့ နိုးထသူ။ ကျိန်စာသင့် စွမ်းအားတွေ ရရှိပြီး နောက်ဆုံး မှတ်မိလို့ မရလောက်အောင် ဖောက်ပြန်သွားတဲ့ နိုးထသူပဲ။”
“ဒါဆို... အဲဒီဟာက ဒုတိယ အမျိုးအစားလား”
“ဟုတ်တယ်။”
လင်းလင်လင် သူ၏ ဖုန်းကို စိုးရိမ်စွာ ဆွဲထုတ်သည်။
“ပျောက်ဆုံးသူတွေက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးနေပြီး အားကောင်းတယ်။ သူတို့အားလုံးက ဆုကြေးကြီး ရာဇ၀တ်ကောင်တွေပဲ။ ကျွန်မ အကူခေါ်ဖို့ လိုအပ်တယ်...”
“ဆုကြေး ဟုတ်လား...”
ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်လုံးများ လင်းသွားသည်။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးသွား၏။
“ဒါဆိုရင်... အဲဒါက ပိုက်ဆံ အများကြီး တန်တယ်ပေါ့။”
လင်းလင်လင် တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိလိုက်တ်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ သူတို့က အလိုရှိ ရာဇ၀တ်ကောင်တွေ။ ဒါပေမဲ့ အတိအကျ ဆုကြေးကိုတော့ ကျွန်မ မသိဘူး။”
“မိစ္ဆာဆုကြေးထက် ပိုများလား...”
“ပိုများတာပေါ့။”
“ကောင်းပြီလေ။”
ချန်ဟွိုက်အန် အဆောင်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သူ ဝံပုလွေ မိစ္ဆာကို ခြိမ်းခြောက်ခံရသည်ဟု လုံးဝ မခံစားခဲ့ရပေ။ ၎င်း ချက်ချင်း သေသွားသည်။
သူ ဧရာမ ကြွက်မိစ္ဆာကို ခြိမ်းခြောက်ခံရသည်ဟု လုံးဝ မခံစားခဲ့ရပေ။ ၎င်း ချက်ချင်း သေသွားသည်။
ယခုတွင် သူက ထိုပင့်ကူကို ခြိမ်းခြောက်ခံရသည်ဟု မခံစားခဲ့ရပေ။
ထို့ကြောင့် ကောက်ချက်ချလိုက်၏။ ပင့်ကူက ချက်ချင်း သေတော့မည်။
ချန်ဟွိုက်အန် လှည့်ပြီး တိုက်ပွဲဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။
လင်းလင်လင် အံ့အားသင့်သွား၏။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ...”
ချန်ဟွိုက်အန် ရပ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ပိုက်ဆံရှာနေတာလေ။”
...