အဖွဲ့အမည်
Vol. 8 Ch. 116
ရှန်မိုက မေးသည်။ “ညစာ မစားတော့ဘူးလား”
ပိုင်ယို့ဝေက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။ “ဒါက အမြည်း”
ရှန်မို မသွားချင်ပေ။ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အဝေးမှ အိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ့ကို ခြင်တွေအတွက် သရေစာကျွေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”
“အားဟားဟားဟားဟား...” တန်ရှောင်သည် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုမိုက အရမ်း ဟာသလုပ်တတ်တာပဲ။ခြင်တွေကို သရေစာကျွေးမယ်တဲ့။ ဟားဟားဟားဟား...”
ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး သူမ၏ ကြိမ်တုတ်ဖြင့် လှည့်ကာ တဲထဲသို့ ပြန်သွားသည်။
ဘာမှ မပြောခဲ့သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းနေသည်။ သူမ မစားတော့ပေ။
အန်တီက အရမ်း မာနကြီးတယ်။ ကြာစေ့စားဖို့ မပြောနဲ့။ ညစာတောင် မစားတော့ဘူး။
ရှန်မိုသည် လက်ထဲရှိ မြေပုံကို ချလိုက်ပြီး တန်ရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ခုနက ပြောတာ မှန်တယ်”
“ဟမ် ဘယ်ဟာလဲ” တန်ရှောင်သည် မျက်လုံးပြူးပြီး မေးလိုက်သည်။ “ရယ်စရာကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ဟာလား”
ရှန်မိုသည် လက်မောင်းများကို မြှောက်ကာ သူ့အင်္ကျီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချွတ်လိုက်သည်။ “မင်းပြောတာလေ ဝင်္ကပါထဲမှာပဲ ပိုကောင်းတယ်တဲ့”
သူမက ဝင်္ကပါထဲမှာ အဲဒီလိုမျိုးတွေ မလုပ်ခဲ့ပေ။
“...ဟေး အစ်ကို၊ ဘယ်သွားမလဲ။ တကယ် ခြင်တွေကို အစာကျွေးဖို့ သွားမလို့လား...အာ၊ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်။ လိုက်မယ်။ ကျွန်တော် ငါးဖမ်းမယ်”
နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်။
ညစာစားချိန် ရောက်လာသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ပြီး သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ကြာရွက်ကြီးတစ်ရွက် တင်ထားကာ ကြာစေ့များကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ခွာစားနေသည်။
ကြာစေ့၏ အစိမ်းရောင် အခွံများသည် ကြာရွက်များပေါ်သို့ ကျလာပြီး အပုံလိုက် စုပုံသွားသည်။ ထို့နောက် မီးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ရာ မီးပုံမှ စိမ်းစိုသည့် မြက်ရနံ့များ ပျံ့လွင့်လာသည်။
သူမသည် ကြာစေ့နှစ်ဖူးကို ဆက်တိုက်စားပြီးနောက် ရှန်မိုက အစာမကျေဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမကို မစားတော့ရန် တားမြစ်လိုက်သည်။
သူသည် မီးထဲမှ ကင်ထားသော ကန်စွန်းဥတစ်လုံးကို တူးထုတ်ကာ ကြွေပန်းကန်လုံးကြီးထဲ ထည့်လိုက်သည်။ မီးခိုးရောင် အခွံကို ခွာလိုက်ရာ လိမ္မော်ရောင် အတွင်းသား ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူမ စားရန် ဇွန်းသေးသေးလေးတစ်ချောင်း ယူလာသည်။
ကန်စွန်းဥသည် ပူပူနွေးနွေးဖြစ်နေကာ အတွင်းသားက ချိုမြသည်။ တစ်ကိုက်ကိုက်စားလိုက်ပြီးနောက် မှုတ်လိုက်ပြီး မြိုချလိုက်သည်။ ပျော့ပျော့အိအိ ချိုချိုလေးနှင့် အလွန်အရသာရှိပြီး သွားတွေတောင် စေးကပ်နေသလို ခံစားရသည်။
ဆရာချန်းသည် သူမကို ပဲစိမ်းဟင်းချိုတစ်ပန်းကန် ချပေးသည်။ ဟင်းချိုတွင် သကြားမပါ၍ အရသာကအနည်းငယ် ဖန်သော်လည်း ကင်ထားသော ကန်စွန်းဥ၏ ချိုအီမှုကို ပြေပျောက်စေရန် အလွန်သင့်တော်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် စားသောက်ရင်း မသိလိုက်ခင်တွင် ကျေနပ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်လာသည်။
တန်ရှောင်သည် ဝက်အူချောင်းများကို ဝါးနေရင်း တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် မီးကို ထိုးလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်တို့ အခု အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လို ဖြစ်နေပြီလို့ မထင်ဘူးလား။ အမှန်တရားကို ရှာဖွေသလို မျိုးလေ။ သူတို့က စစ်မှန်တဲ့ ကျမ်းဂန်တွေကို ရဖို့ အခက်အခဲ ၈၁ ပါးကို ဖြတ်သန်းနေတာ။ ကျွန်တော်တို့က ပဟေဠိတွေ စုဆောင်းဖို့ ဂိမ်းတွေကို ကစားနေတာ”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာချန်းလည်း ရယ်မောပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “မဟာတန်ရဲ့ အနောက်ဘက်ဒေသ မှတ်တမ်းတွေမှာ ‘သေခြင်းနဲ့ ရှင်ခြင်းဆိုတဲ့သမုဒ္ဒရာအလယ်မှာ ဘယ်သူက လှေဖြစ်မလဲ။ ရှည်လျားတဲ့ညမှာ ဘယ်သူက အလင်းပေးမဲ့ မီးတိုင်ဖြစ်မလဲ’ လို့ဖော်ပြထားတယ်။ ငါတို့ အခုတစ်ကြိမ် ကံကောင်းရင် ရှမ်းကျန်းရဲ့ ပုံစံကို လိုက်ပြီး ဒုက္ခပင်လယ်ပြင်မှာရှိတဲ့ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် မီးတိုင်ဖြစ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
တန်ရှောင်သည် သူပြောတာကို သိပ်နားမလည်သော်လည်း သူ့စကားထဲမှ စကားလုံးလေးလုံးက အတော်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသည်ဟု ထင်တာနှင့် အကြံပေးလိုက်သည်။ “အိုကေ၊ ဆရာချန်း ဆရာက ဒီလောက် အနုပညာအမြင်ရှိတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ကို အဖွဲ့နာမည်လေး ပေးပါဦး”
ဆရာချန်းက အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ “အဖွဲ့နာမည်က ဘာလဲ”
“ဘာလို့ ဒါတောင် မသိတာလဲ” တန်ရှောင် သူ့လက်ချောင်းများကို ရေတွက်ပြီး ဥပမာများ ပေးသည်။ “ရှန့်မင် ဘိုးဘွားနှစ်ဦး၊ ကွန်လွန် သူတော်စင်သုံးပါး၊ ဝရဇိန်မင်းလေးပါး၊ ခွန်တုံ၏ ဘိုးဘွားငါးဦး၊ ထောင်ကူ မသေမျိုးခြောက်ပါး၊ ကျန်းနန်၏ လူမိုက်ခုနှစ်ယောက်... အဲဒီလိုမျိုးလေ”
ဆရာချန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ “အိုး၊ စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်...”
ပိုင်ယို့ဝေသည် တစ်ဖက်မှ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားသောက်နေသည်။ ချန်းဝေခိုင်ကဲ့သို့ တည်ကြည်သည့် ဆရာတစ်ယောက်သည် တကယ်ကို စကားဝိုင်းထဲ လိုက်ပါပြီး နာမည်တစ်ခုကို အတည်တကျ စဉ်းစားနေလေသည်။
“ငါတို့ လေးယောက်၊ နေရာအသီးသီးကလာပြီး မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ ‘တစ်မိသားစုတည်း’ လို့ ခေါ်ရင် ဘယ်လိုလဲ”
“အာ...” တန်ရှောင်က ပြောသည်။ “ဒါက သိပ်ပြီး အရှိန်အဟုန် ရှိပုံမရဘူး။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး”
ချန်းဝေခိုင်: “ရှေးခေတ်တုန်းက ကျောင်းစာသင်ခန်းမှာ စာရေးကိရိယာလေးမျိုးဖြစ်တဲ့ ဘောပင်၊ မှင်၊ စက္ကူနဲ့ မှင်တုံးရှိတယ်။ ငါတို့ တစ်ယောက်စီ ဇာတ်ကောင်တစ်ခုစီယူပြီး ပေါင်းစပ်လို့ ရတယ်”
“အိုး၊ ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်...” တန်ရှောင်က စဉ်းစားသည်။ “ပန်း၊ ငှက်၊ ငါး၊ ပိုးမွှားလား။ ... မြေခွေး၊ ဝံပုလွေ၊ ကျား၊ ကျားသစ်လား။ နဂါး၊ နတ်ဆိုး၊ သရဲ၊ တစ္ဆေလား။ ဟေး၊ ဘာလို့ ဒီလေးလုံးအတွက် ကောင်းတဲ့ စကားလုံးတွေ မရှိရတာလဲ”
ပိုင်ယို့ဝေသည် မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “လူအို၊ လူငယ်၊ လူမမာ၊ ဒုက္ခိတလို့ ခေါ်လိုက်”
တန်ရှောင်: “…”
ချန်းဝေခိုင်: “...”
ရှန်မိုသည် မီးကို ထိုးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။ “ဒါဆို လူအို၊ လူငယ်၊ လူမမာနဲ့ ဒုက္ခိတထဲမှာ ငါက ဘယ်သူလဲ”
……………