မှန်များက ခေါ်သွားနိုင်သည်

ဘန်း!

လျောင်ကျင်းကျင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနီရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ သူမ နှစ်စက္ကန့်မျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချမ်းဟွေးကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “နင် ငါ့ကို ရိုက်လိုက်တာလား”

လျောင်ကျင်းကျင်းသည် မျက်လုံးများပြူးကျယ်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ “ဆရာမတုကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်တာ ငါ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအရုပ်တွေကြောင့်။ ဘာလို့ နင် ငါ့ကို ရိုက်တာလဲ”

ချမ်းဟွေးသည် ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်ချင်သော်လည်း ကျန်းထျန်းယန်က တားလိုက်သည် “ချမ်းဟွေး ဒီကို လာပြီး ဆရာမတုကို ကြည့်ပေး”

ချမ်းဟွေးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအောက်ပိုင်းကို ကိုက်ကာ လျောင်ကျင်းကျင်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် နောက်ဆုံး သူမ လက်ကို ချလိုက်ပြီး တုဒန်ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။

တုဒန်သည် ကျောင်းသားများ၏ အငြင်းပွားမှုကို သတိမထားမိပေ။

သူမ၏ အတွေးများသည် အလွန်နှေးကွေးလာပုံရပြီး သူမ၏ စကားပြောနှုန်းလည်း နှေးကွေးလာသည်။ သူမသည် ပုံမှန်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အရမ်းနောက်ကျနေပြီ... လူတိုင်း တဲကို ပြန်ပြီး အနားယူကြစို့...”

ကျောင်းသားများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။

ချမ်းဟွေးသည် တုဒန်၏ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို မ,ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရေများကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သုတ်ပေးကာ ညင်သာစွာ မေးသည်။ “ဆရာမတု၊ အခု ဘယ်လိုခံစားရလဲ ဘယ်နေရာများ မသက်မသာ ဖြစ်နေလဲ”

“ဘာမှ မဖြစ်ဘူး...” တုဒန်က အားပျော့စွာ မျက်ခွံကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ အားနည်းလာသည်။ “ဆရာမ အားမရှိတော့ဘူး... နည်းနည်း အိပ်ချင်လာပြီ... ခဏလောက် အိပ်ချင်တယ်၊ ခဏလောက်...”

တုဒန်သည် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ကျောင်းသားများသည် သူမပတ်ပတ်လည်တွင် စုရုံးနေကြသည်။ မည်သူမျှ မထွက်သွားသလို မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။

ခံစားချက်အားလုံးသည် ဤတိတ်ဆိတ်မှုတွင် မြုပ်နှံထားသည်...

ပိုင်ယို့ဝေနှင့် ရှန်မိုတို့သည် ခဏကြာ ကြည့်နေပြီးနောက် သူတို့၏ တဲသို့ ပြန်သွားကြသည်။

ချန်းဝေခိုင်နှင့် တန်ရှောင်တို့သည် အပြင်ဘက်တွင် ကျန်နေခဲ့ကြပြီး ကျောင်းသားများ နောက်ထပ် အမှားများ လုပ်မှာကို စိုးရိမ်နေကြသည်။

တုဒန်၏ မတော်တဆမှုသည် လူတိုင်းအတွက် မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဝင်္ကပါမှ ထွက်ရန် နည်းလမ်းကို မတွေ့သေးသော်လည်း လူအရေအတွက်က ဆက်လက် လျော့နည်းလာသည်။ ဘာလုပ်ရမှန်း သူတို့ မသိကြပေ။ မှန်များက နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည့်အတွက် ကာကွယ်ရန် ခက်ခဲသည်။ သူတို့ ဖုံးထားချင်လျှင်ပင် အကုန်လုံး မဖုံးထားနိုင်ပေ။

ဤဝင်္ကပါထဲတွင် တစ်ရက်ပို ရှင်သန်နိုင်လျှင် မှန်ထဲက အရုပ်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို တစ်ရက်တာ ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန် ဘယ်နှစ်ယောက် ပျောက်သွားမည် မသိနိုင်ပေ။

ရှန်မိုသည် တဲထဲတွင် ထိုင်နေပြီး အိပ်ချင်စိတ် မရှိပေ။ သူသည် ပိုင်ယို့ဝေ ပုံဆွဲရာတွင် အသုံးပြုသည့် စက္ကူကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။ ရေတွက်ခြင်းနှင့် ကောက်ချက်ချခြင်းတို့ဖြင့် ပိုင်ယို့ဝေသည် ဝင်္ကပါမြေပုံ၏ သုံးပုံတစ်ပုံနီးပါးကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ထားသည်။ သူတို့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပါက အများဆုံး နှစ်ရက်အတွင်း ဝင်္ကပါမြေပုံတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှန်မိုသည် စိတ်သက်သာရာ လုံးဝ မရပေ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မြေပုံကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖို့ပဲဖြစ်သည်။ ထွက်ပေါက်က သူတို့ရှေ့မှာ ပေါ်နေပြီးသားဖြစ်နေသည်။

သို့သော် အခုဆိုလျှင် ဘယ်ထွက်ပေါက်က အစစ်အမှန်လဲ၊ ဘယ်ထွက်ပေါက်က အတုအယောင်လဲဆိုတာ သူတို့ မဆုံးဖြတ်နိုင်တော့ပေ။ သို့မဟုတ်... အားလုံးက အတုအယောင်တွေ ဖြစ်နိုင်သည်။

“ဝင်္ကပါ၊ ဝင်္ကပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဂိမ်းတစ်ခုပဲ” ပိုင်ယို့ဝေသည် ဘောပင်ကို ကိုင်ပြီး တွေးသည်။ “ဂိမ်းဖြစ်နေသရွေ့ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ဖြေရှင်းနည်းတွေ ရှိရမယ်”

ရှန်မိုက သူမကို ကြည့်သည်။ “ဒါပေမယ့် ဒီဂိမ်းက ငါတို့ကို ဘာစည်းမျဉ်းမှ မပေးထားဘူး။ စစ်ဆေးရေးမှူးတောင် မရှိဘူး”

“မဟုတ်ဘူး၊ စည်းမျဉ်းတွေ ပေးပြီးသားပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ နားမလည်သေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...” ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမရှေ့က မပြီးသေးသည့် မြေပုံကို စိုက်ကြည့်ရင်း တီးတိုးပြောသည်။ “ကျွန်မသာ ဝင်္ကပါဆိုရင် ဘာလုပ်မလဲ”

“ကျွန်မသာ ဝင်္ကပါဆိုရင်...”

သူမသည် စက္ကူပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဆွဲသည်။

“ပထမဆုံး၊ ကစားသမားကို စတင်တည်နေရာ ပေးရမယ်”

သူမသည် စက်ဝိုင်းအပြင်ဘက်တွင် အလျားလိုက်မျဉ်းတစ်ခု ထပ်ဆွဲသည်။

“ကျွန်မက မှန်ကို စမှတ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး ကစားသမားတွေကို ဒါက စမှတ်ပဲလို့ သိစေမယ်”

သူမသည် အဝေးတွင် ပြန့်ကျဲနေသည့် အစက်အမည်းလေးများ အနည်းငယ် ဆွဲလိုက်သည်။

“ပြီးရင် ပန်းတိုင်ကို သတ်မှတ်ရမယ်။ ပန်းတိုင်က တစ်ခုတည်းပဲ။ ဝင်္ကပါကနေ ထွက်ဖို့ လမ်းကြောင်းက တစ်ခုတည်းပဲ”

“အစစ်အမှန်နဲ့ အတုအယောင်ကို ခွဲခြားရတာက ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ဂိမ်းနဲ့ လိုက်ဖက်အောင် မခက်ခဲဘူး။ ကျွန်မ ကစားသမားတွေအတွက် အခက်အခဲတွေ ထပ်ဖန်တီးပေးဖို့ လိုတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ သူတို့ကို အစားအသောက်နဲ့ ရေ အလုံအလောက် ပေးထားပြီးပြီလေ “

သူမသည် အမည်းစက်များပတ်ပတ်လည်တွင် အန္တရာယ် သင်္ကေတများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆွဲပြီး သူ့ဘာသာသူ တီးတိုးပြောသည်–

“အခက်အခဲကို တိုးချင်တယ်။ ဒါကြောင့် မှန်ထဲမှာ အရုပ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ကစားသမားတွေက အန္တရာယ်တွေကြားက အစစ်အမှန်ထွက်ပေါက်ကို ရှာရမယ်...”

သူမ ဤသို့ ပြောလိုက်သည့်အခါ သူမ၏ အသံသည် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ရှန်မိုက သူမကို မေးသည်။ “ဘာစဉ်းစားမိလို့လဲ”

ပိုင်ယို့ဝေ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “မှန်က သေခြင်းကို ယူဆောင်လာနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အသက်ကိုလည်း ယူဆောင်လာနိုင်တယ်။ မနက်ဖြန် ပထမဆုံး ထွက်ပေါက်ကို သွားကြည့်ချင်တယ်”

…………..