နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး ရာစုနှစ်တစ်ခု၊ မဟာတာအိုသစ်တစ်ခု

“ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုတွေအမှောင်ထုထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာတာလား.... ဘိုးဘေး

ပြောနေတာက အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်ကို ပြောတာလား....”

ယဲ့ကျန်း ပို၍ပင် စပ်စုချင်လာသည်။ အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်သည် ရွှမ်ဟွမ် မဟာကမ္ဘာမှ လူများအတွက် စိမ်းသက်သည့် နေရာမဟုတ်ပေ။ သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ထိုအကြောင်းကို ကြားဖူးခဲ့သည်။

ဒဏ္ဍာရီများအရ အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်သည် ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး နှင်ထုတ်ခံရသူများ နေထိုင်ရာနေရာနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းရာ နေရာဖြစ်သည်။

ယဲ့ဘိုးဘေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး.... “နတ်ဘုရားသိုင်းပညာနယ်မြေက ဗိုလ်ကျလွန်းပြီး ညှိနှိုင်းဖို့ နေရာမချန်ထားဘူး.... ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လက်ထဲကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်သူတွေ အမြဲရှိနေမှာပဲ....အဲဒီလူတွေအတွက် အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်က အကောင်းဆုံး သွားရာနေရာပဲ.... ရွှမ်ဟွမ်မဟာကမ္ဘာ စတင်တည်ထောင်ကတည်းက အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်ဟာ ရွှမ်ဟွမ်မဟာကမ္ဘာအတွက် ဘယ်တုန်းကမှ ကပ်ဘေးမဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါဟာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊ ဆိုလိုတာက နောင်အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ယဲ့ကလန် ဖျက်ဆီးခံရကတည်းက မင်းလည်း နတ်ဘုရားသိုင်းပညာနယ်မြေကို ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချပြီး လက်စားချေဖို့ မစဉ်းစားမိဘူးလား...”

ယဲ့ကျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယဲ့ကလန်က သိုင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ တိုက်ရိုက် နှိပ်စက်မှုကို မခံရသော်လည်း ယဲ့ရှန်းခုန်းကို ဖိနှိပ်ထားပြီး အခြားကလန်များကို ဥပဒေမဲ့ ပြုမူခွင့်ပေးထားသည့် သိုင်းနတ်ဘုရားနယ်မြေကို မည်သို့ မုန်းတီးခြင်း မရှိဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

“ပြောရရင်... ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတချို့လည်း အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်ထဲမှာ ရှိနေကြတယ်....သူတို့ အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးလားဆိုတာ သိချင်မိပါရဲ့...”

ယဲ့ဘိုးဘေးက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယဲ့ကျန်း အလေးအနက် စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။ ဤအကြောင်းကို သူ ကောင်းကင်တရားရုံးကို ပြောပြရမည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် ဤလုပ်ရပ်ကို သူ၏ အကျိုးဆောင်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေမည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူနှင့် ထျန်းကျင်းဧကရာဇ်တို့က တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သိကျွမ်းကြသည်။ ကျန်းဇီယုသည်လည်း အနာဂတ်တွင် သူ ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ဖြစ်လာသည့်အခါ ယဲ့ကျန်းကို သူတော်စင်ဘွဲ့ အပ်နှင်းမည်ဟု ကတိပေးထားဖူးသည်။ ဤကတိစကားကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး အလွန်ရင်းနှီးကြသည်။ ယဲ့ကျန်းက ကျန်းဇီယု၏ သားတစ်ဦးကိုပင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံထားသည်။ ထိုသားမှာ ကျန်းရှန်တော့ မဟုတ်ပေ။

မိုပုနီထောင်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ပိုင်ချီ သူ့ထံသို့ ခဏခဏ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် မိုပုနီ အလွန်မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသော်လည်း တာအိုဘိုးဘေး၏ အောင်မြင်မှုများကို နားထောင်ပြီးနောက် တာအိုဘိုးဘေးက အောက်ဘုံကို နှိပ်စက်ခြင်းမရှိကြောင်း သူ သိရှိသွားသည်။ ထိုအစား တာအိုဘိုးဘေးက သိုင်းလောကပြိုင်ပွဲတွင် ဖယ်ရှားခံရမည့်သူတိုင်းကို ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအမှန်တရားက သူ၏ နားလည်မှုကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ချန်ယောင်လင်း၊တိုင်ရှီးချန်နှင့် ဟေးဟူတို့က တူညီသော ဇာစ်မြစ်မှ လာသူများအဖြစ် အမှန်တရားကို အလှည့်ကျ လာပြောပြသောအခါ မိုပုနီ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆူပူသောင်းကျန်းခြင်း မပြုတော့ပေ။

ကောင်းကင်စစ်သည်များကလည်း တာအိုဘိုးဘေး ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည့် မူလကောင်းကင်အဓိပတိနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးဖော်ရွေကြသည်။ ဤလူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ကောင်းကင်တရားရုံး၏ အရာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု အားလုံးက နားလည်ထားကြသည်။ တာအိုဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် ပြင်ပလောကမှ ခေါ်ဆောင်လာသူတိုင်းမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။

တိုင်ရှီးချန်နှင့် ကျန်ရှိသူများက မိုပုနီ စတင်ကျင့်ကြံနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

စည်းကမ်းများအရ မိုပုနီသည် ကောင်းကင်တရားရုံးကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုကြောင့် နှစ်ပေါင်း ရှစ်ရာကြာ ပိတ်လှောင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ တာအိုဘိုးဘေး၏ အမိန့်မရှိဘဲ သူတို့ မိုပုနီကို အပြင်သို့ မလွှတ်ရဲကြပေ။

ကျန်းချန်ရှန်းက မိုပုနီကို စိတ်ဝင်စားရုံသက်သက်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့မသိကြပေ။ အဓိကအချက်မှာ လီချန်းဟိုင်၏ တရားမျှတစွာ ပြုမူမှုကြောင့် အထင်ကြီးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လီချန်းဟိုင်နှင့် မိုပုနီ နှစ်ဦးလုံးမှာ သူ၏ မျက်စိထဲတွင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားလောက်စရာ မဟုတ်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးကို ဘာကြောင့် သိမ်းထားသလဲဆိုသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထွေထွေထူးထူး မရှိပေ။

သူလုပ်ချင်ရာကိုသာ လုပ်ခဲ့ရုံသာ....

မိုပုနီ အခြေကျသွားပြီးနောက် ကောင်းကင်တရားရုံးတွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ ထပ်မံမပေါ်ပေါက်တော့ပေ။ ကောင်းကင်တရားရုံး၏ အင်အား လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာပြီး အစေခံနတ်ဘုရားများလည်း ပိုမိုများပြားလာသည်။ တာဝန်ဖြင့် အပြင်ထွက်ရသော ကောင်းကင်စစ်သည်များပင် လက်အောက်ခံငယ်သားများ ထားရှိခွင့် ရရှိလာကြသည်။

အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီးနောက် ကျန်းချန်ရှန်း တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခဲ့ပြန်သည်။

ဤတံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ၁၀၄ နှစ် တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်!

အချိန်တွေ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို သတိပြုမိသည့် အခါမှသာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားရသော်လည်း ဘာမှမပြောင်းလဲသလိုလည်း ရှိနေသည်။ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်နန်းတော်ထဲတွင် ဘာမှ မပြောင်းလဲပေ။ မူလင်းလော့၊ ပိုင်ချီ နှင့် ပိုင်လုံတို့မှာ ရှိမြဲရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်အဝါများ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။

ကောင်းကင်တရားရုံးသည်လည်း ပိုမို အင်အားကြီးမားလာသည်။ အရှိန်အဝါသစ်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး မိတ်ဆွေဟောင်းများသည်လည်း ပိုမို အစွမ်းထက်လာကြသည်။

ဤတံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အိမ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်....တစ်ရက်တည်းသာ ကုန်ဆုံးသွားသလို သူ ခံစားရသည်။

ဤခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှပြီး အချိန်နှင့် ဘဝကို ပိုမိုလေးနက်စွာ နားလည်စေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တွင် တစ်ရက်၊ မြေပြင်တွင် တစ်နှစ် ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နယ်ပယ် ကွာခြားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ လူသားတစ်ဦး၏ အိမ်မက်မှာ ပိုးမွှားလေးများအတွက် ဘဝတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း ပြဿနာတစ်ခုကို တွေးမိပြန်သည်။ အစွမ်းထက်ဆုံး သိုင်းပညာရှင်များ အိမ်မက်မက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နယ်မြေအတွင်း ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာများ ရှိနေသည်ကို သတိမထားမိကြခြင်းလား။

သူ၏ နယ်ပယ် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ နောင်တွင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းကို ပို၍ အချိန်ပေးရမည်မှာ သေချာသည်။ သူ၏ ကမ္ဘာတွင် သူ ရှာမတွေ့နိုင်သော ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အရာများ ရှိလာနိုင်မလား။

ဤမေးခွန်းမှာ အဖြေရှာရန် မလွယ်ကူပေ။

သူ နေ့တိုင်း ထိုအရာကို အာရုံမစိုက်နိုင်ပေ။ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် အချိန်မှာ အမြဲတမ်း လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်သည်။

မကြာမီ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ မသိနိုင်သော အန္တရာယ်များကို စောင့်ကြည့်နေမည့်အစား အချိန်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစေရန် ကြိုးစားကျင့်ကြံနေခြင်းက ပို၍ ကောင်းပေသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း လောကကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ထျန်းကျင်း၏ တိန့်ထျန်းခေတ် ၃၈၃ နှစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နယ်မြေမှာ ဆယ်ဆမက ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ ထျန်းကျင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် ချဲ့ထွင်မှုနှုန်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ထျန်းကျင်းတွင်လည်း နယ်မြေကို အုပ်ချုပ်ရန် လုံလောက်သော အရည်အချင်းရှိသူများ ရှိနေသည်။

အဆုံးမဲ့ပင်လယ်မှ သိုင်းပညာရှင်များစွာ ထျန်းကျင်းသို့ လာရောက်ခိုလှုံကြသည်။ ထျန်းကျင်း၏ ကောင်းကင်တစ်ခုနယ်ပယ်နှင့် သိုင်းဘုရင်နယ်ပယ် တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားမှာ အစွမ်းထက်သော မျိုးနွယ်စုများထက် မနိမ့်ကျတော့ပေ။ ၎င်းမှာ ကျန်းချန်ရှန်း၏ ကံတရားအရှိန်အဝါကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ထျန်းကျင်းတွင် သိုင်းဧကရာဇ်တစ်ဦးမျှ ထွက်ပေါ်မလာသေးပေ။

ထျန်းကျင်းတွင် မရှိသော်လည်း ကောင်းကင်တရားရုံးတွင်မူ ရှိနေပြီဖြစ်သည်!

ကွမ်းတုံးယုနှင့် ကျိဝူကျွင်းတို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကောင်းကင်မြေပြင်ဧကရာဇ်နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကျိဝူကျွင်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကမှ အဆင့်တက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည့်အပြင် နတ်ဘုရားစစ်စစ်များအဖြစ် ကံတရားအရှိန်အဝါကို ခံစားရသဖြင့် အဆင့်တက်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်လှသည်။

သိုင်းဧကရာဇ်နယ်ပယ်ကို လွှမ်းမိုးထားသော တိချန်းမှာလည်း တုနှိုင်းမဲ့နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အခြားသော နတ်ဘုရားများလည်း အသီးသီး အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာကြီးလည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်ရှန်း မတူညီသော အကွာအဝေးများရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး ပညာရှင်များကို စတင်တွက်ချက်ပြီး စိတ်ဝိဉာဉ်အာရုံကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။

ခွန်းလွန်လွင်ပြင် အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်အတွင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားခဲ့သဖြင့် စနစ်၏ ထောက်လှမ်းနိုင်မှုမှာ အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်ကို ဗဟိုပြုသွားခဲ့သည်။

ထိုဧရိယာတွင် သူသည် အစွမ်းထက်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဒုတိယ အစွမ်းထက်ဆုံးမှာ ချန်ယွဲ့ချန်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မရှိပေ။ ထို့အပြင် သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်အာရုံတွင်လည်း မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မတွေ့ရှိသဖြင့် နှစ်ထပ်ကွမ်း အတည်ပြုချက် ရရှိသွားသည်။

ယုံကြည်စိတ်ချရပေသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း စိတ်ဝိဉာဉ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ကူးထဲတွင် နယ်မြေမြေပုံကို ထပ်မံချဲ့ထွင်ရန် အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်အတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ သူသည် ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းများရှိသည့် ကမ္ဘာဟု သံသယရှိသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤနေရာတွင် မြူမည်းများ ဝန်းရံထားပြီး အဝါရောင်မှိန်မှိန် အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသော လခြမ်းကွေးပုံစံနှင့် တူပြီး ဆန်းကြယ်ကာ အန္တရာယ်များလှသည်။

သူ ထိုကမ္ဘာ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ လူသားများ လွှမ်းမိုးထားသည့် ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း မျိုးနွယ်စုပေါင်း ထောင်သောင်းချီ၍လည်း ရှိနေသည်။

ဤနေရာမှ လူသားဘာသာစကားမှာ ရွှမ်ဟွမ်မဟာကမ္ဘာနှင့် တူညီပြီး ခွန်းလွန်လွင်ပြင်နှင့်လည်း တူညီသည်။

ဘာသာစကား ကွဲပြားနေလျှင်ပင် ကျန်းချန်ရှန်း၏ နယ်ပယ်အရ သူတို့ဘာကို ဖော်ပြချင်သည်ကို သူ သိနိုင်သည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ နှိုင်းယှဉ်အတည်ပြုရန် အချိန်အနည်းငယ်တော့ လိုအပ်သည်။

ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းဝင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုပုံစံကို သူ နောက်ဆုံးတွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာများသည် ဆန်းကြယ်သော မှော်သင်္ကေတများကို စွမ်းအားအဖြစ် အမှန်တကယ် အသုံးပြုကြသည်။ ဤမှော်သင်္ကေတများမှာ သဘာဝတရား၏ နိယာမအချို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမှာ ထင်ရှားလှသည်။ မှော်သင်္ကေတများက သူတို့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် သန်မာစေနိုင်သည်။

ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာများ အလွန်ပေါများပြီး အဆင့်အတန်းအမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။ ကျန်းချန်ရှန်း၏ အမြင်တွင် ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာ ထွန်းကားမှုမှာ သိုင်းပညာထက် မနိမ့်ကျပေ။ အချို့သော ကဏ္ဍများတွင် သိုင်းပညာထက်ပင် သာလွန်နေသေးသည်။ သို့သော် သေစေနိုင်စွမ်း အပိုင်းတွင်မူ ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာက သိုင်းပညာထက် အားနည်းသည်။ အစွမ်းတူညီသော ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာရှင်နှင့် သိုင်းပညာရှင်တို့ကို နှိုင်းယှဉ်လျှင် သိုင်းပညာရှင်က ပို၍ သေစေနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သိုင်းပညာက ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာကို ဖိနှိပ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော အချိန်ကြာမြင့်စွာက လူသားမျိုးနွယ် အကျပ်အတည်းအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ပိုမိုဖျက်ဆီးအားကောင်းသော ကျင့်စဉ်စနစ်တစ်ခု လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ထို့ကြောင့် သိုင်းပညာ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းချန်ရှန်း၏ ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာတွင် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများစွာ ရှိသည်။ ခန့်မှန်းရခက်သော အရှိန်အဝါများမှာ ရွှမ်ဟွမ်မဟာကမ္ဘာထက် မနိမ့်ကျကြောင်း သူ ခံစားရသည်။

သို့သော်လည်း ရွှမ်ဟွမ်မဟာကမ္ဘာမှာ တစ်ခုလုံးသော သိုင်းပညာစနစ်ကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ပေ။ ၎င်း၏ အထက်တွင် နတ်ဘုရားသိုင်းပညာနယ်မြေ ရှိနေသေးသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း ပို၍ နက်နက်နဲနဲ မသွားရဲပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာကို သူ သေချာနားမလည်သေးသဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ခန့်မှန်းရခက်သော တည်ရှိမှုများထံသို့ မဆင်မခြင် မသွားလိုပေ။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူ၏ ဝိဉာဉ်အသိစိတ် ရှေးဟောင်းကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

သူသည် အခြားသော လမ်းကြောင်းများသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုသည်။ သူ၏ ဝိဉာဉ်အသိစိတ် မည်မျှမြန်သနည်း။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ကျန်းချန်ရှန်း ကမ္ဘာပေါင်း ၂၀ ကျော်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သိုင်းပညာ၊ ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာနှင့် အင်မော်တယ်ကျင့်စဉ်တို့နှင့် မတူညီသော အခြားအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဝင်ရောက်လေ့လာပြီးနောက် ဤစွမ်းအင်ကို ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ဟု ခေါ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့ရသည်။

ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ ယခုအခါ မတူညီသော ကျင့်စဉ်စနစ် ၄ ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်မှာ ရှေးခေတ်ကတည်းက ဆင်းသက်လာသည်သာမက အသစ်ပေါ်ပေါက်လာသော ကျင့်စဉ်စနစ်လည်း ဖြစ်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာထက် အားနည်းနေသေးပြီး အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက် နည်းပါးသည်။

သို့သော်လည်း ဤကမ္ဘာတွင် ကျန်းချန်ရှန်းပင်လျှင် ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ ထိုသူကို သွားရောက် မနှောင့်ယှက်ရဲပေ!

ကျန်းချန်ရှန်း၏ ဝိဉာဉ်အသိစိတ် ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကမ္ဘာမှအပြန်တွင် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သွားလာနေသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အရှိန်အဝါအရ ထိုသူသည် တုနှိုင်းမဲ့လေဟာနယ်နယ်ပယ်ထက် မနိမ့်ကျပေ။ထိုသူသည် ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကမ္ဘာတွင် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်မှာ သေချာသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ထိုသူနောက်သို့ ခဏကြာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

ထိုသူမှာ ခွန်းလွန်လွင်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်နေကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ထိုသူက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ကျန်းချန်ရှန်း၏ အပြန်လမ်းကြောင်းနှင့် လုံးဝ တထပ်တည်း ကျနေသည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း!

ကျန်းချန်ရှန်း၏ အသံ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ့ကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေသည်။

ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကျင့်ကြံသူမှာ လူသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွှမ်ဟွမ်မဟာကမ္ဘာမှ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ပုံစံတူသည်။ သူသည် ဖျင်ထည်အဝတ်အစားနှင့် ဦးထုပ်ပါသော အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။

“ဘယ်သူလဲ။”

ကုချန်က အသံနက်ကြီးဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်ကို ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေးမိသွားပြီး စိတ်လျှော့လိုက်သည်။ သူက

“မင်းက မဟာတာအိုအသစ်ရဲ့ လမ်းစဉ်ပေါ်ကလား။” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မဟာတာအိုအသစ်” ဆိုသည့် အမည်မှာ ကျင့်စဉ်စနစ်သစ်ကို သူတို့ပေးထားသော အမည်ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းသိုင်းကမ္ဘာနှင့် ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကမ္ဘာတို့က သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်စဉ်စနစ်ကို မဟာတာအိုဟု ခေါ်ကြသည်။

ကျန်းချန်ရှန်း၏ အဖြေကို မစောင့်ဘဲ ကုချန်က ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ......

“ကျွန်တော်က ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကမ္ဘာက ကုချန်ပါ.... အဆုံးမဲ့လေဟာနယ်ထဲမှာ မတူညီတဲ့ မဟာတာအိုတစ်ခု မွေးဖွားလာတာကို ကျွန်တော် တွက်ချက်မိပါတယ်.... မဟာတာအိုရဲ့ ကပ်ဘေးကို ခုခံဖို့အတွက် ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကမ္ဘာကိုယ်စား မင်းနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ချင်ပါတယ်!”

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းချန်ရှန်း၏ အသိစိတ်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် မဟာတာအိုမျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကုချန်ရှိရာ အရပ်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ကုချန်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။

ဤအတောအတွင်း ကုချန်မှာ မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။ မဟာတာအိုအသစ်ကို ကျင့်ကြံသူ၏ စရိုက်ကို သူ မသိသော်လည်း တစ်ဖက်လူကို သူ အာရုံမခံနိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ တစ်ဖက်လူက သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာနေခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

ထိုအချိန်တွင် အထက်တွင် အပြာရောင်အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကုချန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

တာအိုနှလုံးသားကိုယ်ပွား!

သို့သော် ဤကိုယ်ပွားမှာ ချင်းယွမ်နတ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းချန်ရှန်း နှစ်ပေါင်းရာချီ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံပြီးနောက် ရရှိလာသော တိုးတက်မှုဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပွားကိုအရင်ကထက်ပိုမိုပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယခုတွင် ချင်းယွမ်နတ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော သူသည် ပေတစ်သိန်းခန့် မြင့်မားသည်။ချင်းယွမ်နတ်ပလ္လင်မှာလည်း အပြာရောင် အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ၎င်း၏ နောက်ကွယ်မှ အလင်းလုံး ကိုးလုံးမှာ စူးရှသော အဖြူရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် သူသည် ဖန်ဆင်းရှင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ သေးငယ်သော လူသားများကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

ကုချန်မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ နှလုံးသားမှာ အလွန်ပင် ခုန်နေသည်။ ဤအသစ်မွေးဖွားလာသော မဟာတာအိုတွင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိသော တည်ရှိမှုမျိုး ရှိနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

“သူက တကယ်ပဲ လူသားလား...”

“ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်ကမ္ဘာက လာတဲ့မင်းက... ငါနဲ့ ငါ့ရဲ့ အင်မော်တယ်တာအိုနဲ့ ဘယ်လို ပူးပေါင်းချင်တာလဲ။”

ကိုယ်ပွား၏ အေးစက်စက် လေသံထွက်ပေါ်လာသည်။

အင်မော်တယ်တာအို?

ကုချန် ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားခဲ့ရသည်။

ဘယ်လောက်တောင် မောက်မာလိုက်တဲ့ အမည်လဲ!