ဝင်္ကပါ၏ စတုတ္ထနေ့

နံနက်သုံးနာရီတွင် ပိုင်ယို့ဝေသည် ရုတ်တရက် ငိုသံကြောင့် နိုးလာသည်။

သူမသည် လမ်းလျှောက်ရ ခက်ခဲသည့်အတွက် တဲထဲမှ မထွက်ခဲ့ရပေ ထို့ကြောင့် ရှန်မိုတစ်ဦးတည်းသာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ရှန်မို ပြန်လာပြီး တူဒန်သည် လုံးဝ အရုပ်ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဤဝင်္ကပါသည် အရုပ်ကို အလိုအလျောက် “ချေဖျက်” သည့်ပုံစံ ဖြစ်ကြောင်း သူမကို ပြောပြသည်။ တူဒန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ထိန်းချုပ်မရဘဲ မြေကြီးကွန်ကရစ်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏ ကျောင်းသားများအားလုံး ငိုကြသည်။

ချမ်းဟွေးသည် အကျယ်လောင်ဆုံး ငိုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူမသည် တူဒန်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဝင်္ကပါ၏ စွမ်းအားကို မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ တားဆီးရန် မအောင်မြင်ခဲ့သည့်အပြင် တူဒန် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ရက်စက်စွာ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် တူဒန်ကို မြေကြီးထဲမှ တူးဖော်ရန် တူနှင့် လျှပ်စစ်ဖောက်စက်တို့ကို အရူးအမူး ရှာဖွေနေသေးသည်။

မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှန်မိုက သူမကို သတိလစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်မှ အခြေအနေ ပြန်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ချန်းဝေခိုင်သည် မျက်ရည်များ ရစ်ဝဲလျက် ပြောလိုက်သည်။ “သူလည်း သနားစရာ ကလေးတစ်ယောက်ပါ”

ဒီဝင်္ကပါထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့သူတွေ ဘယ်သူက သနားစရာမကောင်းဘဲ နေမလဲ။

ဝင်္ကပါ၏ စတုတ္ထနေ့။

ကျန်းထျန်းယန်သည် တူဒန်၏ နေရာကို ယူကာ ကျောင်းသားများ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာပြီး ထွက်ပေါက်ကို ဆက်လက်ရှာဖွေရန် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ကျန်းထျန်းယန်နှင့် သူ့အဖွဲ့ ပထမဆုံး ထွက်ပေါက်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည့် နေရာသို့ သွားသည်။

မှန်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် နံရံရှိသည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားစဉ် ရှန်မိုသည် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိပြီး မှန်များတွင် ထင်ဟပ်နေသည့် အရုပ်ကို ကြည့်ရန် ဦးစွာ ရပ်လိုက်သည်။

တခြားသူတွေလည်း ရပ်လိုက်ကြသည်။

မှန်ထဲတွင် အရုပ်၏ နေရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့ လေးယောက်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တန်းစီရပ်နေကြသော်လည်း မှန်ထဲက အရုပ်များသည် အချို့က ကြီးပြီး အချို့က သေးနေသည်။ သူတို့ တန်းစီ မရပ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် အရုပ်အချို့သည် မှန်နှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိနေသည်။

“ချီးပဲ” တန်ရှောင်သည် ထိတ်လန့်တကြား ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူ၏ အရုပ်သည် လေးယောက်ထဲတွင် အနီးဆုံး ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပါက မှန်ထဲက ထွက်လာနိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ရှန်မိုနှင့် ဆရာချန်းတို့က နောက်တစ်လှမ်းတွင် ရှိသည်။

ပိုင်ယို့ဝေ၏ အရုပ်သည် အဝေးဆုံးတွင် ရှိသည်။

ရှန်မိုက ပြောသည်။ “ငါတို့ အစားအသောက်နဲ့ ရေကို နေရာတိုင်းကနေ စုဆောင်းဖို့ လိုတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ သတိထားပါစေ မှန်ကို မြင်မိမှာပဲ။ အကွာအဝေးက မှန်ကို ကြည့်တဲ့ အကြိမ်ရေနဲ့ အချိန်ပေါ် မူတည်ပြီး တွက်ချက်ထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဆရာမတူ သေဆုံးတာက ရိုးရိုး မတော်တဆမှု မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”

ဆရာမတူ၏ အရုပ်သည် မှန်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေမှသာ ဤအခွင့်အရေး ပေါ်ပေါက်လာမည် ဖြစ်သည်။

“ဘာလို့ အရင်က သတိမထားမိတာလဲ” တန်ရှောင်က ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ချန်းဝေခိုင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဘယ်သူမှ မှန်ကို မကြည့်ရဲဘူး။ တဲနားက မှန်တွေအားလုံးနီးပါးကို ပိတ်ထားတာ။ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ”

“အချိန်မရှိတော့ဘူး” ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏ လက်များက မသိစိတ်ကပင် လက်သီးဆုပ်သွားမိသည်။ “လူတိုင်း မှန်ကို မကြည့်ဘူးလို့ ကတိပေးနိုင်ရင်တောင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့က အနှေးနဲ့အမြန် ထွက်လာကြမှာပဲ။ ကျွန်မတို့ အမြန်ဆုံး လွတ်လမ်းကို ရှာရမယ်”

လူလေးဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို မြှင့်တင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြသည်။

ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်သည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်သည် စုပုံနေပြီး ရောထွေးနေသည့် အရုပ်များဖြင့် ပြည့်နေဆဲ ဖြစ်ကာ တံခါးအတွင်းတွင်လည်း မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အဖြူရောင် အလင်းတစ်ခု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ကြီးမားသည့် မှန်များသည် မည်သည့် လူပုံရိပ်ကိုမျှ ထင်ဟပ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ နံရံပေါ်ရှိ အရုပ်များစွာကိုသာ မြင်နိုင်ပြီး မှန်များထဲတွင် ဆက်လက် ပေါ်လာနေသည်...

“အား၊ ဒါက...” ဆရာချန်းသည် အံ့အားသင့်စွာ အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်။

လူတိုင်း အသံကြားသည့်အခါ ခေါင်းလှည့်ပြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဆရာချန်းသည် နံရံပေါ်ရှိ အရုပ်များကို လက်ညှိုးထိုးကာ လက်များက တုန်ယင်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။ “...ဒါတွေက ဆရာမတူရဲ့ ပျောက်နေတဲ့ ကျောင်းသားနှစ်ယောက်ပဲ”

ရှန်မိုသည် သူတို့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး “လျောင်ဆိုတဲ့ ကျောင်းသူပြောတာ မှန်ပုံရတယ်။ ဆရာမတူက သူတို့ကို ထွက်ပေါက်နားကို မကပ်ခိုင်းဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီကျောင်းသားနှစ်ယောက်က ဒီကို ခိုးဝင်လာကြတာပဲ”

ဆရာချန်းသည် တုန်ယင်သည့် အသံဖြင့် “ဒါဆို ဒီထွက်ပေါက်က အတုအယောင်လား။ ဒါဆို... ဒါဆို ငါတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ ထွက်ပေါက်က အစစ်အမှန်လား”

“မဟုတ်ဘူး...” ပိုင်ယို့ဝေ ဘာတွေ တွေးနေလဲ မသိပေ။ သူမ၏ အသက်ရှူသံသည် တင်းမာလာပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ ဖြူဖျော့လာသည်။ “ကျန်းထျန်းယန်နဲ့ တခြားသူတွေကို သွားရှာ။ သူတို့ မှန်ထဲက အရုပ်တွေရဲ့ အကွာအဝေး ပြောင်းလဲနေတာကို သတိမထားမိရင် တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တယ်”