မြန်မြန် လုပ်လို့မရဘူးလား

သူတို့ စမှတ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အနီးအနားတွင် အရုပ်အချို့ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရုပ်များသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေသည်။ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိပုံမရသော်လည်း ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံနှင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကပင် လုံလောက်စွာ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် လူတိုင်းကို သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို ယူကြရန် ပြောသည်။

လူတိုင်း ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ကြသည်။

တကယ်တော့ ယူစရာ ဘာမှမရှိပေ။ ပစ္စည်းအများစုသည် ဝင်္ကပါမှ စုဆောင်းထားသည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ပြီး မရှိမဖြစ် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် အခု ထွက်သွားရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည့်အတွက် အရာအားလုံးကို ထုပ်ပိုးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချမ်းဟွေးသည် တူဒန်၏ တဲထဲတွင် အမျိုးသမီးပိုက်ဆံအိတ်တစ်ခုကို တွေ့ခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် တူဒန်၏ မှတ်ပုံတင်ကတ်၊ ဘဏ်ကတ်၊ အိမ်သော့များနှင့် မိသားစုဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ပါဝင်သည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် တူဒန်သည် သူမ၏ သားနှင့် ခင်ပွန်းကို ဘယ်ညာထားကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးနေသည်။

ချမ်းဟွေးသည် ခဏကြည့်ပြီး ပိုက်ဆံအိတ်ကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ပြီး တဲထဲမှ ထွက်လာသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ကျန်းထျန်းယန်နှင့် သူ့အတန်းဖော်များက မှန်ပေါ်မှ စက္ကူများကို ဆွဲဆုတ်နေကြသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ချမ်းဟွေးက လျှောက်လာပြီး မေးသည်။

“မသိဘူး...” ကျန်းထျန်းယန်၏ အမူအရာက နားမလည်နိုင်ပေ။ သူသည် သိပ်မဝေးသည့် နေရာက ပိုင်ယို့ဝေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သူက မှန်ပေါ်က စက္ကူတွေအားလုံးကို ဆုတ်ခိုင်းတာပဲ”

ချမ်းဟွေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး “ဒါပေမယ့် ဒီလိုလုပ်တာ အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်”

“ငါ သိတာပေါ့...”

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ စက္ကူတစ်ဝက်ခန့် ဆုတ်ထားသည့် မှန်ထဲမှ လက်တစ်ဖက် လှမ်းထွက်လာသည်။ ချမ်းဟွေးသည် ကျန်းထျန်းယန်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

မှန်ထဲက ပုံရိပ်သည် သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ချမ်းဟွေး: “သတိထား”

ကျန်းထျန်းယန် သူ့နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ “...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လူအချို့ စုပေါင်း၍ အနီးအနားရှိ မှန်ပေါ်က စက္ကူများအားလုံးကို အလျင်အမြန် ဆုတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။

မှန်တိုင်းတွင် သူတို့၏ အရုပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင်ပင် မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။

“သူတို့ ထွက်လာကြတော့မယ်...” ကျောင်းသားတစ်ဦးသည် တုန်ယင်သည့် အသံဖြင့် ပြောရင်း ခြေထောက်များအားနည်းစွာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

လူတိုင်း တစ်နေရာတည်းသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြကာ ကျောချင်းကပ်လျက် ရှိနေကြပြီး သူတို့ပတ်ပတ်လည်ရှိ မှန်များထဲက တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည့် အရုပ်များကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ အချို့က လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းထားသည်။ အချို့က ကိုယ်တစ်ဝက်သာ ထွက်နေသည်။ အချို့က မှန်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ထွက်လာရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ရှန်မိုသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ကိုင်ထားပြီး ပိုင်ယို့ဝေကို မေးသည်။ “ဘယ်လောက် ယုံကြည်မှု ရှိလဲ”

“အစကက ၅၀% “ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရုပ်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “...အခုဆို ၈၀% ရှိပြီ”

ရှန်မို အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အံ့အားသင့်နေသော်လည်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်ဟုလည်း ခံစားရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက သူမပဲကိုး။

သူမက ဉာဏ်ကောင်းရုံတင်မကပေ။ သူမ၏ အတွေးအခေါ်ပုံစံသည် ဂိမ်းနှင့်တစ်နည်းနည်းနှင့် ကိုက်ညီနေတတ်သည်။ ဒီကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ရှန်မိုက သူမကို အားကျမိတာအမှန်ပဲဖြစ်သည်။

“သွားကြစို့” ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို သူမဘာသာသူမ ရွေ့လျားလိုက်ပြီး လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းသည်။ “ကျွန်မကို မတွန်းနဲ့။ ကျွန်မနောက်က လိုက်ခဲ့ပါ။ ဘယ်ကိုမှ မလျှောက်ပါနဲ့”

သူမသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် ရှေ့မှ လျှောက်သွားပြီး ကျန်သူများက နောက်မှ လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားနေသည့် အရုပ်များကလည်း နောက်မှ...

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမသည် ရပ်တန့်ကာ ဘေးနံရံနှစ်ဖက်ရှိ ပိုစတာများကို ဆုတ်ဖြဲခိုင်းတတ်သည်။

ထိုအရာက သူတို့ကို ပိုပြီး နှေးကွေးစေသည်။

ကျန်းထျန်းယန်သည် အရုပ်သည် သူတို့နှင့် ပို၍ ပို၍ နီးလာသည်ကို မြင်ရပြီး ပို၍ ကြောက်လန့်လာသည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုလျှင် ပိုင်ယို့ဝေက သူတို့ကို ပိုစတာတွေ ခွာခိုင်းနေလို့ ဖြစ်သည်။ အဲဒီလို ခွာလိုက်သည့်အခါ မှန်တွေ ပေါ်လာပြီး အရုပ်များကလည်း ထပ်ပေါ်လာသည်။ ထိုကဲ့သို့ ထပ်ခါထပ်ခါ လည်ပတ်နေကာ သူတို့ကို လိုက်နေသည့် အရုပ်အရေအတွက်က အဆမတန် တိုးလာနေတော့သည်။

သူတို့ နောက်ထပ် လမ်းဆုံသို့ ရောက်သည့်အခါ ပိုင်ယို့ဝေက ထပ်မံ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကျန်းထျန်းယန်က ရူးမတတ် ဖြစ်လာပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။ “ကျွန်တော်တို့... မြန်မြန် လုပ်လို့မရဘူးလား”

အခြားသူများသည် ဘာမှ မပြောသော်လည်း ပိုင်ယို့ဝေကို ပြင်းထန်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ မြန်မြန် လုပ်လို့မရဘူးလား။ မရဘူးလား။

“မရဘူး” ပိုင်ယို့ဝေက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

လူတိုင်း: “…”

ပိုင်ယို့ဝေသည် လက်ထဲရှိ မြေပုံကို ကြည့်ရင်း လမ်းဆုံရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာနေသည်။ သူမက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ ဒီထက် ပိုမမြန်နိုင်ဘူး။ ကျွန်မတို့ လှမ်းတဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းက မှန်ရဲ့ အကွာအဝေးအတွင်းမှာ ရှိနေတာကို သေချာစေရမယ်။ မဟုတ်ရင် ပြန်သွားပြီး အစကနေ ပြန်စရမယ်”

ပြန်သွားရမှာလား။

လူတိုင်းသည် မျက်နှာဖြူဖျော့စွာဖြင့် သူတို့နောက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျပ်ကျပ်ညပ်ညပ် ပြည့်နေသည့် အရုပ်များသည် သူတို့နောက်ဘက် လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး မှန်ထဲမှ အရုပ်အသစ်များလည်း ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

လူတိုင်းကပြောကြသည်။ “ဖြည်းဖြည်း လျှောက်။ ဖြည်းဖြည်း လျှောက်တာ ကောင်းတယ်”

မှားယွင်းသည့် လမ်းကြောင်းကို မရောက်ပါစေနှင့်ဟုသာ မျှော်လင့်ရသည်။

……………..