ဒေတာ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ဘာတွေလဲ

ဟုတ်သည်။

အသံက ဘယ်ကလာသည်ဖြစ်စေ လူတိုင်း ကြားခဲ့ကြသည်။ ကစားသမား၏ ဒေတာကို အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း။

ထိုစကားက တကယ်ကို နားမလည်နိုင်စရာဖြစ်သည်။ သူတို့က စက်တွေ မဟုတ်ပေ။ ဒါဆို ဒေတာ အဆင့်မြှင့်တင်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ချန်းဝေခိုင်က မဝံ့မရဲ ပြောသည်။ “အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့... ငါ ဝင်္ကပါကနေ ထွက်လာပြီးတဲ့နောက် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က နုပျိုလာသလို ခံစားရတယ်...”

“မဟုတ်ဘူး” တန်ရှောင်က သူ့ကို သေချာ ကြည့်သည်။ “ဆရာချန်းမျက်နှာမှာ အရေးအကြောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေတုန်းပဲ”

ဆရာချန်း ရှက်ရွံ့သွားသည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီ နုပျိုတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ဖြစ်တာ။ ငါ့ လက်တွေနဲ့ ခြေထောက်တွေက ပိုပြီး ပေါ့ပါးနေတယ်။ အရင်ကထက် အားပိုရှိတယ်”

“အဲဒီလို ပြောရင်... ကျွန်တော်လည်း နည်းနည်းတော့ ထူးခြားနေသလို ခံစားရတယ်...” တန်ရှောင်က သူ့ခေါင်းနောက်ကို ကုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လမ်းဘေးတွင် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရာ လျှောက်သွားပြီး လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်လေသည်။

ဘုန်း!

သစ်ပင်ကတော့ မကျိုးပေ။

သို့သော် လက်သီးဖြင့် ထိမှန်ခံရသည့် သစ်ပင်၏ ကြမ်းတမ်းသည့် အခေါက်များက ကွဲထွက်သွားသည်။ သစ်ကိုင်းများနှင့် အရွက်များက တုန်ယင်သွားပြီး အရွက်များ ကြွေကျလာသည်။

တန်ရှောင် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် အံ့ဩလွန်း၍ သူ့ခေါင်းထဲမှ ထွက်လာတော့မလို ဖြစ်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ...” သူသည် တီးတိုးပြောပြီး လက်သီးကို ထပ်မြှောက်ကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့အားအကုန်ဖြင့် သစ်ပင်ပင်စည်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အစွမ်းထက် ဝရဇိန် အတုမရှိလက်သီးကို ကြည့်လိုက်!!!”

ဘုန်း!

ပင်စည်သည် အတွင်းမှပင် ကွဲအက်သွားသည်။

အကျိုးသက်ရောက်မှုက အတော်လေး အံ့သြဖွယ်ကောင်းသည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တန်ရှောင်သည် နာကျင်စွာ လက်သီးကိုဆုပ်ပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။

...နာလိုက်တာ

ဤသို့ မြင်သောအခါ လူတိုင်း စတင်ကြိုးစားကြသည်။ အချို့က သူတို့၏ ခွန်အားကို စမ်းသပ်ကြသည်။ အချို့က သူတို့၏ အမြန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြသည်။ အချို့က သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာမာကျောမှုကို စမ်းသပ်ကြသည်။ အချို့ကတော့ ဘယ်လောက် မြင့်မြင့် ခုန်နိုင်လဲဆိုတာ ကြည့်ဖို့ နေရာတွင် ခုန်ကြသည်။

ဆရာချန်းပင် မြေကြီးပေါ် လှဲလျောင်းပြီး ဒိုက်ထိုးသည်။

တစ်ခဏတာမျှ ထိုမြင်ကွင်းသည် ရယ်စရာကောင်းနေသည်။

လူနှစ်ဦးကသာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

တစ်ဦးမှာ ပိုင်ယို့ဝေဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ ရှန်မို ဖြစ်သည်။

“ဝင်္ကပါရဲ့ ဆုတွေက ဂိမ်းတွေထက် အများကြီး ပိုများပုံရတယ်။ အရင်ဂိမ်းတွေက တစ်ခါသုံး ပစ္စည်းတွေပဲ ဆုချခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ဝင်္ကပါကတော့ ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုကို တိုးတက်စေတယ်” ရှန်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ဒီလို ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုမျိုးနဲ့ ‘ယုန် နဲ့ လိပ်’ ဂိမ်းကို ဝင်ပြိုင်မယ်ဆိုရင် ရှုံးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ”

ပိုင်ယို့ဝေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။ “...ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ပဟေဠိအပိုင်းအစကို ရတဲ့သူက ဂိမ်းကို အရှုံးပေးနိုင်ဖို့ နောက်ထပ်အခွင့်အရေးတစ်ခု ရသေးတယ်”

ပဟေဠိကို လက်ထဲမှာ ကိုင်လိုက်တာနှင့်သူ့လုပ်ဆောင်ချက်က စိတ်ထဲမှာ အလိုအလျောက် ပေါ်လာသည်။

ပဟေဠိအပိုင်းအစများအားလုံးကို စုဆောင်း၍ ဂိမ်းများအားလုံးကို ပြီးဆုံးအောင် ကစားပါ။

ပဟေဠိအပိုင်းအစတစ်ခုစီတွင် ဂိမ်းကစားခြင်းမှ တစ်ကြိမ် လွတ်ငြိမ်းခွင့်ရှိသည်။

သေရေးရှင်ရေး ဂိမ်းများကို ဘယ်အချိန်မဆို ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည့် ကမ္ဘာတွင် ဂိမ်းတစ်ခုမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ရရှိခြင်းသည် နောက်ထပ် အသက်တစ်ခု ရရှိခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမယ့်...” ပိုင်ယို့ဝေ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက ပဟေဠိအပိုင်းအစများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။

“အချက်အလက်တွေက ပဟေဠိကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဖို့ ဘယ်နှစ်ခု လိုအပ်တယ်ဆိုတာ မပြောပြဘူး...”

“တုဒန်က ဟန်ကျိုးမှာလည်း မြူတွေ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်” ရှန်မိုက ခန့်မှန်းသည်။ “လူနေထူထပ်တဲ့ နေရာတွေမှာ ဝင်္ကပါတွေ ပေါ်လာမယ်ဆိုရင် မြို့အရေအတွက်ကနေ ဝင်္ကပါ အရေအတွက်ကို တွက်ချက်နိုင်လိမ့်မယ်”

ပိုင်ယို့ဝေက စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်းဝေခိုင်ကို လှည့်မေးသည်။ “ဆရာချန်း၊ ပြည်တွင်း မြို့ပြလူဦးရေ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ဟန်ကျိုးက ဘယ်လောက်လဲ”

ချန်းဝေခိုင်သည် ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။ “ ၂၀ လောက်မှာ”

“ဒီအဆင့်သတ်မှတ်ချက်က သိပ်ပြီး ယူသုံးလို့မရလောက်ဘူး” ရှန်မိုက ပြောသည်။ “ချုံချင့်၊ ပေကျင်း၊ ရှန်ဟိုင်းနဲ့ ကွမ်ကျိုးတို့က လူဦးရေ အများဆုံး မြို့တွေပဲ။ အစောဆုံး ထိခိုက်ခံရတဲ့ မြို့တွေလည်း ဖြစ်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ရှန်ဟိုင်းက လူတွေ ဆူကျိုးနဲ့ ဟန်ကျိုးကို ပြောင်းရွှေ့သွားကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဟန်ကျိုးရဲ့ လက်ရှိ လူဦးရေ အဆင့်က ၂၀ အထက် အများကြီး ပိုများနေလောက်တယ်”

တန်ရှောင်သည် သူတို့ ဆွေးနွေးနေသည်ကို ကြားသောအခါ မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဟန်ကျိုးကို သွားကြမှာလား”

ဝင်္ကပါထဲ ဝင်မှသာ ပဟေဠိကို ရနိုင်မည်။

ပဟေဠိကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ချင်ရင် မြူများဖုံးလွှမ်းနေသည့် မြို့ကို သွားရမည်။

ရှန်မိုသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ချမ်းဟွေးနှင့် ကျန်းထျန်းယန်အပါအဝင် ကျောင်းသားများကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “နောက်ဘာတွေ လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

……………