အဆုံးသတ်သို့ ဦးတည်သည့် လမ်
Vol. 8 Ch. 111
ထွက်ပေါက်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နောက်တွင် အရုပ်များ ပို၍ ပို၍ ပေါ်လာသည်။
ရှန်မိုသည်လည်း ရာနှင့်ချီ၊ ပိုင်ယို့ဝေသည်လည်း ရာနှင့်ချီ၊ တန်ရှောင်၊ ချန်းဝေခိုင်၊ ကျန်းထျန်းယန်၊ ချမ်းဟွေး၊ ယန်ရီတို့သည်လည်း ရာနှင့်ချီ...
သူသည် နောက်ထပ် ပိုစတာတစ်ခုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည့်အခါ မှန်ထဲတွင် သူ၏ အရုပ်မျက်နှာ ထင်ဟပ်နေသည်ကို ထပ်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းထျန်းယန်သည် ပိုစတာကို သေသေချာချာ ဆုတ်ပစ်ကာ ဘောလုံးကဲ့သို့ ချေမွပြီး ပစ်လိုက်သည်။ သူသည် အခုဆိုလျှင် ပုံမှန်အတိုင်း ကြည့်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
မြောက်များလှစွာသော... အရုပ်များက နောက်မှ လိုက်လာသည်ကို မြင်ရသည်မှာ တကယ်ကို အံ့မခန်းပင်ဖြစ်သည်။
ချမ်းဟွေးသည် ပိုင်ယို့ဝေကို မေးသည်။ “သူတို့က ကျွန်မတို့ကို တိုက်ခိုက်မယ့်ပုံ မရဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ဆက်လိုက်နေကြတာလဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူတို့လည်း ထွက်သွားချင်လို့...” ပိုင်ယို့ဝေသည် စာရွက်ပေါ်တွင် လမ်းကြောင်းများကို ဖယ်ထုတ်ရင်း ပုံဆွဲနေသည်။ “ဝင်္ကပါက ငါတို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်သလို သူတို့ကိုလည်း ထောင်ချောက်ဆင်ထားတယ်”
သူမသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ဆက်ပြောသည်။ “သူတို့က တကယ်တော့ ငါတို့ပဲ၊ ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ် ပုံစံတစ်မျိုးပဲ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ထွက်သွားချင်ရင် သူတို့အတွက် ထွက်ဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးရမယ်”
“သဘောပေါက်ပြီ” ချမ်းဟွေးက ခေါင်းညိတ်သည်။ “မှန်ရဲ့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုနဲ့ အလင်းယို့င်ခြင်းကနေ မှန်ထဲက အရုပ်ကို ရွေ့လျားစေနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မှန်ပါတဲ့ တံခါးက ထွက်ပေါက်အစစ်ပဲ”
ပိုင်ယို့ဝေက ဘာမှ မမှတ်ချက်ပေးဘဲ စာရွက်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဆွဲပြီး သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ထိုဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
ချမ်းဟွေးသည် လိုက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဘယ်တုန်းက သိတာလဲ”
“ဒီမနက်”
“ဒီမနက်?”
“ဟုတ်တယ်” ပိုင်ယို့ဝေက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒီမနက် ထွက်ပေါက်ကို သွားပြီး တံခါးရဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးက မှန်တွေက ငါတို့ပုံကို မထင်ဟပ်နိုင်တာကို အတည်ပြုခဲ့တယ်။ ဒါတင်မကဘူး ထွက်ပေါက်လမ်းကြောင်းအပြင်ဘက်က မှန်တွေကလည်း ငါတို့ကို မထင်ဟပ်နိုင်ဘူး။ နောက်ပိုင်း ငါတို့ ပြန်လျှောက်လာတဲ့အခါမှာ လုပ်မယ့်လမ်းစဉ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်တော့ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ မှန်တချို့မှာ ငါတို့ပုံက ပေါ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့ကတော့ မပေါ်ဘူး။ ထွက်ပေါက်က မှန်တယ်ဆိုရင် ပြဿနာက လျှောက်တဲ့လမ်းမှာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
သူမက ခဏရပ်ပြီး ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် “ငါတို့ ထွက်ပေါက်ကို ရောက်တဲ့အခါ မှန်က ငါတို့ပုံကို ချောချောမွေ့မွေ့ ထင်ဟပ်နိုင်ရင် ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိ လမ်းလျှောက်ပုံစံက အဆင်ပြေတယ်လို့ ဆိုလိုတယ်”
“တကယ်လို့ ပုံမပေါ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ကျန်းထျန်းယန်က မေးသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည်။ ထို့နောက် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို သေဖို့ကို စောင့်ရုံပဲ”
ကျန်းထျန်းယန်: “…”
တန်ရှောင်က သူ့ပခုံးကို နားလည်မှုရှိစွာ ဖက်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများဖြင့် တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်သည်။ အားတင်းထား!
ဆရာချန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။ “ရှေးခေတ်ကတည်းက လူတွေက ဝင်္ကပါတွေကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးက ဝင်္ကပါနဲ့ တူတယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်။ ခက်ခဲပြီး ကွေ့ကောက်တဲ့ ရှာဖွေမှုလမ်းကြောင်းကနေသာ လိမ်ညာမှုနဲ့ အပြစ်တွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အစစ်အမှန်ကို ရှာတွေ့နိုင်မယ်။ ဒီလိုဆိုရင် ဒီဝင်္ကပါဂိမ်းက တကယ်တော့ အစကတည်းက ငါတို့ကို သတိပေးနေတာက ငါတို့ နှလုံးသားထဲက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ဝါးမြိုတာ မခံရဖို့အတွက် ကိုယ့်ရဲ့ အလင်းနဲ့ အမှောင်အခြမ်းကို မှန်မှန်ကန်ကန် ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုတာပဲ”
“ဒါက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အထင်ကြီးနေတဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ သစ္စာတရားတွေ ရှိနိုင်မှာလဲ” ပိုင်ယို့ဝေက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “ရှိရင်တောင် ဝင်္ကပါကိုယ်တိုင်က သူ့ကိုယ်သူ တောက်ပအောင် လုပ်နေတာပဲ”
သူမသည် အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးမှ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားသည်။ သူမ၏ လေသံက အေးစက်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုနေသည်။ “...ဒါ့အပြင် လိမ်ညာမှုနဲ့ အပြစ်တွေကို နှုတ်ဆက်ချင်လား၊ ဘဝရဲ့ အစစ်အမှန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှာတွေ့ချင်လားဆိုတာ ကျွန်မရဲ့ ကိစ္စပဲ၊ ဘယ်သူနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ”
လူတိုင်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ခံစားချက်များရှုပ်ထွေးကုန်ကြသည်။
သူတို့သည် ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး သူတို့နောက်က အရုပ်များကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့နှင့် မျက်နှာချင်းတူသည့် ထိုအရုပ်များသည် သူတို့နောက်မှ သိပ်မဝေးသည့် နေရာတွင် လိုက်လာကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ငိုကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ရယ်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဒေါသထွက်ကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ဆိုးကြသည်။ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ မဖယ်ရှားနိုင်တော့သည့်အလား ဖြစ်နေသည်...
သူတို့က သူတို့၊ သူတို့က သူတို့ပါပဲ။
ဝင်္ကပါထဲတွင် သူတို့သည် ဂိမ်းစည်းမျဉ်းများ၏ အလိုကျ ဖြစ်နေသည့် ရုပ်သေးရုပ်များသာ ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ”
ရှေ့က ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်က ကောင်မလေးသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးသည်။ “ကျွန်မတို့ ရောက်ပြီ”
လူတိုင်း မဝံ့မရဲ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကြသည်။ လမ်းကွေ့ကို ကွေ့လိုက်သည့်အခါ ထွက်ပေါက်သို့ ဦးတည်သည့် တံခါးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တံခါး၏ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ မှန်များကိုလည်း တွေ့ရသည်။
သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် မှန်ထဲတွင် ထင်ဟပ်နေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် အသက်ရှင်လျက်ရှိသည့် သွေးသားကိုယ်ခန္ဓာရှိ လူများ ဖြစ်ကြသည်။
ရှန်မိုသည် တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်သည်။
အခြားသူများလည်း နောက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ကို လိုက်လာပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပြည့်နေသည့် အရုပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
………….