လူတိုင်း ဘယ်ကိုသွားကြမလဲ

ဝင်္ကပါထဲတွင် ပိတ်မိနေသည့်အခါ အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒက ထို‌နေရာမှ လွတ်မြောက်ဖို့ပဲဖြစ်သည်။

အခုတော့ ထွက်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ပိုတောင် ရှုပ်ထွေးသွားသေးသည်။

ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲနေပြီး သူတို့ အသက်တွေသည် အချိန်မရွေး အန္တရာယ်ရှိနေသည်။ သူတို့ ဘယ်သွားကြမလဲ?

ကျောင်းသားငါးဦးသည် စုရုံးပြီး တီးတိုးဆွေးနွေးကြသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေပြီး သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ယုန်အရုပ်လေးကို ပွတ်သပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသည်။

သူမ၏ ခြေထောက်နှင့် ခြေဖဝါး အာရုံကြောများတွင် အနည်းငယ် စူးစူးဝါးဝါး ခံစားမှုမျိုးကို ခံစားရသည်။

အသက် ၁၂ နှစ် ကားမတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ ခြေထောက်တွင် အာရုံပြန်ခံစားရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြပေ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုလျှင် သူမက အစစ်အမှန်မဟုတ်သည့် ပျော်ရွှင်မှုကို မုန်းလို့ပဲဖြစ်သည်။

ဒေတာ အဆင့်မြှင့်တင်မှု တစ်ကြိမ်က သူမ ခြေထောက်ကို အာရုံပြန်ရစေနိုင်တယ်ဆိုလျှင် ဒေတာ အဆင့်မြှင့်တင်မှု ဒုတိယအကြိမ်က သူမကို ပြန်မတ်တပ်ရပ်နိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား?

ဝင်္ကပါဆိုတာ ဘာလဲ?

...ဘုရားဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ဆိုးဖြစ်ဖြစ်၊ သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမက မတ်တပ်ရပ်ချင်ရုံပဲဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားများသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့ကြသည်။

ကျန်းထျန်းယန်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့ ယန်းကျီမြစ်တစ်လျှောက် တောင်ဘက်ကို သွားပြီး အကူအညီရှာတွေ့နိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒုက္ခသည်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းနိုင်မလား ကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်...”

သူက ရပ်တန့်ပြီး ချမ်းဟွေးကို ကြည့်သည်။ “ချမ်းဟွေးက မြောက်ဘက်ကို သွားချင်တယ်။ သူက ပေကျင်းကို သွားပြီး ဆရာမတုရဲ့ သားကို ရှာချင်တယ်တဲ့”

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဆရာချန်း: “မင်း ဒီလောက်အဝေးကြီး လျှောက်လာခဲ့ပြီးပြီ။ ပြီးတော့ မင်းက မိန်းကလေး ငယ်ငယ်‌‌လေးပဲရှိသေးတယ်...”

“ဟုတ်တယ် ချမ်းဟွေး၊ ဆရာမတုရဲ့ သားက အရင်ကတည်းက ခိုလှုံဖို့ သွားရှာလောက်ပြီ။ ရှာလို့ မတွေ့နိုင်တော့ဘူး” သူမ၏ အတန်းဖော်များကလည်း အကြံပေးကြသည်။

ချမ်းဟွေးသည် တုဒန်၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်ပြီး အတွင်းမှ မိသားစုဓာတ်ပုံကို ထုတ်ကာ အားလုံးကို ပြသည်။

“ဆရာမတုက သူ့ကလေးဆီ စာရေးခဲ့တယ်။ အဲဒီစာကို သူ့ရဲ့ မူရင်းပိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ပေးချင်တယ်”

ဓာတ်ပုံ၏နောက်ကျောမှာ စာသားတစ်ခု ရှိသည်။

တကယ်တော့ ဒါကို စာလို့ ခေါ်လို့ မရပေ။ အကောင်းဆုံးပြောရလျှင် စာတိုတစ်ခုသာဖြစ်သည်။ စာကြောင်းနှစ်ကြောင်းသာရှိသည်။

—ရှောက်ဟွေ့၊ မေမေ မင်းကို အရမ်း လွမ်းတယ်။

—သား၊ ဘေးကင်းပါစေလို့ မေမေ မျှော်လင့်ပါတယ်။

လက်ရေးနှစ်ခုက အရောင်ကွဲပြားနေပြီး နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို မကြာသေးမီကမှ ထပ်ဖြည့်ထားတာ ထင်ရှားသည်။

လူတိုင်းသည် ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ချမ်းဟွေးက ပြောသည်။ “လိပ်စာက မှတ်ပုံတင်ကတ်မှာ ရှိတယ်။ လူကို မတွေ့ရင် ဓာတ်ပုံကို ဆရာမတုရဲ့ အိမ်မှာ ထားခဲ့မယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ကိုယ့်အတိုင်းအတာကိုယ်ကိုသိပါတယ်။ ဘာမှ မဆင်မခြင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

သူမသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံသည် ပို၍ ပေါ့ပါးလာသည်။ “ဆရာမတုက ငါတို့ကို ဒီလောက်ဝေးတဲ့ ခရီးကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ငါလည်း သူ့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်တယ်”

ကျန်းထျန်းယန်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် နာကျင်ကြေကွဲသွားပြီး “ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်!”

“မလိုဘူး” ချမ်းဟွေးက ညင်သာစွာ ပြုံးသည်။ “နင်တို့ရဲ့ မစ်ရှင်က ဆရာမတု မလုပ်နိုင်ခဲ့တာကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီး လူတိုင်း ခိုလှုံရာ ရှာဖို့ပဲ။ ပြီးတော့ မမေ့နဲ့။ ငါ့လက်ထဲမှာ ပဟေဠိအပိုင်းအစတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ဂိမ်းနဲ့ ကြုံရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်တယ်။ နင်တို့ အားလုံး လိုက်ခဲ့ရင် ပဟေဠိနှစ်ခုလုံး ကုန်သွားရင်တောင် အားလုံးကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတစ်ယောက်တည်း သွားတာ လုံလောက်တယ်”

သူမနှင့် ကျန်းထျန်းယန်တို့ တစ်ဦးစီတွင် ပဟေဠိအပိုင်းအစတစ်ခုစီ ရှိကြသည်။ သို့သော် ကျောင်းသား ငါးဦးရှိသည့်အတွက် သူတို့ ငါးဦးလုံး ဂိမ်းကို ကျော်လွှားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ချမ်းဟွေး၏ စီစဉ်မှုသည် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့” ချမ်းဟွေးသည် ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး လက်သီးကို မြှောက်ပြသည်။ “ငါ အခု အရမ်း အစွမ်းထက်နေပြီ။ နင်တို့နဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူးဆိုပေမယ့် ဝင်္ကပါထဲ မဝင်ဖူးတဲ့သူတွေကတော့ ငါ့ကို သေချာပေါက် အနိုင်ကျင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လူတိုင်း သူမကို ထပ်မံ စည်းရုံးရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

ရှန်မိုသည် တန်ရှောင်နှင့် ဆရာချန်းကို ထပ်မံ မေးသည်။

တန်ရှောင်သည် မိဘမဲ့ ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ မရှိခဲ့ဘဲ သူငယ်ချင်းအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သာ ရှိခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ သူငယ်ချင်းများက ကွဲသွားကြသည်။ အခု သူ သွားစရာ နေရာမရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ ရှန်မိုနောက်ကို ဆက်လိုက်ခြင်းက သဘာဝကျသည်။

ဆရာချန်းသည် ခဏမျှ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူ၏ ဇနီးသည် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး သူ၏ ကလေးများအားလုံး နိုင်ငံခြားတွင် ရှိကြသည်။ သူသည် ယခုတစ်ကြိမ် ယန်ကျိုးသို့ လာခြင်းမှာ သူ၏ အသက်ကြီးနေသည့် မိဘများကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ သူ၏ အသက်ကြီးသည့် မိဘများ ကယ်ဆယ်ရေး သင်္ဘောပေါ် ရောက်ရှိနိုင်ခြေက အလွန်နည်းပါးပုံရသည်။

ချန်းဝေခိုင်သည် ကြာမြင့်စွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သက်ပြင်းချသည်။ “ဟန်ကျိုးကို သွားကြစို့။ ငါလည်း အသက်ကြီးပြီ။ လုံလောက်အောင် နေခဲ့ရပြီ။ တကယ်လို့ ပဟေဠိအပိုင်းအစတွေ အားလုံးကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ရင် ဒါက လူတွေအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ သေခြင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ဂိမ်းထဲမှာ အချည်းနှီး သေတာထက် တန်ဖိုးရှိရှိ အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ သေတာက ပိုကောင်းလေသည်။

နည်းနည်းလေး