ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ မိုးပျံလှေ

ဝုန်း...

ယွန်စုရှင်းက နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံဖြင့် နိုးလာသည်။

သူ ပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နေထွက်နေလေပြီ။

လင်းရှီးတောင်ကြား တပည့်အများစုက ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းများကို စောင့်ရှောက်နေသင့်သည်။

ဒီအချိန်ကြီးမှာ ဘယ်သူက ဆူညံအောင် လုပ်နေတာလဲ...

သူ၏ နေအိမ်က ရေတံခွန်အထက် မြင့်သောနေရာတွင် တည်ရှိသည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အာရုံဖြင့် တောင်ကြားတစ်ခုလုံး၏ မြင်ကွင်းကို မြင်နိုင်ပေသည်။

သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်....

အမြင်အာရုံ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။

ကြီးမားသော စိန်ပုံသဏ္ဌာန် အရာတစ်ခုက တောင်ကြား ဝင်ပေါက်၏ အပြင်ဘက် ပုံရိပ်ယောင် အခင်းအကျင်းထဲသို့ စိုက်ဝင်နေသည်။

၎င်းက နေကို ပိတ်ဆို့နေပြီး ဧရာမအရိပ်တစ်ခုကို ဖြစ်နေစေသည်။

အောက်ဘက်တွင် လင်းရှီးတောင်ကြား၏ တပည့်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြပြီး...

အပူခံထားသော အိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ပင် ပြေးလွှားနေကြသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ။”

ယွန်စုရှင်း မျက်လုံးကျဉ်းလိုက်၏။

သူ၏ ထူးခြားသော မျက်စိအမြင်ကို အသုံးပြုကာ ထိုအရာ၏ အသေးစိတ်ကို လျင်မြန်စွာ လေ့လာလိုက်သည်။

၎င်းမှာ မိုးပျံလှေပင်။

အလယ်အလတ်အရွယ်အစားရှိ မိုးပျံလှေ တစ်စီးပင်။

လင်းရှီး တောင်ကြားကလည်း မိုးပျံလှေ အနည်းငယ် ပိုင်ဆိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့...

ဒီလိုမျိုး မိုးပျံလှေကို ဘယ်သူက မောင်းနေတာလဲ...

ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်းထဲကို တည့်တည့် တိုက်ချလိုက်တာ...

ဒါက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပျံသန်းတာတောင် မဟုတ်ဘူး။

ရန်စတာပဲ။

“သခင်မလေး... ပြဿနာ... ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်ပြီ...”

လင်းရှီးတောင်ကြား တပည့်တစ်ဦး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် ရောက်လာပြီး အသက်ရှူမဝ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ မျက်နှာသည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖပ်နေဆဲပင်။

“မိုးပျံလှေတစ်စီး ကျွန်မတို့ရဲ့ အခင်းအကျင်းထဲကို ပျက်ကျသွားတယ်။ အခင်းအကျင်းရဲ့ အလယ်ဗဟို တည့်တည့်ကိုပဲ... ပုံရိပ်ယောင်ရဲ့ အပြင်ဘက်အလွှာ ပျက်စီးသွားပြီ...”

“ငါ မျက်စိ ကန်းမနေဘူး...”

ယွန်စုရှင်း စူးရှစွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွား၏။

“ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ သိလား...”

တပည့်က တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။

“အမ်... မ...မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ သင်္ဘောပေါ်က အလံနဲ့ အမှတ်အသားတွေက ဓားကျောင်းတော်ရဲ့ အမှတ်အသားတွေနဲ့ တူနေတယ်...”

“ဓားကျောင်းတော် ဟုတ်လား...”

ယွန်စုရှင်း၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ မယုံနိုင်ခြင်းပင်။

ဓားကျောင်းတော်က မိုးပျံလှေ ဝယ်ထားတယ် ဟုတ်လား။

မဖြစ်နိုင်‌တာတွေ။

သူတို့က မိုးပျံလှေ ဝယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ အဲဒါကို ဝါးစားပြမယ်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့....

ဓားကျောင်းတော်က ဓားရေးတွင် ထူးချွန်သော်လည်း သူတို့၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးမှုမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို ချင်းယွန်ဘုံတွင် နံပါတ်တစ် သတ်မှတ်ထား၏။

သို့သော် ငွေသုံးခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာသောအခါ သူတို့က ကပ်စေးနဲခြင်းကို ကျော်လွန်သည်။

သူတို့ ရရှိသော ငွေမှန်သမျှကို ဓားပျံများတွင် ချက်ချင်း ပြန်လည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတတ်သည်။

ဓားကျောင်းတော်က ဇိမ်ခံပစ္စည်းများတွင် ငွေသုံးစွဲမည်ဟူသော အယူအဆက အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

“တောင်ကြား သခင်မကို အကြောင်းကြားရမလား...”

တပည့်၏ အသံ မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။

“သူတို့က ရန်လိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”

ယွန်စုရှင်းက အမေဖြစ်သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါသည်။

“မလိုဘူး။ အကြီးအကဲ လျန်ကို ခေါ်ခဲ့။ ငါတို့ကိုယ်တိုင် သွားပြီး စုံစမ်းမယ်။”

ထိုအတောအတွင်း...

မိုးပျံလှေပေါ်မှ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုက ယွဲ့ချန်ချီနှင့် လီချင်းရန်ကို နိုးလာစေသည်။

“မနက် ရောက်နေပြီလား... သောက်ကျိုးနည်း... အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်စုစည်း အခင်းအကျင်းက နောက်စရာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမှာ တစ်ည လေ့ကျင့်တာက နေဝင်ဆည်းဆာ ထိပ်မှာ တစ်လခွဲ လေ့ကျင့်တာနဲ့ တူတယ်။”

ယွဲ့ချန်ချီ ကျေနပ်စွာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်၏။

တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစားနေရသည်။

မနေ့က သူတို့ တည်းခိုခန်းတွင် ကောင်းကင်က ယခုလောက် အပြာမရောင်ခဲ့။

မိုးတိမ်များလည်း ယခုလောက် အဖြူခဲ့ပေ...

သူ လီချင်းရန်ကို လှည့်ကြည့်သည်။

ထို့နောက် တန့်သွား၏။

“ဂျူနီယာညီမ...နင်က အခြေခံအုတ်မြစ် အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီကိုး... နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအရှိန်က အရူးအမူးပဲ... ဒါပေမဲ့လည်း နေ့တိုင်း အဆင့်မြင့်အခင်းအကျင်းတွေမှာ ရေချိုးနေတာကိုး... အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး...”

လီချင်းရန်ကည် သူ၏ စွမ်းအင်ကို လည်ပတ်ခြင်း ပြီးဆုံးသောအခါ ယွဲ့ချန်ချီ၏ စနောက်ခြင်းကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ပါးပြင်များ နီရဲသွား၏။

“ကျွန်မ နေ့တိုင်း ပျားရည်နဲ့ သကြားတွေ စိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူး... စီနီယာအစ်မ၊ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ မပြောပါနဲ့...”

“စီနီယာအစ်မ လိုချင်ရင် နေဝင်ဆည်းဆာ တောင်ထိပ်မှာ ကျွန်မနဲ့ အတူ ကျင့်ကြံဖို့ အချိန်မရွေး လာလို့ရတယ်။ ကျွန်မ ဆရာကို ခွင့်ပြုချက် တောင်းပေးမယ်...”

“ဆရာင်က လျှို့ဝှက်စွာ ပြုမူနိုင်ပေမယ့် သူက တကယ်တော့ အရမ်း ကြင်နာတတ်ပါတယ်။ သေချာပေါက် သဘောတူမှာပါ...”

“တော်ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ယွဲ့ချန်ချီ စိတ်ဝင်စားသော်လည်း သူ မလိုချင်ဆုံးက လူပို ဖြစ်နေမည်ကိုပင်။

ထို့ပြင် သူက မတော်တဆ ထပ်မံ၍ မမြင်ခံရလိုပင်။

သူ၏ ဆရာက အေးစက်သော၊ စိတ်ခံစားချက် မရှိသော အဘိုးအို သက်သက်သာ ဖြစ်နိုင်သည့်တိုင်။

လီချင်းရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုရန် ပြင်နေသည်။

သို့သော်....

ဗြန်း...

ယွဲ့ချန်ချီက ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။

“အမ‌လေး...”

လီချင်းရန် အော်လိုက်ပြီး စောင်အောက်တွင် ပုန်းလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာ ပူလောင်နေ၏။

ယွဲ့ချန်ချီက လက်ချောင်းများကို ဆန့်ပြီး ဆိုးသွမ်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မဆိုးဘူး၊ ဂျူနီယာညီမ... နင်က ကောင်းကောင်း ဖွံ့ဖြိုးနေတယ်... အခု ငါ့ကို မှီလုနီးပါးပဲ...”

“တော်..တော်ပါတော့၊ စီနီယာအစ်မ......”

နှစ်မိနစ်ကြာပြီးနောက်....

အပြည့်အစုံ ဝတ်စားထားသော နှစ်ဦးက အခန်းမှ ထွက်လာကြသည်။

သတိထားမိသည်မှာ....

တည်းခိုခန်း လုံးဝ ဗလာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သူတို့ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ရှေ့တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ပြီးနောက် တုန်လှုပ်စွာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

တစ်ချိန်က စည်ကားခဲ့သော ချင်းဟယ် မြို့၏ လမ်းများကို မတွေ့ရတော့ပေ။

ထိုနေရာတွင် အဆုံးမဲ့ တောင်များ၊ လူးလိမ့်နေသော မိုးတိမ်များ အစားထိုးသွားသည်။

“နေပါဦး... ဒါ မိုးပျံလှေလား။”

ယွဲ့ချန်ချီ၏ မျက်လုံးများသည် ဝင်ပေါက်ဘေးရှိ အခင်းအကျင်း ဗဟိုချက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

အတွင်း၌...

စိတ်ဝိညာဉ် ပုံဆောင်ခဲ ၆လုံး မှိန်ပျစွာ တောက်ပနေသည်။

သူတို့ထဲမှ နှစ်လုံးက လုံးဝ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ရှင်းနေသည်။

ထိုမိုးပျံလှေက သူတို့နှင့် တည်းခိုခန်း တစ်ခုလုံးကို တစ်ညလုံး သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။

“တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံး အမြစ်ကနေ ဆွဲထုတ်ခံရတာလား...”

လီချင်းရန် ဧရိယာကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။

ထိုအရာက ဆရာ၏ လက်ရာ ဆိုသည်မှာ အသေအချာပင်။

ထိုမိုးပျံလှေကို ဆရာက စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

သူတို့ကို လင်းရှီး တောင်ကြားသို့ ပိုမို လျင်မြန်စွာ ရောက်စေရန်ပင်။

ဆရာက အမြဲပင် ထိုမျှ စဉ်းစားတတ်သည်။

ပိတ်မိနေသော်လည်း သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေသေးသည်။

အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို ရွှေ့သည့်အခါပင် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို မနှောင့်ယှက်စေရန် ဘုရား၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခဲ့လေသည်။

ဆရာက တကယ် မယုံနိုင်စရာပဲ။

လီချင်းရန်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိလိုက်ပြီး နှလုံးသား နွေးထွေးသွားသည်...

သို့သော် သူက အနည်းငယ် ချဉ်နေသည်။

ဆရာက သူ့အတွက် အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့သော်လည်း သူက ချက်ချင်း မကူညီနိုင်သေးပေ...

“ဘုရားတန်ခိုးတော်... ဂျူနီယာညီမ... ငါတို့ လင်းရှီး တောင်ကြားကို ရောက်နေပြီ...”

ယွဲ့ချန်ချီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်သံက လီချင်းရန်ကို သူ၏ အတွေးများမှ နိုးထစေသည်။

နေပါဦး...

သူတို့ ရောက်နေပြီလား။

ဒီလောက် မြန်တာလား...

သူ မိုးပျံလှေ၏ အစွန်သို့ အမြန်သွားပြီး ယွဲ့ချန်ချီနှင့်အတူ အောက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။

နံနက် နေထွက်လာသည်နှင့်အမျှ အောက်မှ ရှုခင်းသည် ပိုပြီး ရင်သပ်ရှုမောစရာ ဖြစ်လာ၏။

တောင်ကြားက စိမ်းလန်းပြီး ရှင်သန်နေကာ အဆုံးမရှိသော စိတ်ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

၎င်း၏ နှလုံးသားဖြစ်သော...

ကမ်းပါး ရေတံခွန်တစ်ခုက အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်း ဖဲကြိုးကဲ့သို့ ကျဆင်းနေသည်။

လင်းရှီးတောင်ကြား၏ အကျော်ကြားဆုံး အထင်ကရနေရာပင်။

သူတို့ တကယ်ပင် ရောက်လာခဲ့သည်။

“ဟား... ဓားကျောင်းတော် ကြွက်နှစ်ကောင်ပဲ...”

အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီချင်းရန်နှင့် ယွဲ့ချန်ချီတို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အပြာရောင် ဝတ်စုံနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော ထိပ်ပြောင်ပြောင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် တည်းခိုခန်း၏ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်။

အမျိုးသမီးက မျက်နှာလွှား ဝတ်ထားပြီး စူးရှကာ ဒေါသထွက်နေသော မျက်လုံးများကိုသာ ဖော်ပြသည်။

ထိပ်ပြောင်ပြောင် အမျိုးသားသည် မြင့်မားပြီး အကောင်ကြီးကြီး ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် နီညိုရောင် သုတ်ထားပြီး ဧရာမ အနက်ရောင်ဓားတစ်ချောင်းကို ပခုံးပေါ်တွင် လွယ်ထားသည်။

ရိုင်းစိုင်းသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း သူ၏ အားကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ငြင်းမရပေ။

“နင် ဘယ်သူ့ကို ကြွက်လို့ ခေါ်တာလဲ...”

ယွဲ့ချန်ချီက လီချင်းရန်ကို သူ၏ နောက်တွင် တွန်းလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်လိုက်ပြီး ရှောင်ဝူဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အပေါ်ရှိ နှစ်ဦးကို ချိန်လိုက်သည်။

သို့သော် ယွန်စုရှင်းက ယွဲ့ချန်ချီကို မကြည့်ပေ။

သူ၏ အကြည့်က လီချင်းရန်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

“နင်လား...”

သူ ရယ်လိုက်သည်။

“နင် ဓားကျောင်းတော်ကို ဝင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ ကျွတ် ကျွတ်... ဒီလို သနားစရာကောင်းတဲ့ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်တာ အရည်အချင်းကို ဖြုန်းတီးတာပဲ။”

“ဓားကျောင်းတော်မှာ ဘာမှားနေတာလဲ...”

ယွဲ့ချန်ချီ၏ မျက်နှာ ဒေါသဖြင့် နီရဲသွားသည်။

သူ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးသော ဖိအားအောက်တွင် ကြေမွသွား၏။

ထိုအရာက ထိပ်ပြောင်ပြောင် အမျိုးသား၏ အငွေ့အသက် ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ချန်ချီ၏ နှလုံးသား နစ်မွန်းသွားသည်။

ဒါက သာမန်ကျင့်ကြံသူ အငွေ့အသက် မဟုတ်ဘူး။

ဒါက အခြေတည်ဝိညာဉ် နယ်ပယ်ပဲ။

ပြီးတော့ ယွန်စုရှင်းက အမိန့်ပေးနေရင်...

ပြဿနာ အကြီးကြီး ဖြစ်တော့မယ်။

“ဟမ့်... မင်းတို့ရဲ့ မိုးပျံလှေကို ငါတို့ရဲ့ အခင်းအကျင်းထဲကို ပျက်ကျစေတယ်။ ပြီးတော့ ဒီလိုမျိုး မောက်မောက်မာမာ ပြုမူဖို့ သတ္တိရှိသေးလား...”

ထိပ်ပြောင်ပြောင် အမျိုးသားက ရိုင်းစိုင်းစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

“သခင်မလေး။ ဘာလို့ လေကုန်ခံနေမှာလဲ။ သူတို့ရဲ့ လက်နဲ့ခြေထောက်တွေကို ဖြတ်လိုက်မယ်။ ဓားကျောင်းတော် လျော်ကြေး မပေးမချင်း သူတို့ကို အနက်ရောင်မြေအောက်ဂူထဲ ပစ်ချလိုက်မယ်...”

...