ဆရာမတု

ကျောင်းသားများအားလုံး ရှေ့သို့ ပြေးလာကြသည်။

“ဆရာမတု”

“ဆရာမတု...”

လျောင်ကျင်းကျင်းသည် ကြောက်လန့်တကြား ငြိမ်သက်နေသည်။ သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်စေလိုပေ။ သူမကို ဆက်ဆွဲနေသည်ကိုသာ မလိုလားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းထျန်းယန်သည် ရေထဲသို့ အမြန်ခုန်ဆင်းပြီး လျောင်ကျင်းကျင်းကို အော်သည်။ “လျောင်ကျင်းကျင်း၊ နင် ရူးနေတာလား။ ဆရာမတုက ငါတို့ကို အရမ်းကောင်းတာ”

လျောင်ကျင်းကျင်းက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း သူမ၏ အမှားကို ဝန်ခံရန် ငြင်းဆိုသည်။ “ငါ ဒီလိုလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ရေကန်ကလည်း မနက်ဘူး...”

မည်သူမျှ သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို နားမထောင်ကြပေ။

လူတိုင်း ဆရာမကို ရှာရန် ရေပန်းကန်ပတ်ပတ်လည်တွင် စုရုံးနေကြသည်။ ကျန်းထျန်းယန်နှင့် ကောင်လေးအချို့သည် ရေထဲသို့ ငုံ့လိုက်ပေါ်လာလိုက် လုပ်နေကြသည်။ ကြည့်လေလေ ပို၍ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်လာလေလေ ဖြစ်ကြသည်။

ရေအနက်က ဒူးခေါင်းအထက်မှာပဲ ရှိတာလေ။ ဘာလို့ ဆရာမတုကို မတွေ့ရတာလဲ။

ကောင်မလေးအချို့သည် ငိုစပြုလာကြသည်။

တစ်ယောက် ငိုလိုက်သည်က ကျောင်းသားများစွာ၏ မျက်လုံးများကို နီရဲစေသည်။

ချမ်းဟွေးလည်း ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ကိုင်းညွှတ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေထဲတွင် ရှာဖွေနေသည်။ မျက်ရည်များ တစ်စက်ချင်း ကျဆင်းနေသည်။ “ဆရာမတု... ဆရာမတု၊ ဘယ်မှာလဲ...”

ရှန်မိုသည် ရေပန်းဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

သူလည်း တုဒန်ကို မတွေ့ပါ။

တုဒန်သည် ရေကန်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အလား ဖြစ်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမရှေ့က ထိတ်လန့်နေသည့် ကျောင်းသားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူမ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ရေပန်းဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သာမန် ရေပန်းကန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရေကန်၏ အစွန်းကို ကြွေပြားများ ခင်းထားပြီး ရေကန်၏ အောက်ခြေသည် ကျောက်စရစ်ခဲများ ဖြစ်သည်။ အလယ်တွင် အလွှာလိုက် တိုးလာသည့် မျှော်စင်ပုံစံ ပန်းပုတစ်ခု ရှိသည်။ ပါဝါဖွင့်ထားသရွေ့ ရေပန်းမှ ရေများပန်းထွက်လာမည် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ရေပန်းမှ ရေများမပန်းထွက်သော်လည်း ကျောင်းသားများ မွှေနှောက်နေသည့်အတွက် ရေကန်ထဲတွင် ရေများ လှိုင်းထနေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူတို့ကို ခဏကြည့်ပြီး “ထွက်လာခဲ့ကြ၊ ဒီလိုဆို ဆရာမတုကို တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ကောင်လေးအချို့ သူမကို လှည့်ကြည့်ရန် ရပ်လိုက်ကြသည်။

ကျန်းထျန်းယန်နှင့် ချမ်းဟွေးတို့က ဆက်ရှာနေကြသည်။

“မတွေ့ရင်တောင် ရှာမှာပဲ။ ဆရာမတု ဒီမှာ ရှိတယ်။ သူ ပြုတ်ကျတာ ကျွန်မမြင်လိုက်တယ်။ သူ ပျောက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး” ချမ်းဟွေးသည် မျက်လုံးများနီရဲစွာဖြင့် ရေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက်ချပြီး ပြောလိုက်သည်။ “လူတိုင်း ထွက်လာကြ။ ရေမျက်နှာပြင်ကို ငြိမ်သက်သွားပါစေ။ ဒါဆို တွေ့နိုင်လောက်တယ်”

ချမ်းဟွေး အံ့အားသင့်သွားသည်။ “...ဟုတ်တယ်၊ ဆရာမတု ရေထဲ ပြုတ်မကျဘူး၊ မှန်ထဲ ပြုတ်ကျသွားတာ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ မတွေ့တာ!”

သူမသည် ချက်ချင်း ရေကန်ထဲမှ တက်လာပြီး ရေကန်ထဲရှိ သူမ၏ အတန်းဖော်များကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အားလုံး ထွက်လာကြ။ ရေကို ငြိမ်သက်သွားအောင်ထားလိုက်။ လူတိုင်း ထွက်လာကြ”

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျောင်းသားများ ရေပန်းကန်ထဲမှ တက်လာကြသည်။

ရေလှိုင်းများသည် အလင်းကို ထင်ဟပ်နေပြီး လူတိုင်း အသက်ရှုအောင့်ကာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်... ရေမျက်နှာပြင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားသည်။

သူတို့ စုရုံးလိုက်ကြပြီး ရေထဲတွင် သူတို့၏ အရိပ်များ အရုပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ကြသည်။

တုဒန်၏ ပုံရိပ်သည် သူတို့၏ ပုံများနှင့် ထပ်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။

ကျန်းထျန်းယန်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချက်ချင်းချပြီး တုဒန်ကို ရေထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဗွမ်းခနဲ အသံမြည်သည်။

ရေများစိုရွှဲနေသည့် တုဒန်ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ကျန်းထျန်းယန်သည် ပိုင်ယို့ဝေကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဘဲ သူ့မျက်လုံးများတွင် မပြောပြတတ်သည့် ထိတ်လန့်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

သူမ ပြောတာ မှန်တယ်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် မေးခွန်းများ ထပ်မေးရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ လူတိုင်း ပူးပေါင်းပြီး တုဒန်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်ကြသည်။ တုဒန်သည် ခါးကိုင်းပြီး ရေအနည်းငယ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာသည်။

သူမက ထိုင်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ သူမပတ်ပတ်လည်ရှိ ကျောင်းသားများကို ကြည့်ပြီးမေးသည်။ “ဘာလို့... ငါ့ကို ကြည့်နေကြတာလဲ”

ကျောင်းသားများက သူမကို စိုးရိမ်တကြီး မေးကြသည်။ “ဆရာမတု၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။ နေလို့ မကောင်းဘူးလား”

တုဒန်သည် သူတို့ကို ဘာမှမပြောဘဲ ငေးကြည့်နေသည်။ တုံ့ပြန်ရန် နှေးကွေးနေသည့်အလား ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ အဆင်ပြေပါတယ်...”

လျောင်ကျင်းကျင်းသည် လူအုပ်အပြင်ဘက်မှ ကြည့်နေပြီး စိတ်မသက်မသာ ခံစားရသည်။

လူအများကြီး ရေထဲသို့ ဆင်းရှာကြသည်။ သို့သော် မတွေ့ပေ။ ရေငြိမ်သွားသည့်အခါ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်... “အဲဒီကမ္ဘာ” ထဲကို ဆွဲခေါ်သွားတာ ဖြစ်ရမည်။ ဒါဆို ဘယ်လိုကောင်းနိုင်မလဲ။

သူမသည် တုဒန်ကို အပေါ်အောက် စိုက်ကြည့်နေပြီး ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အော်လိုက်သည်။ “ဆရာမတုရဲ့ အင်္ကျီကြယ်သီးတွေ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေတယ်။ လင်ကျစ်ဟန်လိုပဲ ဆရာမတုရဲ့ ကြယ်သီးတွေလည်း ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေတယ်။”

စကားဆုံးသည်နှင့် လူအုပ်သည် ရုတ်တရက် ကွဲသွားသည်!

လူတိုင်း ထိတ်လန့်တကြား ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး သူတို့ရှေ့က ဆရာမကို ကြောက်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ချမ်းဟွေးနှင့် ကျန်းထျန်းယန်သာ တုဒန်ဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။

ချမ်းဟွေးသည် ဘာမှမပြောဘဲ ထရပ်လိုက်ပြီး လျောင်ကျင်းကျင်းရှေ့ကို လျှောက်သွားကာ သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။

လျောင်ကျင်းကျင်းက ဘာဖြစ်နေတာလဲလို့ တွေးနေတုန်း ချမ်းဟွေးက လက်မြှောက်ပြီး သူမကို အားကုန် ပါးရိုက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။