ဝင်္ကပါနံပါတ် ၂ ကို ရှင်းလင်းပြီးစီးခြင်း
Vol. 8 Ch. 112
ချမ်းဟွေးသည် လမ်းမပေါ်ရှိ ရှင်းလင်းနေသည့်မြင်ကွင်းကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ ပျောက်သွားပြီ...”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ မှန်ထဲ ဝင်သွားလို့ပဲ”
ပိုင်ယို့ဝေသည် လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဝင်္ကပါဂိမ်းရဲ့ အယူအဆအရ မှန်ကနေ ကိုယ့်ရဲ့ အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကို သိလာရတယ်တဲ့။ ကိုယ့်ရဲ့ ‘အစစ်အမှန် ကိုယ်ပိုင်စိတ်’ ကို လက်ခံကြောင်း သက်သေပြဖို့ သူတို့နဲ့အတူ ဝင်္ကပါကနေ ထွက်ခွာရမယ်။ ဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဆုံးသတ်ပဲ - အိုး၊ အန်တောင် အန်ချင်လာပြီ”
သူမသည် သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ရှေ့သို့ လျှောလိုက်သည်။
ရှန်မိုက သူမကို ဆွဲထားသည်။
ပိုင်ယို့ဝေက သူ၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခုနက ၈၀% သေချာပေမယ့် အခု ၁၀၀% သေချာသွားပြီ”
ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမကို ဆွဲဆောင်ရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ သူသည် သူမ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင် လက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အတူတူ ဝင်ကြစို့”
ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ”
သူတို့နှစ်ဦး တံခါးထဲသို့ အတူတူ ဝင်သွားကြပြီး သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် အဖြူရောင်မြူများထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တန်ရှောင်သည် ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားသည့်အရာကို သတိမထားမိသောကြောင့် သူလည်း ဝင်သွားသည်။
နောက်တစ်ဦးက ချမ်းဟွေး ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ကျန်းထျန်းယန်နှင့် သူ့အတန်းဖော်အချို့ ရောက်လာသည်။
ဆရာချန်းသည် နောက်တွင် ကျန်နေခဲ့ပြီး လူတိုင်း ဘေးကင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို သေချာမှ သူ့တုတ်ကောက်ဖြင့် ဝင်သွားသည်။
သိပ်မဝေးသည့် နေရာတွင် လျောင်ကျင်းကျင်းသည် လမ်းဆုံတွင် ကုတ်ကုတ်လေး ထိုင်နေပြီး ထွက်ပေါက်ကို မျက်လုံးများနီရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
အကြာကြီး ကြည့်နေပြီးနောက် သူမသည် မယုံကြည်နိုင်စွာ တီးတိုးပြောလေသည်။ “ဘာလို့... ဘာလို့ သူတို့ အဆင်ပြေနေတာလဲ။ ဘာလို့ အရုပ်တွေ ဖြစ်မသွားတာလဲ။”
သူမသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လက်ဖျားမှ လက်မောင်းအထိ၊ အသက်မဲ့သည့် ပလပ်စတစ် ဖြစ်နေလေပြီ။
သူမသည် လက်ကို ခဏမျှ ထည့်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ဒီလိုဖြစ်သွားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ အတန်းဖော်၏ အရုပ်ကို တွေ့မှ ဤထွက်ပေါက်သည် မှားယွင်းနေကြောင်း သဘောပေါက်သည်။ သို့သော် ပိုင်ယို့ဝေက ဘာလို့ ထွက်နိုင်တာလဲ။
“အဲဒီ ဒုက္ခိတမ... သူက စမှတ်ကို သွားချင်တယ်၊ မှန်ထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ မြင်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်...” လျောင်ကျင်းကျင်းသည် သူမ၏ လက်မောင်းကို ဖုံးအုပ်ရင်း တုံ့ဆိုင်းစွာ နောက်သို့ ဆုတ်ပြီး “ငါ ထွက်သွားချင်တယ်။ ငါ ဒီကနေ ထွက်ကို ထွက်ရမယ်...”
ပိုင်ယို့ဝေသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ ရှန်မိုနှင့်အတူ ဝင်လာသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသော်လည်း အခု ရှန်မို ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် အဖြူရောင်မြူများမှလွဲ၍ ဘာမျှ မရှိပေ။
ဤအချိန်တွင် လေထဲမှ အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ကစားသမား ဝင်္ကပါနံပါတ် ၂ ကို ပြီးမြောက်ခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”
“အခု ဂိမ်းရဲ့ ဒီတစ်ပွဲအတွက် ဆုကြေးတွက်ချက်မှုကို စတင်ပါမယ်”
“ဝင်္ကပါနံပါတ် ၂ ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြီးမြောက်တဲ့ ကစားသမားများဟာ အရုပ် ပဟေဠိတစ်ခု ရရှိမှာဖြစ်ပါတယ်”
“ဂိမ်းရဲ့ ဒီတစ်ပွဲအတွက် ကစားသမားရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်သည် ၁ ဖြစ်ပါတယ်။ ယခု ကစားသမားများရဲ့ ဒေတာများကို အဆင့်မြှင့်နေပါတယ်... ဒင်း၊ အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြီးစီးပါပြီ”
“ဆုကြေးများ တွက်ချက်ပြီးစီးပါပြီ။ ဂိမ်းကို ဆက်လက်ကစားပြီး အဆင့်ကို အကောင်းဆုံး အောင်မြင်ရန် ကြိုးစားပါ—“
အသံဆုံးသည်နှင့် အဖြူရောင်မြူများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူတိုင်း ရှိနေသည်ကို ပိုင်ယို့ဝေ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
လူတိုင်းသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး ဖြောင့်တန်းသည့် လမ်းပေါ်တွင် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေကြသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မြင်လိုက်မှ သတိဝင်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝင်္ကပါမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြကြောင်း သဘောပေါက်ကြသည်။
သူတို့နောက်တွင် မြူများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းသည် စုရုံးလိုက်ကြပြီး လက်ထဲတွင်ရှိသည့် ပဟေဠိအပိုင်းအစများကို မြင်လိုက်ကြသည်။
“ဘာလို့ ငါးခုပဲ ရှိတာလဲ” တန်ရှောင်သည် ပဟေဠိအပိုင်းအစများကို ကိုင်ထားပြီး လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် ချန်းဝေခိုင်ကို ကြည့်ပြီး “အိုး ဆရာ ပဟေဠိအပိုင်း မရဘူးလား”
ဆရာချန်း ခေါင်းခါသည်။ “မရဘူး”
ပိုင်ယို့ဝေ၊ ရှန်မိုနှင့် တန်ရှောင်တို့ တစ်ဦးစီတွင် ပဟေဠိအပိုင်းအစတစ်ခုစီ ရှိကြသည်။ ကျန်းထျန်းယန်နှင့် ချမ်းဟွေးတို့လည်း ရှိကြသည်။ သို့သော် ကျန်ကျောင်းသားသုံးဦးကမူ မရရှိကြပေ။
“အဆင့်အလိုက် ပေးတာ ဖြစ်ရမယ်” ကျန်းထျန်းယန်က ပြောသည်။ “ဂိမ်းပြီးဆုံးတဲ့အခါ စနစ်က ဒီပွဲမှာ ကျွန်တော့်အဆင့်က ပဉ္စမလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဝင်္ကပါကနေ ထွက်လာတဲ့ ပထမဆုံး လူငါးယောက်ကိုပဲ ပဟေဠိပေးမယ်ထင်တယ်”
သူ့ဘေးက ယန်ရီသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်အလား သက်ပြင်းရှည်တစ်ချက် ချပြီး လမ်းဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူသည် သူ့လက်များကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်တာ ကံကောင်းပြီ။ ပဟေဠိ ပြည့်စုံတာတွေ မပြည့်စုံတာတွေ အရေးမကြီးဘူး”
ပဟေဠိမရရှိသည့် အခြားကျောင်းသားတစ်ဦးသည်လည်း ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်ပြီး ဝင်္ကပါထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တွေးရင်း သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။
ချမ်းဟွေးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “ယန်ရီ၊ ထပါဦး”
“ဟမ်” ယန်ရီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ချမ်းဟွေးသည် လျှောက်သွားပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲဖယ်လိုက်သည့်အခါ ယန်ရီ ရိုက်ခဲ့သည့် နေရာတွင် အုတ်ခဲများ အက်ကွဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
ချမ်းဟွေးက သူတို့ကို ကြည့်သည်။ “မှတ်မိလား။ စနစ်က ပြောခဲ့တယ်... ကစားသမားရဲ့ ဒေတာကို အဆင့်မြှင့်တင်တယ်တဲ့”
…………