ဒီဓားနဲ့... ငါ ကောင်းကင်ကို ခုတ်ပိုင်းမယ်

“ကျွန်မကို ဘယ်လို လုပ်ရမယ်ဆိုတာ ပြောပြဖို့ လိုလို့လား။ သခင်မလေး ရာထူးကို ရှင် ယူလိုက်ပါလား။ အကြီးအကဲ လျန်...”

ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တောင့်တင်းတင်းနှင့် ထိပ်ပြောင်ပြောင် အမျိုးသမီးက ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း ယွန်စုရှင်း၏ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အကြည့်အောက်တွင် သူ၏ စကားများကို နောက်ဆုံးတွင် မျိုချပြီး ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

“မလုပ်ရဲပါဘူး။ သခင်မလေးမှာ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိပါတယ်။”

“ဟွန့် ကိုယ့်နေရာကိုယ်သိ။”

ယွန်စုရှင်း မျက်လုံး လည်လိုက်သည်။

ထိုအကြီးအကဲ လျန်ဆိုသည်မှာ ယောက်ျားတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဘဝ၏နောက်ပိုင်းတွင် လင်းရှီးတောင်ကြားသို့ ဝင်ရောက်လာသော လက်နက်မဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲဘွဲ့ကို ပိုင်ဆိုင်သော်လည်း သူက နာမည်ခံ ပုဂ္ဂိုလ်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ် ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဂိုဏ်းက ခေါ်ထားတဲ့ ခွေးတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။

လင်းရှီးတောင်ကြားတွင် ထိုကဲ့သို့သော အကြီးအကဲ အနည်းငယ် ရှိသည်။

သို့သော် အများစုမှာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံမှုတွင် ရှိနေသည်။

သူ၏ အမေ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မရှိသောကြောင့် ထိုအကြီးအကဲ လျန်က အတင့်ရဲလာခဲ့သည်။

သူ၏ ကိုယ်စား ပြောပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။

ဟာသပင်။

ဓားကျောင်းတော်က ဖြောင့်မတ်သော သူတော်စင်များ၏ ခိုလှုံရာ အတိအကျ မဟုတ်ပေ။

မှန်ပေသည်။ သူတို့က လင်းရှီး တောင်ကြား၏ တပည့်များကို လုခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ဆုံးရှုံးမှုများမှာ သေးငယ်သည်။

သူတို့ကဲ့သို့ ချမ်းသာသော ဂိုဏ်းအတွက် ပင်လယ်ထဲမှ ရေတစ်စက်ကဲ့သို့ပင်။

ယခုတစ်ကြိမ် အနည်းငယ် သင်ခန်းစာပေးရုံနှင့် လုံလောက်၏။

သူတို့ လာခဲ့သောနေရာသို့ ပြန်ပို့နိုင်ပေသည်။

သူတို့ ထပ်မံ လုပ်ရဲပါက ပိုမိုပြင်းထန်သော အစီအမံများကို လုပ်ဆောင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ စိတ်ထဲတွင်ထားပြီး ယွန်စုရှင်းက သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။

သူက တည်းခိုခန်း၏ ခေါင်မိုးမှ ကျက်သရေရှိစွာ ဆင်းသက်လာသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများက ပေါ့ပါးပြီး မမြန်မဆန်သော ဟန်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံနေရသော ယွဲ့ချန်ချီထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။

သူ၏ လှပသော မျက်လုံးများက ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် တောက်ပနေပြီး မေးလိုက်သည်။

“ယွဲ့ချန်ချီ၊ ဓားကျောင်းတော်က စီနီယာအစ်မ၊ ရှင် ဒီကို ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ဝယ်ဖို့ လာတယ်လို့ ကြားတယ်...”

“ဟုတ်တယ်။”

ယွဲ့ချန်ချီက မေးစေ့ကို ခိုင်မာစွာ မော့လိုက်သည်။

“လင်းရှီးတောင်ကြားက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ ဝယ်ဖို့လာတဲ့ ဖြောင့်မှန်သောလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူတွေအားလုံးကို ကြိုဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

“ဟုတ်ပါတယ်။”

ယွန်စုရှင်း မငြင်းဆိုပေ။ သို့သော် ပြောင်ချော်ချော် ရယ်လိုက်သည်၏။

“ဒါပေမဲ့ ရောက်တာနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အကာအကွယ် ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်းထဲကို ပျက်ကျတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ကြိုဆိုတယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူး။”

ယွဲ့ချန်ချီ ပါးစပ်ဖွင့်သော်လည်း ပြန်ပြောစရာ မရှိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ မိုးပျံလှေက ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်းထဲသို့ တည့်တည့် ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး မျက်နှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။

အတော်ကြာပြီးမှသာ သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ဒါက မတော်တဆပါ... ငါတို့အားလုံး ကျင့်ကြံနေတာ၊ လှေ ဘယ်ကို ဦးတည်သွားနေလဲဆိုတာ သတိမထားမိခဲ့လို့...”

“ဆင်ခြေ ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးတစ်ကြိမ် ပေးမယ်။”

ယွန်စုရှင်း လက်ကို မြှောက်ပြီး ရွှေကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။

၎င်းကို ကောင်းကင်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ရာ ကြာပန်း မြင့်တက်ပြီး ကျယ်ပြန့်လာသည်။

“ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်းရဲ့ ဒုတိယအလွှာထဲကို ဆွဲခေါ်သွားမယ်။ သုံးရက်အတွင်း လွတ်မြောက်နိုင်ရင် တောင်ကြားထဲကို ဝင်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ဝယ်ယူနိုင်တယ်။ သုံးရက်အတွင်း မအောင်မြင်ရင် ရှင်တို့ရဲ့ ဓားကျောင်းတော်ကို ပြန်ပါ။ ရှင်တို့ရဲ့ မိုးပျံလှေကိုတော့ လျော်ကြေးအဖြစ် ထားခဲ့ရလိမ့်မယ်။”

သူ၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့် ကောင်းကင်မှ ရွှေကြာပန်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။

နူးညံ့သော ရွှေရောင်အလင်းက အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထား၏။

ထူးဆန်းသော ရနံ့က လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ယွဲ့ချန်ချီနှင့် လီချင်းရန်တို့က ကမ္ဘာကြီး လည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ သတိပြန်လည်လာချိန်တွင် နက်ရှိုင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် တောင်ကြားတစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေကြသည်။

မိုးပျံလှေ ပျောက်ဆုံးသွားလေပြီ။

ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသော အမျိုးသမီးနှင့် လင်းရှီးတောင်ကြား၏ သခင်မလေးလည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

“ဒုက္ခပဲ။ အဲဒီမိန်းမက ငါတို့ကို ပုံရိပ်ယောင်ထဲ ဆွဲခေါ်သွားပြီ...”

ယွဲ့ချန်ချီ ပေါင်ကို ရိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်နေ၏။

“စီနီယာအစ်မ၊ ဒါက ပုံရိပ်ယောင်ဆို‌တော့ ထွက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိရမယ်။”

လီချင်းရန်က ယွဲ့ချန်ချီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အကောင်းမြင်စိတ် ရှိနေဆဲပင်။

“ကျွန်မတို့ မထိတ်လန့်သင့်ဘူး။ ပုံရိပ်ယောင်ထဲမှာ အားနည်းချက်တွေကို သေချာ ရှာကြတာပေါ့။ သေချာပေါက် ထွက်ဖို့ နည်းလမ်းကို တွေ့မှာပါ။”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

ယွဲ့ချန်ချီ ခေါင်းခါသည်။

“လင်းရှီးတောင်ကြား ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်းမှာ အလွှာ သုံးခု ရှိတယ်။ ပထမက ဝင်္ကပါ အခင်းအကျင်း၊ သေမျိုးတွေနဲ့ တောသားရဲတွေကို စိတ်ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းတွေကို မနင်းစေဖို့ တားဆီးဖို့ ထုတ်ထားတာ။ ဒါ ငါတို့ရဲ့ မိုးပျံလှေ ပျက်ကျခဲ့တဲ့ တစ်ခုပဲ။ ဒုတိယက ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်း၊ အဆုံးမရှိတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ အမှန်နှင့် အမှားတွေ ရောထွေးနေတယ်။ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတောင် ခဏကြာ ပိတ်မိနိုင်တယ်လို့ ဆိုတယ်။ ငါတို့ဆိုရင် မပြောနဲ့တော့။ တတိယက သတ်ဖြတ်ခြင်း အခင်းအကျင်း။ ကံကောင်းချင်တော့ ယွန်စုရှင်း အဲဒါကို အသက်မသွင်းခဲ့ဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေက လေထဲမှာ ပျံနေလောက်ပြီ။”

၎င်းကို ကြားတော့ လီချင်းရန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ စီနီယာအစ်မက ထိုကဲ့သို့ကိစ္စမျိုးကို လုံးဝ စနောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ လင်းရှီး တောင်ကြား ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်းက တကယ်ပင် ထိုမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတယ်ဆိုလျှင် သူတို့ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အလမ်း နည်းပါးလှသည်။

သို့သော်လည်း သူ ကြိုးစားရပေမည်။

သူ၏ ဆရာအတွက်။

သူကိုယ်တိုင်အတွက်။

လက်လျှော့ရန် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

လီချင်းရန်က လက်သီးများကို ကျစ်နေအောင် ဆုပ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဆရာကို အသက်ရှည်စေချင်သည်။

ထာဝရနီးပါးပင်။

သူ ဆရာ့ကို ကိုယ်တိုင် တွေ့ချင်သည်။

ပုံရိပ်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲနှင့်။

အမှန်တကယ် ထိတွေ့နိုင်ရန်...

သူ၏ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရန်ပင်...

သူ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဆေးပင်တစ်ရာ အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးအတွက် လိုအပ်သော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များအားလုံးကို စုဆောင်းရပေမည်။

လီချင်းရန် တောင်ကြားထဲသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာဖြင့် လျှောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယွဲ့ချန်ချီ သက်ပြင်းချပြီး လိုက်သွားခဲ့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီလေ။ ငါတို့ ကံကောင်းချင်ကောင်းလိမ့်မယ်။”

ထိုသို့ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ အကောင်းမြင်ခြင်း မရှိပေ။

လင်းရှီး တောင်ကြား၏ ကာကွယ်ရေး အခင်းအကျင်းက ချင်းယွန်ဘုံတွင် အကြီးမြတ်ဆုံး အခင်းအကျင်းများထဲမှ တစ်ခုဟု ဆိုကြသည်။

လမ်းပျောက်ရန် လှည့်ကွက်တစ်ခုထက် ပိုသည်မှာ သေချာ၏။

...

“သခင်မလေး၊ သူတို့ တကယ်ပဲ အခင်းအကျင်းကို ဖျက်နိုင်ရင် သူတို့ကို လွှတ်ပေးမှာလား...” အကြီးအကဲ လျန်က မိုးပျံလှေ၏ ဗဟိုချက်ရှိ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲများကို မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်သည်။

ဒါတွေက စိတ်ဝိညာဉ် ပုံဆောင်ခဲတွေ...

တစ်ခုချင်းစီက ကျင့်ကြံမှုကို အနည်းဆုံး နှစ်လလောက် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်။

သူ ၎င်းတို့ကိုသာ ရနိုင်ရင်...

သူက မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ယွန်စုရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ယွန်စုရှင်းက ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်းထဲသို့ ရောက်သွားသူ နှစ်ဦးကို မျက်လုံးကျဉ်းကာ ကြည့်သည်။

“ကျွန်မက စကား တည်တယ်။ သူတို့ တကယ်ပဲ အတွင်းမိစ္ဆာ ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်းကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ရင် ဆေးပင်တွေ ဝယ်ခွင့်ပေးမယ်။”

အခင်းအကျင်းကို ဖျက်နိုင်ရင်လား....

အဓိပ္ပာယ် မရှိတာပဲ။

ထိုပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်းမှာ သူ့အမေ၏ တစ်သက်တာ အသိပညာဖြင့် ဖန်တီးထားသည်။

အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ဦးတည်ရာအသိ ပျောက်ဆုံးရုံသာမက ဝိညာဉ်အသိလည်း အစွန်း ရောက်သည်အထိ ဖိနှိပ်ခံရပေလိမ့်မည်။

အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် မီတာရာအနည်းငယ်အထိ အမြင် ကန့်သတ်ထားရပေမည်။

သို့သော် ထိုအရာက ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးအပိုင်း မဟုတ်ပေ။

အခင်းအကျင်း၏ တကယ့် ထိတ်လန့်စရာမှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းရှီး တောင်ကြား၌ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော သူ သခင်မလေးပင် ဝင်လိုက်လျှင် လမ်းပျောက်သွားလိမ့်မည်။

ထိုဓားကျောင်းတော် တပည့်နှစ်ဦးလား...

သူတို့တွင် အခွင့်အလမ်း မရှိနိုင်လေ။

...

[ သင်၏ ပုံရိပ်ယောင် ကောင်မလေး လီချင်းရန်သည် လင်းရှီးတောင်ကြား ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်း၏ ဒုတိယ အလွှာသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုများကို ယခု ဖော်ထုတ်ပါလိမ့်မယ်... ]

[ သင်၏ အသင်းဖော် ယွဲ့ချန်ချီသည် လင်းရှီးတောင်ကြား ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်း၏ ဒုတိယ အလွှာသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုများကို ယခု ဖော်ထုတ်ပါလိမ့်မယ်... ]

[ အသံထုတ်လွှင့်ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက် ပိတ်ထားပါတယ်။ အတင်းအကျပ် ဖွင့်ရန် ၈၈ယွမ် ငွေဖြည့်သွင်းပါ... ]

ဖုန်းမျက်နှာပြင်တွင် သတိပေးချက် နှစ်ခု လက်ခနဲ ပြလာသည်။

ချန်ဟွိုက်အန်က နူးညံ့သော မိုးသောက်အလင်း၌ နှစ်မြုပ်နေဆဲပင်။

သူက လှည့်ပြီး တီးတိုးပြောနေသည်။

“ချင်းရန်လေး...”

သူက နှုတ်ခမ်းများကို ရိုက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆက်အိပ်နေလိုက်၏။

...

တောင်ကြားက နက်ရှိုင်းသည်။

ခြေလှမ်းတိုင်း အေးလာ၏။

လီချင်းရန်သည် နောက်ဆုံးတွင် လမ်းပိတ်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်သော်လည်း ဘယ်လောက်ပင် ဝေးဝေး လျှောက်သည်ဖြစ်စေ ထွက်ပေါက်ကို အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ပေ။

“လီချင်းရန်... လီချင်းရန်...”

အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် အော်ခေါ်လာခဲ့သည်။

လီချင်းရန် ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး အသံ၏ ဦးတည်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာကာ ပိုမို ထင်ရှားလာ၏။

“လီချင်းရန်၊ မင်းရဲ့ ဆရာကို မနာခံဘူး၊ ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်တယ်။ မင်းရဲ့ ပြစ်မှုကို သိသလား...”

အပြာနုရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။

သူ၏ အမူအရာ တင်းမာနေ၏။

တာအိုပညာရှင် ချင်းရွှမ်းပင်။

“ကျွန်မမှာ ဘာပြစ်မှုမှ မရှိဘူး။”

သူက ချင်းရွှမ်းကို လှမ်းပင် မကြည့်ခဲ့ဘဲ....

ချက်ချင်းပင် ဖြတ်သွားခဲ့သည်။

“လီချင်းရန်။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကို အမြဲတမ်း လိုက်နာမယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

နောက်ထပ် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

လီချင်းရန် လုချန်ထျန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောင်ချော်ချော် ရယ်လိုက်သည်။

“လီချင်းရန်၊ မင်း ဘာလို့ ဂျူနီယာညီမကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တာလဲ”

“လီချင်းရန်၊ ငါ ပေးခဲ့တဲ့ ဆေးတွေအားလုံး ပြန်ပေး...”

“လီချင်းရန်၊ သစ္စာဖောက်...”

“လီချင်းရန်...”

လူများ ပိုပိုပြီး ပိတ်ဆို့လာသည်။

သူတို့က လှောင်ပြောင်၊ ကျိန်ဆဲပြီး သူ့ကို ဟစ်အော်နေကြသည်။

သို့သော် လီချင်းရန်က သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လရောင်ခြည် တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

ထို့ပြင် ထိုလရောင်အတွင်းတွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ဦး ရပ်နေ၏။

သူ၏ ငွေရောင် ဆံပင်များ စီးဆင်းနေပြီး လက်များကို နောက်ဘက်တွင် ပစ်ထားသည်။

ဓားတစ်ချောင်းက ခါးတွင် ရှိနေ၏။

ထိုသူက သူ၏ ဆရာပင်။

လရောင်အောက်တွင် ဓားဖြင့် ကပြနေသော ပြိုင်ဘက်ကင်း ဓားကျင့်ကြံသူ၊ ချန်ဟွိုက်အန်။

ရေတွက်မရသော ပုံသဏ္ဌာန်များ ပေါ်လာ၏။

ရေတွက်မရသော ပုံသဏ္ဌာန်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် သူက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။

တစ်လှမ်းပင် မရပ်ခဲ့။

နောက်ဆုံးတွင်...

သွေးစွန်းနေသော ဖိနပ်တစ်စုံ သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။

စစ်မြေပြင်မှ စစ်သည်များသာ ဝတ်ဆင်သော ပုံစံမျိုးပင်။

“ရန်အာ၊ နေကောင်းရဲ့လား။ ဂိုဏ်းမှာ ဘယ်သူ မင်းကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့လဲ အာ... ငါတို့အတွက် လက်စား မချေပါနဲ့တော့... သမီးရဲ့ အဖေနဲ့ အမေက သမီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနိုင်ဖို့ပဲ လိုချင်ခဲ့တာ... ကောင်းကောင်း နေထိုင်ဖို့ပဲ...”

လီချင်းရန်၏ ခြေလှမ်းများ ယိုင်သွား၏။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လာသည်။

သူ၏ အရှေ့ရှိ အဘိုးအိုနှင့် အဘွားအို နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆံပင် ဖြူနေပြီး၊ တစ်ဦးကို တစ်ဦး အားကိုးပြီး မှီထားကြသည်။

မျက်ရည်များက သူ၏ မျက်နှာမှ စီးကျလာတော့သည်။

“အဖေ... အမေ...”

“ချင်းရန်... မိုက်မဲမိခဲ့ပါတယ်...”

ကျင့်ကြံသူများအတွက် သေမျိုးများသည် စစ်တုရင် အရုပ်များမျှသာ ဖြစ်သည်။

တိုင်းပြည်များကြားမှ စစ်ပွဲများသည် ဂိုဏ်းများကြားမှ အာဏာ ရုန်းကန်မှုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူ၏ စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုသည် သေမျိုး စစ်သား ထောင်ပေါင်းများစွာ သူတို့၏ သေခြင်းဆီသို့ ချီတက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို သွေးစွန်းသော ခေါင်းပေါင်းများဖြင့် ပတ်ထားသည်။

ဒေါသတစ်ချက် ပေါက်ကွဲခြင်း၊ ဝိုင်ခွက်တစ်ခု ကွဲခြင်းက မိုင် ထောင်ပေါင်းများစွာ မိုးခေါင်ခြင်းကို ဖြစ်စေသည်။

လူအများ ငတ်မွတ်ခြင်းကို ခံစားရစေသည်။

နိုင်ငံ ဆိုသည်မှာလည်း ကစားစရာမျှသာ ဖြစ်သည်။

စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်၏။

ထို့ပြင် သူကလား...

သူက စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ထွက်လာသော ကျိုင်းကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။

အချိန်မရွေး နင်းချေရန် စောင့်နေကြ၏။

သူ ဂရုတစိုက် စကားပြောသည်။

သတိထားလျက် လမ်းလျှောက်သည်။

တစ်နေ့ ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်လာနိုင်ရန်သာ သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ယခုလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ မနင်းခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အင်မော်တယ်လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ လုံးဝ မတက်လှမ်းဖူးသူများသည် အိပ်မက်မက်ရန် အပြစ်မဲ့သော မျှော်လင့်ချက် ရှိနေဆဲပင်။

သူတို့ တက်လိုက်သည်နှင့်....

စစ်မှန်သော စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းကို နားလည်ပေလိမ့်မည်။

သာမန်တပည့်များ ကျော်လွန်၍ အတွင်းစည်း တပည့်များ ရှိသည်။

အတွင်းစည်း တပည့်များကို ကျော်လွန်၍ စစ်မှန်သောတပည့်များ ရှိသည်။

စစ်မှန်သောတပည့်များ ကျော်လွန်၍ အကြီးအကဲများ၊ ဂိုဏ်းချုပ်များနှင့် ဂိုဏ်းကိုယ်တိုင် ရှိသည်။

ဂိုဏ်းများ ကျော်လွန်၍ မြင့်မြတ်နယ်မြေများ ရှိသည်။

မြင့်မြတ်နယ်မြေများကို ကျော်လွန်၍ ဟင်းလင်းပြင်ပျက်စီးခြင်းများ ရှိသည်။

ဟင်းလင်းပြင်ပျက်စီးခြင်းများ ကျော်လွန်၍ တက်လှမ်းခြင်း ရှိသည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းက ချောက်ကမ်းပါးပင်။

ထိုချောက်ကမ်းပါးများ အကြားတွင်...

အလောင်းတောင်များနှင့် သွေးမြစ်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

တာအိုက ကျယ်ပြောပြီး အဆုံးမရှိပေ။

ထို့ပြင် သူက...

ပုရွက်ဆိတ်မျှသာ ဖြစ်သည်...

သို့သော်... သူ၏ အကြည့်က နောက်တွင် လက်ပစ်ထားသော အဝေးမှ တစ်ဦးတည်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ပေါ်သို့ ကျနေခဲ့သည်။

သူ၏ဆရာ ရှိနေသရွေ့...

ရှေ့မှ လမ်းတွင် ဓားများနှင့် မီးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပါစေ...

သူ တက်လိမ့်မည်။

မိဘများ၏ သေဆုံးမှုကို လက်စားချေလိမ့်မည်။

အလင်း ပြောင်းလဲသွား၏။

လေများ အော်လာသည်။

နှင်းများက ကောင်းကင်တွင် ပြည့်နှက်နေ၏။

“လီချင်းရန်၊ ငါ့ရဲ့ အချိန် ကုန်တော့မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ မင်းရဲ့ ဆေးပင်တစ်ရာ အဆိပ်ဖြေ ဆေးလုံးကို မမြင်ခဲ့ရဘူး...”

“ဒါက မင်းရဲ့ အပြစ် မဟုတ်ဘူး။ ဒါက နှလုံးသားမရှိတဲ့ တာအိုကြောင့်ပဲ။ ရက်စက်တဲ့ သားရဲတွေကြောင့်။”

“ဒါတောင်... မင်းရဲ့ ဆရာက... မင်းကို ထားခဲ့ဖို့ ဝန်လေးနေတယ်...”

အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ဦးက သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲနေသည်။

ရေတွက်မရသော မိစ္ဆာသားရဲများက သူ့ကို စားနေ၏။

သွားများ ကြိတ်နေ၏။

အသားနှင့် အရိုးများကို ဆုတ်ဖြဲနေ၏။

အော့နှလုံးနာဖွယ် ကိုက်ဝါးသံများက လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေ၏။

မျက်လုံးများမှ အလင်းများ မှိန်သွားသည်။

အသက်ရှူသံ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လီချင်းရန် အေးခဲပြီး ရပ်နေ၏။

သူ၏ ရင်ဘတ် ကျုံ့သွားသည်။

မမြင်နိုင်သော ဓားတစ်ချောင်းက သူ၏ နှလုံးတည့်တည့်ကို ထိုးဖောက်လိုက် သကဲ့သို့ပင်။

“ဆ...ဆရာ..မဖြစ်ဘူး...”

“ထွက်သွား... သူ့ဆီကနေ ထွက်သွား... ငါ့ ဆရာကို စားဖို့ ခွင့်မပြုဘူး...”

“အား.. ထွက်သွားကြ... ငါ နင်တို့ကို သတ်ပစ်မယ်... အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်...”

သူ၏ မျက်လုံးများ အနီရောင် တောက်လောင်လာသည်။

သူ ဒယိမ်းဒယိုင်နှင့် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူ လဲကျသွားသည်။

ထို့နောက် တွားတွားသွားသည်။

သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ....

ထိုပုံရိပ်ကို လုံးဝ မဆုပ်ကိုင်နိုင်ပေ။

ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်၏။

သားရဲများ သူ့၏ဆရာကို ဆုတ်ဖြဲနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

ဆရာဖြစ်သူ၏ ဝိညာဉ် လုံးဝ မရှိတော့သည်အထိ ပျံ့လွင့်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

သူက ထိုနေရာတွင် ဒူးထောက်ပြီး မျက်လုံးများ ဗလာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

မိစ္ဆာသားရဲများ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အောက်ရှိ ပျက်စီးနေသော အလောင်း ပေါ်လွင်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ဆရာဖြစ်သူဆီသို့ ရောက်လာနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ချိန်က သူကို ကုသပေးခဲ့သော၊ တစ်ချိန်က သူ၏အသိပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့သော လက်များက ယခု သေလောက်အောင် အေးစက်၏။

“ဆရာ...”

“ဆရာ၊ ကျွန်မကို ကြည့်ပါဦး။ ကျွန်မ ဒီမှာပါ... ကျွန်မ ဆရာ့ကို ကယ်ဖို့ လာခဲ့တာပါ...”

သူ တုန်ယင်နေသည်။

ဆရာဖြစ်သူ၏ လက်ကို ထိကိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီး ပွတ်သပ်နေ၏။

သူ၏ မျက်နှာနှင့် ဖိလိုက်သည်။

သူ၏ နွေးထွေးမှုကို လွှဲပြောင်းရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း ယခုအထိ အေးနေဆဲပင်။

သူ၏ နှလုံးသားထက် ပို၍ပင် အေးနေ၏။

သူ ပွတ်ပြီးရင်း ပွတ်နေခဲ့သည်။

လက်များ သွေးစွန်းသည်အထိပင်။

နွေးထွေးမှုကို ပြန် ယူဆောင်လာဖို့ နည်းလမ်း မရှိတော့သည်အထိပင်။

သူ ပြောချင်သော အရာ အများအပြား ရှိနေခဲ့သည်။

သူ ပြောရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့သော အရာများ ရှိနေခဲ့သည်။

အများအပြားပင်....

သူ လုံးဝ ပြောပြနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ဘဝက တစ်လျှောက်လုံး နှင်းကျနေခဲ့သည်။

သူ၏ ဆရာက သူ့ကို တစ်ချိန်က ထီးမိုးပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် ၎င်း၏ အောက်တွင် အရုဏ်တက်ချိန်၊ ကြယ်များ၊ ပင်လယ်နှင့် သေမျိုးလောက၏ အလှကို မြင်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်...

“အဲဒါကိုတောင်... ငါ့ဆီကနေ ယူသွားခဲ့တယ်။”

သူ့တွင် ဆရာ မရှိတော့ပေ။

လုံးဝ မရှိတော့။

လေက ဓားများကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်နေသည်။

နှင်းက အပ်များကဲ့သို့ ထိုးစိုက်နေသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်... အဖေ... အမေ... တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဆရာ...”

“ကျွန်မ အရမ်း အားနည်းခဲ့လိူ့ပါ... ကျွန်မ အသုံးမကျဘူး...”

“အားလုံးက ကျွန်မ အရမ်း အားနည်းခဲ့လို့ပါ... ဟားဟား... ဟားဟားဟား...”

မျက်ရည်များ ကျလာသည်။

ရေခဲပြင်ပေါ် ပူလောင်စွာ ကျလာ၏။

သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားက တုန်ယင်နေသည်။

လီချင်းရန်က သူ၏ အကြည့်ကို ကောင်းကင်သို့ မော့လိုက်သည်။

သူ၏ ရေခဲတမျှ အကြည့်က မှောင်မိုက်သော ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်ပြီး ပိုမြင့်သောနေရာသို့ ရောက်သွားသည်။

သူ၏ လက်ချောင်းများက စုရွှမ် ဓားရိုးကို ကျစ်ကျစ် ဆုပ်ထားပြီး လက်ဆစ်များ ဖြူဖပ်နေ၏။

ဖြည်းဖြည်းချင်းနှင့်....

သူ ထရပ်လိုက်သည်။

သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက် တစ်ခုက ကောင်းကင်ပေါ်သို့ လှိမ့်တက်သွား၏။

...

လင်းရှီးတောင်ကြား၏ အထက်တွင် မှောင်မိုက်သော မိုးတိမ်များ စုဝေးလာ၏။

မိုးခြိမ်းသံ ညံနေသည်။

ကျောင်းတော်တစ်ခုတွင် ထိုင်နေသော ယွန်စုရှင်းက လက်ဖက်ရည်ကို သောက်နေရင်း ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။

သူ၏မျက်နှာ အရောင်ပျောက်သွား၏။

သူက မုန်တိုင်း မိုးတိမ်များကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှလုံးသား ထိတ်လန့်စွာ တုန်နေခဲ့သည်။

“မိုးတိမ်တွေထဲက ဒီဒေါသ... ဘယ်သူက တာအိုကို ဆန့်ကျင်ရဲတာလဲ...”

“ကောင်းကင်ကို စိန်ခေါ်တာက တစ်ကဏ္ဍ။ ဒါပေမဲ့ လင်းရှီးတောင်ကြားကို ဒီအရှုပ်အထွေးထဲ ဆွဲမထည့်နဲ့လေ...”

တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူက ကျောင်းတော်မှ ထွက်ပြီး နေအိမ်သို့ အမြန် ပြန်သွားခဲ့သည်။

ကြိုတင်ကာကွယ်သည့် အနေဖြင့်ပင်။

...

ပုံရိပ်ယောင်အခင်းအကျင်းအတွင်း၌...

လီချင်းရန် သူ၏ ဓားကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။

“ငါ၊ လီချင်းရန်... ဒီဓားကို ယူမယ်....”

နောက်ဆုံး စကားလုံးတွင်...

အုန်းခနဲ အသံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟိန်းသွားခဲ့သည်။

[ ထတော့..... ]

ဘုန်း...

ခေါင်းလောင်းတစ်သောင်း တပြိုင်နက် မြည်သကဲ့သို့ပင် အသံက သူ၏ခေါင်းထဲ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

လီချင်းရန်၏အမြင် ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏စိတ် ရှင်းလင်းသွားခဲ့၏။

...

...