အစ်မဝေဝေ
Vol. 8 Ch. 117
“ဆရာချန်းက လူအို၊ တန်ရှောင်က လူငယ်၊ ကျွန်မက ဒုက္ခိတ ပြီးတော့ ရှင်က...” ပိုင်ယို့ဝေက မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွှတ်သွားသည်။ “ရှင်က လူမမာ”
ရှန်မို: “ငါက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ”
ပိုင်ယို့ဝေ: “ဖြောင့်မတ်လွန်းတဲ့အမျိုသား ကင်ဆာ”
ရှန်မို: “…”
ပိုင်ယို့ဝေ: “ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား…”
သူမ မရယ်ဘဲမနေနိုင်ပေ။ သူမ၏ ရယ်ကြောက ဒီည ထိန်ချုပ်နိုင်စွမ်းမဲ့နေသည်။
တစ်ဖက်တွင် တန်ရှောင်က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောသည်။ “ဘာလို့ ကျွန်တော်က ‘လူငယ်’ ဖြစ်ရတာလဲ? ဒီလကုန်ရင် ကျွန်တော် အသက် ၂၀ ပြည့်ပြီ”
ပိုင်ယို့ဝေက ယုံကြည်မှုရှိစွာ ပြောသည်။ “နင်က ငါတို့ထဲမှာ အငယ်ဆုံးပဲ။ နင်က လူငယ်မဟုတ်ရင် ဘာလဲ?”
“မဖြစ်နိုင်တာ” တန်ရှောင်က သူ့မျက်လုံးများကို ပြူးကာ သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း အော်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားထက် မငယ်နိုင်ဘူး။ အသက် ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲ”
ရှန်မို ဘာတွေ တွေးနေလဲ မသိပေ။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။
ပိုင်ယို့ဝေက ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဘယ်နှစ်နှစ် ရှိလဲ နင် ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင့်ထက် အသက်ကြီးတာတော့ သေချာတယ်”
တန်ရှောင်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ အော်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက အရမ်း ငယ်လွန်းတယ်။ အသက်ပြည့်ပြီးသား မဟုတ်လောက်ဘူး”
ပိုင်ယို့ဝေက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ ကားမတော်တဆမှုဖြစ်ပြီးကတည်းက ကျွန်မ သေချာ မကြီးထွားတော့ဘူး”
သူမ ဒီလိုပြောလိုက်ပြီးနောက် ဘယ်သူမှ ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့ပေ။
သို့သော် ပိုင်ယို့ဝေက ဂရုမစိုက်ပုံရပြီး စိတ်ကောင်းဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမက ဆက်လက် နောက်ပြောင်နေသည်။ “နင်က သူ့ကို အစ်ကိုမိုလို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါဆိုသိုင်းလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ နင် ငါ့ကို ဘယ်လို ခေါ်သင့်လဲ”
တန်ရှောင်၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “...အစ်မဝေဝေ”
ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း လခြမ်းကွေးပုံစံ နှစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။
ရှန်မိုက သူမကို မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ဘူးဟု ခံစားရပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူသည် သူ့လက်ထဲရှိ တုတ်ဖြင့် မီးကို ဆက်မွှေသည်။ မီးရောင်သည် သူ၏ မှောင်မိုက်သော မျက်ဆံများတွင် ထင်ဟပ်နေပြီး ညဘက် ကောင်းကင်ယံတွင် လှုပ်ရှားနေသော ပိုးစုန်းကြူးများကဲ့သို့ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။
မီးကင်ထားသော အစားအစာ အပုံကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ကြာရွက်များဖြင့် ပတ်ထားသော ကြက်သားနှပ်၊ ဝက်ခြေထောက်နှပ်နှင့် ဘဲလည်ပင်းနှပ်များ ဖြစ်သည်။
အရသာက အတူတူပဲဖြစ်သော်လည်း ကြာရွက်တွေနှင့် ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ပတ်ပြီးနောက် လေလုံအောင် ထုပ်ပိုးထားသည့် အစားအစာများက ပိုပြီး အဆင့်မြင့်သွားသလိုဖြစ်နေသည်။ ဆော့စ်အရသာနှင့် ရောနှောပြီး ကြာရွက်ရနံ့များကလည်း သင်းပျံ့နေသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် အစားအစာအတွက် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ရှန်မိုက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ထပ်စားနိုင်သေးလား”
ကန်စွန်းဥက အလွန်ရင်ပြည့်စေသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် သပ်ပြီး လက်ထဲရှိ ကြက်သားကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ မြည်းကြည့်ဦးမယ်”
ရှန်မိုသည် ကြက်ပေါင်တစ်ခုကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး များလွန်းသည်ဟု ထင်သဖြင့် ဓားဖြင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြတ်ကာ သူမကို ပေးသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ကြက်ပေါင်စားပြီးနောက် ဘဲလည်ပင်းကို ဆက်စားရာ သူမ၏ လက်များက စေးကပ်သွားသည်။ သူမ ကြာဖူးစိမ်းနှစ်လုံးလည်း စားသည်။
ရှန်မိုက သူမ ဗိုက်အောင့်မည်ကို တကယ် စိုးရိမ်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။ “ဟန်ကျိုးကို ဝင်ပြီးရင် အငတ်ဘေး ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်လို့လား”
“စားချင်စိတ်ရှိတဲ့ အခွင့်အရေးက ရှားရှားပါးပါး ရတာ။ ဒါကြောင့် ပိုစားရမှာပေါ့” ပိုင်ယို့ဝေက စားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းများကို လျှာဖြင့် လျက်ကာ ညင်သာစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “မဟုတ်ရင် ဒီစိတ်ကောင်းလေးက အလဟဿ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ရှန်မိုက တွေးသည်။ မင်းစိတ်ကောင်းက တကယ်ကို ရဖို့ ခက်ခဲတာပဲ။
ညစာစားပြီးနောက် လူတိုင်း ရေချိုးပြီး အနားယူရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။
ရှန်မိုသည် တစ်နေကုန် ကားမောင်းခဲ့ရ၍ ညစောင့်တာဝန်ခံမှာ တန်ရှောင် ဖြစ်သည်။ ဆရာချန်းက မအိပ်ချင်သေး၍ ခဏတာသူနှင့်အတူ နေသည်။
ကိုယ်ကာယကြံ့ခိုင်မှု တိုးတက်လာသောကြောင့်လားမသိပေ။ အဘိုးချန်းသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ နေနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။
“မီးသတ်ထားဖို့ လိုမလား” တန်ရှောင်က မေးသည်။
ညဘက်တွင် မီးပုံက ထင်ရှားသည့် ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ရှန်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ထားလိုက်ပါ။ မနက်ဖြန် ရေနွေးတည်၊ ချက်ပြုတ်ချင်ရင် အဆင်ပြေတာပေါ့”
“ဒါဆို ကျွန်တော် ထင်းတွေ ထပ်သွားယူလိုက်ဦးမယ်” တန်ရှောင်က အားအင်ပြည့်ဝစွာ ပြောသည်။
ချန်းဝေခိုင်က သတိပေးသည် “ခြောက်တာတွေကိုပဲ ကောက်နော်။ စိုတဲ့ဟာတွေက မီးစွဲဖို့ ခက်ပြီး မီးခိုးတွေ အများကြီး ထွက်တယ်”
ခေတ်မီမြို့ပြတွင် သစ်ခြောက်များကို ကောက်ရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် တန်ရှောင်သည် ဝန်ဆောင်မှုဧရိယာရှိ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို မီးရှို့ရန် ရွေးချယ်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ရေချိုးပြီးပြီဖြစ်ပြီး သီချင်းတအေးအေးဖြင့် တဲသို့ ပြန်လာသည်။ သူမ ကုန်း၍ တွားသွားဝင်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။
သူမ၏ အိတ်ထဲတွင် ထားရှိခဲ့သော ယုန်ရုပ်လေးသည် တဲ၏ လိုက်ကာအစွန်းနားတွင် ပြန်ပေါ်လာသည်။
သူမသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည် ။ ရှန်မိုသည် သူ၏ ရေချိုးပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးနေသည်။ တန်ရှောင်နှင့် ဆရာချန်းတို့သည် စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို ရွှေ့ရန် သွားကြသည်။အနီးအနားတွင် အခြားလူ မရှိပေ။ ဘယ်သူက သူမ ယုန်ကို ထိတာလဲ။
……………