အခန်း (၇၆-၇၈)

အခန်း (၇၆) ယဲ့ထျန်းရှင်း၏ ဆန်းကြယ်မှု

ယဲ့ထျန်းရှင်းက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ဂူထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေခဲ့ရသောကြောင့် သူမက နုံးချိနေလေသည်။ အချိန်အများစု၌ သူမက သတိမေ့မြောနေလေ့ ရှိ၏။ သူမ ကျင့်ကြံဆင့်က ဖျက်ဆီးခံထားရသော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာက ကောင်းနေသေး၏။ ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူမှ အအေးဓာတ်က သူမအသက်ကို နုတ်ယူဖို့ မလုံလောက်ပေ။

မင်ရှစ်ရင်က သူမကို ကူမပေးခင် အနားရောက်လာသည်။ သို့သော်လည်း သူမကို ထိလိုက်သည်နှင့် အထိတ်တလန့်ဖြင့် တွန်းထုတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။ သူမအသားအရေက ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်နေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ယခင်ထက် များစွာ ဖြူသွားလေသည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံဆင့် မရှိဘဲ ရုပ်ခန္ဓာ ယိုယွင်းလာသည်မှာ မလွဲရှောင်နိုင်သည်မှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ထိုမျှလောက်အထိတော့ မဖြစ်သင့်ပေ။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်မိသည်။

‘ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီလောက်ဖြစ်နေတာ ပုံမှန်တော့ မဟုတ်ဘူး ’

ကျောင်းယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

“စစ်ရှစ်ရှိုး … ရှစ်မေ့ထျန်းရှင်းက ဘာဖြစ်နေတာလဲ ”

“ ငါလည်း မသိဘူး … ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူမက ဒဏ်ရာရနေတာတော့ မတူဘူး။ ကျင့်ကြံဆင့် ဆုံးရှုံးသွားလို့ ဆိုးကျိုးလည်း မဟုတ်ဘူး။ အနီးကပ်ကြည့်ကြည့် …” မင်ရှစ်ရင်က ယဲ့ထျန်းရှင်း၏ အသားအရေကို မျက်လုံးဝေ့ပြလိုက်သည်။ သူမအရည်ပြားပေါ်တွင် ရှုံ့တွနေခြင်းမျိုး မရှိပေ။ ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့ ချောမွတ်နေလေ၏။ သူမ အဘယ်ကြောင့် သတိမေ့သွားမှန်း သူလည်း နားမလည်တော့ပေ။

“ ရှစ်မေ့ ကျောင်းယွဲ့ … သူမကို စောင့်ကြည့်ပေးထားလိုက်။ ရှစ်စွင်းဆီ သက်ညှာပေးဖို့ သွားတောင်းဆိုလာခဲ့မယ် ”

“ရှစ်ရှိုး … ရှစ်မေ့ထျန်းရှင်းက အပြစ်ကြီး ကျူးလွန်မိခဲ့တာဆိုတော့ ရှစ်စွင်းက သူမကို ဂရုမစိုက်တော့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ကျောင်းယွဲ့က နည်းနည်း စိတ်ပူမိသည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံဆင့် ဆုံးရှုံးသွားခြင်းအပြင် နောက်ထပ်တခြားအရာလည်း ရှိနေသေးကြောင်း ခံစားနေမိ၏။ သူမက ထိုအရာမှာ အန္တရာယ်များသည်ဟု ခံစားနေမိသည်။

မင်ရှစ်ရင်က အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူမှ ထွက်လာလိုက်သည်။ သူက လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်မှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတချို့ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ တစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

“ လူနာထမ်းစင် ပြင်ထားလိုက် ”

“ စတုတ္ထသခင်လေး … ဘာလို့ လူနာထမ်းစင် လိုတာလဲ ”

“ သွားပြင်ထားစမ်းပါ။ ဘာလို့ မေးခွန်းတွေအများကြီး လာမေးနေတာလဲ ” မင်ရှစ်ရင်က ရှင်းပြဖို့ အချိန်မရှိပေ။

မင်ရှစ်ရင်၏ စကားက အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားစေသည်။

နောက်ပိုင်း၌ လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများက ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို ဂရုစိုက်ပေးကြသည်။ ပြန်လည် ပြင်ဆင်နေသော အဆောက်အအုံများမှလွဲ၍ သူတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ အနောက်ဘက်မျှော်နန်း၌ နေကြသည်။ သူတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရှိ မိစ္ဆာများသည် တမူထူးခြားမှန်း ခံစားမိကြသော်လည်း သူတို့အသက်လေး ထိန်းထားနိုင်သရွေ့ အဆင်ပြေကြောင်းသာ ခံယူထားကြသည်။ သူတို့က မင်ရှစ်ရင်၏ အမိန့်ကို လုပ်ဆောင်ပေးသည်မှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်၏။

………..…

မင်ရှစ်ရင်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း ခန်းမကျယ်ထဲ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူက ရှစ်စွင်းနှင့် ရှောင်ယွမ်အာကို မြင်လိုက်သည့်အခါ သူတို့ဆီ မြန်မြန်သွားလိုက်သည်။

လုကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ‘ လောင်စစ်က အခုထိ မကျေနပ်သေးဘူးပဲ ’

မင်ရှစ်ရင်က အခြားကိစ္စများကို တွေးနေဖို့ အချိန်မရှိပေ။ သူက မြန်မြန် ဒူးထောက်လိုက်ကာ “ရှစ်စွင်း … ရှစ်မေ့ထျန်းရှင်း သေတော့မယ်”

ထိုအရာကိုသာ တန်းပြောလိုက်တော့သည်။ သူက သက်ညှာဖို့ တောင်းမခံနေတော့သလို ယဲ့ထျန်းရှင်း၏ အတင်းလည်း ပြောမနေတော့ပေ။ သူက ရှစ်စွင်း၏ ပြန်ဖြေမှုကိုသာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ရှစ်စွင်း၏ အတွေးများကို နားမလည်ပေ။

ရှစ်စွင်းက ယဲ့ထျန်းရှင်းကို နှိပ်စက်ပြီးတော့ ငရဲကျသလိုမျိုး ခံစားရအောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား ဒါမှမဟုတ် ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အပြစ်ပေးချင်တာလား။

အကယ်၍ ပထမတစ်ခုဆိုပါက သူမကိုယ်စား သက်ညှာပေးဖို့ တောင်းဆိုပေးခြင်းက သူ့အတွက် ဘာမှကောင်းလာမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ နောက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့လျှင် မျှော်လင့်ချက်လေး ရှိနေသေး၏။ ရှစ်စွင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သေချာမသိ၍ မဆင်မခြင် မလုပ်ရဲပေ။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်မွေးသပ်ကာ “ လတ်တလော သူမ ပြန်သုံးသပ်နေရဲ့လား ”

“အဲ …” မင်ရှစ်ရင်က ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူက ယဲ့ထျန်းရှင်းရှိရာ ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူဆီ မကြာခဏ သွားတွေ့လေ့ရှိသော်လည်း သူမ ခေါင်းမာမှုက သူ မျှော်လင့်ထားသည့်ထက်ပင် ပိုနေသေး၏။ သူမက သူမအပြုအမူတို့အပေါ် တစ်ခါမှ ပြန်လည်မသုံးသပ်ပေ။

ရှောင်ယွမ်အာလည်း ကြည့်သာကြည့်နေပြီး ဝင်မပြောရဲပေ။

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက ယဲ့ထျန်းရှင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်တချို့ကို ပြန်ရှာလိုက်သော်လည်း ဘာမှမတွေ့ပေ။ သူက ဆုံးဖြတ်ချက် ချက်ချင်းမချသေးပေ။ ထိုအစား သူက လက်နောက်ပစ်လျက် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ ထွက်လာလိုက်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ထိုအရာကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ပျော်မိသွားသည်။ သူက လုကျိုးနောက်မှ မြန်မြန် လိုက်သွားလိုက်သည်။

………………

တောင်ပေါ်၌ …

လုကျိုးက လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများ လူနာထမ်းစင် ပြင်ရင်း စုစည်းနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့က သူ့ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တညီတညွတ်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ သူက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူဆီသာ သွားလိုက်သည်။

အခြားလူများက လုကျိုးနောက်မှ လိုက်သွားရုံမှအပ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများက လုကျိုးနှင့် အခြားလူများက ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူဆီ သွားနေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တဖန် ဒူးထောက်ပြီး သက်ညှာပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်ကြပြန်သည်။

လုကျိုး အပြောကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ မင်ရှစ်ရင် အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ ပြဿနာရှာမနေနဲ့။ မင်းတို့ သုံး၊ လေးယောက်ပဲ နေခဲ့။ ကျန်တဲ့လူတွေ ကိုယ့်အလုပ်ကို ပြန်လုပ်ကြတော့ … ” သူက အာလုံးကို ထွက်သွားဖို့ ပြောချင်သော်လည်း ရှစ်စွင်း ရှိနေသည့်အချိန် ဒေါသထွက်ဖို့ မသင့်တော်ကြောင်း ခံစားမိလိုက်သည်။

………..…

လုကျိုးက ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူထဲ လျှောက်လှမ်းလာကာ ရှောင်ယွမ်အာလည်း အနီးမှ လိုက်ပါလာသည်။

“ ရှစ်စွင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ် ” ကျောင်းယွဲ့က အအးဒဏ်ကို အံ့တုကာ ဒူးထောက်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

လုကျိုးက ပြန်ဖြေသည့်အနေနှင့် လက်ဝှေ့ပြလိုက်ပြီး ဂူထောင့်တစ်နေရာသို့ သွားလိုက်သည်။ သူက ယဲ့ထျန်းရှင်းသည် နံရံအေးအေးပေါ် အမှီပြုနေပြီး ခေါင်းမှာ နေရခက်သည့် အနေအထားဖြင့် စောင်းထားကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ သူမဆံပင်များက မျက်နှာကို အုပ်လွှမ်းထားလေ၏။

ယဲ့ထျန်းရှင်း၏ ပခုံးကို ကြည့်ကာ အဖြစ်အပျက်ကို တန်းနားလည်လိုက်သည်။ အသားအရောင်မှာ ကျောက်စိမ်းလို ဖြူဆွတ်နေသည်။ သူမ ဆံပင်များကို ဖယ်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန် လုကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။

ရှောင်ယွမ်အာက အထိတ်တလန့် ပါးစပ်အုပ်ထားပြီး နောက်ဆုတ်မိလိုက်သည်။ သူမက ဤသို့မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သူမက နားမလည်စွာ မေးလိုက်၏ “ ရှစ်ကျဲက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ”

လုကျိုးက မျက်မှောင်အသာကြုတ်လိုက်ပြီး အံ့ဩသွားဟန်တော့ မပေါ်ပေ။ သူက ဤနေ့ရက် ရောက်လာမည်ကို မှန်းဆထားသည့်အလား တည်ငြိမ်နေလေ၏။

တကယ်တော့ လုကျိုးက ယဲ့ထျန်းရှင်းကို ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်က ပိုလန့်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုစဉ်အခါက အခြေအနေများကြောင့် သူက ကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူမနှင့် ပထမတွေ့စဉ်အခါက သူမသည် ဖြူစင်သန့်ရှင်းကာ ပြစ်မျိုးမထင်ဟူ၍ ခံစားမိခဲ့သည်။ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင် သဘောတရားများ ရှိပြီး ရွှံ့နွံထဲတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသော်လည်း မပျက်စီးသွားသေးပေ။ ပို၍ အရေးကြီးသည်က စနစ်မှ လုံးဝ မတူကွဲပြားသော သတိပေးချက်ကို ပြသနေသည်။

နာမည်။ ။ ယဲ့ထျန်းရှင်း

မျိုးနွယ်။ ။ ပိုင်

ကျင့်ကြံဆင့်။ ။ နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် ( ပျက်စီး)

အမုန်းတရား။ ။ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း

‘သူမရဲ့ အမုန်းတရားက လျော့ကျသွားသားပဲ’

လုကျိုးက သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်မိသည်။ အဓိကအချက်မှာ သူမ၏ အမုန်းတရား မဟုတ်ဘဲ မျိုးနွယ် ဖြစ်၏။

လုကျိုးက သူတို့စတွေ့စဉ်ကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။ ပိုင်တိုင်းပြည်မှ လူများတွင် ဖြူဖျော့နေသော အသားအရောင်နှင့် ဆံပင်ဖြူဖြူ ရှိတတ်ကြောင်း သိထားသည်။ သူတို့က ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်မရှိသည့်အတွက် ဤမျှလောက်သာ သိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူအတွင်း ပိတ်ထားရံမှအပ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

“ ရှစ်စွင်း …” မင်ရှစ်ရင်က လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လုကျိုး၏ အမူအယာက မပြောင်းမလဲ ကျန်ရှိနေကော “ စိုးရိမ်ဖို့ မလိုဘူး။ သူမ မသေပါဘူး။ တောင်မျှော်နန်းမှာ ပို့ထားလိုက် … သူမကို မေးစရာတွေ ရှိသေးတယ် ”

မင်ရှစ်ရင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ယဲ့ထျန်းရှင်းအား သယ်ခိုင်းလိုက်သည်။

ဂူထဲ၌ ကျောင်းယွဲ့တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

လုကျိုးက ရွှေကြာပန်း အမှတ်အသား ရှိနေသေးသည့် ကျောင်းယွဲ့ နဖူးကို ကြည့်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

“ ကျောင်းယွဲ့ ”

“ ဟုတ် ရှစ်စွင်း ”

“ ဒါက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းပဲ … ပြီးတော့ ဒါက မင်း အသက်ရှင်နေနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နေရာပဲ။ စုန်းပညာ ကန့်သတ်ချက်က မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို စည်းပိတ်ထားလိုက်ရုံတင် မကဘူး။ မင်းရဲ့ နေရာကိုလည်း ဖော်ထုတ်နိုင်တယ် ” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

“ ရှစ်စွင်း တပည့်အပေါ် သက်ညှာပြီးတော့ ဒီကန့်သတ်ချက်ကို ဖြေလျော့ပေးပါ ” ကျောင်းယွဲ့က ဒူးထောက်ကာ သနားခံလိုက်သည်။

“ ငါက ကန့်သတ်ချက်ကို ပြန်ဖြေနိုင်မယ် ထင်နေတာလား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

ကျောင်းယွဲ့က ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး “ တပည့် မသိပါဘူး ”

“ မင်းအတွေးတွေကို ရှင်းပြီးသွားရင် ငါတို့စုန်းပညာအကြောင်း ထပ်ပြောကြတာပေါ့ ” လုကျိုးက မထွက်သွားခင် ပြောခဲ့သည်။ သူက ကျောင်းယွဲ့၏ သစ္စာရှိမှုသည် ၃၀ မျှသာ ဖြစ်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ လုံလောက်သည်နှင့် ဝေးကွာလွန်းပေသည်။

ထို့အပြင် ဤသည်မှာ လုကျိုးအတွက် စုန်းပညာကို ပထမဆုံးရင်ဆိုင်ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။ သူ့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ရသည်က ပိုလွယ်ပေသည်။ အသေရိုက်ချက်ကတ်က ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ သို့သော်လည်း အသုံးပစ္စည်းကတ်များက စုန်းပညာများကို ဖြေလျော့မပေးနိုင်ပေ။ သူက ကျောင်းယွဲ့အကြောင်း မသေချာသေးသောကြောင့် ယခုလက်ရှိ ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူထဲ၌ ထားထားသည်ကား အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။

ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူမှ ထွက်လာပြီးနောက် လုကျိုးက တောင်ပိုင်းမျှော်နန်းဆီ သွားလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ တစ်ခါက သူ့တပည့်ကိုးယောက် နေထိုင်ခဲ့သည့် နေရာ ဖြစ်၏။

ရှောင်ယွမ်အာနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့လည်း လုကျိုးအနောက် အမီလိုက်လာကြသည်။

ရှောင်ယွမ်အာက မေးလိုက်သည် “ ရှစ်စွင်း … ရှစ်ကျဲထျန်းရှင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအခြေအနေဖြစ်သွားရတာလဲ”

…

အခန်း (၇၇) လှောင်အိမ်

လုကျိုးသည် ရှောင်ယွမ်အာ၏ အမေးကို မဖြေခဲ့ပေ။ ထိုအစား လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် အခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားတော့သည်။ ကျန်သည့်သူများက သူ့နောက်သို့ လိုက်မဝင်သွားရဲသောကြောင့် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေလေ၏။

လရောင်ဆွတ်မျှော်နန်းမှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူအချို့ကလည်း တံခါးဝတွင် ဒူးထောက်လျက် စိုးရိမ် ပူပန်နေကြသည်။

ထိုအရေးကိစ္စအကြောင်း ကြားသည့်အချိန်၌ တွမ့်မူရှန်း၊ ဖန်ကျုံးနှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့ ရောက်လာကြသည်။

တွမ့်မူရှန်းသည် လမ်းတစ်လျှောက် သူ၏ချိန်းကြိုးများကို ဆွဲလာသော်ငြား ထိုချိန်းကြိုးများက သူ၏အရှိန်ကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေပုံမရပေ။ သူ၏ဒဏ်ရာကလည်း အပြည့်အဝပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပုံရ၏။ သူက မေးလိုက်သည်။ “ရှစ်မေ့ ဘယ်လိုနေလဲ”

မင်ရှစ်ရင်က ခေါင်းခါကာပြောလိုက်တော့သည်။ “ကိစ္စတွေက သိပ်တော့မကောင်းဘူး”

တွမ့်မူရှန်းက မျက်မှောင်ကျုံကာ မေးလိုက်တော့သည်။ “လောင်စစ် ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

တစ်နည်းဆိုရလျှင် လုကျိုးနှင့် ယဲ့ထျန်းရှင်ကြား အဖြစ်အပျက်အကြောင်း သူမေးနေတာပဲဖြစ်သည်။

တွမ့်မူရှန်းပြောပြီးသည်နှင့် အားလုံးက မင်ရှစ်ရင်ဖက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မင်ရှစ်ရင်က သက်ပြင်းချပြီးပြောလိုက်၏။

“ရှစ်မေ့ကို တာ့ယွမ်ရဲ့မြစ်တောင်ပိုင်း ယွီလုံရွာကနေ ပြန်ခေါ်လာတာပဲသိတာ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူက တောင်ပေါ်မှာပဲ နေနေတယ်”

သူ ဆရာအကြောင်း အချက်အလက်များများစားစား မပေါက်ကြားရဲစေပေ။ သူက စကားများများစားစား ပြောခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲအကြောင်းတွေးမိသည့်အချိန်၌ တုန်ယင်မိသွားသည်။

ဖန်ကျုံးက ပြော၏။ “တာ့ယွမ်ရဲ့မြစ်တောင်ပိုင်း အဲ့ဒါက ယွင်၊ ထျန်းနဲ့လော့ဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေပဲ”

ဂိုဏ်းသုံးခုအကြောင်းပြောသည်နှင့် တင်းမာနေသောလေထုက ပတ်ဝန်းကျင်ဆီ သက်ရောက်နေပုံရသည်။

သို့သော် ရှောင်ယွမ်အာက ထူးဆန်းသည့်အနေအထားကို သတိမပြုမိတာ သိသာနေ၏။ သူမက ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာမေးလိုက်တော့သည်။

“စစ်ရှစ်ရှိုး၊ ရှစ်ကျဲ ညီမ နားမလည်ဘူး”

မင်ရှစ်ရင်က အသံတိုးတိုးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "မိုးအောက်မြေပြင်က နယ်မြေတွေအားလုံးကို အရှင်မင်းကြီးပိုင်ဆိုင်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက တုတျန်းမြစ်နားမှာ တခြားမျိုးနွယ်စုတွေရှိခဲ့တယ်။ သူတို့က ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေခဲ့တာ၊ ရှစ်စွင်းက ရှစ်မေ့ကို ပြန်ခေါ်လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ ယွီလုံရွာက ပျောက်ကွယ်သွားတော့တာ”

တွမ်မူရှမ်က မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်၏။ “ဒီတော့ဆိုလိုတာက ရှစ်စွင်း”

မင်ရှစ်ရင်က အမြန်ကြားဖြတ်ပြောလိုက်၏။ “ရှူး”

မင်ရှစ်ရင်က တွမ့်မူရှန်းကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟန့်တားပြီးနောက် အခန်းထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်း ပြောတာလုံလောက်ပြီလား”

တွမ့်မူရှန်းနှင့် မင်ရှစ်ရင်က စိတ်လေးသွားသည်။ ငါတို့တော့ သေပြီပဲ။

“တစ်ယောက်ကို အချက်သုံးဆယ်စီရိုက်ပြီး ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူထဲမှာ မင်းတို့ရဲ့အပြုအမူကို သုံးရက်တာ ဆင်ခြင်ကြ” လုကျိုးသည် မလေးလွန်း မပေါ့လွန်းသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

တွမ့်မူရှန်းနှင့် မင်ရှစ်ရင်က ငိုချင်သော်ငြား မျက်ရည်က ထွက်မလာခဲ့ပေ။ မင်ရှစ်ရင်က တွမ့်မူရှန်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ကျန်သည့်သူများက သူတို့ကိုယ်စား မပြောပေးရဲချေ။ သူတို့က အသက်ပြင်းပြင်းတောင် မရှူရဲကြပေ။

တုံးအသော အသင်းဖော်တစ်ဦးက ဖြုံလောက်သည့်ရန်သူထက်ပိုထိခိုက်စေနိုင်၏။

တွမ့်မူရှန်းနှင့် မင်ရှစ်ရင်က သုန်မှုန်သည့်အမူအရာဖြင့် အခန်းဖက်ကိုလှည့်ကာ အရိုအသေ ပေးပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “တပည့်တို့ရဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို လက်ခံပါတယ်”

ကျိုးကျစ်ဖုန်းနှင့် ဖန်းကျုံးကမူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်သို့ ရောက်ချိန်မှစပြီး သူတို့သည် နှိမ့်နှိမ့်ချချနေရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရပြီး သိုသိုသိပ်သိပ်သာနေနေရသည်။ ဤနေရာတွင် ဆူညံပူညံပြုခြင်းက နောက်ဆက်တွဲများရှိပေ၏။

အခန်းထဲတွင် ယဲ့ထျန်းရှင်းသည် ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမ သတိပြန်ရလာတော့၏။ သူမ၏ ကျင့်ကြံဆင့်ပျက်ဆီးသွားချိန်မှစပြီး ဒဏ်ရာကို မကုသနိုင်တော့ချေ။ ယခုအချိန်ထိ ကောင်းကောင်းထိန်းထားနိုင်ရုံသာရှိသည်။ သူမက မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အခန်းက အတော်လေးလင်းလွန်းနေသည်။ လုကျိုးကို မြင်ပြီး အလိုလိုနောက်ယို့မိသွား၏။

ထိုအချင်းအရာကိုမြင်သောအခါ လုကျိုးက ဆွံ့အသွားသည်။ သူ၏တပည့်ကိုးဦးထဲတွင် ရှောင်ယွမ်အာတစ်ဦးသာလျှင် သူ့ကိုမကြောက်ရွံ့တာဖြစ်သည်။

“ရှစ် ရှစ်စွင်း” ယဲ့ထျန်းရှင်းက ခေါ်လိုက်ပြီး သူမအသံထဲတွင် မယုံနိုင်သည့်အရိပ်အယောင်ကို ကြားနိုင်ပေ၏။ အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ သူမ၏ရှစ်စွင်းသူမကို ပို့ပေးလိမ့်မည်ဟု မယုံနိုင်တာပဲဖြစ်သည်။

လုကျိုး၏ အမူအရာကအေးစက်နေပြီး ခေါင်းခါကာပြောလိုက်တော့သည်။

“ငါ့မှာ မင်းလိုတပည့်မရှိဘူး”

ယဲ့ထျန်းရှင်းသည် လုကျိုးကို အလိုလိုပင် ရှစ်စွင်းဟုခေါ်ခဲ့မိ၏။ သူမသည် လုကျိုး၏စကားများကို ကြားသည်နှင့်မှားပြောမိမှန်းသဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက သူ့ကိုကြည့်ကာခေါင်းမာစွာ ပြောလိုက်တော့၏။ “ကျွန်မ ဒီအခြေအနေနဲ့ထိုက်တန်ပါတယ်”

“ဟုတ်တယ်။ မင်းခံသင့်တယ်” လုကျိုးက ပြန်ပြောလိုက်၏။

“...”

ယဲ့ထျန်းရှင်းက ဆွံ့အသွားတော့သည်။ သူမ မည်ကဲ့သို့တုံ့ပြန်သင့်မှန်း မသိတော့ပေ။ ပိုပြင်းထန်သည့်စကားများဖြင့် ပြန်မပက်ရဲချေ။ လရောင်ဆွတ်နန်းတော်ရှိ သူမ၏ညီအစ်မများကို ဤအရေးကိစ္စများအတွင်းဆွဲသွင်းမိမှာ စိုးရိမ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အခန်းက အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပေ၏။

ယဲ့ထျန်းရှင်းသည် ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူထဲ၌ သူမ၏စစ်ရှစ်ရှိုးပြောတာကို ပြန်တွေးမိသည့် အချိန်၌ အတန်ငယ် တွေဝေနေကာ မေးလိုက်တော့သည်။

“ရှင်က ယွီလုံရွာတစ်ရွာလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းနိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုမှတော့ ကျွန်မကို ဘာကြောင့် မသတ်လိုက်တာလဲ” သူမ၏ အသံထဲတွင် ပျက်ရယ်ပြုမှု တစွန်းတစကို ကြားနိုင်ပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုကျိုးစိတ်ရှုပ်ထွေးသွား၏။ ဆိုရလျှင် ယွီလုံရွာတစ်ရွာလုံးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းဖို့အကြောင်း သူ့တွင်မရှိပေ။ ယဲ့ထျန်းရှင်း စိတ်ခံစားချက်များ ပြင်းလာပြီး ပြောလိုက်တာကိုပဲ သူမြင်နေရသည်။ ထိုစကားကနေ သူ၏အမုန်းတရားတို့က လေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှ အနည်းငယ်တိုးလာတော့၏။ သူမ၏ အမုန်းတရားတို့က သူ ရွာကို ဖျက်ဆီးခြင်းကြောင့်ဆိုတာ သိသာနေသည်။ ထိုနောက်ကွယ်က တရားခံက သူဆိုတာ မသေချာပေ။ သို့သော် သူလက်ခံရရှိသည့်မှတ်ဉာဏ်များအရ ကျိထျန်းတောက်သည် ဤလောကထဲ၌ အစွမ်းအထက်ဆုံးလူဆိုးဖြစ်နေလျှင်တောင် အပြစ်ကင်းမဲ့သည့်သူများကို သတ်ဖြတ်တတ်သည့်လူမျိုး မဟုတ်။ သူ၏အပြုအမူများက လွန်ကဲနေပြီး တပည့်များကို စည်းကမ်းကြီးကာ ကြမ်းတမ်းရက်စက်တာပဲရှိသည်။

လုကျိုးက သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ၏ဆုံးရှုံးနေသောမှတ်ဉာဏ်များက ပြဿနာတစ်ရပ်ဖြစ် နေသည်။ ငါမှတ်ဉာဏ်တွေ ဘာကြောင့်ဆုံးရှုံးသွားတာလဲ။ ကူးပြောင်းလာတာရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုလား။

ထိုအရေးကိစ္စကို များများစားစားတွေးနေလျှင် အကျိုးမထူးကြောင်းသိသောကြောင့် အဖြေကို ဖြေးဖြေးချင်းရှာရုံသာရှိသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ယဲ့ထျန်းရှင်းကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်တော့သည်။

“ငါ ရွာကိုဖျက်ဆီးတာ မင်းမြင်ခဲ့လား”

ယဲ့ထျန်းရှင်းက အနည်းငယ်မှင်သက်သွားကာ သူ့အမူအရာက မမှန်တော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင်တွေ့ခဲ့တာနဲ့တူတူပဲလေ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါပြီးနောက်ပြောလိုက်၏။ “တစ်မိုးအောက်မှာ ငါ့ကို အသိဆုံးက မင်းတို့ ကိုးယောက်ပဲ။ ငါသိုသိုသိပ်သိပ်လှုပ်ရှားလို့လား”

ယဲ့ထျန်းရှင်းက ဆွံ့အသွားသည်။

မှန်ပေ၏။ လုကျိုးသည် ကမ္ဘာလောကထဲ၌ အကြီးမြတ်ဆုံးလူဆိုးဖြစ်သည်။ သူက နာမည်ပျက်စာရင်းထဲ၌ နံပါတ်တစ်ဖြစ်ပေ၏။ သူ၏ အပြုအမူများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် သို့မဟုတ် ဖာထေးရန် အမှန်တကယ်လိုအပ်သည်လော။

“ယဲ့ထျန်းရှင်း” လုကျိုးက ညင်သာစွာခေါ်လိုက်ရာ ယဲထျန်းရှင်းကို အလိုလိုတုန်ယင်သွားစေသည်။

“မင်းက ငါ့ကို စွပ်စွဲဖို့ကြိုးစားနေရင်” သူက စကားဆက်မပြောဘဲ ယဲထျန်းရှင်း၏ စိတ်ကူးကိုသာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

လုကျိုး၏အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းပေ၏။ သူက ယခင် ကျိထျန်းတောက် မဟုတ်တော့ပေ။ သူအလိုရှိသည့် အရာများကို လုပ်ခဲ့သော်ငြား ကျန်သည့်သူများစွပ်စွဲခွင့်မပေးနိုင်ပေ။

“တင်း ယဲ့ထျန်းရှင်းကို ဆုံးမပဲ့ပြင်ပြီးပါပြီ။ ကုသိုလ်အမှတ် ၁၀၀ ရရှိပါတယ်”

လုကျိုးက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် အခန်းထဲမှထွက်လာတော့သည်။ သူက ယဲ့ထျန်းရှင်း၏ မျိုးရိုးက ပိုင်ဖြစ်ကြောင်းမပြောခဲ့သလို သူမကိုလည်းမေးမြန်းခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

ယဲ့ထျန်းရှင်းက မှင်သက်နေသည်။ ထိုစဉ် အခန်းအပြင်ဖက်ရှိ လရောင်ဆွတ်နန်းတော်မှ သူမ၏ညီအစ်မများထံမှ အပြစ်ဒဏ်လျှော့ပေါ့ပေးရန် တောင်းဆိုချက်များကို ကြားလိုက်ရ၏။ ကံဆိုးသည်မှာ လုကျိုးက မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့၏။

ရှောင်ယွမ်အာက ကြောက်လန့်မှုကြောင့်တုန်လှုပ်နေမိသည်။ သူမက စကားတောင် မပြောရဲချေ။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲ သူတို့ ဝင်လာပြီးနောက် ရှစ်စွင်းကို ချွေးသိပ်ရန်အလို့ငှာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်မြန်မြန်ဆန်ဆန်ယူလာပေး၏။ သူမက “ရှစ်စွင်း ကျေးဇူးပြုပြီး ဒေါသမထွက်နဲ့။ တခြားနည်းမရှိရင် အဲ့ဒီသစ္စာဖောက်ကို ရှစ်စွင်းအတွက် တပည့်သတ်ပေးမယ်”

လုကျိုးက ဒေါသမထွက်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဖက်အနေဖြင့် သူက တည်ငြိမ်နေ၏။ ပျော်တောင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် အခြေခံအချက်အချို့ရခဲ့တာပဲဖြစ်သည်။ “ယွမ်အာ ကျန်းအိုက်ကျန့်ဆီကို သတင်းပို့”

ရှောင်ယွမ်အာက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “တပည့် စာရွက်နဲ့ဖောင်တိန် သွားယူလာခဲ့မယ်”

“တုထျန်းမြစ်ရဲ့ ယွီလုံရွာအဖြစ်ပျက်ကြောင်း စုံစမ်းဖို့ပြောလိုက်။ သတင်းတတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်သယ်လာဖို့လည်းပြောလိုက်ဦး" လုကျိုးက ပြောပြီးနောက် လျှို့ဝှက်အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားတော့သည်။

အစက လုကျိုးသည် ကောင်းကင်ကျမ်းစာကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန်ပြင်ဆင်ခဲ့၏။ သို့သော် သူ၏ချီသွေးကြော ရှစ်ကြောကို ဗြဟ္မာ့ပင်လယ်ပွင့်သွားကြောင်းပြန်အမှတ်ရသည့်အချိန်တွင် သူက သဘောထားကွဲလွဲမှုကို ခံစားလာရသည်။ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအခြေခံကို ချုပ်နှောင်ထားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို တိုက်ရိုက်ဝယ်ယူနိုင် ခြင်းက ကောင်းမွန်သည့်အရာတစ်ရပ်ဟုတွေးခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်က ကျင့်ကြံဆင့်၌ သူသည် အဆင့်ပိတ်ဆို့မှုများ ဘယ်တော့မှကြုံတွေ့ရမှာမဟုတ်ပေ။ ရန်သူအများစုက အဆင့်ချိုးဖြတ်တက်ရန် တစ်ဘဝလုံးကြိုးစားပြီး အချည်းနှီးသာဖြစ်ခဲ့ကြရသည်။

လက်ရှိတွင် လုကျိုး၌ ကုသိုလ်မှတ်လုံလုံလောက်လောက်မရှိပေ။

“အမှတ် ၂၁၀”

“ဒီကုသိုလ်မှတ် နဲနဲလေးနဲ့ ငါဘာများလုပ်နိုင်မလဲ”

“ကံစမ်းမဲ”

“တင်း ကုသိုလ်မှတ် ငါးဆယ်သုံးလိုက်ပါပြီ။ ချုပ်နှောင်ခြင်းလှောင်အိမ်သုံးခုရရှိပါတယ်။"

“ချုပ်နှောင်ခြင်းလှောင်အိမ်။ ပစ်မှတ်ကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ရန် သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအခွင့်အရေး ရှိပါတယ်”

လုကျိုး၏ မျက်လုံးက တောက်ပသွား၏။ စနစ်က ရုတ်တရက်ကြင်နာလာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး၌ သူကံကောင်းလာပြီဖြစ်၏။

“ကံစမ်းမဲ”

“တင်း ကုသိုလ်မှတ် ငါးဆယ်သုံးပြီးပါပြီ”

“ကြိုးစားမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကံကောင်းမှု အပေါင်းတစ်”

ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ သူ မကောင်းသလိုခံစားနေရတာ။

သူသည် ကံစမ်းမဲသုံးကြိမ်ဆက်တိုက်နှိုက်ခဲ့သော်ငြား ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ရှိမှုသာ ရခဲ့သည်။ အဆုံးတွင်မူ သူက ကုသိုလ်မှတ်ဆယ်မှတ်နှင့် အပိုဆောင်းကံကောင်းမှတ် သုံးမှတ်ကျန်ခဲ့တော့၏။ ကောင်းပြီ ငါဆက်ဆွဲနေဖို့ မလိုတော့ဘူး။

လုကျိုးက ချုပ်နှောင်ခြင်းလှောင်အိမ်ဆီသို့ အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်တော့၏။ “သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အခွင့်အရေးလား။ နိမ့်လွန်းမနေဘူးလား”

လောက၏အကြီးမြတ်ဆုံးလူဆိုးက သူ၏ပစ်မှတ်ကို ဖမ်းယူရန်ကြိုးစားနေချိန် လွဲချော်သွားခဲ့ပါက မည်မျှအရှက်ကွဲလိမ့်မည်ကို မှန်းဆနိုင်ပေ၏။

…

အခန်း (၇၈) မဟူရာစစ်သည်တော်များ၏ ခေါင်းဆောင်

လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ထပ်မံ လေ့လာလိုက်ပြန်သည်။ သူက ဗြဟ္မာပင်လယ်၏ သွေးကြောရှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားသော်လည်း တကယ့် ဗြဟ္မာပင်လယ်၏ သွေးကြောရှစ်ခု မဟုတ်ချေ။ သူ့တွင် ရှိသမျှကား ရေမြောင်းလိုသာ ဖြစ်ပြီး ရေအရင်းအမြစ် မဟုတ်သေးပေ။ ခွန်အားလေးချိုးတစ်ချိုး သူ့စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က ချီစွမ်းအား စုပ်ယူမှုအား ကန့်သတ်ထားသည်။ ထို့အပြင် သူက ကုသိုလ်ရမှတ် မြန်မြန်ဝင်မည့် နည်းလမ်းလည်း မရှိထားပေ။ သူက ကောင်းကင်ကျမ်းကို လေ့လာရုံမှအပ ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်ယွမ်အာ၏ အသံက အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ရှစ်စွင်း … ကျန်းအိုက်ကျန့်ဆီ စာရေးလိုက်ပြီ ”

လုကျိုးက ပြန်မဖြေပေ။ သူက ကျန်းအိုက်ကျန့်ဆီ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု အပ်ထားရသည်ကို ယုံကြည်ချက် ရှိ၏။ သူက ကျန်းအိုက်ကျန့်ကို ဓားတစ်လက်၊ နှစ်လက်လောက် လက်ဆောင်ပေးမည်ဟု ပြောထားသည်ကို ရုတ်ခြည်း အမှတ်ရသွားသည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီးနောက် သူက ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ မောင်နှံနှစ်လက်ထက် မနိမ့်ကျသည့် ဓားကို ရှာတွေ့ဖို့ သိပ်မလွယ်လှပေ။

လုကျိုးက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အမည်မဲ့ ခြစ်ရာထင်ခဲ့သည့် ဓားမော့အပေါ် အကြည့်ရောက်သွားသည်။

“ဟမ် … အပေါက်လား ” လုကျိုးက ဓားမော့ပေါ်တွင် အပေါက်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း သတိထားလိုက်မိသည်။ သူက အလန့်တကြား ဖြစ်သွားကာ ‘ ဒါက အမည်မဲ့ကြောင့်လား ’

သူက ဓားမော့ကို ထုတ်လိုက်ပြီး သေချာစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ဓားမော့၏ အရည်အသွေးက ကောင်းပေသည်။ သာမန်လက်နက်မျှ ဖြစ်သော်လည်း သတ္တုကောင်းကောင်းဖြင့် ထုဆစ်ထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် အလွယ်တကူ မကျိုးပျက်နိုင်ပေ။

လုကျိုးက သူ့ဘာသာ မယုံနိုင်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။

‘ အမည်မဲ့က ဒီလောက်တောင် အားကောင်းတယ်လား …ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့မှပဲ ယုံတော့တယ် ’

လုကျိုးက ညာဘက်လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်နှင့် သူ့လက်ထဲ အမည်မဲ့ ရောက်လာသည်။ သူက ထိုအရာဖြင့် ဝှေ့ယမ်းကာ ဓားမော့ကို ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် သူက အမည်မဲ့သည် မပျက်မစီး ရှိနေသေးကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သို့သော် ဓားမော့အတွက်မူ အတူတူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အမည်မဲ့ ကျသွားသည့် ဓားမော့၏ မျက်နှာပြင်၌ အက်ရာ ဖြစ်သွားစေသည်။

လုကျိုးက အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အမည်မဲ့သည် အသုံးမကျကြောင်း မတွေးမိသော်လည်း အားကောင်းလိမ့်မည်ဟုလည်း ထင်မထားပေ။ အမည်မဲ့က အဆင့်မြင့် ဓားမော့တစ်လက်ကိုတောင် ပျက်စီးအောင် လုပ်နိုင်သည်ကို မည်သူက သိမည်နည်း။ သူက ကျေနပ်မိသွားသည်။

‘ဒါက အမှိုက် မဟုတ်ဘဲ ရတနာပဲ’

သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ အမည်မဲ့က ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

အမည်မဲ့က သူ့ကျင့်ကြံဆင့်နှင့် လိုက်ကာ တိုးတက်လာပုံပေါ်၏။ သူ့ဗြဟ္မာပင်လယ်၏ သွေးကြောရှစ်ခုက မည်မျှအားနည်းစေကာမူ သူတို့က အာရုံခံသိပ်သည်းခြင်းအဆင့်ထက် များစွာ အားကောင်းနေဆဲသာ ဖြစ်သည်။

လုကျိုးက နောက်ထပ် ဓားတစ်လက်ကို ဆက်ရှာလိုက်သည်။

စင်ပေါ်ရှိ လက်နက်များမှာ ပစ်ထားသောကြောင့် ဖုန်အလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေသည်။

လုကျိုးက လက်အသာဝှေ့ကာ စွမ်းအားဖြင့် ဖုန်များကို ရှင်းထုတ်လိုက်သည်။

“ ဒါက ဘာလဲ …” လုကျိုးက ထူးထူးဆန်းဆန်းပုံစံများနှင့် လှံတစ်ချောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအရာက အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် တစ်ဆယ့်သုံးပေခန့် ရှည်လျား၏။ ထိပ်ဖျားနှင့် လုံးပတ်တို့ကို သန့်စင်သော သံမဏိမှ ထုလုပ်ထားပြီး လှံတံ ပတ်လည်တွင် နဂါးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။

လုကျိုးက လှံတံကို ဆွဲယူလိုက်သည့်အခါ အလေးချိန်ကြောင့် နည်းနည်း အံ့ဩမိသွားသည်။ အလေးချိန်မှာ ၁၀၀ ကတ်တီလောက် ရှိပေမည်။ ခန္ဓာတည်ဖွဲ့ခြင်း ဖြတ်ကျော်ထားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက်မူ အလေးချိန်က မပြောပလောက်ပေ။

“ တင်း … ရှာတွေ့သောလက်နက် - နယ်ရှင်လှံ။ ထောက်ခံပေးသည့် ပိုင်ရှင် - တွမ့်မူရှန်း ”

လုကျိုးက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တွမ့်မူရှန်းလား ”

နယ်ရှင်လှံသည် အတော်ကြီးကာ လေးလံပေသည်။ ထို့ကြောင့် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး အရှိန်အဝါလည်း ကောင်းပေ၏။ လုကျိုး၏ အရိုးအိုအိုများအတွက် မသင့်တော်ပေ။ သူက အမည်မဲ့ကို ပိုကြိုက်၏။ ထို့အပြင် အမည်မဲ့က လက်နက်ပုံစံအမျိုးမျိုးကို ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ပိုအသုံးဝင်သည်မှာ မလွဲဧကန်ပင်။

ခဏအကြာတွင် လုကျိုးက ထောင့်တစ်နေရာမှ ဓားတစ်လက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရတနာများက မထင်မရှား ပေါ်လာတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။ သူက ဓားကို ကောက်ယူပြီး ဓားအိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည့်အခါ လေထဲ သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံလိုမျိုး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ဓားကောင်းလေးပဲ ” လုကျိုးက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ့

စကားများက အခန်းထဲ ပဲ့တင်ထွက်နေဆဲသာ …

ချွမ်

ဓားက ကျိုးသွားသည်။

လုကျိုးက မျက်နှာပူစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ရတနာကို ဘေးသို့သာ ပစ်ထားလိုက်သည်။ ထိုအရာက ဖန်တစ်စလိုမျိုး ကွဲကြေလွယ်နေသည်။ ထိလိုက်သည်နှင့် တစစီ ကွဲကြေသွားလေသည်။

လျှို့ဝှက်အခန်းထဲမှာ ဒီလိုအပြစ်အနာအဆာရှိတဲ့ လက်နက်မျိုး ဘာလို့ရှိနေတာလဲ …

လုကျိုးက အခန်းအတွင်းရှိ လက်နက်အားလုံးအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားလေသည်။ သူက လက်နက်တစ်ခုချင်းစီ စစ်ဆေးဖို့အတွက် အချိန်မရှိပေ။ သူက တပည့်တချို့အတွက် လက်နက်များ စီစဉ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျန်းအိုက်ကျန့်၏ ဓားက စောင့်နိုင်သေး၏။

ခဏအကြာတွင် လုကျိုးက သူ့နေရာ ပြန်ရောက်လာပြီး ခြေချိတ်လျက် စတင် ကျင့်ကြံလိုက်သည်။

…………..…

နောက်တစ်ရက် မနက်စောစော၌ …

ရှောင်ယွမ်အာက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့် ရောက်လာသည်။

“ ရှစ်စွင်း … ဟိုအရှက်မရှိတဲ့လူ ပြန်အကြောင်းပြန်ပြီ ”

လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာကို မျက်နှာသေဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ ဖတ်လိုက် ”

ရှောင်ယွမ်အာက လည်ချောင်းရှင်းကာ ကျန်းအိုက်ကျန့်၏ လေသံအတိုင်း အတုခိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ အခု တုထျန်းမြစ် ယွီလုံရွာ ဖျက်စီးခံရမှုအကြောင်းကို ဘာမှရှာမတွေ့သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ နန်းတော်နဲ့ နယ်မြေပိုင်တချို့တော့ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရတော့ တရားခံက ကျိထျန်းတောက်လို့ ညွှန်ပြနေတယ် …

ဒုတိယအနေနဲ့က မှတ်တမ်းတွေ ခြေဆော့လက်ဆော့လုပ်ထားခံရတဲ့ အရိပ်အယောင်ရှိတယ်။ အဲအချိန် သံသယဝင်စရာ အကောင်းဆုံးလူက မဟူရာစစ်သည်တော်က ဖန်းရှုဝမ်ပဲ။ မဟူရာစစ်သည်တော်တွေက ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်အောက်မှာပဲ လှုပ်ရှားကြတာ။ သူတို့က တော်ဝင်အစောင့်တပ်ရဲ့ အထူးအဖွဲ့လေးပဲ … ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် သတင်းနှစ်ခု ထပ်ပြောလိုက်ဦးမယ်။ အရင်ဆုံး ကျောက်ရှောက ခင်ဗျားရဲ့ အကြောင်းမှန် ထုတ်ပြောတာတောင် ဘယ်သူမှ မယုံကြဘူး။ ဒုတိယတစ်ခုက ကျုပ်ဓားကို မေ့မပစ်နဲ့ဦးနော် … ဆရာကြီး ဟားဟား ”

သူမက ရယ်သံကိုတောင် အတုခိုးလိုက်ပြောလိုက်သေး၏။

ကျန်းအိုက်ကျန့်က အမှန်တကယ် အရည်အချင်း ရှိပေသည်။ သူက အချိန်တိုအတွင်း ကိစ္စတစ်ခုလုံး အတွင်းပိုင်းအထိ သိအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

လုကျိုးက ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ မဟူရာစစ်သည်တော် … ဖန်းရှုဝမ်လား”

“ ရှစ်စွင်း … အဲလူက အားကောင်းလား ”

လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာ၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပေ။ သူက ထိုလူအကြောင်း မှတ်ဉာဏ်မရှိပေ။ သူက ပါးမွှားလေးပဲ ဖြစ်ရမည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ပြောလိုက်သည်။

“ လောင်စစ်ကို ဒီခေါ်ခဲ့ ”

“ အိုး ” ရှောင်ယွမ်အာက အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်သွားသော်လည်း ရှစ်စွင်း၏ အမိန့်ကို နာခံနေဆဲ ဖြစ်၏။

ခဏအကြာတွင် မင်ရှစ်ရင်က မျက်နှာချိုသွေးသည့် အပြုံးဖြင့် ပြေးလာသည်။ ပြန်လည်သုံးသပ်ရေးဂူထဲ နေခြင်းထက် ကျန်တာအားလုံးက ပိုကောင်းပေသည်။ သူက ထိုနေရာ၌ တစ်စက္ကန့်ပင် မနေချင်တော့ပေ။ သူက လုကျိုးအား အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် “ ရှစ်စွင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ် ”

လုကျိုးက အေးအေးဆေးဆေးသာ ပြောလိုက်သည်။

“ မင်းအတွက် တာဝန်ရှိတယ် ”

မင်ရှစ်ရင်က ထိုအကြောင်းကြားသည့်အခါ ပျော်သွားမိသည်။ သူက မြန်မြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏ “ ရှစ်စွင်း ခိုင်းသာခိုင်းလိုက်ပါ ”

လုကျိုးက မေးလိုက်သည် “ မဟူရာစစ်သည်တော်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖန်းရှုဝမ်ကို သိလား ”

“ သေချာမသိပါဘူး … သူက အရာရှိမိသားစုထဲက ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ကျင့်ကြံရေးလောကနဲ့ သိပ်ပတ်သက်မှု မရှိဘူး ”

“ သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်လို့ သွားပြောချည် ” လုကျိုး၏ အသံက ပေါ့ပါးနေ၏။

“ နားလည်ပါပြီ ” မင်ရှစ်ရင်က အမိန့်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ သူ့ကြည့်ရသည်မှာ ပြန်လည် လန်းဆန်းလာပုံပေါ်၏။

‘ ဒါကို ကြိုက်တယ် … ဒီလိုရိုးရိုးရှင်းရှင်း တာဝန်မျိုးထက် ဘာမှပိုမကောင်းတော့ဘူး’

သူက တောင်ပေါ်မှ ကြိုး လွှတ်လိုက်သည့် မြားတစ်ချောင်းပမာ ပြေးဆင်းသွားလေသည်။

မင်ရှစ်ရင် ထွက်သွားသည်နှင့် ရှောင်ယွမ်အာက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအထက်တွင် သတင်းပို့ငှက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ စာ ရောက်လာပြီ ” ရှောင်ယွမ်အာက လက်ဝေ့လိုက်သည့်အခါ ငှက်က စာကို ချပေးလိုက်ပြီးနောက် အံ့မခန်းအမြန်နှုန်းဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှောင်ယွမ်အာက ထပ်အော်ပြောလိုက်သည်။

“ ရှစ်စွင်း … ကျန်းအိုက်ကျန့်ဆီက နောက်ထပ် စာရောက်နေပြန်ပြီ ”

“ ဖတ်လိုက် ”

ရှောင်ယွမ်အာက စတင် ဖတ်လိုက်သည်။

“ စာရွက်ကုန်သွားလို့ အားနာပါတယ်။ တကယ်တော့ ဖန်းရှုဝမ်ရဲ့ အမည်ရင်းက လန်လော့တဲ့။ သူ့ကို သေမင်းတမန်လို့လည်း သိကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးရာလောက်တုန်းက ပေနက်လွှာမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ဝင်ဖူးတယ်။ ဆရာကြီးကတော့ ကျုပ်ထက် ဒီလူအကြောင်း ပိုသိမှာဆိုတော့ ထပ်ရှင်းပြစရာ မလိုလောက်တော့ပါဘူး ”

ရှောင်ယွမ်အာက စာရွက်အား လုံးခြေပစ်လိုက်ကာ သူမလက်သီးထဲတွင် အမှုန့်ဖြစ်သွားရရှာသည်။ သူမက ကျန်းအိုက်ကျန့်၏ ဒုတိယစာတွင် ပါဝင်သောအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး နားမလည်သောကြောင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်မိသည်။ သူမက ၁၆ နှစ်ပင် မပြည့်သေးပေ။ သူမအနေနှင့် လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀၀ က လူအကြောင်း သိစရာအကြောင်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း မဟူရာစစ်သည်တော် ခေါင်းဆောင် မဖြစ်ခင် ဤမျှကြာကြာ နေထိုင်ခဲ့သူ တစ်ဦးဖြစ်နေခဲ့လျှင် သူ့ကျင့်ကြံဆင့်က အတော်မြင့်မားမည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။

“ လန်လော့ …” လုကျိုး စိတ်ထဲ ထိုလူနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်တချို့ စတင်ပေါ်လာသည်။

“ သူလား ”

“ရှစ်စွင်း … အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ ကျန်းအိုက်ကျန့် စကားတွေကို ယုံလို့ မရဘူးနော် ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထိုကိစ္စက ကျန်းအိုက်ကျန့်နှင့် ပတ်သက်စရာ မရှိ၍ သူ့အနေနှင့် လိမ်ပြောဖို့ မလိုပေ။

“ အခု လောင်စစ် ဘယ်မှာလဲ ”

“ စစ်ရှုစ်ရှိုးရဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ဆိုရင် အခုအချိန် အကာအရံအပြင်ဘက် ရောက်သွားလောက်ပြီ … ”

…

အခန်း (၇၉) ဉာဏ်ထက်မြတ်သော မင်ရှစ်ရင်

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်ကိုသပ်လျက်ခေါင်းအနည်းငယ်ခါလိုက်တော့သည်။ လန်လော့က ကျိထျန်းတောက်ထက် အနှစ်နှစ်ရာ ငယ်သည်။ သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် အနှစ်သုံးရာ၌ လန်လော့သည် ဆိုးယုတ်သည့် အပြုအမူတိုင်းကို ကျူးလွန်ခဲ့သော လူဆိုးတစ်ဦးဖြစ်ပေ၏။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲ၌ သူ၏ကောက်ကျစ်မှုအတွက် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသည်။ သူက လူသတ်၊ မီးရှို့၊ ဓားပြတိုက်ကာ သူသွားသည့်နေရာတိုင်း၌ ကျန်သည့်သူများကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့၏။ သို့သော် ထိုလူက တကိုယ်တည်းလှုပ်ရှားနေကြဖြစ်ပြီး ကျန်သည့်သူများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက် ခြင်းမရှိပေ။ သူကျူးလွန်ခဲ့သည့် မကောင်းမှုများအားလုံးက သူ့လုပ်ရပ်သာဖြစ်ပေ၏။ ကျင့်ကြံသူထောင်ချီက သူ့ကိုဆန့်ကျင်သည့်အချိန်တွင်တောင် သူအသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက် သွားသေးခဲ့သည်။ ယင်းက သူ့ကို အမည်ပျက်စာရင်း၌ ထိပ်ရောက်စေခဲ့တာပဲဖြစ်၏။

ကျိထျန်းတောက်သည် ယခင်က ထိုလူနှင့်တိုက်ခိုက်စဉ်တွင် သရေကျခဲ့၏။ ကျိထျန်းတောက်က လန်လော့ထက် အသက်ပိုကြီးသော်ငြား ထိုစဉ်က သူ့စွမ်းအား၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။ စွမ်းအားအမြင့်ဆုံးအထိရရှိလာပြီးနောက် ကျိထျန်းတောက်က လက်စားချေမှုဖြင့် တပည့်များကို စတင်လက်ခံခဲ့တော့သည်။ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်၏ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ကြားရုံမျှဖြင့် လောကတစ်ခွင်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့၏။ မကြာမီ၌ ကျိထျန်းတောက်က အမည်ပျက်စာရင်း၌ ထိပ်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က လန်လော့သည် ခြေရာလက်ရာမကျန်ပဲပျောက်ကွယ်သွားပုံရ၏။

ဤလောကထဲတွင် အနှစ်သုံးရာထက် ပိုနေနိုင်သည့်ကျင့်ကြံသူများ ရှိပေ၏။ လူငယ်မျိုးဆက်က လန်လော့အကြောင်း ဘယ်တုန်းကမှ မကြားဖူးတာ သဘာဝကျပေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် အနှစ်သုံးရာ၌ ထိုလူသည် ပွင့်ချပ်ခြောက်လွှာရွှေကြာ ဒုက္ခတစ်ရာရှုကွင်း စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ရှိသည့် နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်တွင် ရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ ယခုအနှစ်သုံးရာ ကုန်လွန်ပြီးသည့်အချိန်၌ သူ၏ကျင့်ကြံဆင့်က မည်ကဲ့သို့ရှိနေမည်နည်း။ ရာစုနှစ်သုံးစုစာ၌ သူတိုးတက်မှုမရှိခဲ့လျှင်တောင် ဒုက္ခရွှေကွင်းတရာစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကိုရခါစ မင်ရှစ်ရင်ထက် ပိုသန်မာမှာ သေချာနေပေ၏။ သူက မင်ရှစ်ရင် အနိုင်ယူနိုင်သည့်သူ မဟုတ်ပေ။

လုကျိုးက တည်တည်ကြည်ကြည်ပြောလိုက်၏။ “လောင်စစ်ကို သတင်းပါးလိုက်။ အဲ့ဒီလူက အင်မတန် အန္တရာယ်များတယ်။ ဂရုစိုက်ဖို့ပြောလိုက်ဦး”

“အရမ်းအန္တရာယ်များတာလား”

ထိုစကားကို ရှောင်ယွမ်အာကြားသည့်အချိန်၌ သူမက မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။

“ရှစ်စွင်း တပည့်တို့တွေ စစ်ရှစ်ရှိုးကို ပြန်ခေါ်သင့်လား”

လုကျိုးက ခေါင်းခါကာပြောလိုက်တော့သည်။

"အဲဒီလိုလုပ်ဖို့မလိုဘူး"

မင်ရှစ်ရင်သည် နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်၏။ ကျိထျန်းတောက်၏ ညှဉ်းပန်းမှုကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံရပြီးနောက် သူက ယခုဆိုရေချိုငါးတစ်ကောင်၏ အကျင့်စရိုက်မျိုး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သမာသမတ်ဂိုဏ်းနှင့် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းတို့က ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို ယခင်က ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်စဉ်၌ လုကျိုး၏ တတိယတပည့်တွမ့်မူရှန်းကတောင် အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် မင်ရှစ်ရင်က လွတ်မြောက်အောင် စီမံနိုင်ခဲ့၏။ ထို့အပြင် သူက လန်လော့ကို သတင်းစကားပါးရန်သာ လိုအပ်တာဖြစ်သည်။ ထောင်ချောက်တစ်ခုရှိနေခဲ့လျှင်တောင် မင်ရှစ်ရင်ကဲ့သို့ တပည့်ကို ဖမ်းရန်က ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ လုကျိုး၌ အသုံးပစ္စည်းကတ်များ ရှိမနေခဲ့လျှင် မင်ရှစ်ရင်ကို သူတောင် ထိန်းချုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ပေ။

လုကျိုးက သူ့ဖာသာသူတွေးလိုက်၏။

လန်လော့က အခုဆို ပွင့်ချပ်ခုနှစ်လွှာ ဒါမှမဟုတ် ရှစ်လွှာတောင် ရောက်နေလောက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ထက်ပိုမြင့်နေမှာ စိုးမိပါရဲ့။ သူသည် လန်လော့၏ အရည်အချင်းများနှင့် လျှို့ဝှက်ပရိယာယ်များကို အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။ သူက အနှစ်သုံးရာကြာပြီးနောက် လက်ရှိတွင် ဖန်းရှုဝမ်ဟူသော အမည်ဖြင့် လူသိနေကြတာပဲဖြစ်သည်။

...

တစ်ရက်ကြာပြီးနောက် အထက်စံပြမြို့ဟုလည်း လူသိများကြသည့် အရှေ့ပိုင်းမြို့တော်တွင်ဖြစ်သည်။

သံချပ်ကာအနက်ဝတ် အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးများဖြင့် စစ်သည်တော်တစ်စုက သူတို့၏မြင်းများကို စီးပြီး လမ်းတစ်လျှောက်သွားနေကြ၏။

ပြည်သူပြည်သားများက ဘေးသို့တကွဲတပြားစီ လူစုခွဲပေးလျက် စစ်သည်တော်များအတွက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့က စစ်သည်တော်များ၏ လမ်းထဲ ဝင်မရှုပ်ရဲချေ။

ကျင့်ကြံသူအချို့က သူတို့ကို မလှမ်းမကမ်းကနေ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့တို့အလုပ် ဆက်လုပ်နေကြသည်။

ထိုစီးတော်ယာဉ်များပေါ်ရှိ အနက်ရောင်ဝတ်များကို မည်သူမျှရန်မစရဲချေ။ စစ်သည်တော်များက ထိပ်သီးမြို့၏ဂိတ်ဝ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။

တပ်များ၏ရှေ့၌ မဟူရာစစ်သည်တော်သုံးဦးက ဦးဆောင်လာသည်။ သူတို့က ကျန်သည့်သူများနှင့် ကွဲထွက်နေတာ သိသာနေပေ၏။

ထိုလူသုံးဦးက အစွမ်းအထက်ဆုံးမဟူရာစစ်သည်တော်များထဲမှ လေးဦးဖြစ်ရပေမည်။ သူတို့ကို မဟူရာစစ်သည်တော်လေးဦးဟု သိကြသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီက အထူးအရည်အချင်း ကိုယ်စီရှိကြပြီး နက်နဲသိမ်မွေ့သောကျင့်ကြံဆင့်ရှိကြပေ၏။ သူတို့၏ ခွန်အားအတိုင်းအတာကို မည်သူမျှမသိကြပေ။

ပထမဆုံး မဟူရာစစ်သည်တော်က မေးလိုက်သည်။

“လောင်စစ် သွားဖို့ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ”

“လောင်စစ်ရဲ့လေးအတတ်က တမိုးအောက်မှာပြိုင်ဖက်ကင်းတယ်။ ကံဆိုးပြီးသူ့ရဲ့ရှာဖွေမှုထဲ ရောက်လာတဲ့ ဘယ်ပစ်မှတ်မဆို သေချာပေါက်သေမှာပဲ။ ထိပ်သီးမြို့ရဲ့ သစ္စာဖောက်ကို သတ်ဖို့ သူ့အတွက် မခက်ခဲလောက်ဘူး”

“ထိပ်သီးမြို့ထဲမှာ ငါတို့ရဲ့တာဝန်က ပြီးပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရပြီ။ ငါတို့လေးယောက် အံ့ဖွယ်မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တုန်း အပူအပင်တွေ ဖြေလျော့ဖို့ သောက်သင့်တယ်”

“ခေါင်းဆောင်စိတ်ကျေနပ်ဖို့မျှော်လင့်ရတာပဲ"

ထိုစဉ် မြားတစ်စင်း ဝှီခနဲအသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ဝှစ်

ကျယ်လောင်သည့် အသံတစ်သံဖြင့် မြားက မြို့၏ဂိတ်ဝကို ထိုးစိုက်သွားသည်။ လူခေါင်းတစ်ခေါင်းက မြားနှင့်အတူတွဲပါလာ၏။

မဟူရာစစ်သည်တော်သုံးဦးက အံ့ဩတာ သို့မဟုတ် ကြောက်လန့်တာဖြစ်ပုံမပေါ်ပေ။ သူတို့က စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

“လောင်စစ်က ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ”

“သူ့ရဲ့လေးအတတ်က မိုးအောက်မြေပြင်မှာ အမှန်တကယ်ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်"

မဟူရာစစ်သည်တော်များသည် လမ်းအဆုံးသို့ ကြည့်လိုက်၏။ မဟူရာစစ်သည်တော်တစ်ဦးက လေးတစ်စင်းကို ကိုင်လျက် သူ၏နောက်ကျောတွင် မြားတစ်စင်းပါရှိကာ သူတို့ဆီအရှိန်ဖြင့် ရောက်လာနေသည်။ ထိုလူက မဟူရာစစ်သည်တော်လေးဦးထဲမှာ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လေးအတတ်၌ အကျွမ်းကျင်ဆုံးမဟူရာစစ်သည်တော်တစ်ဦးဖြစ်ပေ၏။

မဟူရာစစ်သည်တော်လေးဦး၏ ခေါင်းဆောင်က လေးနက်သည့်အသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

"အံ့ဖွယ်မြို့ကို သတင်းပြန်ပို့”

“နားလည်ပါပြီ”

မဟူရာစစ်သည်တော်က မြို့ထဲ၏အပြင်ဖက်သို့ ခမ်းခမ်းနားနားချီတက်လာတော့သည်။

လမ်းပေါ်၌ မြင်းခွာသံများပေါ်ထွက်နေပြီး ဖုန်လုံးများက တလိမ့်လိမ့်တက်လာကာ မဟူရာစစ်သည်တော်များက အံ့ဖွယ်မြို့တော်ဆီသို့ အရှိန်ဖြင့်ရှေ့ဆက်ကြတော့သည်။

စစ်သည်တော်တစ်စုက တောအုပ်တစ်ခုကိုဖြတ်သန်းသွားသည့်အချိန်၌ သူတို့၏နားထဲ ကောက်ကျစ်ပြီး ထူးဆန်းသော ရယ်သံတစ်သံကိုကြားလိုက်ရသည်။

ငီး

မဟူရာစစ်သည်တော်လေးဦး၏ ခေါင်းဆောင်က ချက်ချင်းပင် သူ၏မြင်းဇက်ကြိုးကိုဆွဲလိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်၏။

မဟူရာစစ်သည်တော်များက ကောင်းစွာလေ့ကျင့်ပေးခြင်းခံထားရသည့်သူများဖြစ်သည်။ သူတို့က မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူတို့က အချိန်ကိုက်ရပ်လိုက်တာပဲဖြစ်သည်။ ရယ်သံကိုကြားသည့်အချိန်တွင် လေးအတတ်၌ကျွမ်းကျင်သော လောင်စစ်က ချက်ချင်းပင် လေထဲခုန်တက်လိုက်၏။ သူက လေးကြိုးကို ဆွဲပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့သည်။ ပစ်မှတ်ကိုမြင်လျှင် ထိုမြားကို ထိုလူဆီရောက်အောင်ပစ်လိုက်မှာပဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ရယ်သံ လွင့်ပြယ်သွားပြီးသည့်တိုင် မည်သူမျှပေါ်မလာခဲ့ပေ။

“ငါတို့ရဲ့လမ်းကို ဘယ်သူပိတ်ရဲတာလဲ” မဟူရာစစ်သည်တော်များ၏ ခေါင်းဆောင်က လေးနက်သည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

အချို့သောအမျိုးအမည်မသိ အကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူတို့သည် အမှောင်ထဲတွင် စစ်ဆင်ရေးလုပ်နေကြဖြစ်ပြီး ကျန်သည့်သူများ၏ သွေးများ လက်တွင်စွန်းနေပြီးဖြစ်သည့်တိုင် ထိုရယ်သံကြောင့် အနည်းငယ်စိတ်တုန်လှုပ်မိ၏။

ရယ်သံက လေထဲ၌ ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပေ၏။

“လောင်စစ်”

“ရှိ”

ရယ်သံရဲ့လာရာကနေ ပစ်မှတ်ကိုရှာရမယ်။

ထန်း

မဟူရာစစ်သည်တော်လေးဦးထဲမှ လောင်စစ်သည် ရယ်သံထွက်ပေါ်ရာဖက်သို့ မြားတစ်စင်းကို ပစ်လိုက်ရာ မြားသည် သိပ်သည်းသော သစ်ရွက်များထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မြားက ကနဦးချီဖြင့် လွှမ်းနေတာပဲဖြစ်သည်။ အသံမကြားရပေ။

“သူ့ကို မိသွားလား” ထိုမေးခွန်းက လေးသည်တော်လောင်စစ်ကို တိုက်ရိုက်ရည်ရွယ်သည်။

လေးအသုံးပြုသူသာလျှင် မြားကပစ်မှတ်ကို ထိလားဆိုတာ သိတာပဲဖြစ်၏။

လောင်စစ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကျုံ့သွားသည်။ သူက အတန်ငယ်တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ပြောလိုက်၏။ “မထိသွားဘူး” လက်ရွေးစင်တစ်ဦးက သူတို့၏ အလိုလိုသိစိတ်ဖြင့်ပြောနိုင်ပေသည်။

“အဲဒီလူက နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်ပညာရှင်တစ်ဦးပဲဖြစ်ရမယ်”

မဟူရာစစ်သည်တော်လေးဦးနောက်မှ အနက်ရောင်စစ်သည်တော်များသည် စတင်ခင်းကျင်းကြ တော့၏။ လေထဲ၌ ရယ်မောသံထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်။ ယခုအခေါက်တွင် လှောင်ပြောင်သည့် စကားပါ ပါလာတာပဲဖြစ်၏။

“ပစ်ချက်ကောင်းတယ်”

မဟူရာစစ်သည်က အော်မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီမှာ ဘယ်သူလဲ”

လေထဲ၌ အသံက ပဲ့တင်သံထွက်လာသည်။

“ငါက ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ရဲ့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက တပည့်ပဲ မဟူရာစစ်သည်တော်တွေရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖန်းရှုဝမ်က ဘယ်မှာလဲ”

မဟူရာစစ်သည်တော်လေးဦးသည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့က မျက်နှာဖုံးများ ဝတ်ထားသော်ငြား အံ့ဩသင့်နေတာကို အချင်းချင်းခံစားမိသည်။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအကြောင်း တမိုးအောက်တွင် မသိသည့်သူမရှိပေ။

“ဒီတော့ မိတ်ဆွေက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကပဲ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တဖက်လူကရီမောပြီးနောက် ကဲ့ရဲ့ကာပြောလိုက်တော့သည်။

“မိတ်ဆွေတဲ့လား” ထိုအသံသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာပုံရ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များက စတင်လှုပ်ရှားလာကြသည်။

“ဖုန်းရှုဝမ် ဘယ်မှာလဲ” အသံပိုင်ရှင်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ စတုတ္ထမြောက်တပည့်မင်ရှစ်ရင် ဖြစ်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ဉာဏ်ထက်မြတ်ရုံသာမက အင်မတန် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များပေ၏။ ယင်းက တောအုပ်ဖြစ်ပြီး ဤနေရာက သူ၏သစ်သားပြာနှလုံးသားကျင့်စဉ်အတွက် တစ်ပန်းသာနေပေသည်။ ပွင့်ချပ်ခြောက်လွှာဖြင့် နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကတောင် သူ့ကို ဖမ်းနိုင်မှာမဟုတ်ပေ။ ဤနေရာ၌ သူက ဘုရင်ဖြစ်ပေ၏။

“ခေါင်းဆောင်က အံ့ဖွယ်မြို့တော်မှာ။ မင်းနဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

မင်ရှစ်ရင်က စိတ်မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည်။ သူက စုံစမ်းမှုများစွာပြုလုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မဟူရာစစ်သည်တော်များက အရှေ့ပိုင်းမြို့တော်၌ တာဝန်တစ်ခုဆောင်ရွက်မည်မှန်း ရှာတွေ့ခဲ့ သည်။ သူက ဤနေရာတွင် တစ်ရက်လုံးစောင့်ဆိုင်းပြီး မဟူရာစစ်သည်တော်များ ဖြတ်သွားမည်မှန်း သေချာပေါက်သိနေ၏။ သူ့ဘာသာသူတွေးလိုက်သည်။

ငါက မဟူရာစစ်သည်တော်လေးယောက်နဲ့ ယင်ကောင်လေးတွေအတွက် တစ်နေ့လုံးစောင့်နေရတာလား။

“နားထောင် မင်းတို့ကို အချိန်သုံးရက်ပေးမယ်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ဖန်းရှုဝမ်ကို တွေ့ချင်နေတယ်။ သူပေါ်မလာခဲ့ရင် မင်းရဲ့ကံကြမ္မာက ဒီသစ်ပင်အတိုင်းပဲဖြစ်လိမ့်မယ်”

မြင့်မားသည့်သစ်ပင်က ရုတ်တရက်လဲပြိုကျသွားပြီး မဟူရာစစ်သည်ဖက်သို့ အိကျသွားသည်။

မဟူရာစစ်သည်တော်များက လက်ရွေးစင်တပ်သားများဖြစ်၏။ သူတို့က အမြန်နောက်ဆုတ် သွားပြီး လူစုခွဲလိုက်ကြသည်။

မဟူရာစစ်သည်တော်လေးဦးသည် သူတို့ကိုသူတို့ စွမ်းအင်ဖြင့်ကာကွယ်လိုက်တော့သည်။

ဘန်း

…

အခန်း (၈၀) ပေနက်လွှာစာရင်း၌ ထိပ်ဆုံး

သူတို့ ထွက်မသွားခင် ဧရာမသစ်ပင်ကြီးက အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ လဲပြိုလာသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ မဟူရာစစ်သည်တော်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လေထဲတွင် ရှိနေသည့် လေးသမား လောင်စန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လောင်စန်းက ဆင်းလာလိုက်သည်။

“ စကားပါးလိုက်ပါ့မယ် ”

ထို့နောက် မဟူရာစစ်သည်တော်အုပ်စုက အံ့ဖွယ်မြို့တော်ဆီ ဦးတည်နေသည့် လမ်းကြောင်းလေးအတိုင်း မြန်မြန် သွားလိုက်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် တောအုပ်တစ်ခုလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မင်ရှစ်ရင်က သစ်ပင်ကြီးအနောက်မှ ထွက်လာလိုက်၏။ သူက ထွက်သွားသည့် မဟူရာစစ်သည်တော်တို့ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိသည်။

“သူတို့လေးယောက်လုံးက ဒီလောက်အားကောင်းနေမှတော့ ဖန်းရှုဝမ်လည်း အားနည်းနေစရာ အကြောင်း မရှိဘူး။ ရှစ်စွင်းရေ ဒီတစ်ခါ ဘယ်သူကို ရန်စချင်ပြန်ပြီလဲ ”

မဟူရာစစ်သည်တော် လေးဦး၏ ကျင့်ကြံဆင့်သည် နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့်နီးပါး ရှိနေပြီး ကျန်ရှိနေသော စစ်သည်တော်များမှာ နတ်ဒေဝါ ဦးတည် နယ်ပယ်အဆင့် ဖြစ်ကြ၏။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ပထမတပည့်နှင့် ဒုတိယတပည့်တို့ကို ထည့်မစဉ်းစားလျှင် ထိုမဟူရာစစ်သည်တော်တို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနှင့် ယှဉ်နိုင်သည်။ ကျင့်ကြံရေးလောက၌ ထိုသို့သော လူများကို အမိန့်ပေးနိုင်သူမှာ ပါတိပါချက် ဖြစ်ဖို့ အကြောင်းမရှိပေ။

မင်ရှစ်ရင်၏ သိချင်စိတ်က ပြင်းထန်လာလေ၏။ သူက အတော်လေး စဉ်းစားခန်းဖွင့်မိသွားသည်။

‘ ဖန်းရှုဝမ် … ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ’

သူက မြေပြင်ပေါ် ခြေဆောင့်လိုက်ပြီးနောက် သစ်ပင်ထိပ် ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။ သူ့သစ်သားပြာကျင့်စဉ်က တောအုပ်အတွင်း စွမ်းရည် အပြည့်အဝ ဖော်ထုတ်နိုင်၏။ သူက လျှပ်စီးနှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားသွားကာ အစအနပင် မချန်ထားခဲ့ပေ။

………..…

မဟူရာစစ်သည်တော်များ အံ့ဖွယ်မြို့တော်သို့ ရောက်လာသည့်အခါ မြို့ထဲ တန်းမဝင်ကြသေးပေ။ ထို့အစား သူတို့က မြို့ပတ်လည်ကို လှည့်ပတ်ပြီးနောက် မြောက်ပိုင်းသို့ ဆက်သွားလိုက်သည်။

တော်ဝင်အစောင့်တပ်က မြို့တော်ကို စောင့်ကြပ်သည်။ မဟူရာစစ်သည်တော်များက အမှောင်ထဲမှ လှုပ်ရှားသော အဖွဲ့လေး ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့၏ တည်ရှိမှုမှာ အများသိအောင် ထုတ်ဖော်ထားခြင်း မရှိပေ။ သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းက မြို့တော်အတွင်း မရှိသည်မှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်၏။ လူလက်တစ်ဆုပ်လောက်သာ သူတို့၏ အခြေဆိုက်စခန်းအကြောင်း သိကြသည်။

………

တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ တောင်ခြေတစ်နေရာ၌ မဟူရာစစ်သည်တော် ပင်မဌာနချုပ် တည်ရှိသည်။

မဟူရာစစ်သည်တော် လေးဦးတို့က ခန်းမအတွင်း တစ်ချိန်တည်း ဝင်လာကြသည်။

“အရှင် ကျွန်တော်တို့ တာဝန်ပြီးမြောက်ခဲ့ပါပြီ။ မြို့တော်အထက်ပိုင်းရဲ့ သစ္စာဖောက်ကို မဟူရာစစ်သည်တော်တွေက သုတ်သင်ခဲ့ပါပြီ”

လေးယောက်သား ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အရိုအသေပြုလိုက်ကြသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ရှည်လျားကာ ဗလာကျင်းနေသော စားပွဲရှည်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ စားပွဲရှည်အနီးတွင် အနက်ရောင် ချပ်ဝတ် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကြွက်သားများနှင့် အမျိုးသားတစ်ယောက်က နောက်ကျောပေးလျက်သား ထိုင်နေသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်” အသံက ခပ်ဩဩ ဖြစ်၏။

“အရှင် … ကျွန်တော် နောက်ထပ် တင်ပြစရာလေး ရှိပါတယ်”

“ပြောစေ ”

“ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက မိစ္ဆာကောင်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက အရှင့်အတွက် စကားပါးလိုက်ပါတယ် ”

မဟူရာစစ်သည်တော် လေးဦးလုံး တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ ဦးဆောင်သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက အရှင်နဲ့ တွေ့ချင်နေပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို အချိန်သုံးရက် ပေးလိုက်ပါတယ် ”

သူက မင်ရှစ်ရင်၏ စကားကြောင့် သူတို့ခေါင်းဆောင် ဒေါသထွက်သွားမည်ကို စိုးကာ အသာလျော့ပြီး ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က ဒေါသမထွက်ပေ။ ထို့အစား သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲဆီ လျှောက်လှမ်းလာကာ ထိုင်လိုက်သည်။ သူက မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားလေ၏။ သူ့မျက်နှာကို အပြည့်အဝ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ မည်သူကမှ သူ့ပုံစံကို မသိကြပေ။

ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖန်းရှုဝမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ခပ်ဩဩအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ ဒါက ငါ့ဘဝမှာ ရင်ဆိုင်ရမဲ့ စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုပဲ”

“အရှင် … မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတယ်လေ။ အဲဒီကနေ မိစ္ဆာကိုးယောက်ကို မွေးထုတ်လိုက်ပြီးတော့ နယ်မြေအသီးသီးကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ကျိထျန်းတောက်ကလည်း ပြိုင်ဖက်ကင်း ကျင့်ကြံဆင့်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသေးတယ်။ အရှင် … ကျွန်တော်တို့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ရှောင်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ် ”

ဖန်းရှုဝမ်က လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ကာ “ နန်းတော်ကနေ အမိန့်တစ်ခု လက်ခံထားတယ်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက နန်းတော်ရဲ့ အကြံအစည်ကို ဝင်ရှုပ်နေတယ်တဲ့ ”

မဟူရာစစ်သည်တော် လေးဦးလုံးက ဖန်းရှုဝမ်၏ စကားကြောင့် ကြောင်အမ်းသွားကြလေသည်။ သူတို့မျက်နှာဖုံးများက သူတို့တအံ့တဩ အမူအရာကို ဖုံးပေးထားလေ၏။

“ အရှင် … အဲဆို ကျွန်တော်တို့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနဲ့ ရန်သူ လုပ်တော့မှာလား ”

ဖန်းရှုဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ တပည့်ကိုးယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို ငါတို့ မသိထားဘူး။ ပြီးတော့ ကျိထျန်းတောက်က ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လို့ ကြားထားတယ်။ သူ့အနေနဲ့ ဒီလိုပညာရှင်ကိုးယောက်ကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာတော့ မရှိပါဘူး ”

ဖန်းရှုဝမ်၏ နောက်လိုက်လေးယောက်လုံးက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တိတ်တဆိတ်သာ နားထောင်နေလိုက်သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေပြီးနောက် လက်နောက်ပစ်ကာ “ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနဲ့ ရန်သူလုပ်ဖို့ စိတ်ကူး မရှိဘူး … ငါတို့တွေ ဒီလိုအားကောင်းတဲ့ လူမျိုးကို ရန်သူ မလုပ်မိအောင် ရှောင်တာက ပုံမှန်ပဲ ”

မဟူရာစစ်သည်တော် လေးဦးလည်း စိတ်အတွင်းမှ စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။ သူတို့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ယုံကြည်ချက်လွန်ကဲနေမည်ကို သူတို့ စိတ်ပူခဲ့ကြသည်။ မဟူရာစစ်သည်တော်များက အားကောင်းသော်လည်း ကျိထျန်းတောက်နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရလျှင် နှစ်ဖက်လုံးမှ ဆုံးရှုံးမှုကြီးပေမည်။ သူတို့အနေနှင့် စိတ်မရှည်စရာ ဖြစ်ရန်လည်း မလိုပေ။ ကျိထျန်းတောက်၏ အချိန်က နီးကပ်လာသည့်အခါ သူတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အလွယ်လေး ဖျက်စီးနိုင်လိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဖန်းရှုဝမ် ထပ်ပြောလိုက်သည့်အခါ သူ့စကားများက ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

“ ဒါပေမဲ့ နန်းတော်က အမိန့်ချမှတ်ပေးထားတော့ ငါတို့ အမိန့်ကို နာခံရမယ်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ငါ့ကို တွေ့ချင်နေမှတော့ သွားတွေ့တာပေါ့ ”

မဟူရာစစ်သည်တော် လေးယောက်လုံး နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က နန်းတော်သည် မဟူရာစစ်သည်တော်များကို မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနှင့် ညှိနှိုင်းရန် အမိန့်ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။

ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသပ်သပ်ပဲလား ….

သူတို့က ဖန်းရှုဝမ်၏ အယုံကြည်ရဆုံး နောက်လိုက်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က ဖန်းရှုဝမ်၏ အကြောင်းမှန်ကို သိထားသည်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်၏။ ဖန်းရှုဝမ်က ကျိထျန်းတောက်ထက် ငယ်ရွယ်သော်လည်း ကျင့်ကြံရေးလောက၌ တမူထူး ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ ပေနက်လွှာထိပ်ဆုံးတွင် ရှိစဉ်အခါက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းပင် မတည်ရှိသေးပေ။ ကျိထျန်းတောက်နှင့် သူတို့ခေါင်းဆောင် တိုက်ခိုက်သည့်အခါ သရေကျခဲ့၏။ သို့သော်လည်း ကျိထျန်းတောက်က ကျင့်ကြံဆင့် ခုန်တက်သွားကာ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ထူထောင်ခဲ့သည်။ သူတို့က ဖန်းရှုဝမ်၏ ကျင့်ကြံဆင့် မည်မျှမြင့်မားသည်ကို မသိကြသော်လည်း ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ထက် မြင့်မားမည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာသိနေကြသည်။

“ အရှင် … ကျိထျန်းတောက် အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် ဆယ်စုနှစ်အတွင်းမှာ အချိန်ပြည့်သွားလောက်ပါပြီ။ အဲဒီအခါ သူ ပျောက်ကွယ်သွားမှာပဲလေ။ ကျွန်တော်တို့ ဘာကြောင့် အခုအလျင်လိုနေမှာလဲ ”

“ ကျွန်တော်လည်း သဘောတူတယ် ”

“ ကျွန်တော်လည်း သဘောတူတယ် ”

“ ကျွန်တော်လည်း ထောက်ခံတယ် ”

“ ကျွန်တော်ရောပဲ ”

လေးယောက်သား တစ်ချိန်တည်း လက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။

ဖန်းရှုဝမ်က သူတို့လေးယောက်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဒေါသမထွက်ပေ။ ထိုလေးယောက်လုံးက သူ အယုံကြည်ရဆုံး နောက်လိုက်များ မဟုတ်ပါလော။ သူက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

“ ငါက စောင့်နိုင်တယ်။ မဟူရာစစ်သည်တော်လည်း စောင့်နိုင်တယ်။ ဧကရာဇ်တောင် စောင့်ဆိုင်းနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တာ့ယန်က ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ဘူး ”

လေးယောက်သား စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားဟန် ပေါ်သည်။ သူတို့က ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို နားမလည်ပေ။

ဖန်းရှုဝမ်က သူ့နောက်လိုက်များ စကားပြောတော့မည်ကို မြင်၍ လက်ပြကာ တားလိုက်ပြီး “ သုံးရက်ကြာရင် ငါနဲ့အတူ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီ လိုက်ခဲ့ကြ … ဒီကိစ္စ ဒီမှာတင် ပြီးပြီ ”

………….…

“ တင်း မင်ရှစ်ရင်က တာဝန်ပြီးမြောက်ခဲ့ပါပြီ။ ကုသိုလ်ရမှတ် ၃၀၀ ရရှိပါမယ် ”

လုကျိုးက သတိပေးချက် ရရှိလိုက်သည့်အခါ သိပ်မအံ့ဩမိပေ။ သူက ကျေနပ်မိသွား၏။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ ထွက်သွားသော ငမိုက်သားများအပြင် ကျန်ရှိသူများက အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းကြ၏။ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော လိုအပ်ချက်က ကျိထျန်းတောက်၏ ဖိနှိပ်မှုကို ကြာမြင့်စွာ ခံခဲ့ရ၍ ကျင့်ကြံဆင့် မြင့်တက်လာဖို့ ခက်ခဲနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူက ထိုအခြေအနေကို မြန်မြန် ပြောင်းလဲပစ်ရမည်။

လုကျိုးက ကမ္ဘာကြီးသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနှင့် မဆန့်ကျင်ရဲသည်မှာ ကျိထျန်းတောက်၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကြောင့် ဖြစ်မှန်း ခံစားနေမိသည်။ သို့သော်လည်း အချိန်ကျော်လွန်လာသည်နှင့် စူးစမ်းလေ့လာ လုပ်ကြံမှုများက တိုးလာသည်။ လူ့ဘဝ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးလာနိုင်သည်။

လုကျိုးက အပြင်ဘက်မှ ရှောင်ယွမ်အာ အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်အထိ အတွေးနက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

“ ရှစ်စွင်း … တပည့် ဒီမှာ တစ်နေ့လုံးလုံးစောင့်နေတာတောင် စစ်ရှစ်ရှိုးက စာလည်း မပို့ဘူး။ တပည့်ရဲ့ စာကို ရရောရရဲ့လား မသိဘူး ” ရှောင်ယွမ်အာက လုကျိုးရှေ့ ပေါ်လာရင်း ဆက်တိုက်ငြီးတွားနေသည်။

“ ကိစ္စမရှိပါဘူး” မင်ရှစ်ရင်က တာဝန် ပြီးမြောက်သွားလေပြီ။ သူသာ ပြဿနာမရှိဘဲ ဘေးကင်းကင်း ပြန်လာသရွေ့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ရှောင်ယွမ်အာက ပြောလိုက်သည်။

“ ရှစ်စွင်း ရှစ်ရှိုး သေသွားတာများလား။ ငတုံးကောင်ကို မေးကြည့်တော့ မဟူရာစစ်သည်တော်ရဲ့ ဖန်းရှုဝမ်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်ဆို … သူ ဘယ်သူမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြဘူးတဲ့ ”

“ ငတုံးကောင်တဲ့လား … ”

“ ဖန်ကျုံးလေ … သူက စစ်ရှုစ်ရှိုး သေလိမ့်မယ် ပြောနေတာ။ အဲဒီစကားကို ကြားပြီး သူ့ကို နည်းနည်း ပညာပြခဲ့သေးတယ် ” ရှောင်ယွမ်အာက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ နည်းနည်း ပညာပြခဲ့တာတဲ့လား” လုကျိုးက ဖန်ကျုံး၏ မျက်နှာ၌ ဖူးယောင်ကာ ဒဏ်ရာဒလပွ ဖြစ်နေသည့်အချိန်ကို အမှတ်ရသွားသည်။

ရှောင်ယွမ်အာက လက်မထောင်ကာ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါက သူ့ကို မတော်တဆ နည်းနည်းလေး ကုပ်မိသွားတာပါ ”

လုကျိုးက ခေါင်းသာခါလိုက်တော့သည်။

‘ဒီကလေးမ သူ့စိတ်ကြိုက် လူ့တွေ ထုရိုက်နေတဲ့ အကျင့်ကို ဘယ်တော့ပြင်မှာလဲ ’

သူက သူမ၏ ခေါင်းအသာခေါက်လိုက်ပြီး “ မင်း တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာတာပဲ ”

“ဒီတပည့် မှားမှန်း သိပါပြီ ”

ဝုန်း …

တောင်အနောက်မှ ပေါက်ကွဲသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုကျိုးက အသာမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို အကာအရံဖြင့် ကာကွယ်ထားလေရာ မည်သူကများ လာနှောင့်ယှက်နေသနည်း။

ထိုစဉ် ဖန်ကျုံးက အပြေးအလွှား ပေါ်လာသည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ မြန်မြန် တင်ပြလိုက်သည်။

“ တ..တတိယသခင်လေး အဆင့်တက်သွားပါပြီ ”

တွမ့်မူရှန်းက နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ် ရောက်သွားပြီလား။

…

အခန်း (၈၁) အစွမ်းထက်သောကူညီသူ

လုကျိုး၏ အမူအရာက မပြောင်းမလဲ ရှိနေသေးသော်ငြား စိတ်ထဲတွင်မူ ကျေနပ်နေသည်။ သူ၏ တပည့်တွမ့်မူရှန်းက မင်ရှစ်ရင်ကဲ့သို့ တွက်ချက်တတ်သူမဟုတ်။ တရားသေ ယူဆထားတတ်သည့် သူဖြစ်သည်။ ထိပ်သီးဆရာကြီးဆယ်ဦး အဝိုင်းခံထားရသည့်အချိန်တွင်တောင် တွမ့်မူရှန်း၏ သစ္စာရှိမှုက တည်ငြိမ်နေပြီး မယိမ်းယိုင်နိုင်ခဲ့ပေသည်။ မင်ရှစ်ရင်နှင့်ကျောင်းယွဲ့တို့ကဲ့သို့ လူလိမ်လူကောက်များနှင့် ယှဉ်လျှင် သူကတွမ့်မူရှန်းကို ပိုနှစ်သက်ပေ၏။

တွမ့်မူရှန်းနှင့်မင်ရှစ်ရင်က အဆင့်တူတွင်ရှိနေခဲ့သည်လျှင် တွမ့်မူရှန်းက မင်ရှစ်ရင်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ပေသည်။ သို့သော် မင်ရှစ်ရင်က ယခင် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ပေါ်ရှိတိုက်ပွဲမှ အကျိုးအမြတ်ရလာခဲ့သည်။ မင်ရှစ်ရင်သည် သစ်သားပြာ နှလုံးသားကျင့်စဉ်ကိုလည်း အဆင့်တက်ခဲ့၏။ တွမ့်မူရှန်း၏ဖြစ်စဉ်က နှေးကွေးနေသည့်တိုင် သူ၏အဆင့်တက်သွားတာ အံ့ဩသင့်ဖွယ်မရှိပေ။

“ကောင်းလိုက်တာ” ရှောင်ယွမ်အာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်တော့၏။

လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာကိုကြည့်ပြီးနောက် သူမကိုအသံတိုးတိုးဖြင့် ရှုံ့ချလိုက်သည်။

“မင်းက ဒီမှာ အပျင်းဆုံးနဲ့အအားဆုံးလူပဲ။ မင်းရဲ့အစ်ကိုကို လိုက်မီအောင်လို့ အလုပ်ကြိုးစားသင့်ပြီ”

ရှောင်ယွမ်အာက လျှာထုတ်ကာပြောလိုက်၏။

“တပည့် သိပါပြီ”

အမှန်တကယ်တွင်မူ လုကျိုးက ရှောင်ယွမ်အာကြောင်း စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် သူ့ဆီနောက်ဆုံးမှ ဝင်လာသူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်ငြား သူမ ကျင့်ကြံဆင့်တိုးတက်တာ အမြန်ဆန်ဆုံးဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ အတော်ဆုံးတပည့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းကတောင် သူမနှင့်မယှဉ်နိုင်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့၏။

ခဏအကြာတွင် တွမ့်မူရှန်းက ခန်းမဆီသို့လျှောက်လာကာ အလွန်စိတ်တက်ကြွနေပုံပေါ်သည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ချိန်းကြိုးများကလည်း သူလမ်းလျှောက်နေစဉ်တွင် ကပ်ပါလာ၏။

ကျိုးကျစ်ဖုန်းသည် တွမ့်မူရှန်းနောက်မှလိုက်ပါလာကာ သူ့အမူအရာ၌ လေးစားအားကျမှုတို့ ပြည့်နေတော့သည်။

ဖန်းကျုံး၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း တူညီသည့်အမူအရာရှိနေ၏။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်သို့ဝင်ချိန်မှစပြီး တပည့်အချို့ အရွေးခံရသည်မှအပ သူတို့သည် လက်ရှိအခြေအနေကို စိတ်ကျေနပ်နေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က ကျင့်ကြံရာ၌ အာရုံစိုက်ပြီး လောကကြီး၏အရေးကိစ္စတွင် ဝင်ပါစရာမလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းအပေါ်လျှောက်လှမ်းခြင်း၏ သူတို့အကြောင်းပြချက်က ပိုခိုင်မာလာ တော့သည်။

တွမ့်မူရှန်းသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မဟာခန်းဆောင်သို့ ဝင်လျှင်ဝင်ချင်း သူက ဒူးထောက်ကာ တလေးတစားပြောလိုက်တော့၏။ “တပည့်က ကံကောင်းထောက်မပြီး နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးခြေ နယ်ပယ်ကို အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒုက္ခရှုကွင်းတရာစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို အောင်မြင်စွာ ဖွဲ့တည်နိုင်ခဲ့ပါပြီ”

လုကျိုး၏မျက်နှာထက်တွင် စိတ်ကျေနပ်သည့် အမူအရာရှိနေကာ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်လိုက်တော့သည်။ သူက ခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“မင်း အဆင့်တက်သွားတာကောင်းတယ်။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းက ရှည်လျားတယ်။ ဒီတော့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားလွန်းတာမျိုးမဖြစ်နဲ့။ စိတ်မရှည်လက်မရှည်မဖြစ်ဖို့ မှတ်ထား။ ကောင်းကောင်းဆက်လုပ်နေ” သူက ဆရာတစ်ဦး၊ အကြီးအကဲတစ်ဦး၏ လေသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

လုကျိုး၏ အမူအကျင့်က ဖန်းကျုံးနှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့ သိထားသော မိုးအောက်မြေပြင်၌ အကြီးမြတ်ဆုံးမိစ္ဆာဟူသော အမြင်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သွားစေသည်။

“ရှစ်စွင်း သင်ကြားပြသပေးတာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တပည့်မှတ်ထားပါ့မယ်”

တွမ့်မူရှန်းက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်၏။ သူ၏သစ္စာရှိမှုက တစ်ရာခိုင်နှုန်း တက်သွားတော့သည်။

ရာခိုင်နှုန်းပိုမြင့်လေ တက်ရန်ပိုခက်ခဲလေဆိုတာ သိသာနေပေ၏။

လုကျိုးသည် ရုတ်တရက် နယ်ရှင်လှံကို အမှတ်ရသွားသည်။ လှံ၏ပုံစံက တွမ့်မူရှန်းနှင့်ကိုက်ညီပုံရ၏။ သူက ယုတ္တိရှိကြောင်းတွေ့လိုက်ရသည်။ ဆိုရလျှင်တွမ့်မူရှန်းက နတ်ဒေဝါထိပ်သီးနည်းနိဿယကို ကျင့်ကြံနေသူဖြစ်ပြီး ဓားရေးနှင့် လှံရေးလည်းပါဝင်ပေ၏။ တွမ့်မူရှန်း၏ အကျင့်စရိုက် ထူးဆန်းကာကြမ်းတမ်းပြီး ဓားနှင့်ယှဉ်လျှင် သူ့အတွက်လှံက ပိုမိုသင့်တော်နေပေ၏။ လှံနှင့်ဓားက ကွဲပြားခြားနားသည့် လက်နက်များဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့က တူညီသည့်ရလဒ်ကို ဦးတည်နေတာဖြစ်သည်။ တွမ့်မူရှန်းပိုသန်မာလာလျှင် သူ့အတွက်အကျိုးအမြတ်ရှိမှာပဲဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူက ခြေကြွပြီးနောက်ပြောလိုက်၏။ “ဒီမှာ ခဏစောင့်နေ။ ငါ မကြာခင်ပြန်လာမယ်”

“နားလည်ပါပြီ”

လုကျိုးသည် လျှို့ဝှက်ခန်းသို့ပြန်သွား၏။ သူက လက်မြှောက်လိုက်ရာ နယ်ရှင်လှံက သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။

နယ်ရှင်လှံ၌ ရစ်ခွေနေသောနဂါးက ခမ်းနားသည့်အရှိန်အဝါမျိုးပေးစွမ်းသည်။

လုကျိုးသည် နယ်ရှင်လှံကို ယူပြီးနောက် မဟာခန်းမဆီသို့ပြန်လာခဲ့သည်။ သူရောက်လျှင်ရောက်ချင်း နယ်ရှင်လှံကို တွမ့်မူရှန်းအား ပေးလိုက်တော့၏။

ဝှစ်

ကျန်သည့်သူများက ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ လုကျိုးက သူ၏တပည့်ကို အပြစ်ပေးတော့မည်ဟု သူတို့ ထင်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် လှံကို တားရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

တွမ့်မူရှန်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့လက်ကို အလိုလိုမြှောက်မိကာ သူ့ကိုယ်သူကာကွယ်ရန် အတွက် ချိန်းကြိုးကို သူ့ရှေ့၌ကာလိုက်တော့သည်။

ထန်း

နယ်ရှင်လှံက တွမ့်မူရှန်း၏ ချိန်းကြိုးများနှင့်ထိမိပြီး မီးပွင့်များလွင့်စဉ်လာတော့၏။ ထိုအရာကိုတွေ့သောအခါ သူက လှံတံကို အမြန်ဖမ်းကိုင်လိုက်၏။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လှံကြောင့် သူအထင်ကြီးပြီးသားဖြစ်သည်။ လက်နက်ကောင်းပဲ။

“မင်းကို နယ်ရှင်လှံပေးမယ်။ ကောင်းကောင်းအသုံးချ ငါ့ကို စိတ်မပျက်ရစေနဲ့” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

လုကျိုး၏ စကားကိုကြားသောအခါ တွမ့်မူရှန်းက အပျော်လွန်သွားသည်။ သူက နယ်ရှင်လှံကို ဘေးသို့အမြန်ချပြီးနောက် လုကျိုးကို ကြည်ညိုလေးစားစွာ ကန်တော့လိုက်သည်။

“လက်နက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှစ်စွင်း"

ထိုစဉ် ရှောင်ယွမ်အာ၊ ကျိုးကျစ်ဖုန်းနှင့် ဖန်းကျုံးတို့က သတိဝင်လာပြီး လုကျိုး၏ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့က မနာလိုအားကျနေကြတော့၏။

“တင်း နယ်ရှင်လှံက ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်အောင်အောင်မြင်မြင်ရရှိပါပြီ။ အသက်သွင်းထားသောအဆင့််။ ။ ကောင်းကင်အဆင့် ဆုကြေးကုသိုလ်အမှတ်တစ်ထောင်”

လုကျိုးသည် အချို့သောကိစ္စများကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ လက်နက်၏အဆင့်သည် အသင့်တော်ဆုံးပိုင်ရှင်ဆီ ပေးသည့်အချိန်တွင်မှ အပြည့်အဝအသက်သွင်းတာဖြစ်ပုံပေါ်၏။ မသင့်တော်သည့်သူကို ပေးမိခဲ့လျှင် အလားအလာအပြည့်အဝကို ထုတ်ဖော်နိုင်မှာမဟုတ်ပေ။ သူ မမှားလျှင် တွမ့်မူရှန်းကကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်ဖြင့် အေးစက်သောချိန်းကြိုးများကို ဖျက်ဆီး နိုင်လောက်သည်။ မိုက်လိုက်တဲ့ ဆုလဒ်ပဲ။ ကျိထျန်းတောက် သေပြီးနောက် လက်နက် ဘယ်လောက် များများကျန်ခဲ့သည်ကို သူသိချင်မိသည်။ ဆိုရလျှင် ကျိထျန်းတောက်က တပည့်များအပေါ် ကပ်စေး နဲလွန်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်လုကျိုးက ယခုအချိန်တွင် အားလုံးအပေါ်တွင် တရားမျှတရပေမည်။

တွမ့်မူရှန်းက လက်နက်ကိုရသည့်အချိန်တွင် သူ၏ သစ္စာရှိမှုက တစ်ရာခိုင်နှုန်းထပ်တိုးလာ၏။

“ရှစ်စွင်း တပည့်လည်းတစ်ခု လိုချင်တယ်” ရှောင်ယွမ်အာက လုကျိုးဆီပြေးလာပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လုကျိုးက ပြောရမည့်စကားကို အသင့်ပြင်ပြီးသားဖြစ်၏။

“မင်းရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်က နိမ့်လွန်းနေတယ်။ မရှုပ်နဲ့”

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း သာမာန်လူတစ်ယောက်၏ တစ်ခုတည်းသောပြစ်မှုက ကျောက်စိမ်းကို သယ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ နတ်ဒေဝါဦးတည်နယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူ၏လက်နက်ကို မည်ကဲ့သို့ကာကွယ်နိုင်မည်နည်း။ ကောင်းကင်လက်နက်ကို သန့်စင်ရန်က အင်မတန်ခက်ခဲသည့်တိုင် ဆိုးယုတ်သည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူများက လိုချင်စိတ် ပြင်းပြကြသည်။ ယင်းက တွေ့နေကြအရာဖြစ်၏။

“ကောင်းပါပြီ” ရှောင်ယွမ်အာက စိတ်မပါလက်မပါ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တော့၏။

တွမ့်မူရှန်းက သူ အသစ်စက်စက်ရထားသော လက်နက်ကို လွှတ်မပေးပေ။ သူက ကြည့်မိလေလေ ပိုပြီးနှစ်သက်လေလေဖြစ်၏။ လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူက လက်ရည်ယှဉ်ရမည့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာချင်နေသည်။ သူ၏ ဆရာကို ဖယ်ထုတ်ထားရမည်က သိသာနေ၏။ ဆိုလိုသည်က ဖန်းကျုံးနှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းသာ ကျန်ရှိသည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်”

“တတိယသခင်လေး ဘာများအမိန့်ပေးချင်လို့လဲ”

“ငါနဲ့တိုက်ခိုက်”

ဖန်းကျုံးနှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းက တွမ့်မူရှန်း၏ စကားကြောင့်မှင်သက်သွားသည်။

တွမ့်မူရှန်းက သူတို့ပြန်ပြောတာစောင့်မနေတော့ဘဲ ပြောလိုက်တော့၏။ “ငါ တောင်အနောက်မှာ စောင့်နေမယ်” သူက ပြောပြီးနောက် လုကျိုးကို လက်သီးနှစ်ဖက်ဆုပ်မိုးလျက် တလေးတစား ပြောလိုက်တော့သည်။

“ရှစ်စွင်း တပည့်ရဲ့ လက်နက်နဲ့သွားလေ့ကျင့်တော့မယ်။ တပည့်သွားပါတော့မယ်”

“သွား”

လုကျိုးက လက်ကာပြလိုက်၏။

ဖန်းကျုံးနှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ခါးသီးသော အမူအရာရှိနေတော့သည်။ သူတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲမှ တွန့်တွန့်ဆုတ်ဆုတ် ထွက်သွားတော့သည်။

လူသုံးဦးထွက်သွားပြီးနောက် သတင်းပို့ငှက်က ပျံသန်းလာ၏။

သူမ၏အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်သိသည့် ရှောင်ယွမ်အာက စာပို့ငှက်ဆီမှစာကို ယူလိုက်သည်။

“ရှစ်စွင်း ဒါက စစ်ရှစ်ရှိုးဆီက စာတစ်စောင်ပဲ။ တပည့်ဖတ်ပြမယ်” သူမက စာလိပ်ကို မြန်မြန်ဖြည်ပြီး ကျယ်လောင်စွာဖတ်လိုက်၏။ “ရှစ်စွင်း ရှစ်စွင်းရဲ့ သတင်းစကားကို မဟူရာစစ်သည်တော်တွေဆီပါးပြီးပါပြီ။ သူတို့က နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ရောက်လာလိမ့်မယ်။ လမ်းတောက်လျှောက် သူတို့ကို တပည့်စောင့်ကြည့်ထားပါ့မယ်”

စာကို ရှောင်ယွမ်အာဖတ်ပြီးနောက် သူမက ထိတ်လန့်သွား၏။ “ဖန်းရှုဝမ်က တကယ်ရဲတင်းတာပဲ။ သူက ဒီကိုလာဖို့ အလွယ်တကူသဘောတူလိုက်တာ။ ရှစ်စွင်း သူ့ကို မသက်ညှာနဲ့။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ရိုက်သတ်”

“...”

ငါ သူ့ကို သတ်ခဲ့ရင် ယွီလုံရွာရဲ့သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံရမှု နောက်ကွယ်က အမှန်တရားကို ဘယ်သူက ဖော်ထုတ်ပေးမှာလဲ။

လုကျိုး၏ မျက်နှာထက်ရှိအမူအရာက တည်ငြိမ်နေသေးဆဲဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲတွင်မူ သံသယဖြစ်နေမိ၏။ ဖန်းရှုဝမ်ဖြစ်စေ၊ လော့လန်ဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက အမြဲတမ်းကောက်ကျစ်သူဖြစ်ပြီး အသက်ကိုအလွန်တန်ဖိုးထား၏။ ကျန်းအိုက်ကျန့်နှင့် ဆင်တူပေသည်။ သို့သော် ကျန်းအိုက်ကျန့်က လှုပ်ရှားတက်ကြွသော အကျင့်စရိုက်ရှိသော်ငြား ဖန်းရှုဝမ်ကမူ ကောက်ကျစ်မှုများပြည့်နေသည့်သူတစ်ဦးသာဖြစ်သည်။

ဒီလိုလူတစ်ယောက်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကိုလာပြီး အလွယ်တကူ ရန်စဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ဖန်းရှုဝမ်က ငါ ထိပ်သီးဆရာကြီးဆယ်ယောက်ကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့သတင်းကြားပြီးသားဖြစ်မှာပဲ။ သူမကြောက်ဘူးဆိုတော့ သူ့ရဲ့ယုံကြည်ချက်တွေ ဘယ်ကနေရောက်လာလဲဆိုတာ ငါသိချင်မိတယ်”

လုကျိုးက အထွတ်အထိပ်အသွင်ကတ်ကို အသုံးပြုလျှင် ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို ရပြီး ထိုကောလာဟလ ပြန့်သွားသည့်အချိန်တွင် မည်သူက မယုံခဲ့ကြချေ။

“ယွမ်အာ”

“ဟုတ်ကဲ့ ရှစ်စွင်း”

“ဒီရက်ပိုင်း ယဲ့ထျန်းရှင်းဘယ်လိုနေလဲ”

“ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဖြူဖျော့နေတာကလွဲရင် အကုန်အဆင်ပြေပါတယ်”

ရှောင်ယွမ်အာက ပြန်ပြော၏။ လုကျိုးက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်းထရပ်ကာ လျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြန်သည်။

“လုံခြုံတဲ့ ခရီးစဉ်ဖြစ်ပါစေ ရှစ်စွင်း”

လုကျိုးက ဖန်းရှုဝမ်၏ရောက်ရှိလာမှုအတွက် သူပြင်ဆင်မှုပြုရန် လိုအပ်နေမှန်းသူသိသည်။ ဖန်းရှုဝမ်ကို ဖိနှိပ်ရန် နည်းလမ်းရှာရပေမည်။ ထို့အပြင် ဖန်းရှုဝမ်က ယွီလုံရွာ၏ဖျက်ဆီးခံရမှု နောက်ကွယ်ရှိ အမှန်တရားနှင့်သက်ဆိုင်နေပုံပေါ်ကာ ထိုအရာက သူ၏ပျောက်ဆုံးနေသော မှတ်ဉာဏ်နှင့် သက်ဆိုင်လောက်သည်။

လုကျိုးက စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ပြီးသည်နှင့် လျှို့ဝှက်ခန်းထဲဝင်လိုက်တော့သည်။ သူ့၌ ကုသိုလ်အမှတ် ၁၃၁၀ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အကြောင်းပြန်လှန်ကတ်ကို စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။ လက်ရှိအခြေအနေက ကျင့်ကြံရန်အတွက် ပိုသင့်တော်နေသည်ဆိုတာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိချေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသောရွေးချယ်စရာက ကံစမ်းမဲနှိုက်ရန်သာဖြစ်၏။

“တင်း သင့်ရဲ့တပည့် မင်ရှစ်ရင်က အပြန်လမ်းမှာ မဟူရာစစ်သည်နှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ပါတယ်။ ကုသိုလ်အမှတ် နှစ်ရာရပါတယ်”

“တင်း မဟူရာစစ်သည်နှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့ပါတယ်။ ကုသိုလ်အမှတ် နှစ်ရာရပါတယ်”

…

အခန်း (၈၂) ရှစ်စွင်းပြောပြီ

လုကျိုးက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

“ဒီမင်ရှစ်ရင် စိုးရိမ်အောင် လုပ်နေတုန်းပဲ။ မင်း သတင်းစကားပို့ပြီးသွားရင် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လာပါလား။ အခုလို ဖန်းရှုဝမ်ရဲ့လူတွေနဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ ဖန်းရှုဝမ်ကို ရန်စမိပြီး အသတ်ခံရရင် မင်းထိုက်နဲ့ မင်းကံပဲ”

မင်ရှစ်ရင်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသို့ရောက်ဖို့ အနည်းငယ်သာ လှမ်းကွာတော့သည်။ လုကျိုးက သူ့အား အထွတ်အထိပ်သဏ္ဌာန်ကတ်နှင့် ကယ်တင်နိုင်သော်လည်း လုကျိုးအတွက် ပညာရပ်အားလုံး ထုတ်သုံးလျှင်တောင် ထိုနေရာကို ရောက်ဖို့ အချိန်ကြာပေဦးမည်။ အကယ်၍ မင်ရှစ်ရင်သာ မဟူရာစစ်သည်တော်လက်ထဲမှ အထိအခိုက်မရှိ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့လျှင် မင်ရှစ်ရင်သည် နောင်အနာဂတ်၌ တာ့ယန်အတွင်း သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းကောင်း ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

ကျင့်ကြံရေးလမ်းစဉ်၌ အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်ကို တစ်ခုခု မဖြစ်စေလိုပေ။ သူ့တပည့်က သောင်းကျန်းတတ်သော်လည်း ပညာရေးကောင်းကောင်းနှင့် ကြီးမြတ်သူဖြစ်ရန် အလားအလာရှိသေးသည်။ ထို့အပြင် သူက မင်ရှစ်ရင်ဆီမှ ကုသိုလ်ရမှတ်တချို့ရဖို့ မျှော်လင့်ထားသည်။ လက်ရှိစနစ်မှ ကုသိုလ်ရမှတ် ၁၇၁၀ ရမှတ် ရှိနေကြောင်း ပြသထားသည်။

လုကျိုးက သူ့ဘာသူ တွေးလိုက်မိသည်။

‘ငါ့ဆီမှာ အသေရိုက်ချက်ကတ်နှစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။ အသေရိုက်ချက်ကတ်နှစ်ခု ကျန်သေးတယ်ဆိုတော့ လုံလောက်ပါတယ်။ လှောင်အိမ်ရိုက်ချက်နှုန်းက နိမ့်နေသေးတော့ နောက်ထပ်နှစ်ခုလောက် ထပ်ဝယ်သင့်တယ်’

သူက အသုံးပြုပစ္စည်းကတ်များကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လှောင်အိမ်သည် ပွင့်လာကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရာက ကုသိုလ်ရမှတ် ၂၀၀ကျသင့်ပြီး သူက သုံးကတ်ကို တစ်ပြိုင်နက် ဝယ်ယူလိုက်သည်။

‘အခု ငါ့မှာ လှောင်အိမ်ကတ် ခြောက်ကတ်ရှိပြီဆိုတော့ လုံလောက်ပါပြီ။ နောက်တစ်ခေါက်မှ ကံစမ်းကြည့်တော့မယ်။ တကယ်လို့ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ရခဲ့ရင်လည်း တန်တာပေါ့။ ကံစမ်းမဲနှစ်ခေါက်လောက်ပဲ လုပ်ကြည့်မယ်’

…………………………………………………

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်…

နောက်ဆုံးတွင် လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်း လေ့လာနေတာကို ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဆက်မပြတ် လေ့လာပြီးနောက် သူ့အခြေအနေ တိုးတက်လာကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သူနားလည်လာလေလေ သူ့စိတ်အခြေအနေက တိုးတက်လာလေလေဖြစ်သည်။ တိုးတက်မှုက မမျှော်လင့်ထားသည့်အချိန် ထွက်ပေါ်လာတတ်ပုံပေါ်သည်။ နမူနာအနေနှင့် သူက ဗြဟ္မာသားချော့တေးနှင့် တွေ့ဆုံချိန်နှင့် မင်ရှစ်ရင်က လျှို့ဝှက်အခန်းနား ချဉ်းကပ်လာစဉ်အခါတို့တွင် ဖြစ်သည်။ သူက ဗြဟ္မာတေးသက်ရောက်မှုကို မခံရသလို မင်ရှစ်ရင်ကိုလည်း တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ သူက သူ့ဘာသူ ရေရွတ်လိုက်၏ “နားလည်လာရင်း အံ့ဖွယ်စွမ်းအားကို ရရှိစေတာလား”

ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပဲ

လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူက အရင်နှစ်ရက်အတွင်း လေ့လာရာ၌သာ အရမ်းအာရုံစိုက်ထားကြောင်း ခံစားမိသည်။ ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ရှောင်ယွမ်အာ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည် “ ရှစ်စွင်း…စစ်ရှစ်ရှိုးပြန်ရောက်လာပြီ”

“ကောင်းပြီ” လုကျိုးက လျှို့ဝှက်အခန်းတံခါးမှ ထွက်လာလိုက်ပြီး မျှော်နန်းဆောင်သို့ လျှောက်လှမ်းလာလိုက်သည်။ သူက မင်ရှစ်ရင် ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ မင်ရှစ်ရင်၏ မျက်နှာမှာ ညစ်ပတ်နေပြီး တော်တော်လေး စုတ်ပြတ်နေပုံပေါ်သည်။

လုကျိုး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်က မင်ရှစ်ရင်၏ သစ္စာရှိနှုန်းမှာ လျော့ကျမသွားပေ။ တကယ်တော့ ယခင်ကထက် ပိုကောင်းလာသေး၏။ မင်ရှစ်ရင်က တမင် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောလိုက်သည်။

“ ရှစ်စွင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

လုကျိုးက လက်နောက်ပစ်လျက် လမ်းလျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

“ ထပြီးပြော အခု မဟူရာက စစ်သည်တော်တွေက ဘယ်မှာလဲ”

“မဟူရာ စစ်သည်တော်တွေက စောစောက ထွက်လာတာဆိုတော့ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို ရောက်ဖို့ ဆယ်မိုင်လောက်ပဲ လိုလောက်တော့တယ်။ အဲလိုဆိုတော့ သူတို့ သိပ်မကြာခင် ရောက်လာလောက်ပါတယ်” မင်ရှစ်ရင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှောင်ယွမ်အာက တအံ့တဩ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ မစောလွန်းဘူးလား”

ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရင်၏ မျက်နှာ၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ကာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး မင်ရှစ်ရင်ရှေ့ရပ်ကာ သေချာစိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငမိုက်သား”

ထိုအရာကို ကြားပြီး မင်ရှစ်ရင်က အလိုလို ဒူးထောက်မိလျက်သား ဖြစ်သွားသည် ‘ငါတော့သေပြီ။ ရှစ်စွင်း ဒေါသထွက်တော့မယ် တူတယ်။’

“ငါတို့က အခုထိ ဖန်းရှုဝမ်ရဲ့အင်အားကို မသိရသေးဘူး။ မင်းက နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ် ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့ကို သွားပြီးရန်စရဲတယ်လား။ မင်း အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီထင်တယ်” လုကျိုး၏ လေသံ၌ အပြစ်တင်သော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။

“ ကျွန်တော် မလုပ်ရဲပါဘူး။ သူ မလာမှာစိုးတာနဲ့ သူ့လူတချို့ကို နည်းနည်းအနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့ရုံပါ။ သူတို့ကို သတ်ဖို့ မကြံရွယ်ထားပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော်ကို အလွတ်မပေးလို့ တောထဲပုန်းပြီးတော့ သူတို့ကို ရှင်းလိုက်ရရုံအပြင် ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့လို့ပါ” မင်ရှစ်ရင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အရူး” လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်အား ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီး “ဖန်းရှုဝမ်သာ မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် အလွယ်တကူလေး ရှင်းလို့ရတယ်။ မင်းကို အခွင့်အရေးပေးနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”

မင်ရှစ်ရင်က ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ ဖန်းရှုဝမ်က ဒီလောက်တောင် အားကောင်းတာလား”

ထိုစဉ် ရှောင်ယွမ်အာက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ သူ့နာမည်အရင်းက လန်လော့။ ရှစ်စွင်းပို့တဲ့စာကို မဖတ်ဘူးလား”

“…” မင်ရှစ်ရင်က ကြောင်ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူက ဖန်းရှုဝမ်နာမည်ကို မကြားဖူးသော်လည်း လန်လော့နာမည်နှင့် မရင်းနှီးခြင်းမဟုတ်ပေ။ ယခင်က လန်လော့၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူ့ဆရာဖြစ်သူသာ တပည့်ကိုးယောက်ကို ပျိုးထောင်ပြီး လောကကို အံ့အားမသင့်စေခဲ့ပါက လန်လော့၏ ဂုဏ်သတင်းက ပိုမိုကြီးကျယ်ပေဦးမည်။

လန်လော့က ကျင့်ကြံဆင့်မြင့်မားပြီး ဉာဏ်များတတ်သည့် ပညာရှင်မျိုးဖြစ်၏။ မင်ရှစ်ရင်က သူ့ရှေ့မှောက်တွင် မဟူရာစစ်သည်တော်များကို သတ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ အားလုံးက ဖန်းရှုဝမ် မလှုပ်ရှားသည်ကို အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ထိုစဉ် လရောင်ဆွတ်နန်းတော်မှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ခန်းမအတွင်းဝင်လာကာ ဦးညွတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ မျှော်နန်းသခင် ဖန်းရှုဝမ်က တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်။ သူ အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေပါတယ်”

လုကျိုးက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

‘အော်…သူရောက်လာပြီ’

မင်ရှစ်ရင်က နာနာခံခံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ ရှစ်စွင်း သူ့ကို အခု မောင်းထုတ်လိုက်ရမလား။ နောက်တစ်ခေါက်လောက်မှ တွေ့ပါလား”

သူ့ဆရာဖြစ်သူက အသက်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ရာ ဖန်းရှုဝမ်ကို သူ့ကျင့်ကြံစဉ်နှင့် အင်အားဖြင့် အလွယ်တကူဖိနှိပ်ထားနိုင်လျှင်ပင် ထိုသို့ ပညာရှင်မျိုးနှင့် တိုက်ဖို့ လိုလားမည် မဟုတ်လောက်ပေ။

လုကျိုးက လက်ဝှေ့ပြကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။

“ သူ့ကိုခေါ်ခဲ့”

“ကျွန်တော် သူ့ကို ခေါ်ခဲ့ပါ့မယ်” မင်ရှစ်ရင်က သူ့ကိုယ်သူ သန့်ရှင်းရန် အချိန်မရှိဘဲ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။

ရှောင်ယွမ်အာကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ ရှစ်စွင်း တပည့်လည်း သွားလိုက်မယ်”

လုကျိုးက သူမကို မတားပေ။ ဖန်းရှုဝမ်က တောင်ခြေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၏။ ဖန်းရှုဝမ်က ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်၍ သူ့တပည့်များကို အလျင်စလို တိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

…………………………………………………………….

ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင် အကာအရံ အပြင်ဘက်၌

မဟူရာစစ်သည်တော် ဆယ်ယောက်ကျော်က တစ်တန်းတည်း စောင့်နေကြသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော စစ်သည်တော်မှာ ဖန်းရှုဝမ်ကလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။ သူ ယုံကြည်ရဆုံးနောက်လိုက်များဖြစ်သည့် မဟူရာစစ်သည်တော် လေးဦးကလည်း တစ်တန်းတည်း အလယ်တွင် ရပ်နေကြသည်။

ဖန်းရှုဝမ်က ရွှေရောင်များ လင်းလက်နေသည့် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်၏ အကာအရံကိုကြည့်ကာ ခပ်ဩဩအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ရဲ့ အကာအရံက ဒီလိုပြီးပြည့်စုံတဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေမယ်လို့ ထင်မထားဘူး”

ဖန်းရှုဝမ်နောက်တွင် ရပ်နေသည့် မဟူရာစစ်သည်တော်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ကောလာဟလတွေအရတော့ နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ် ပညာရှင်ဆယ်ယောက် တိုက်ခိုက်တာတောင် ဒီရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ရဲ့ အကာအရံကို မချိုးဖောက်နိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ ဒီလိုအစီအရင်မျိုးက တော်တော်လေး အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာပဲ”

ဖန်းရှုဝမ်က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ မထူးမခြားနား ပြောလိုက်သည်။

“ မင်းတို့လေးယောက်က ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကိုလိုက်ခဲ့။ ကျန်တဲ့သူတွေက ဒီမှာစောင့်နေခဲ့”

“နားလည်ပါပြီ”

ထိုစဉ် လှေကားထိပ်တွင် လျှပ်စီးအလျင်နှုန်းဖြင့် ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ မင်ရှစ်ရင်ကလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။ သူက အကာအရံနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်လိုက်ပြီး အကာအရံအပြင်ဘက်မှ လူများကို ကြည့်ကာ သူတို့က တောထဲတွင် တွေ့ခဲ့သော မဟူရာစစ်သည်တော်များဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်၏။ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည့် အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် အနက်ရောင် ကျားမျက်နှာဖုံး ဝတ်ဆင်ထားသူမှာ နာမည်ကျော်လန်လော့သာ ဖြစ်ပေမည်။ သူက ထိုလူကိုကြည့်လိုက်ရင်း ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်းထမိသွားသည်။ သူက အလျင်စလို အဆင်အခြင်မဲ့ မပြုမူရဲပေ။ သူက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ “ ရှစ်စွင်းက တောင်ပေါ်ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်”

ဖန်းရှုဝမ်က မင်ရှစ်ရင်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ လေးယောက်မြောက်တပည့် မင်ရှစ်ရင်… မင်းက ငါ့လူလေးယောက်ကို သတ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းဆရာဖြစ်သူအပေါ် ထောက်ထားပြီးတော့ မင်းအပေါ် ရန်ကြွေးမထားတော့ဘူး”

“စီနီယာက သဘောထားကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကိုယ့်ဘာသာကို ကာကွယ်ခဲ့ရုံလေးပါ”

မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းရှုဝမ်နောက်တွင် ရပ်နေသည့် မဟူရာစစ်သည်တော်တစ်ဦးက အေးစက်စက် ချေပလိုက်၏။

“မဟူရာစစ်သည်တော်ဌာနချုပ်ကို အရင်ဆုံးခိုးဝင်တာ မင်းမဟုတ်ဘူးလား”

“မင်းတို့က မင်းတို့ခေါင်းဆောင်ဆီ သတင်းမပို့ပေးမှာ စိုးရိမ်လို့လေ။ ငါ့တာဝန်ကို ကျရှုံးသွားရင် အကျိုးဆက်ကို မယူနိုင်ဘူး။ ငါ့ရှစ်စွင်းက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်းတို့လည်း သိတာပဲ”

မင်ရှစ်ရင်က မဟူရာ စစ်သည်တော်ကို ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က လက်တစ်ဖက်မြောက်ကာ သူ့နောက်လိုက်များအား ဝင်မပြောဖို့ တားမြစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မပြောင်းမလဲပြောလိုက်သည်။

“ မင်း ရှစ်စွင်းဆီက ဖိတ်ကြားချက်ကို ဘယ်တော့မှ မငြင်းဘူး။ ရှေ့ကနေ လမ်းပြ” သူ့စကားများအပေါ် မူတည်ပြီး သူ့က သူ့အင်အားအပေါ် ယုံကြည်ချက်အပြည့်အဝရှိကြောင်း သိသာသည်။

ဖန်းရှုဝမ်နှင့် ယှဉ်လျှင် မင်ရှစ်ရင်က ကျိုးရှစ်ချန်းကို ပိုသဘောကျ၏။ အနည်းဆုံးတော့ ကျိုးရှစ်ချန်းက သူ့ကို စတုတ္ထသခင်လေးလို့ ခေါ်ဝေါ်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။ သူက ထိုအသံကို သဘောကျသည်။ သို့သော်လည်း ကျိုးရှစ်ချန်းမှာ သေသွားလေပြီ။

မင်ရှစ်ရင်က အကာအရံဆီလျှောက်ကာ လက်ကို ဝှေ့လိုက်သည်။ ထိုအခါ အကာအရံ၌ ဝင်ပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ရှစ်စွင်းက ကိုယ့်ဘာသာကိုလာဖို့ ပြောလိုက်ပါတယ်”

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ” ဖန်းရှုဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက မဟူရာစစ်သည်တော် လေးဦးခေါ်ကာ တက်လာလေသည်။ နောက်ဆုံးမဟူရာစစ်သည်တော်က အကာအရံဖြတ်ပြီးသည့်နောက် ခဏရပ်ကာ မင်ရှစ်ရင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ လေးယောက်မြောက်တပည့် တကယ်လို့ နောက်မှ အခွင့်အရေးရရင် ငါတို့ တိုက်ကွက်လေး ဖလှယ်ကြည့်ကြတာပေါ့”

မင်ရှစ်ရင်က မျက်တောင်မခတ်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

“ ရှစ်စွင်းက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မတိုက်ရဘူးတဲ့”

…

အခန်း (၈၃) ဖန်းရှုဝမ်

မဟူရာစစ်သည်တော်က ပြန်မပြောဘဲ ကျန်သည့်သူများနောက် လိုက်သွားသည်။ သူတို့ ငါးဦးလုံးက မျက်နှာဖုံးများ ဝတ်ထားရာ သူတို့၏အမူအရာကို မမြင်နိုင်ချေ။ သူတို့က ကျန်သည့်မဟူရာ စစ်သည်တော်များကို တောင်ခြေ၌ ချန်ထားရစ်ပြီး မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီသို့ ဦးတည်သော လှေကားဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လှေကားတစ်ဝက်တွင် ဖန်းရှုဝမ်က ရုတ်တရက်ရပ်တန့်ပြီးနောက် မသိလိုက်မသိဖာသာ မေးလိုက်၏။

“အမှောင်ထဲမှာ ဘယ်သူပုန်းနေတာလဲ”

ညာဖက်ခြမ်းရှိသစ်ပင်များကြား၌ အနက်ရောင်အဝတ်အစားများရှိနေပြီး သစ်ပင်ကိုတစ်ပင်ပြီး တစ်ပင် ခုန်ကူးနေ၏။ ရှောင်ယွမ်အာက သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ပြောလိုက်[D1] တော့၏။

“ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ” သူမသည် သူတို့ကို ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟူသော စကားကို မသုံးသွားပေ။

မဟူရာစစ်သည်တော်များထဲမှ တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

“အရှင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ကျွန်တော်တို့ကို လေးစားမှုပေးပုံမရဘူး”

ဖန်းရှုဝမ်က သူပြောတာကို တားရန်လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်၏။ ပြီးနောက် သူတို့က တောင်ပေါ်သို့ ဆက်တက်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏သူရဲကောင်းလေးဦးကို မင်ရှစ်ရင် သတ်တာကို လက်ခံလိုက်ပြီး စော်ကားမှုကို သည်းမခံနိုင်ခဲ့လျှင် သူက မဟူရာစစ်သည်တော်များ၏ ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် အမိန့်မည်ကဲ့သို့ ပေးရမည်နည်း။ သူက အမည်ပျက်စာရင်း၏ ထိပ်သို့ ရောက်နေသည့်အချိန်တွင် သူ့ကိုစော်ကားပြောဆိုတာ မပြတ်လပ်ခဲ့ပေ။ ရလဒ်က မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းစေကာမူ သူတို့ကို ရင်ထဲ၌ မည်ကဲ့သို့မထားခဲ့။ ထိုအရေးကိစ္စများကို အမှုမထားမိစေရန် နှစ်ပေါင်းများစွာလေ့ကျင့်မှုက သူ့အတွက်လွယ်ကူစေခဲ့၏။

ရှောင်ယွမ်အာက တည်တင်းသောမျက်နှာထားဖြင့် မင်ရှစ်ရင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်သွားတော့သည်။ သူမသည် သူမဆရာ၏ချစ်မြတ်နိုးခြင်းခံနေရသောကြောင့် သူမတစ်ဦးတည်းသာ တောင်ပေါ်သို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တက်ဆင်းနိုင်တာဖြစ်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ်ရဲ့ရှစ်မေ့က အမြဲတမ်းဒီလိုပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို အလေးမထားပါနဲ့”

ဖန်းရှုဝမ်က ဖာသိဖာသာပြောလိုက်၏။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး”

ခဏအကြာတွင် သူတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီသို့ရောက်ပြီး မဟာခန်းမထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားတော့သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ခန်းမကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ကျောင်းယွဲ့နှင့် ယဲ့ထျန်းရှင်းတို့ရှိနေတာကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့က ခုံပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး အလွန်မောပန်းနေပုံပေါ်နေ၏။ တွမ့်မူရှန်း၊ ဖန်းကျုံးနှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့က ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ထိုင်နေပေ၏။

ဖန်းရှုဝမ်က လက်တစ်ဖက်နောက်ပစ်လျက် သူ၏နောက်ကျောက လှံတစ်စင်းနှယ် ခပ်မတ်မတ် ရှိနေသည်။ လက်အောက်ငယ်သားလေးဦးကလည်း သူ့တွင် ရပ်နေ၏။

မဟာခန်းမက ယခုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။ အားလုံး၏ အကြည့်က လာရောက်လည်ပတ်သူ ငါးဦးဆီတွင်သာ ရှိနေ၏။

ဖန်းရှုဝမ်သည် ခန်းမ၏အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးကြီးလုကျိုးကိုကြည့်လိုက်၏။ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားချိန်၌ သူမှင်သက်သွားမိသည်။ ကောလာဟလများက ကျိထျန်းတောက်၏ နေ့ရက်များရေတွက်ခံရပြီးဖြစ်၏။ ကျိထျန်းတောက်၏ နှစ်တစ်ထောင်ကျင့်ကြံဆင့်က သူအချိန် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် သဘာဝတရားကို ပေးအပ်ရတော့မှာပဲဖြစ်သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က လူတစ်ယောက်၏အငွေ့အသက်ကို တိုင်းတာနိုင်သည့်ပါရမီတစ်ခုရှိပေသည်။ အမှန်တကယ်၌ ထိုလူက သူထက်သက်တမ်း ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်သာကျန်တော့သည်။ သို့သော် ထိုအဘိုးအို၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို သူမတိုင်းတာနိုင်ပေ။ အဘိုးအို၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို သူက စစ်ဆေးရန် အားသုံးခဲ့လျှင် ယင်းက ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းရန်စခြင်းနှင့် တူသွားပေလိမ့်မည်။ လှုပ်ရှားရန်အတွက် အဆင်အခြင်အရှိဆုံး မဟုတ်ပေ။ သူက မရိုကျိုး၊ မထောင်လွှားသော အမူအရာဖြင့်ပြောလိုက်၏။

“ဖန်းရှုဝမ်က လောင်ချန်ပေ့ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”

တစ်ချိန်ထဲတွင် ဖန်းရှုဝမ်၏ လက်အောက်ငယ်သားလေးဦးကလည်း လက်သီးများဆုပ်လျက် နှုတ်ဆက်တော့သည်။

လုကျိုးက သူတို့မျက်နှာကို မမြင်နိုင်ပေ။ သူ့အမူအရာက တည်ငြိမ်နေ၏။ အမူအရာအရ သူ၏ စိတ်ကိုဖတ်ရန်ခက်ခဲကြောင်း တွေ့သွားမှာပဲဖြစ်သည်။ သူက နှိမ့်ချလျက် ပြောလိုက်တော့သည်။

“ထိုင်ကြ”

သူ၏လေသံက အဆင့်အတန်းမြင့်သည့်သူသည် အဆင့်အတန်းနိမ့်သည့်သူများကို ပြောသည့်အချိန်တွင် အသုံးပြုသောလေသံနှင့် ဆင်တူနေပေ၏။

ဖန်းရှုဝမ်က လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်မိုးပြီးနောက်ထိုင်လိုက်တော့သည်။ “ကျုပ်ကို လောင်ချန်ပေ့ တွေ့ချင်နေတယ်လို့ကြားမိတယ်။ ကျုပ်မနှောင့်နှေးရဲတာကြောင့် မရပ်မနားပဲ မဟူရာစစ်သည်တော် တွေကိုခေါ်ပြီး ဒီရောက်လာတာပဲ။ ကျုပ်နဲ့ဘာအရေးကိစ္စများ ဆွေးနွေးချင်တာလဲဆိုတာ သိပါရစေ လောင်ချန်ပေ့”

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်ကို သပ်လိုက်သည်။ သူက ယဲ့ထျန်းရှင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီးနောက် သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်း ဒီလူကို မှတ်မိမယ်ဆိုတာသေချာတယ်”

ဖန်းရှုဝမ်သည် သူ၏မျက်နှာဖုံးအောက်ကနေ အကြည့်ကို ရွေ့လိုက်၏။ သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော ယဲ့ထျန်းရှင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက ပုံမှန်မဟုတ် ဖြူရော်နေပေ၏။ သူက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“ကျုပ်မမှတ်မိမှာ စိုးပါရဲ့” သူ့အသံက ရိုးသားနေသည်။

ရှောင်ယွမ်အာက ရုတ်တရက် ရယ်မောပြီးနောက် ပြောလိုက်တော့သည်။

“ဒါက ကျွန်မရှစ်စွင်းရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက်တပည့်။ သူက ကျွန်မရဲ့ရှစ်ကျဲ ယဲ့ထျန်းရှင်းပဲ” သူမက တစ်ခွန်းချင်းပြောပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သစ္စာဖောက်”

“ဒီတော့ သူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက်တပည့်ကိုး။ ကျုပ်ရဲ့ရိုင်းပျမှုအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်” ဖန်းရှုဝမ်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။

လုကျိုးက ခေါင်းငြိမ့်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ “မင်း ယွီလုံရွာအကြောင်းသိလား”

ဖန်းရှုဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်းတောင့်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏သိပ်သည်းပြီးလေးလံသော သံချပ်ကာနှင့်မျက်နှာဖုံးက သူ့အမူအရာကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။ သူတွေးနေတာကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ခဏအကြာ၌ သူက ယွီလုံရွာအကြောင်း သူ မသိ‌ကြောင်းညွှန်ပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဆိုရလျှင် ရွာက မထင်မရှားဖြစ်လွန်းသည်။ မဟူရာစစ်သည်တော်များ၏ ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် သေးငယ်သည့်ရွာလေးကို သူအဘယ်ကြောင့် အမှတ်ရနေရမည်နည်း။ သူက မေးလိုက်တော့သည်။

“ယွီလုံရွာအကြောင်း ဘာကြောင့်မေးတာလဲ လောင်ချန်ပေ့(စီနီယာကြီး)”

“ယဲ့ထျန်းရှင်း” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ထျန်းရှင်းက အနည်းငယ်တုန်ယင်သွား၏။ သူမကိုယ်သူမ အားပြုကာ သူမလေသံတွင် အနိမ့်အမြင့်မပါဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ယွီလုံရွာက ရွာသား သုံးရာလေးဆယ့်ငါးယောက်ရှိတဲ့ ရွာတစ်ရွာပဲ။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်တုန်းက အပြည့်အဝဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတယ်”

ထိုအကြောင်းကို ပြောပြီးနောက် သူမက ဆက်မပြောတော့ပေ။

ယဲ့ထျန်းရှင်းသည် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်မှ ထွက်သွားပြီးနောက် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သည်။ ပြဿနာရပ်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လက္ခဏာရပ်များအားလုံးက သူမ၏ဆရာ၊ လောကကို တုန်လှုပ်စေသည့် အမည်ပိုင်ရှင် ကျိထျန်းတောက်ကိုသာ ညွှန်ပြနေတာ တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဖန်းရှုဝမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်တော့၏။ “ကျုပ်သိပြီ။ ယွီလုံရွာ ဖျက်ဆီးခံရတဲ့အကြောင်းကြားရတာ ကျုပ်အမှန်တကယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့”

သူက လုကျိုးဘက် လှည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်တော့၏။ “လောင်ချန်ပေ့ ကျုပ်ကို ဒီကိုဆင့်ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက အဲဒါလား”

“ဟုတ်တယ်” လုကျိုးက အေးအေးဆေးဆေးပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ကျုပ်နဲ့ဘာဆိုင်လဲ”

“နန်းတော်ရဲ့မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဒေသခံတွေရဲ့ အပြောအရ ယွီလုံရွာကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူက ငါလို့ ညွှန်ပြ နေတယ်”

လုကျိုးက ဖန်းရှုဝမ်၏ အမူအရာကို မမြင်ရသော်ငြား သူပြောပြီးသည်နှင့် ဖန်းရှုဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အနည်းငယ်လှုပ်သွားတာက သူ့မျက်လုံးထဲမှ မလွတ်မြောက်ပေ။ ယင်းက ဖန်းရှုဝမ်၏ အံ့ဩသင့်မှု သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ညွှန်ပြနေလားဆိုတာ သူသိချင်မိသည်။

“ဒီတော့” ဖန်းရှုဝမ်က မေးလိုက်ကာ သူ၏လေသံထဲတွင် ထိတ်လန့်စိတ်တစွန်းတစပါနေသည်။

လုကျိုးက နောက်ကွယ်မှကြံစည်သူအဖြစ် သူ့ကိုယ်သူပြောသည့်အချိန်တွင် လူတိုင်းက ယဲ့ထျန်းရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်မ၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကိုမြင်နိုင်ပေသည်။

“မဟူရာစစ်သည်တော်က တာ့ယန်မိသားစုရဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ပဲ။ သူတို့တွေက အရိပ်ထဲမှာ လှုပ်ရှားကြတာ။ နန်းတော်ရဲ့ အင်အားစုတွေက နန်းတော်က တပ်ဖွဲ့အကြောင်း ထုတ်မပြောတာ သဘာဝကျတယ်လေ” လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်၏။

ဖန်းရှုဝမ်က လက်ကိုဆုပ်မိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မဟူရာစစ်သည်တော်တွေက တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတိုင်းသိကြတယ်”

“မဟူရာစစ်သည်တော်တွေက တုထျန်းမြစ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မဖြတ်ခဲ့ဖူးဘူးလား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်၌ တွေးထင်ထားသည့်ပုံမျိုး သရုပ်ဆောင် လိုက်သည်။ သူက ဉာဏ်ကောင်းသည့် သူတစ်ဦးဖြစ်၏။ လုကျိုးက ယဲ့ထျန်းရှင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်နှင့် လုကျိုးက ထိုအရေးကိစ္စကြောင်းမေးမည်မှန်း သူသိနေခဲ့သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က အက်ကွဲကွဲရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ရီသံက မျှော်စင်ထဲတွင် ပဲ့တင်သံထပ်နေတော့သည်။

“ကောင်းပြီ။ အခုတော့ ယွီလုံရွာအဖြစ်အပျက်ကို ဘေးချိတ်ထားလိုက်ရအောင်။ တကယ်တော့ ကျုပ် ဒီနေ့လာတာက လောင်ချန်ပေ့နဲ့ ကိစ္စတစ်ခုဆွေးနွေးဖို့”

“ပြော” လုကျိုးက တိုတောင်းတောင်းပြောလိုက်သည်။

“နန်းတော်က သတင်းစကားတစ်ခုရှိတယ်” ဖန်းရှုဝမ်၏သဘောထားက ရုတ်တရက်လေးစားမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“နန်းတော်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အတိတ်တုန်းက မကောင်းမှုတွေအတွက် စာရင်းရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မင်ရှစ်ရင်က မဟူရာစစ်သည်တော်လေးယောက်ကို သတ်တာအပါအဝင်ပေါ့။ နန်းတော်က ပြီးတာတွေကို ပြီးသွားစေဖို့ဆန္ဒရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတစ်ခုရှိတယ်” သူက စကားပြောခဏရပ်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်တော့သည်။

“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက တော်ဝင် မိသားစုရဲ့ ကိစ္စကို နောက်ဆယ်နှစ်အတွင်း ဝင်မစွက်ဖက်ရဘူး”

တိတ်ဆိတ်မှုက မဟာခန်းမထဲ၌ကြီးစိုးသွားတော့သည်။ တပည့်အချို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်၏။

ဖန်းရှုဝမ်၏ အယုံကြည်ရဆုံးလက်အောက်ငယ်သားလေးဦးကတောင် ထိုအကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် နန်းတော်မှ တာဝန်က ထိုအချင်းအရာသာဖြစ်သောကြောင့် သူတို့စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ တောင်းဆိုချက်က ရိုးရှင်းသည်။ တာ့ယန်တွင် ကျင့်ကြံသူများစွာရှိ၏။ ပညာရှင်အချို့က နန်းတော်အတွင်းတပ်ဖွဲ့များအကြောင်း သတိထားနေပြီး နန်းတော်၏ အမျိုးမျိုးသော အရေးကိစ္စများထဲ ဝင်မပါကြပေ။ အချို့ကမူ ပြစ်ဒဏ်ကင်းလွတ်ခွင့်ရရှိကြပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသူ အချို့၏ တပ်ဖွဲ့တစိတ်တပိုင်းဖြစ်လာခဲ့သည်။

စကားပြောခဏရပ်ပြီးနောက် ဖန်းရှုဝမ်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“မဟူရာစစ်သည်တော်တွေက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ဆန္ဒမရှိသလို ကျုပ်တို့မှာ ဖြစ်ပိုင်ခွင့်နဲ့ခွန်အားလည်းမရှိဘူး။ မဟူရာစစ်သည်တော်တွေရဲ့ကိုယ်စား ဒီစကားကိုပြောနေတာပါ။ ဒီဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ် လောင်ချန်ပေ့”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ပြန်မပြောတော့ပေ။ ဆိုရလျှင် သူသည် ဤနေရာကို ရောက်လာခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းပြချက်ကို ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက လုကျိုးကို ကြည့်ကာ သူ၏အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သို့သော် မင်ရှစ်ရင်က ရယ်သံတစ်ချက်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်မှုကိုဦးစွာ ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ သူက

“ခန်းမထဲကို နောက်ဆုံးရောက်လာခဲ့တဲ့သူက ဒီလိုမှန်ကန်ဖြောင့်မတ်တဲ့ အပြုအမူမျိုးပဲ။ အနောက်ပိုင်း သုခဘုံဆီ ထွက်သွားလိုက်ရတာပေါ့။ ခင်ဗျားကော သူ့ခြေရာနောက်လိုက်ဖို့ ကြိုးစားချင်နေတာ လား”

ဖန်းရှုဝမ်က သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်လျက်ပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ် မလုပ်ရဲပါဘူး”

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ “လန်လော့” ဖန်းရှုဝမ်က ထိုစကားကို ကြားသည့်အချိန်၌ နှလုံးတစ်ချက်ခုန်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို တောင့်တင်းသွား၏။

လုကျိုးသည် ဖန်းရှုဝမ်ကို ထိုးဖောက်သည့်အကြည့်ဖြင့်ကြည့်ပြီးနောက်ပြောလိုက်တော့၏။ “မင်းက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ကြိုးစားနေတာလား”

…

အခန်း (၈၄) ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့

ဖန်းရှုဝမ်၏ လေသံက မည်မျှနှိမ့်ချပြီး သူ့ အပြုအမူများက မည်မျှပင် လေးစားမှုရှိစေကာမူ ဦးနှောက်တစ်ဝက်ရှိသည့်သူတိုင်း သူ့စကားနောက်ကွယ်မှ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သိနိုင်ပေသည်။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ စွမ်းအားက လူအများ၏ စိတ်နှလုံးထဲကို အကြောက်တရားများ ရိုက်သွင်းထားနိုင်၏။ လုကျိုးနှင့် သူ့တပည့် ကိုးယောက်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့ကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် မည်သည့်အင်အားစုကမှ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မတွေးရဲကြပေ။ ဖန်းရှုဝမ်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအား တော်ဝင်မိသားစု အရေးအခင်းများ၌ စိတ်ရှိသလို ဝင်မရှုပ်သင့်ကြောင်း ပြောရဲသည့် ယုံကြည်ချက်မျိုးကို မည်သူကများ ပေးလိုက်သနည်း။ ယင်းက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်များဖြစ်မည်နည်း။

ဖန်းရှုဝမ်က မတ်တတ်ထရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“လောင်ချန်ပေ့(စီနီယာကြီး)က ကျုပ်ရဲ့ အကြောင်းမှန်ကို သိနေပြီဆိုတော့ ဘာလို့များ ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်နေဦးမှာလဲ။ လန်လော့က လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်၃၀၀ကတည်းက အတိတ်ရဲ့ အငြိုးတွေနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ လောင်ချန်ပေ့က ကျွန်တော်ထက်ကြီးတာဆိုတော့ အစ်ကိုကြီးလို့ပဲ ခေါ်ပါ့မယ်။ အရှင်းဆုံးပြောရရင် ပေနက်လွှာထဲ စာရင်းဝင်တာက ကျုပ်ဂုဏ်ယူရမဲ့ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ ကျုပ်ဘဝရဲ့ ဖယ်ရှားမရတဲ့ အစွန်းအထင်းပဲ”

သူက သမာသမတ်ကျဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒီလူက ပေနက်လွှာစာရင်းဝင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံအောက်၌ မကောင်းမှုအမျိုးမျိုး ကျူးလွန်ခဲ့သည့်သူက အတိတ်ကို ရှက်ရွံ့ပြီး သမာသမတ်လမ်းစဉ်ကို ကူးပြောင်းသွားပြီတဲ့လား။ ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား။

ဖန်းရှုဝမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့အတွက်ကိုတော့ မဟူရာစစ်သည်တော်တွေ မလုပ်ရဲပါဘူး။ ကျုပ်တို့က နန်းတော်ရဲ့စကားကို ပေးပို့ရုံလေးပါ။ ဒီတောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်မယ်ဆိုလည်း ကျုပ်တို့ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိပါဘူး”

ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်မှု ကြီးစိုးသွားလေသည်။

မင်ရှစ်ရင်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ တောင်းဆိုမှုက ငြင်းပယ်ခံရမယ်မှန်းသိရင် အစကတည်းက လေကုန်ခံပြီး ပြောနေစရာမလိုဘူး”

တွမ့်မူရှန်းကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို နန်းတော်ကိစ္စထဲ ဝင်မရှုပ်ဖို့ ပြောနေတာ။ ခင်ဗျားရဲ့ သဘောတရားအရဆိုရင် ကျုပ်တို့သာ ခင်ဗျားရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံလိုက်တာနဲ့ နန်းတော်ကလူက ကျုပ်ကို ဓားနဲ့ထိုးသွားရင်တောင်မှ ကျုပ်က ဘာမှမလုပ်ဘဲ တောင့်ခံနေရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား”

“…”

“ဝူရှစ်မေ့ ကျောင်းယွဲ့ရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်ကို နန်းတော်ကလူက စည်းပိတ်ထားခဲ့တာ။ အဲဒီကိစ္စကိုရော ဘယ်သူက ဖြေပေးမှာလဲ။ ပြီးတော့ ယွီလုံရွာရဲ့ ဖျက်ဆီးခံရမှုကိုလည်း ဘယ်သူက ဖြေပေးမှာလဲ”

တွမ့်မူရှန်းက မေးလိုက်သည်။ အားလုံးက တွမ့်မူရှန်း၏ အပြောကောင်းမှုကြောင့် အံ့ဩသွားကြ၏။ သူက အချက်ကျကျ စကားပြောကောင်းသူ ဖြစ်ပေသည်။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လန်လော့ မင်းကြားတယ်မလား” ကြည့်ရတာ သူက တွမ့်မူရှန်းစကားကို သဘောတူပုံရ၏။

ဤသည်က လုကျိုး၏ တပည့်များအား ယုံကြည်ချက် ဖြစ်သွားစေသည်။ အတိတ်က ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူတို့ ဝင်ပြောလိုက်လျှင် သူတို့ဘာသာသူတို့ ကပ်ဘေးယူဆောင်သလို ဖြစ်သွားပေမည်။

ဖန်းရှုဝမ်က လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နန်းတော်ရဲ့အမိန့်ကို ငြင်းပယ်လို့မရဘူး။ လောင်ချန်ပေ့က နန်းတော်ရဲ့အဆင့်နဲ့ လိုက်ပြီးတော့ နှိမ့်ချနေဖို့ မလိုပါဘူး”

“မဟုတ်ဘူး မင်းနားမလည်ဘူး” လုကျိုးက ထရပ်ကာ လက်နောက်ပစ်လျက် လှေကားမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ဤရိုးရှင်းသော အပြုအမူလေးက ဖန်းရှုဝမ်အား သတိကြီးကြီးဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်သွားစေသည်။ ထိုစဉ် ဖန်းရှုဝမ်၏ နောက်လိုက်လေးယောက်လုံးလည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာကြ၏။

ကျိထျန်းတောက်က သူ့ဒေါသကြီးမှုနှင့် စိတ်အပြောင်းအလဲမြန်မှုကြောင့် လူသိများသော မိစ္ဆာတစ်ယောက်ဖြစ်၏။ ကျိထျန်းတောက်က သဘောမတူမှုအနည်းငယ်ဖြင့် ဒေါသကြီးလာသည်မှာလည်း အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

လုကျိုးက တစ်ဖန်မေးလိုက်သည်။

“ ယွီလုံရွာ ဖျက်စီးခံရတာက မဟူရာစစ်သည်တော်တွေရဲ့ လက်ချက်လား” သူ၏မျက်ဝန်းများက ဖန်းရှုဝမ်အပေါ်ကျရောက်လာသည်။ သူက လက်ထဲ၌ အသေရိုက်ချက်ကတ်ကို ကိုင်ထားပြီး အဖြေကို တိတ်တဆိတ်စောင့်စားနေလေ၏။

သူ့မေးခွန်းက ခန်းမတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။

အားနည်းဖျော့တော့နေသည့် ယဲ့ထျန်းရှင်းက ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာမိသည်။ သူမက သူမရှစ်စွင်းဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမရှစ်စွင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်နေသည့် ဖန်းရှုဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူမဘာသာသူမ စဉ်းစားမိရင်း နှလုံးခုန်ပင် မြန်လာမိသည်။ ‘ယွီလုံရွာရဲ့ ဇာတ်ကြောင်းက နောက်ထပ်တစ်မျိုး ရှိနေသေးတာလား’

လေထုက တင်းကြပ်ကာ လေးလံလာလေသည်။

ဖန်းရှုဝမ်က လုကျိုး၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်ပြန်မဖြေပေ။ ထိုအစား သူက ပြောလိုက်၏။

“တာ့ယန်ကုန်းမြေမှာ ဘယ်မျိုးနွယ်စုကိုမှ တည်ရှိဖို့ ခွင့်မပြုဘူး။ တုထျန်းမြစ်မှာ အများကြီးရှိခဲ့တယ်”

သူက ပြောလိုက်ရင်း ယဲ့ထျန်းရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ တိုက်ရိုက်ဝန်ခံလိုက်ခြင်းထက် ပိုကောင်းပေသည်။

ဖန်းရှုဝမ်က ဉာဏ်ကြီးမား၏။ သူက ဤအချိန်မျိုး၌ အမှားအမှန် ငြင်းခုံနေခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း သိပေသည်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက်နှင့် သက်သေများ ရှိမထားလျှင် သူ့အား ဆင့်ခေါ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဖန်းရှုဝမ်၏ စကားကို ကြားပြီး အားလုံးက အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

“ နန်းတော်နဲ့ နယ်မြေအာဏာပိုင်ထဲက မှတ်တမ်းတွေကို မင်းပြင်ထားတာလား”

“ ဟုတ်တယ်” ဖန်းရှုဝမ်က မငြင်းပေ။ ထိုအစား သူက ပြောလိုက်သည်။

“နန်းတော်အကြောင်းသိတာ လူသိပ်မရှိဘူးဆိုတော့ လောင်ချန်ပေ့က နန်းတော်မှာ သတင်းပေးသူများ ရှိနေတာလား”

လုကျိုးက ဖန်းရှုဝမ်၏ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး လှည့်လိုက်သည်။

“ ဆိုတော့ မင်းက ငါ့ကို စွပ်စွဲတဲ့သူပေါ့”

ကျိထျန်းတောက်က မကောင်းမှုများစွာ လုပ်ခဲ့သော်လည်း သူ့တပည့် ၉ ယောက်၏ မကောင်းမှုများပင် သူ့အပေါ် ပုံချခံခဲ့ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူက ပို၍ပို၍ နာမည်ကြီးလာကာ လူအများကလည်း သူတို့၏ အပြစ်ကြွေးများအား သူ့ဆီ ပုံချလာကြသည်။ သူက မကောင်းမှုများစွာ ကျူးလွန်ထားပြီဖြစ်ရာ အနည်းငယ် ထပ်ပေါင်းလိုက်လျှင်လည်း ဘာများထူးသွားမည်နည်း။ သူ့ပြစ်မှုများက သူ ကျူးလွန်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ မကျူးလွန်ထားသည်ဖြစ်စေ သူက ကိုယ်တိုင်ရှင်းပြမနေပေ။ ပြောရလျှင် သူ့နာမည်ကို ရှင်းလင်းဖို့ အချိန်များစွာ လိုအပ်ပေမည်။

သို့သော်လည်း လုကျိုးက ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို သည်းမခံနိုင်ပေ။

ဖန်းရှုဝမ်က မြန်မြန်ပြောလိုက်သည်။

“ မဟူရာစစ်သည်တော်က အမိန့်နာခံရုံလေးပါ။ ကျုပ်တို့က နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျုပ်သိသလောက် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ခြောက်ယောက်မြောက်တပည့်က သစ္စာဖောက်လေ။ ဘာကြောင့်များ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်အတွက်နဲ့ နန်းတော်ကို အတိုက်အခံ လုပ်နေမှာလဲ”

ထိုအရာကို ကြားပြီး ယဲ့ထျန်းရှင်းက သူမဘာသာ အားယူပြီးရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လူသားခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်၏ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီမှ ဓားကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

ချွမ်…

ယဲ့ထျန်းရှင်းက ဓားကို ဖန်းရှုဝမ်ဆီ ထိုးချလိုက်၏။

ဘမ်း…

ဖန်းရှုဝမ်က မလှုပ်ပေ။ သူ့လက်များက နောက်ကျောတွင် လက်နောက်ပစ်ထားပြီး ကျောက်ရုပ်လိုမျိုး ရပ်နေသည်။ ဓားက သူ့အပေါ်ကျရောက်လာသည်နှင့် ကျိုးကြေသွားလေသည်။

အားလုံးက အံ့ဩသွားကြ၏။

ယဲ့ထျန်းရှင်း၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာကာ ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ကွယ်က ဘယ်သူလဲ”

ဝှီး…

ဖန်းရှုဝမ်က စွမ်းအားလွှတ်ကာ ယဲ့ထျန်းရှင်းကို လွင့်စဉ်သွားစေသည်။

“ ကျိချန်ပေ့ မဟူရာစစ်သည်တော်အနေနဲ့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ရန်သူဖြစ်ဖို့ မလိုလားပါဘူး။ အခု မေးခွန်းအားလုံးကိုလည်း ဖြေပြီးသွားပြီ။ နောက်ကွယ်ကသူကို မဖြေနိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ပါ။ နန်းတော်ရဲ့ သတင်းစကားကို ပေးပို့ပြီးသွားပြီဆိုတော့ လောင်ချန်ပေ့ဆုံးဖြတ်ဖို့ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်”

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအရာကိုမြင်ပြီး ဖန်းရှုဝမ်၏ နောက်လိုက်လေးယောက်ကလည်း ထရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ယှက်ရင်း နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့ခေါင်းဆောင်နောက်ကို လိုက်ပါသွားသည်။

ဖန်းရှုဝမ်က ခြေနှစ်လှမ်းလောက် လျှောက်ပြီးနောက် ခဏရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ အငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုလောက်တော့ ပေးချင်တယ်။ အရင်ဆုံး နန်းတော်နဲ့ မဆန့်ကျင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဆယ်နှစ်ဆိုတာက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ကုန်ဆုံးသွားမှာပါ။ ဒုတိယတစ်ခုက မဟူရာစစ်သည်တော်တွေက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ ကျုပ်တို့က သာမညမဟုတ်ဘူး။ အခုထွက်သွားလိုက်ပါဦးမယ်”

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ရောက်ရှိကတည်းက သူတို့သည် လျစ်လျူရှုခံထားရပြီး မလေးမစား ပြုမူခံခဲ့ရသည်။ သူတို့က ဤသို့သော အပြုအမူဖြင့် တစ်ခါမှ မဆက်ဆံခံဖူးပေ။ သူတို့၏ မာနနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို ဤနေရာတွင် ခဝါချထားရ၏။

ဖန်းရှုဝမ်ကိုယ်တိုင်ပင် နှိမ့်နှိမ့်ချချနေရသည်။ သို့သော်လည်း ဖန်းရှုဝမ်၏ နှုတ်ဆက်စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံး လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့နှလုံးသားမှ အစိုင်အခဲလည်း ထိုစကားကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူတို့က သူ့စကားမှာ သင့်တော်ကြောင်း ခံစားမိ၏။ ထို့အပြင် မဟူရာစစ်သည်တော်များက သာမည မဟုတ်ကြောင်းကလည်း မှန်ကန်နေပေသည်။

ထိုငါးယောက် မျှော်နန်းဆောင်မှ ထွက်မသွားခင် လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ကို ထွက်သွားဖို့ ငါ ခွင့်ပြုလို့လား”

“ဟမ်” ဖန်းရှုဝမ်က ရပ်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးခုန်ပင် တစ်ချက်မြန်သွားမိ၏။

“ ဒီနေရာကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်ကတည်းက မင်းတို့ကို ထွက်သွားစေဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး” လုကျိုးက လက်အသာဝှေ့လိုက်သည်။

တွမ့်မူရှန်းနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့က သူတို့ရှစ်စွင်းဖြစ်သူသည် ပဋိပက္ခကို ရှောင်ရှားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် မဟူရာစစ်သည်တော်များသည် နန်းတော်မှ လွှတ်လိုက်သည် မဟုတ်ပါလော။ တွမ့်မူရှန်းနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့က ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကျယ်ပြောမှုကို မသိသော ကျို့ရှန်းချန်လိုမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူတို့က လူအိုကြီးသည် ဤမျှ တင်းမာနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိကြပေ။

ဝှီး…ဝှီး…

မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းတို့က ချက်ချင်းထွက်လာကြ၏။

ဖန်းရှုဝမ်က ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်ကာ “ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်အတွက် ဒီလောက်လုပ်ချင်တာလား”

လုကျိုးက စိတ်ထဲ မထားဟန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“သစ္စာဖောက်ကို ငါ့ဘာသာငါ အပြစ်ပေးမယ်။ မင်းတို့ ဝင်ပြောနေစရာမလိုဘူး။ မင်းတို့ နောက်ကွယ်ကလူကိုသာ ပြောလိုက်။ မင်းရဲ့ အလောင်းကို ဒီအတိုင်းထားပေးမယ်”

ဖန်းရှုဝမ်က သတိထားမိသွားသည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။

“ အမှောင်စစ်သည်တော်လေးယောက်”

“ ဟုတ်ကဲ့သခင်ကြီး” အမှောင်စစ်သည်တော် လေးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်ဖြေလိုက်ကြသည်။

“ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ငါတို့မဟူရာစစ်သည်တော်ရဲ့ အင်အားကို သိချင်နေမှတော့ သူတို့ဆန္ဒကို ဖြည့်စည်းပေးလိုက်ကြတာပေါ့”

ဝှီး…ဝှီး…ဝှီး…ဝှီး…

လေထဲတွင် အသံများမြည်သွားပြီးနောက် ပွင့်ချပ်သုံးလွှာနှင့် ပွင့်ချပ်နှစ်လွှာ ရွှေကြာပန်း စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များက ပေသုံးဆယ်မှ လေးဆယ်အထိ ရှည်လျားပြီး စွမ်းအားကြီးသည့် အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

…

အခန်း (၈၅) တပည့်က ကြမ်းတမ်း

ကျန်သည့်သူများက စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်လေးခုကို အထိတ်တလ န့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် လုကျိုးကမူ မအံ့ဩခဲ့ပေ။

ပေနတ်လွှာ၏ထိပ်တွင်ရောက်ခဲ့ဖူးသော မဟူရာစစ်သည်တော်များ၏ မဟာခေါင်းဆောင်က လှည့်ကွက် အချို့ရှိတာ သဘာဝကျပေသည်။ သူသည် ဤနေရာသို့လာရန်အတွက် လုံလောက်အောင် ရဲတင်းလွန်း နေသည်ဖြစ်သောကြောင့် သူနှင့် သူ့လူများ၏ ခွန်အားကို ယုံကြည်ချက်ရှိသည်ဟု ဆိုလိုတာပဲဖြစ်သည်။ မဟူရာစစ်သည်တော်လေးဦးက နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်ကြပေ၏။

ဖန်းရှုဝမ်က လက်နောက်ပစ်လျက် ပြောလိုက်တော့သည်။

“ကျုပ်ရဲ့စကားအတိုင်းပဲ။ ကျုပ်က မိစ္ဆာဝေဟင် မျှော်နန်းနဲ့ ရန်သူဖြစ်လိုစိတ်မရှိဘူး”

သူ၏ စကားများက နားထောင်သူများ၏နားထဲ ကျွီခနဲ မြည်သွား တော့သည်။ ယင်းက နောက်သို့တစ်လှမ်းဆုတ်ရန်အတွက် ဥပမာကောင်းတစ်ခုသာဖြစ်ပေ၏။ သူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို မဆန့်ကျင်ချင်ဟု ဆက်တိုက်ပြောနေသော်ငြား သူ့အပြုအမူက စကားများနှင့် ဆန့်ကျင်ဖက်ဖြစ်နေသည်။

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ သစ္စာဖောက် ယဲ့ထျန်းရှင်းကတောင် ဖန်းရှုဝမ်၏စကားကို ကြားသည့်အချိန်တွင် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် လုကျိုးက သူ၏ရွေးချယ်မှုကို တွေးနေခဲ့သည်။ ရှောင်ယွမ်အာက နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ် ပညာရှင်လေးဦးကို ဘာမှလုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ပေ။ မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းက စစ်သည်တော်တစ်ဦးစီကို ဖြေရှင်းနိုင်ပေ၏။ ကျန်ရှိသည့် စစ်သည်တော်နှစ်ဦးနှင့် ကျင့်ကြံဆင့်နက်နဲသော မဟူရာစစ်သည်တော်များ၏ ခေါင်းဆောင် ဖန်းရှုဝမ်က သူနှင့်အတူ ကျန်ရစ်မည်။ သူက ဖန်းရှုဝမ်ကို ချက်ချင်းဖယ်ရှားရန်အတွက် အသေရိုက်ချက်ကတ်ကို အသုံးပြုနိုင်သည်။ သို့သော် ယွီလုံရွာ အဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်ရှိ ကြိုးကိုင် ချယ်လှယ်သူ အမှန်ကို သူရှာမတွေ့သေးပေ။ ထို့အပြင် သူက ဖန်းရှုဝမ်ကို တိုက်ခိုက်လျှင် ကျန်ရှိသည့် အသုံးပစ္စည်းကတ်များက စစ်သည်တော်လေးဦးကို ဖြေရှင်းရန် လုံလောက်မှာ မဟုတ်ပေ။ သူက အသေရိုက်ချက်ကတ်များ ပိုမိုရရှိရန်အတွက် ကုသိုလ်အမှတ်များ အသုံးပြုနိုင်သော်ငြား သူသည် ကုသိုလ်အမှတ်များကို သိမ်းထားချင်သည်။ ဆိုရလျှင် ကုသိုလ်အမှတ်များက ရရှိရန် ခက်ခဲပေ၏။

လုကျိုးက အတွေးနက်နေစဉ် မဟူရာစစ်သည်တော်လေးဦးထဲမှ တစ်ဦးက မင်ရှစ်ရင်ကို စတင်ရန်စတော့သည်။ “မင်းက ငါတို့လူကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုမှတော့ အယားပြေအောင် မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ပေးရမှာပေါ့”

မင်ရှစ်ရင်သည် လတ်တလောကမှ နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်သို့ အဆင့်တက်ခဲ့တာဖြစ်၏။ သူသည် ထိုစကားကြောင့် အနည်းငယ် ကပျာကသီဖြစ်သွားကာ အနောက်သို့ အနည်းငယ်ဆုတ်လိုက်မိ၏။ သူ၏ ခြေဖျားထိပ်က မြေပြင်ကို ထိသွားပြီးနောက် ထောင့်ဖက်သို့ အနောက်ပြန်ခုန်လိုက်တော့၏။

ထိုမဟူရာစစ်သည်တော်များက အင်မတန် ယုံကြည်ချက်ရှိနေ၏။ သူသည် မင်ရှစ်ရင်ကို သူ့ဖာသာသူ အနိုင်ယူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

“နောက်ဆုတ်ကြ။ ငါတို့ မဟူရာစစ်သည်တွေက အရေအတွက်နဲ့ ခွန်အားပြစရာမလိုဘူး”

မဟူရာစစ်သည်တော်များက ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် ကျေနပ်နေကြသည်။ ထို့အပြင် နှစ်ယောက်တိုက်ခိုက်မှုက ကြမ်းတမ်းမည်ဖြစ်ရာ ခန်းမထဲမှ ထွက်သွားပြီး မလှမ်းမကမ်း၌ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေတော့၏။

လုကျိုးကလည်းတွေးမိသည်။ မင်ရှစ်ရင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က ပွင့်ချပ်မရှိသေးသော်ငြား သူသည် နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်သို့ အဆင့်မတက်ခင်က ကာလကြာညောင်းစွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့တာပဲဖြစ်၏။ တွမ့်မူရှန်းနည်းတူ မင်ရှစ်ရင်က ပြင်ဆင်ထားပြီးသားဟူ၌ သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် ဤကဲ့သို့ တိုက်ပွဲများက သူတို့၏ ကြီးပြင်းမှုကို ကူညီပေးနိုင်သည်။ မင်ရှစ်ရင်၏ပညာဖြင့် သူက ရန်သူကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် သေချာပေါက်လွတ်အောင် ထွက်ပြေးနိုင်ပေသည်။ မင်ရှစ်ရင်၏ လုံခြုံဘေးကင်းမှုကို သူစိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ တွမ့်မူရှန်းက ကွဲပြားခြားနားစွာ တုန့်ပြန်ပေ၏။ သူက လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်ကမလုံလောက်ဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ငါ့ဆီ တစ်ပြိုင်နက်တည်းတိုက်ခိုက်ကြ”

သူက နယ်ရှင်လှံကို ဝှေ့ယမ်းပြီးနောက် ချိန်းကြိုးများက ကျယ်လောင်စွာပေါ်မြည်လာတော့သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က တွမ့်မူရှန်းကို အနည်းငယ်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ “ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်လား”

နယ်ရှင်လှံ ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက် နယ်ရှင်လှံက တွမ့်မူရှန်း၏လက်ထဲတွင် ခမ်းနားထည်ဝါ နေပေသည်။ လှံထိပ်မှ လှံရင်းအထိ ရစ်ခွေနေသော နဂါးကရှိနေပေ၏။ တွမ့်မူရှန်းသည် နဂါးအမြီးနှင့် ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် လှံကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။ အစွမ်းထက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကနဦးချီများက နယ်ရှင်လှံထဲမှ ချက်ခြင်းထွက်ပေါ်လာ၏။ သူက ရန်သူများကို စဉ်းစားရန်အချိန်မပေးဘဲ သတိမပေးဘဲဖြင့် မဟူရာစစ်သည်တော်များထဲမှ တစ်ဦးဆီသို့ တဟုန်ထိုးဝင်သွားလိုက်တော့သည်။ မဟူရာစစ်သည်တော်က သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို လှုပ်ရှားပြီး တွမ့်မူရှန်း၏ ထိုးနှက်ချက်ကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူနှင့် ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်ကို မပိုင်ဆိုင်ထားသူကြား ကွာဟချက်က အတော်ကြီးမားပေသည်။ ယင်းက ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲရှိ အခြေခံဗဟုသုတဖြစ်၏။ ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်မှ စွမ်းအင်သည် တွမ့်မူရှန်း၏ ခွန်အားကို အတော်တိုးတက်စေသည်။ ကျွမ်းကျင်သည့် လက်နက်အသုံးပြုသူသည် ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်ဖြင့် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်၌ အဆင့်ချိုးဖြတ်တက်မှုကိုလည်း ရရှိနိုင်သည်။ သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်မရှိဘဲ နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်မှ တပန်းသာမှုက ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

တွမ့်မူရှန်းက နယ်ရှင်လှံကို အညှာအတာမရှိထိုးသွင်းလိုက်၏။ ထိုစဉ်လှံက နဂါးတစ်ကောင်ပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူ၏ပြိုင်ဘက်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပုံပေါ်နေပေ၏။ သူက ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေပြီး တိုက်ပွဲကို ဆွဲထားနိုင်သည်။ သူနှင့်သူ့ပြိုင်ဘက်က မဟာခန်းမအပြင်ဖက်၌ တိုက်ခိုက်ရန် သိပ်မကြာလိုက်ပေ။

“ငါသွားမယ်” တတိယမြောက် မဟူရာစစ်သည်တော်က တစ်စုံတစ်ခုလွဲချော်နေသည်ကို ခံစားမိပြီး တိုက်ပွဲထဲဝင်ရန် ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်ကာ နှစ်ယောက်တစ်ယောက်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်တော့၏။ ကောင်းကင် အဆင့်လက်နက်ဖြင့် တွမ့်မူရှန်းသည် ပွင့်ချပ်နှစ်လွှာစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်နှင့် ပွင့်ချပ်သုံးလွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိ၏။ သူ၏ရန်သူကို အစောတည်းက ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ခိုက်နေသည်။ သို့သော် နောက်ထပ်ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးဝင်လာသည့် အချိန်တွင် သူ့ပေါ်ရှိဖိအားက တိုးလာတော့၏။

မဟူရာစစ်သည်တော်နှစ်ဦးအတူပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး တွမ့်မူရှန်းဆီသို့စွမ်းအားလှိုင်းများ ပို့ဆောင်တော့ သည်။

တွမ့်မူရှန်းသည် သူ့ရှေ့၌ နယ်ရှင်လှံကို မြှောက်ပြီး ချိန်းကြိုးများထဲတွင် ယင်းကို ရစ်ပတ်လိုက်တော့သည်။

ဘန်း

တွမ့်မူရှန်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန်နောက်ဆုတ်ပြီးနောက် မြေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်၏။ စွမ်းအင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရကာ သူသည် ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော မြောင်းနှစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

ကျန်သည့်သူများက ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်နေ၏။ ဆိုရလျှင် တွမ့်မူရှန်းသည် နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်သို့ လတ်တလောမှ အဆင့်တက်လာခဲ့သည့် သူတစ်ဦးနှင့်မတူပေ။ သူက ဤနယ်ပယ်တွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာရှိနေခဲ့သည့် သူတစ်ဦးနှင့် ပိုတူ၏။ သူက လှံကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ကိုင်ဆောင်အသုံးပြုနိုင်သည်။ ပူလောင်ခြင်း စက်ကွင်းတစ်ရာရိုက်ချက်နှင့် လှိုင်းအလွှာတစ်ထောင်ကို ထုတ်ဖော်ပြီးနောက် သူ၏နှိုးထမှုအတွင်း၌ လှံပုံရိပ်တစ်ရာကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်တစ်ခု မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း မြင်နိုင်ပေ၏။ ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူများစွာသည် ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်ကို လိုချင်စိတ် ပြင်းပြနေကြတာပဲဖြစ်သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က လက်ခုပ်တီးပြီး မချီးကျုးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“ကျုပ်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်မျက်စိနဲ့သာ မတွေ့ရဘူးဆိုရင် ဘာပွင့်ချပ်မှမရှိတဲ့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့တပည့်က ရန်သူနှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ယုံမိမှာမဟုတ်ဘူး”

ထိုစဉ် သူ့ဖက်ရှိကျန်ရှိသော မဟူရာစစ်သည်တော်က ညင်သာစွာပြောလိုက်၏။ “ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော် ဝင်တိုက်ခိုက်ချင်ပါတယ်”

ဖန်းရှုဝမ်က လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်သော်ငြား ပြန်မပြောချေ။ ထိုအစား တည်ငြိမ်သည့် အမူအရာဖြင့် ရပ်နေသည့် လုကျိုးကို ကြည့်လိုက်တော့၏။

“မဟူရာစစ်သည်တော်လေးယောက်က နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်မှာပဲ သူတို့ရဲ့ခွန်အားကို ပြသခဲ့တယ်။ မင်ရှစ်ရင်နဲ့ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေတဲ့သူက လောင်တချန်ကျုံးဟယ်ပဲ။ တွမ့်မူရှန်းနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတဲ့သူက လောင်အာ့ယွဲ့ကျုံး ပြီးတော့ လောင်စစ် တွမ့်ယန်ဟုတ်ပဲ။ ကျန်ရှိတဲ့စစ်သည်တော်က လောင်စန်းလီချင်း သူ့ရဲ့လေးအတတ်က အင်မတန်တိကျလွန်းတာလေ”

ဖန်းရှုဝမ်က လီချင်း၏ လေးအတတ်ကို တမင်တကာထည့်ပြောခဲ့တာပဲဖြစ်သည်။ တစ်နည်းဆိုရလျှင် လီချင်း ကအနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေးသမားမဟုတ်ပေ။ သူက တိုက်ပွဲတွင် အချိန်မရွေး ဝင်ပါနိုင်၏။

ဖန်းရှုဝမ်က ဆက်ပြောသည်။

“ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်တစ်ခုတွေ့ဖို့ဆိုတာ အင်မတန် ရှားပါးလွန်းတာ။ လီချင်းက ကံမကောင်းဘူး။ သူ့မှာရှိတာက မြေကမ္ဘာအဆင့်ပညာရှင်လေးပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလေးနဲ့ဆိုရင် သူမြင်နိုင်တဲ့ အကျယ်အဝန်းထဲက အရာအားလုံးကို တစ်ရာ ရာခိုင်နှုန်းထိအောင်ပစ်နိုင်တယ်”

ထိုစဉ် လီချင်း၏ ပညာရှင်လေးက သူ့လက်ထဲသို့ပြန်ဝင်လာတော့သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က လုကျိုးရှေ့၌ လက်နှစ်ဖက်ကိုဆုပ်လျက်ပြောလိုက်တော့သည်။ “ကျုပ် ထပ်ပြောမယ်” သို့သော် သူပြောတာ မပြီးသေးခင် မဟာခန်းမအပြင်ဖက်ရှိ ဆူညံသံဖြင့် နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရသည်။ လူတိုင်းက အသံလာရာဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ကျိုးကျစ်ဖုန်းက တအံ့တဩပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်တစ်ခုက ပွင့်ချပ်တွေ ပေါ်ပေါက်နေပြီ”

စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်တစ်ခုသည် ပွင့်ချပ်များပေါက်စဉ်၌ ၎င်းက ချက်ချင်းကြီးထွားလာ၏။ ၎င်း၏အမြင့်က အကွာအဝေးကိုလွှမ်းခြုံထားပြီး သတင်းယူမှုအရှိန်အဝါနှင့် ကနဦးချီတို့ကလည်း ဖြာထွက်မှုတိုးလာတော့ သည်။

“တတိယသခင်လေးက တကယ်ပါရမီရှင်ပဲ။ တိုက်ပွဲအလယ်မှာတောင် ပွင့်ချပ်တစ်ချပ်ပေါ်ပေါက်လာတယ်”

ပွင့်ချပ်တစ်ချပ်ဖူးပွင့်ခြင်းက သူ၏ကျင့်ကြံဆင့် ရုတ်ခြည်းတိုးတက်လာခြင်းကို ဆိုလိုပေ၏။ တစ်ချိန်ထဲတွင် သူတို့က တွမ့်မူရှန်း၏ အော်သံကိုကြားလိုက်ရ၏။ နယ်ရှင်လှံက အထက်သို့တက်သွားသည်။ တွမ့်မူရှန်း၏ အဝတ်အစားများဆုတ်ပြဲကုန်ပြီး သူ၏ အရပ်မြင့်မြင့် ကြံခိုင်ကျစ်လျစ်သည့် ကြွက်သားများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီးဖြစ်နေသည်။ လက်ကိုဆန့်တန်းလိုက်ရာ သူ၏ချိန်းကြိုးများကို တင်းကျပ်အောင် ဆွဲလိုက်သည်။ သူ၏စွမ်းအားတို့က ပတ်ဝန်းကျင်ဆီ ပေါ်ထွက်လာကာ ပွင့်ချပ်တစ်ချပ် ဖူးပွင့်မှုမျိုးရှိသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စွမ်းအားမျိုးဖြစ်ပေသည်။

မဟူရာစစ်သည်တော်များဖြစ်သည့် လောင်အာ့နှင့် လောင်စစ်တို့က နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်သွားရသည်။ နယ်ရှင်လှံက လျှပ်ပြက်သည့်အရှိန်ဖြင့် အောက်သို့ဆင်းလာပြီးနောက် ချိန်းကြိုး၏ လှံထိပ်ဖျားကို ပိုင်းဖြတ်သွားတော့သည်။

ထန်း ထန်း

ချိန်းကြိုးက ပျက်ဆီးသွားခဲ့ချေပြီ။ ထိုစဉ် တွမ့်မူရှန်းက အင်မတန် အန္တရာယ်များသော သားရဲတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် နယ်ရှင်လှံကို သူ၏ လက်ချည်းဖြင့်ကိုင်ထား၏။ "ငါ့စွမ်းအားကို ခံစားကြည့်လိုက်”

သုံးယောက်က တိုက်ပွဲထဲ ထပ်ရောက်သွားပြန်သည်။ တိုက်ပွဲသည် ယခင်ကထက် ပိုကြမ်းတမ်းပေ၏။

လုကျိုးက တွမ့်မူရှန်း ယခုအချိန်၌ အဆင့်တက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ သူက စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့သည်။ ဖန်းရှုဝမ်က လက်ခါလိုက်သည်။ သူ့အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းလင်းနေသည်။

“သိရှိ” ကျွမ်းကျင်သည့်လေးသည်တော် လီချင်းက လက်မြှောက်ပြီးနောက် ပညာရှင်လေးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ကနဦးချီနှင့် စွမ်းအင်တို့က ပေါ်ထွက်လာသည်။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက် အေးတိ အေးစက်ပြောလိုက်၏။

“တခြားသူတွေကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တဲ့သူတွေကို ငါ တကယ်အမုန်းဆုံးပဲ” သူက ညာလက်ကို မြှောက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ချိန်ရွယ်လိုက်၏။ သေးငယ်သည့် အပိုင်းအစကတ်လေးဟု ထင်ရသည့်အရာက သူ့လက်ဖဝါးထဲ၌ မုန်တိုင်းတစ်ခုဖွဲ့တည်လိုက်တော့သည်။

ဝှစ်

ပတ်ဝန်းကျင်ထဲရှိ ကနဦးချီက ထိုလေဆင်နှာမောင်းဖြင့် ချက်ချင်းစုပ်ယူခြင်းခံလိုက်ရတော့သည်။

လုကျိုးက သူ့လက်ထဲရှိ ထိုပစ္စည်းကို ညင်သာစွာ လှည့်ပတ်လိုက်တော့သည်။

ပစ်မှတ် ကျွမ်းကျင်လေးသည်တော်လီချင်း

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ ဖန်းရှုဝမ်က ထိတ်လန့်သွားကာ အော်လိုက်တော့သည်။

“ရှောင်လိုက်” ယခုအချိန်တွင် လုကျိုးလှုပ်ရှားလိုက်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။ လုကျိုးသည် တိုက်ပွဲကို ဆက်လက် လေ့လာမည်ဟုသာ သူယူဆခဲ့တာပဲဖြစ်၏။ ထိုစဉ် ကြီးမားသည့် လက်ချိပ်ပိတ်မှုက လေထဲတွင် ပေါ်လာတော့၏။

“မဟာကြောက်ရွံခြင်းမဲ့ တံဆိပ်တော်”

ကြောက်ရွံခြင်းမဲ့တံဆိပ်တော်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူတိုင်းကို လုံခြုံစိတ်ချမှုနှင့် အကြောက်တရား ကင်းမဲ့မှုကို ခံစားရစေ၏။

ဖန်းရှုဝမ်သည် ထိုတံဆိပ်တော်မှ အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသည်။ သူက လီချင်းကို လက်ဝါးရိုက်ချက်ဖြင့် အမြန်လွင့်ထွက်သွားစေလိုက်၏။ လီချင်းက လေးကို ကျစ်ကျစ် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မဟာခန်းမအပြင်ဖက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ကြောက်ရွံခြင်းမဲ့ မဟာတံဆိပ်တော်ကရှေ့သို့ ဆက်လက်ပေါ်ထွက်လာပြီး အရှိန်တိုးနေသည်။ ဖန်းရှုဝမ် ၎င်းကို သူ၏စွမ်းအင်ဖြင့် အတင်းအဓ္ဓမ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ရသည်။

ဘန်း

“အချည်းနှီးပဲ” လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ လူတိုင်းက အာစေးမိသွား၏။ သူတို့က ကြောက်ရွံခြင်းမဲ့မဟာတံဆိပ်တော် လီချင်းဆီသို့ ဝင်သွားတာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

အထွတ်အမြတ်ယဇ်ပလ္လင်၌ ခုံရွှမ်းတစ်ကွက်ထဲဖြင့် အသတ်ခံရသည့်အချိန်နှင့်ဆင်တူနေပေသည်။ ကွာခြားချက်က ခုံရွှမ်းသည် မဟာမိုးကြိုးဘီးလက်ချိပ်ပိတ်ခြင်းဖြင့် အသတ်ခံခဲ့ရတာဖြစ်သည်။ ကြောက်ရွံခြင်းမဲ့မဟာတံဆိပ်တော်က ပိုကြီးရုံသာမက မြန်ဆန်ပေ၏။

…

အခန်း (၈၆) တပည့်များက ကြမ်းတမ်းမြဲ ကြမ်းတမ်းနေခြင်း

လီချင်းက လေထဲ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ သူက မြားကို စွမ်းအားဖြင့် မပစ်လွှတ်ခင် ဘယ်ဘက်လက်တွင် လေးကို ကိုင်ထားရင်း ညာဘက်လက်ဖြင့် လေးကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည်။ သူ့အပြုအမူများက မည်မျှကျွမ်းကျင်ကြောင်း ပြသနေသည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုများက သဘာဝကျကာ တိကျလွန်းသည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်းမဲ့ တံဆိပ်တော်အား ရပ်တန့်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိသည်မှာ ကံမကောင်းလှပေ။

လီချင်း၏ မြားက တံဆိပ်တော်ပေါ် လှိုင်းတွန့်လေးမျှသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ့မြားတံက တံဆိပ်တော်၏ စုပ်ယူမှုကို ခံလိုက်ရဟန် ပေါ်သည်။

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ” လီချင်းက မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်လာသည်။ နဂိုယုံကြည်ချက် ပြည့်ဝနေသော မျက်ဝန်းက အကြောက်တရားတို့ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

တံဆိပ်တော်၏ အားကောင်းသော စွမ်းအားများက သိပ်သည်းလာကာ လီချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ကျောက်ရည်ပူနှယ် တစ်ရှိန်ထိုး လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။

မည်သူကမှ လီချင်း ရှုံးနိမ့်သွားပုံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ကြပေ။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမဲ့ တံဆိပ်တော်က သူတို့၏ အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ထားလေ၏။ သူတို့က ကြောက်ရွံ့ခြင်းမဲ့ တံဆိပ်တော် ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ကြရသည်။

လီချင်း ရပ်နေသည့် နေရာမှာ လက်ရှိ ဗလာကျင်းနေလေပြီ။ သူ့ကို မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့် လေထုပင် ငြိမ်သက်သွားပုံပေါ်သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က သူ့နောက်လိုက်ကို ကယ်တင်ရန် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် အသက်သွင်းချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။ လီချင်းက သူ့သစ္စာအရှိဆုံးနှင့် အကူအညီပေးနိုင်ဆုံး နောက်လိုက်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူ့နောက်လိုက်ကို မည်သို့ အဆုံးရှုံးခံနိုင်မည်နည်း။ သူက တံဆိပ်တော်ကို စွမ်းအားဖြင့် တားဆီးဖို့ ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အရာမထင်ချေ။ တံဆိပ်တော် သူ့နောက်လိုက်ဆီ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို သူ ခိုကိုးရာမဲ့ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်လိုက်သည်။ သူက ထိုကူကယ်ရာမဲ့ပြီး ခိုကိုးရာမဲ့သည့် ခံစားချက်ကြောင့် အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ့ပြိုင်ဘက်ဟောင်း မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသခင် ကျိထျန်းတောက်က ပိုအားကောင်းလာပုံရ၏။ သူ့အနေနှင့် လက်ခံဖို့ ခက်ခဲကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။

ထိုစဉ် တွမ့်မူရှန်းနှင့် အမှောင်စစ်သည်တော် နှစ်ယောက်၏ တိုက်ပွဲက အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှု ဖမ်းစားသွားပြန်သည်။

‘ဒါက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ တကယ့် အင်အားအစစ်အမှန်လား။ ဒါပေမဲ့ သူ့သက်တမ်း ကုန်ခါနီးပြီးတော့ သူ့ကျင့်ကြံဆင့် ယိုယွင်းလာ …’

ဖန်းရှုဝမ်က စိတ်ရှုပ်သွားလေသည်။

‘သူက နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်ထဲက ပညာရှင် လေးသမားတစ်ဦး လီချင်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်တာ … ကြည့်ရတာ ကျိထျန်းတောက်ရဲ့ အင်အားက ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေတုန်းပဲ’

“ရှစ်စွင်းရဲ့ စွမ်းအားက ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီးတော့ အံ့ဩဖို့ ကောင်းတယ်” ရှောင်ယွမ်အာက ခန်းမအတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ကာ လက်ခုပ်တီးရင်း တအံ့တဩ ပြောလိုက်သည်။ သူမက ဖန်းရှုဝမ်ကို လက်ညိုးထိုးကာ “ရှစ်စွင်း … ဒီမှာ တစ်ယောက်ကျန်သေးတယ် ”

ကျိုးကျစ်ဖုန်းနှင့် ဖန်ကျုံးတို့လည်း အံ့အားသင့်နေကြသည်။ သူတို့က ယခုလို မယုံနိုင်ဖွယ် မြင်ကွင်းမျိုး ကြုံထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် ဖန်းရှုဝမ်လောက် အံ့ဩနေခြင်းတော့ မရှိပေ။ ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ဟုတ်ဟုတ်၊ မဟုတ်ဟုတ် ကျိထျန်းတောက်၏ အဆုံးမဲ့ သိုင်းကွက်များကြောင့် တစ်ဖက်လူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်နိုင်ခြင်းလေလား၊ သို့တည်းမဟုတ် စွမ်းအား အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေဆဲလား မသိသော်ငြား ကြောက်ရွံ့ခြင်းမဲ့ တံဆိပ်တော်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ပိုထိတ်လန့်ဖို့ ကောင်းပေသည်။

တစ်ဖက်တွင် ယဲ့ထျန်းရှင်းက နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ယဲ့ယဲ့လေးက မတ်တတ်ရပ်ဖို့ အနိုင်နိုင် ဖြစ်နေသည့်အတွက် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေရသည်။ အကယ်၍ သူမနောက်လိုက်များသာ သူမအား ကူမတွဲထားလျှင် မည်သူမှ သူမအနား မသွားချင်ကြသောကြောင့် ကူညီပေးကြမည် မဟုတ်ပေ။

ဖန်းရှုဝမ်၏ အမူအရာက သူ့မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် မသိသာပေ။ သို့သော်လည်း သူ့တိတ်ဆိတ်နေမှုနှင့် ရုပ်တည်နေမှုကြောင့် သူက လက်မခံနိုင်ဘဲ ဒေါသထွက်နေပုံပေါ်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက အံ့ကြိတ်ကာ “ ခင်ဗျား တခြားမဟူရာစစ်သည်တော်တွေကို သတ်တာအတွက် ဘာအငြိုးတရားမှ မထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမှောင်စစ်သည်တော် လေးယောက်ကို ထိတဲ့သူတိုင်း ငါ့ရန်သူပဲ ”

အားလုံးက ဖန်းရှုဝမ်၏ သဘောထား ပြောင်းပြန် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သိသိသာသာ မြင်လိုက်ကြသည်။ သူက စကားပြောသည့်အခါ ရိုကျိုးနေခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူက လုကျိုးအား ယခင်ခေါ်သလို လေးလေးစားစား မခေါ်ဝေါ်တော့ဘဲ ခင်ဗျားဟု သုံးနှုန်းလာသည်။ ဤသည်မှာ သူ မည်မျှဒေါသထွက်နေကြောင်း သိသာ၏။

လုကျိုးက ခန်းမအပြင်ဘက်မှ တိုက်ပွဲကို ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။

တွမ့်မူရှန်းက တိုက်ပွဲကို ကြိုးစားပမ်းစား တိုက်ခိုက်နေသည်။ ထို့အပြင် သူနှင့် နယ်ရှင်လှံတို့ကြားက ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုက ကောင်းကောင်း တိုးတက်လာသည်။ စောစောလေးက အမှောင်စစ်သည်တော် နှစ်ယောက်က အရေးသာနေသော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်းဖြင့် ကျရှုံးလာသည်။ ထိုစဉ် သူတို့က လက်ရည်တူသဖွယ် ဖြစ်လာ၏။ နောက်ဆုံး၌ တွမ့်မူရှန်းက အနိုင်ရသူအနေနှင့် ပေါ်ထွက်လာမည်မှာ သိသာလှသည်။

မင်ရှစ်ရင်ကိုတော့ လုကျိုး စိတ်မပူပေ။ အမှောင်စစ်သည်တော်လေးယောက်အနက် အခြေအနေအဆိုးဆုံးမှာ လောင်တာ့ ချန်းကျုံးဟယ် ဖြစ်၏။

ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ပိုင်နက် ဖြစ်သည်။ အကာအရံကိုလည်း အသက်သွင်းထားပြီးလေပြီ။ ရှစ်စွင်းက သူတို့ကို ကန့်သတ်ထားသောကြောင့် တပည့်များက နယ်မြေကို ကျော်လွန်၍ မသွားရဲကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့က နေ့တိုင်း တောင်ကိုသာ လှည့်ပတ်သွားလာနေသောကြောင့် သူတို့လက်ဖမိုးကဲ့သို့ ချောက်နက်များ၊ လျိုများအကြောင်း အကုန်သိထားကြသည်။

လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်သည် နယ်မြေကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးချ၍ တစ်ဖက်လူများ ကစားရန် ကြံရွယ်ထားကြောင်း သိလိုက်သည်။ လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်မွေး အသာသပ်လိုက်ကာ ဖန်းရှုဝမ်အား ကြည့်လိုက်ပြီး “ လန်လော့ … မင်းက ကိုယ့်ဘာသာ အထင်ကြီးနေတာပဲ ”

ဖန်းရှုဝမ်က လက်နှစ်ဖက်ကို အတူတူ စုထားလိုက်ပြီးနောက် သူ့ချီစွမ်းအားက စတင် ကြီးထွားလာသည်။

အခြားလူများက နောက်ဆုတ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့က ဖန်းရှုဝမ်သည် လှုပ်ရှားတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက လီချင်းရဲ့ သေဆုံးမှုကို တာဝန်ယူပြီး ဖြေရှင်းချက် မပေးရင် မဟူရာစစ်သည်တော်နဲ့ နန်းတော်က ဒီကိစ္စကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး” ဖန်းရှုဝမ်က စကားပြောနေစဉ် စွမ်းအားများက ပိုမို များပြားလာသည်။ သူ့စွမ်အားများက ပိုမို သိပ်သည်းကာ အားကောင်းလာသည်။

ထိုစဉ် လုကျိုးက ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူက ဖန်းရှုဝမ်ကို ချက်ချင်း ပြန်မတိုက်ပေ။ သူက ပေနက်လွှာ ထိပ်ဆုံးသုံးယောက် စာရင်းဝင် ယခင်ပြိုင်ဘက်အနေနှင့် ဘာလုပ်နိုင်လဲ ကြည့်ချင်မိသည်။ သူက ဖန်းရှုဝမ်သည် ဤနေရာကို လာဖို့ရာ အဘယ်ကြောင့် ယုံကြည်ချက်လွန်ကဲနေကြောင်း သိချင်မိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့် ဖန်းရှုဝမ်၏ ချီစွမ်းအားက နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဧရာမ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အကယ်၍ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း တည်ဆောက်ပုံသာ မခိုင်မာဘဲ သီးသန့်အစီအရင်များဖြင့် မကာကွယ်ထားခဲ့လျှင် စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ပေါ်ထွက်လာမှုက မျှော်နန်းတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားနိုင်သည်။

“ပွင့် … ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် …” ကျိုးကျစ်ဖုန်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူက ထိုအရာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားမိ၏။

အကယ်၍ သူတို့သာ လုကျိုး၏ ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်အား မမြင်တွေ့ထားခဲ့လျှင် သူတို့ ပိုကြောက်မိလောက်သည်။ ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ထဲတွင်ပင် အင်အားကွဲပြားကြသေး၏။

ကျိထျန်းတောက်က ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ ပေနက်လွှာတွင် ထိပ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သော နှစ်သုံးရာခန့်က ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ သူက ပွင့်ချပ်ကိုးလွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ပိုင်ဆိုင်ထားလေပြီ။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်ကာ ဖန်းရှုဝမ်ကို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် မတွေးထားပေ။ သူက စိတ်မပါတပါ ပြောလိုက်သည်။

“လန်လော့ ဒါက မင်းတတ်နိုင်တာ အကုန်ပဲလား ”

ဖန်းရှုဝမ်က အသံခပ်ဩဩဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ လွန်ခဲ့တဲ့ ရာစုနှစ်တုန်းက ကျုပ်တို့ လက်ရည်ညီခဲ့တယ် … အခု ခင်ဗျားကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ မထင်ပေမဲ့ သရေကျသွားနိုင်တာပဲ”

သူ့စကားအဆုံးတွင် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သောကြောင့် အခန်းအတွင်း၌ ပုံရိပ်များသာ ချန်ထားခဲ့လေသည်။

အားလုံးက အထိတ်တလန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

ဖန်းရှုဝမ်၏ ပစ်မှတ် ဖြစ်သည့် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသခင် လုကျိုးက သူ့နေရာတွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူက အင်္ကျီလက်ဖျားကို တစ်ချက် ခါလိုက်သည်။သူ့အင်္ကျီလက်ဖျားမှ ပိုက်ကွန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့အား ကာကွယ်ပေးထားသည်။ သူက မုတ်ဆိတ်မွေးသပ်ရင်း သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်မိသည်။

‘တောက်ကွယ်ပျောက်ခြင်းကျင့်စဉ်လား … ’

သူက ပြစ်ချက်ကင်းကတ်ကို အသုံးပြုဖို့ တွေးလိုက်သော်လည်း လှောင်ချိုင့်ကတ်ဖြင့် လုံလောက်နေပေသည်။ အောင်မြင်နှုန်းက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်၍ သူ့ကို ထိလောက်သည် မဟုတ်ပါလော။

‘ကောင်းပြီလေ … သူ့ကို မထိရင်တောင် အာရုံပြောင်းဖို့တော့ လုံလောက်တယ်မလား ’

ပိုက်ကွန်ကြီးက အရွယ်အစား ကြီးမားလာကာ ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။

“ဒါက ဘာတိုက်ကွက်တုန်း” အားလုံးက တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် ပုံစံကြောင့် အံ့ဩနေကြသည်။ တာ့ယန်၌ ဤအရာနှင့် ဆင်တူသော တိုက်ကွက်မျိုး မရှိပေ။

ဖန်းရှုဝမ်က အော်ပြောလိုက်သည် “ ခင်ဗျားဘာသာ အထင်မကြီးလွန်းဘူးလား။ ဒါက ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ရဲ့ တောက်ကွယ်ပျောက်ခြင်းကျင့်စဉ်ကို တားဆီးနိုင်မယ် ထင်နေလား ”

ဝှီး ဝှီး ဝှီး …

ဖန်းရှုဝမ်က ပိုက်ကွန်ဆီ လျှပ်စီးအလျင်ဖြင့် ရောက်လာသည်။

ဆယ်မီတာ … သုံးမီတာ … တစ်မီတာ …

ချွမ်

ဖန်းရှုဝမ်က လုကျိုးဆီ မရောက်ခင် ပိုက်ကွန်က မြေပြင်ဆီ ရုတ်ခြည်း လှုပ်ရှားလာကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး ခန်းမအတွင်းမှ နေရာအများစုယူသွားသည်။

ဘန်း …

တောက်ကွယ်ပျောက်ခြင်းကျင့်စဉ် သုံးနေသော ဖန်းရှုဝမ်က သူ့အရှိန်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လှောင်ချိုင့်အတွင်း ပြေးဝင်သွားမိသည်။

“ တင်း … ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် ပညာရှင်ကို ဖမ်းမိပါတယ်။ ကုသိုလ်ရမှတ် ၂၀၀ ရရှိပါမယ် ”

လှောင်ချိုုင့်ကား ဆင်းသက်လာလေသည်။

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

‘ လှောင်ချိုင့်ဆိုတဲ့ နာမည်အတိုင်းပါပဲလား။ ရိုးရိုး ပိုက်ကွန်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ဒီပစ္စည်းက ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုအသုံးဝင်သားပဲ’

သူသာ ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ပစ်မှတ်ကို သတ်လိုက်လျှင် ကုသိုလ်ရမှတ် မည်မျှရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။ ပစ်မှတ်ကို ဖမ်းမိခြင်းက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ တပည့်ကို ဖမ်းခြင်းထက် အမှတ်ပိုနည်းပေသည်။ အကယ်၍ လှောင်ချိုင့်ကတ်သာ ဖန်းရှုဝမ်ကို မဖမ်းမိလျှင် သူ ဆုံးရှုံးရပေဦးမည်။

ဖန်းရှုဝမ်က သီးခြားစွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် လှောင်ချိုင့်မှ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

လုကျိုးက လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“လန်လော့ မင်းကို ထပ်မေးမယ်။ ယွီလုံရွာရဲ့ အဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ ဘယ်သူလဲ”

တစ်ချိန်တည်းတွင် လှောင်ချိုင့်က စတင်ကျုံ့လာသည်။ ထိုမတိုင်ခင် ထိုအရာက ခန်းမကျယ်တစ်ခုလုံးနီးပါး နေရာယူထားလေ၏။ ယခုအခါ အလယ်ခေါင်သို့ စတင်ကျုံ့သွားသည်။

ဖန်းရှုဝမ်က နောက်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း လုကျိုး၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပေ။ သူက လှောင်ချိုင့်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း “ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ဒီမှာ ပိတ်ထားနိုင်မယ် ထင်နေလား ”

…

အခန်း (၈၇) တပည့်က ထပ်မံကြမ်းတမ်း

“ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ဒီမှာထိန်းထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား” ဖန်းရှုဝမ်၏ စကားက ယုံကြည်ချက်များ ပြည့်နေသည်။ ဆိုရလျှင် ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာနတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများက သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကို ယုံကြည်ချက်ရှိကြသည်။

နံရံလေးဖက်လှောင်အိမ်က စတုရန်းပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး ဆက်လက်ကျုံ့ သွားတော့သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က နောက်သို့ သုံးလှမ်းဆုတ်သွားသည်။ သူ့ရှေ့၌ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီးနောက် လက်သင်္ကေတများ စတင်ဖွဲ့တည်လိုက်သည်။

လုကျိုးက ခေါင်းငြိမ့်ကာ သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်တော့၏။

“တောက်ကွယ်ပျောက်ခြင်း ခမ်းနားသောကျင့်စဉ်လား” ချုပ်နှောင်ခြင်းလှောင်အိမ်၏ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ယင်းက သူ့အဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ လှောင်အိမ်သည် ခမ်းနားခြင်းကျင့်စဉ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်လော။

မျက်တောင်တခတ်အတွင်း ဖန်းရှုဝမ်က လက်ချိပ်ပိတ်မှုများ ပြီးမြောက်သွားသည်။ သူပြုလုပ်ပြီးသည်နှင့် သူ့ထံမှ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာတော့၏။

ဘန်း

လှောင်အိမ်က ဆက်လက်ကျုံ့နေသည်။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း

မရေမတွက်နိုင်သည့် ပုံရိပ်ယောင်များက လှောင်အိမ်၏အတွင်းနံရံကို ထိမှန်သွားစေသည်။ ယင်းက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်နေသော သားရဲတစ်ကောင်က လှောင်အိမ်ထဲတွင် သောင်းကြမ်းနေသည့်ပမာ ဖြစ်နေတော့သည်။

သာမန်လူ၏အမြင်တွင် ဖန်းရှုဝမ်၏ ပုံရိပ်ယောင်များကို အမှီလိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ အရှိန်က မြန်ဆန်လွန်းနေ၏။ သို့သော် ကျင့်ကြံသူများကမူ ပုံရိပ်က အလွန်ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိမနေလျှင်တောင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လိုက်မှီနေသေးဆဲဖြစ်သည်။ ယင်းက ဖန်းရှုဝမ်၏ ခွန်အားက အတိုင်းထက်အလွန်ဖြစ်နေကြောင်းပြနေပေ၏။

တဘန်းဘန်း ဆူညံသံများက မဟာခန်းမထဲ၌ ဆက်လက်ပဲ့တင်သံထွက်ပေါ်နေတော့သည်။ သို့သော် ခမ်းနားခြင်းနည်းစနစ်ဖြင့်တောင် ဖန်းရှုဝမ်က ချုပ်နှောင်ခြင်းလှောင်ချိုင့်ထဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင် ခဲ့ပေ။

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်၏။ မင်း ကံဆိုးတာအတွက် မင်းကိုယ်မင်းပဲ အပြစ်တင်နိုင်တယ်။ သူ့ရဲ့ဖမ်းဆီးတဲ့နှုန်းက သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲရှိတာ။ ဒါတောင် မင်းက အဖမ်းခံရသေးတယ်။

ခဏအကြာတွင် ဆူညံသံက သူ့နားထဲစူးလာတာကို သိလိုက်ရသည်။ သူက အော်ပြောလိုက်၏။

“ကျုံ့စမ်း” ရိုးရှင်းသည့်အမိန့်ဖြင့် ချုပ်နှောင်ခြင်းလှောင်ချိုင့်က အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည့်အရှိန်ဖြင့် ကျုံ့သွားတော့သည်။

ခွပ်

ဖန်းရှုဝမ်၏ သံချပ်ကာနှင့် မျက်နှာဖုံးက ကွဲကြေသွားကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်လာတော့၏။ ယခု လှောင်ချိုင့်ကိုယ်တိုင်က ကျုံ့သွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ချုပ်နှောင်ပြီးသားဖြစ်သွား၏။

လုကျိုးသည် ဖန်းရှုဝမ်ကို ထူးမခြားနားတစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်က မလှမ်းမကမ်းသို့ရောက်သွား၏။

ဖန်းရှုဝမ်၏မျက်နှာက ပုံပျက်နေပြီး သူ့ကိုအလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစေ၏။ ဆိုရိုးစကား ရှိသည့်အတိုင်း မြစ်တလျှောက် ရံဖန်ရံခါ ခရီးသွားခဲ့ရလျှင် လူတစ်ယောက်၏ ဖိနပ်ကို ခြောက်သွေ့အောင်ထိန်းထားနိုင်ရန် ခက်ခဲပေသည်။ ဖန်းရှုဝမ်က လွန်ခဲ့သည့်အနှစ်သုံးရာ၌ မကောင်းမှုမျိုးစုံကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်။ ထိုအတွက် အမာရွတ်များစွာ ရရှိခဲ့တာ အံ့ဩသင့်ဖွယ် မရှိပေ။ ထိုသို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် ကျိထျန်းတောက်နှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေတွင် သူ့ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက ရွဲ့စောင်းရာရောက်နေသည်။

လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။ “အစကနေ အခုထိ အထင်ကြီးလွန်းခဲ့တာ မင်းပဲ”

ယခုအချိန်တွင် ဖန်းရှုဝမ်က ရုန်းကန်တာကို လက်လျှော့လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ လှောင်အိမ်က သူ့ကို နေရာတွင်ပင် ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ရုံသာမက သူ၏ကျင့်ကြံဆင့်ကိုပါ ထိခိုက်စေကြောင်းအာရုံခံမိ၏။ သူ၏ စွမ်းအင်ဗဟိုချက် ချီပင်လယ်ထဲရှိ ကနဦးချီများကို လှည့်ပတ်ရန်ကြိုးစားခဲ့သော်ငြား အရာမထင်ခဲ့ပေ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခွန်အားကို အသုံးပြုပြီး လွတ်မြောက်အောင် အတွေးကိုမူ တွေးတောင် မတွေးနိုင်တော့ချေ။ သူက လုကျိုးကိုကြည့်ပြီး သူ၏ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံလိုတာ သိသာနေပေ၏။

လုကျိုးကလည်း အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပုံမပေါ်။ အရာအားလုံးက သူ၏အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်သွားနေ၏။

“လောင်... လောင်ချန်ပေ့ ခင်ဗျား ဘာလိုချင်တာလဲ” ဖန်းရှုဝမ်က ဇဝေဇဝါဖြစ်သွား၏။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ ခွန်အားက သူတွေးထင်ထားတာထက် အမှန်တကယ် ကျော်လွန်နေပေသည်။ ယနေ့ဖြစ်ပျက်သွားတာအားလုံးက သူ၏ တွေးထင်ထားမှု အပြင်ဖက်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

လုကျိုးက အေးတိအေးစက်မေးလိုက်သည်။

“ယွီလုံရွာ အဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ”

ဖန်းရှုဝမ်သည် ထိုအစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာကြီးက မဟူရာစစ်သည်တော်များကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး နန်းတော်ထဲရှိအရေးပါသောလူများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းက သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်အတွက်ဆိုတာ သူ မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။ သူက ချောင်းဆိုးပြီးနောက် တစ်ဖက်လှည့်လိုက်၏။

လုကျိုးက စိတ်ထဲမထားဘဲ သူကပြောလိုက်တော့သည်။

“ငါ့မှာ အချိန်ရှိတယ်”

“အချိန်လား” ဖန်းရှုဝမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဆယ့်ငါးနှစ် မင်းကို အလွန်ဆုံးအချိန် ဆယ့်ငါးနှစ်ပေးမယ်။ ပြီးရင် မင်းကို ဘယ်သူက မှတ်မိမှာလဲ”

ရှောင်ယွမ်အာက လက်မြှောက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။ “တပည့်မှတ်မိမှာ"

“...”

ဖန်းရှုဝမ်သည် ထိုမိန်းမငယ်လေးကို ဆွံ့အစွာကြည့်လိုက်တော့သည်။

လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။ “ဒါအရေးမကြီးဘူး”

“လောင်ချန်ပေ့ ကျုပ်ကို သတ်လည်းအကျိုးမထူးဘူး။ မဟူရာစစ်သည်တော်ထဲဝင်ခဲ့တဲ့ သူအားလုံးက အသက်ဆုံးရှုံးခံဖို့ ပြင်ထားပြီးသားပဲ။ ကျုပ်တို့အားလုံးကို သတ်ခဲ့ရင်တောင် ကျုပ်တို့ဆီကနေ ဘာမှရမှာမဟုတ်ဘူး”

“ခေါင်းမာလိုက်တာ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူသည် ဖန်းရှုဝမ်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခံမနေတော့ပေ။ ဆိုရလျှင် ဖန်းရှုဝမ်က မဟူရာစစ်သည်တော်ထဲ၌ အနှစ်သုံးရာ ကုန်ဆုံးခဲ့တာဖြစ်သည်။ ဖိနှပ်မှုကို တင်းခံကာ သူ၏ ပါးစပ်ပိတ်ထားဖို့က သူ့အတွက် အချိန် လုံလောက်တာထက်ပိုသည်။ ဖန်းရှုဝမ်ကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အသက်အန္တရာယ်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်၌မရပေ။

မည်သည့်နည်းနှင့်မဆို လုကျိုးက အလျင်မလိုချေ။ ဤမြေရှိလူတိုင်းက သူသည် နောက်ထပ်ဆယ်စုနှစ် တစ်စုသာ အသက်ရှင်ရမည်ဟု တွေးထင်နေသောကြောင့် သူတို့မုန်းတီးသွားစေရန် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ရှည်ရှည်နေထိုင်သွားရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေမည်ဖြစ်သည်။

မဟာခန်းမ အပြင်ဖက်တွင်ဖြစ်သည်။ တွမ့်မူရှန်းသည် ပွင့်ချပ်တစ်လွှာပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် နောက်ထပ် လူတစ်ဦးအဖြစ်အသွင်ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။ သူ၏ ကနဦးချီများက ရဲတင်းလွန်းပြီး လှုပ်ရှားမှုများက ကြမ်းတမ်းကာ အရိုင်းဆန်၏။ ထို့သို့တိုင်စိတ်ကမူ အကင်းပါးနေသေး၏။ သူက မဟူရာစစ်သည်နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုသူ့ဆီရောက်မလာခင်၌ အမြဲတမ်း ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သုံးယောက်တိုက်ပွဲက အမှန်တကယ်ပြင်းထန်ပေ၏။ မဟာခန်းမအပြင်ဘက်ရင်ပြင်၏ ထုံးကျောက် များတောင် အပြည့်အဝ ပျက်စီးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုက ထိုကိစ္စရပ်များ အကြောင်း စိုးရိမ်ပူပန်ရမည့်အချိန် မဟုတ်ပေ။

လုကျိုးသည် မုတ်ဆိတ်သပ်လျက် တိုက်ပွဲကို တည်ငြိမ်စွာလေ့လာနေပေ၏။ သုံးယောက်သားက တိုက်ပွဲထဲပိတ်မိနေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက လေးနက်သည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်တော့၏။

“နှေးလွန်းတယ်” သူ၏အသံက ကနဦးချီဖြင့် ရောနှောသွားကာ တွမ့်မူရှန်း၏နားထဲ ရောက်သွား တော့သည်။

တွမ့်မူရှန်းက သူ့ဆရာဆိုလိုတာကို နားလည်ပေသည်။ သူလှုပ်ရှားသည်နှင့် အရှိန်ကရုတ်တရက် တိုးလာတော့၏။ ယခုအချိန်တွင် သူအသုံးပြုနေသည့် နယ်ရှင်လှံကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။ ပုံရိပ်ယောင်များသာ နေရာအနှံ့တွေ့နေရ၏။

မဟူရာစစ်သည်တော်နှစ်ဦးက အနည်းငယ်ထိတ်လန့်အံ့ဩသင့်သွားသည်။ အတော်ကြာ တိုက်ခိုက် ပြီးနောက် သူတို့အဖို့သူတို့၏အရှိန်နှင့် ခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် ခက်ခဲနေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် တွမ့်မူရှန်းက သူ၏အရှိန်နှင့် ခွန်အားကို ထိန်းထားနိုင်ရုံသာမက တိုးတက်လာပုံရ၏။

“မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ပဲ”

လုကျိုးက တိုက်ပွဲကို လက်ညှိုးထိုးပြီးနောက် ပြောလိုက်တော့၏။

“လန်လော့ မင်းက မင်းကိုယ်မင်း အထင်ကြီးလွန်းရုံတင်မကဘူး။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အမှန်တကယ် လျှော့တွက်ခဲ့တာပဲ”

တွမ့်မူရှန်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် အသာစီးရသွားတာ သိသာနေပေ၏။

မဟူရာစစ်သည်တော်နှစ်ဦးကလည်း သူတို့အပေါ်ဖိအား ရုတ်တရက်တိုးသွားတာကို ခံစားမိပြီး လှံမှ ပုံရိပ်ယောင်ထောင်ချီက သူတို့ဆီရောက်လာနေသည်။ တိုက်ကွက်များက သူတို့၏စွမ်းအင်ကို ထိခိုက်ပုံမရ။ သူတို့စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်မှ ကာကွယ်ပေးမှုကြောင့် အထိအခိုက်မရှိပုံရသည်။ နယ်ရှင်လှံ၏ အလားအလာအပြည့်အဝထုတ်ဖော်ခဲ့လျှင် ယင်းက စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကိုတောင် ဖြိုခွင်းနိုင်၏။

မဟူရာစစ်သည်တော်နှစ်ဦးက ဖိအားအောက်နှစ်မြုပ်နေစဉ် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များဖြင့် ပြန်ဆုတ်လိုက်တော့သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ” ပွင့်ချပ်တစ်လွှာပေါ်ကာစ နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ပွင့်ချပ်နှစ်လွှာနှင့် ပွင့်ချပ်သုံးလွှာနတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်ကျင့်ကြံသူကို တပြိုင်နက်တည်း မည်ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်နိုင်မည်နည်း။

တွမ်မူရှန်း ခုန်ဝင်လာသည့်အချိန်တွင် လုကျိုးက သူ့ကိုပြောလိုက်တော့သည်။ “အခုမသုံးရင် မင်းရဲ့ အသန်မာဆုံးကျင့်စဉ်ကို ဘယ်အချိန်မှသုံးမှာလဲ”

ကျင့်စဉ်တစ်ခု၏ အသန်မာဆုံးနည်းစနစ်က ခမ်းနားခြင်းနည်းစနစ်ဖြစ်သည်။ ခမ်းနားခြင်း နည်းစနစ်က လူတစ်ဦး၏ကနဦးချီများစွာကို ကုန်ခမ်းစေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ခမ်းနားခြင်းနည်းစနစ်များကို အဆင်အခြင်မဲ့ မထုတ်ဖော်ကြပေ။

သို့သော် တွမ့်မူရှန်းကမူ အကန့်အသတ်မဲ့ ကနဦးချီများဖြည့်ထားသည့် ယန္တရားတစ်ခုပမာ ဖြစ်နေသည်။ သူက အရှိန်လျော့မည့် လက္ခဏာရပ်မပြခဲ့ပေ။ သူ့ဆရာ၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူ့တွင် ယုံကြည်ချက်များပြည့်နေတော့၏။ သူက နယ်ရှင်လှံကို ဆွဲထုတ်ပြီးနောက် လုကျိုးခမ်းနားခြင်းကျင့်စဉ်ကို သရုပ်ပြထားသည်ကို သူမှတ်မိသည်။ လှံနှင့်ဓားက အဆုံးသတ်ခြင်း ဆင်တူပေ၏။ သူက အော်ပြောလိုက်သည်။

“မပြည့်စုံသော နတ်ဒေဝါဖျန်ဖြေခြင်း"

ချက်ချင်းပင် မရေမတွက်နိုင်သည့် လှံအရိပ်များပေါ်ပြီးဆင်းသက်လာတော့သည်။

“နောက်ဆုတ်” မဟူရာစစ်သည်တော်နှစ်ဦးက နောက်သို့အမြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ ကံဆိုးသည်မှာ နောက်ကျသွားပြီဖြစ်၏။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

မဟူရာစစ်သည်တော်နှစ်ဦး၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်များက နယ်ရှင်လှံ၏ ဖြိုခွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်ထဲတွင် လှံအရိပ်က သူတို့ကို ဘယ်ညာတိုးဝင်လာတော့၏။ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်သည့် ထိုးနှက်ချက်နှစ်ခုဖြင့် သူတို့ကိုလွင့်ထွက်သွားစေတော့သည်။

ခွပ်

မဟူရာစစ်သည်တော်နှစ်ဦးက ပျက်စီးနေသောထုံးကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်ပြုတ်ကျသွားတော့၏။ သူတို့ပခုံးပေါ်ရှိဒဏ်ရာမှသွေးများ စီးကျလာတော့သည်။ သွေးထွက်နေသည့် ပခုံးကို လက်ဖြင့် ဖိနှိပ်ထားပြီး တွမ့်မူရှန်းကို ကြောက်လန့်တကြားကြည့်လိုက်၏။ သူတို့အပြည့်အဝ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယင်းက ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ တွမ့်မူရှန်းက သူတို့ကို မျှမျှတတ အနိုင်ယူခဲ့တာပဲဖြစ်၏။

လုကျိုး၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေသည်။ သူက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက် ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။

အောင်ပွဲဖြင့် တွမ့်မူရှန်း၏ ယုံကြည်ချက်က မိုးထိအောင်မြင့်တက်လာတော့၏။ သူက ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေသည်။ သူက ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကိုဆုပ်လျက် ပြောလိုက်တော့သည်။

“ရှစ်စွင်း လမ်းညွှန်ပေးတာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှစ်စွင်းကို စိတ်မပျက်စေခဲ့မိဘဲ ဒီနှစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာ တပည့် ဝမ်းသာတယ်”

သူက ယွဲ့ကျုံးနှင့် တွမ့်ယန်ဟုန်တို့ကို နယ်ရှင်လှံဖြင့် ရွယ်လိုက်၏။ ရွယ်ထားကာ သူနှာခေါင်းအောက်မှ သူတို့ထွက်ပြေးသွားမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။

ဖန်းရှုဝမ်က လှောင်အိမ်တိုင်များကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲ မယုံနိုင်မှုများပြည့်နေတော့၏။

“တစ်ယောက်ရှိသေးတယ်” လုကျိုးက အေးတိအေးစက်ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ အစပိုင်း ယုံကြည်ချက်များနှင့် သတ္တိတို့သည် ဆက်တိုက်ထိုးနှက်ချက်များကြောင့်လွင့်ပျယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

“ဒီလက်အောက်ငယ်သားက အသုံးမကျပါဘူး”

“ဒီလက်အောက်ငယ်သားက အသုံးမကျပါဘူး”

ယွဲ့ကျုံးနှင့် တွမ့်ယန်ဟုန်တို့က တညီတညွတ်တည်းအော်ကာ အလွန်ရှက်နေကြသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ယွမ်အာက ပြောလိုက်သည်။

“နင်တို့ကို နင်တို့ အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ခေါ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ရှစ်စွင်း အနိုင်ယူတာခံလိုက်ရတယ်ဆိုမှတော့ နောင်ကျ ကြွားလို့ရပြီလေ”

တွမ့်မူရှန်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။ သူတို့ကို အနိုင်ယူလိုက်တာ ငါမဟုတ်ဘူးလား။

…

အခန်း (၈၈) မရည်ရွယ်ပါဘူး

ရှောင်ယွမ်အာက တခစ်ခစ် ရယ်မောလျက် လုကျိုးဘေးနား ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ စန်းရှစ်ရှိုးက ရှစ်စွင်းကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်နော်။ ရှစ်စွင်း ပေးထားတဲ့ နယ်ရှင်လှံကြောင့် ပွင့်ချပ်တစ်လွှာ ထွက်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား ”

ရှောင်ယွမ်အာက နယ်ရှင်လှံအကြောင်း ညွှန်းဆိုသည့်အခါ အခြားလူများက မနာလိုဖြစ်လာကြသည်။ တိုက်ပွဲ၏ အထင်ရှားဆုံးမှာ နယ်ရှင်လှံသာ ဖြစ်၏။

အမှောင်စစ်သည်တော် နှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ယွဲ့ကျုံးနှင့် တွမ့်ယန်ဟုန်တို့က အရှုံးကို လက်ခံလိုက်ကြသည်။ သူတို့က တွမ့်မူရှန်းကဲ့သို့ မကောင်းဆိုးဝါး လက်အောက်တွင် ရိုက်နှက်ခံနေရသည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့အပြင် သူ့ဆီတွင် ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်လည်း ရှိနေသေး၏။

တွမ့်မူရှန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ “ ရှစ်မေ့ပြောတာ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်ရဲ့ မပြည့်စုံသောနတ်ဒေဝါ ဖျန်ဖြေခြင်းက ရှစ်စွင်းကို မီဖို့ အဝေးကြီးလိုပါသေးတယ်။ တကယ်လို့ နယ်ရှင်လှံကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဒီနှစ်ယောက်ကို အနိုင်ပိုင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”

ယွဲ့ကျုံးနှင့် တွမ့်ယန်ဟုန်တို့က ခက်ခက်ခဲခဲ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က ချည်နှောင်ခံထားရသည့် ဖန်းရှုဝမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မဟူရာစစ်သည်တော် ခေါင်းဆောင်၊ ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ပိုင်ရှင်က ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ဖို့ အင်အားမဲ့နေသည်တဲ့လား။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့က ရှုံးနိမ့်သွားသော်ငြား ပွင့်ချပ်နှစ်လွှာ၊ ပွင့်ချပ်သုံးလွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များဖြင့် စွမ်းစွမ်းတမံ တိုက်ခိုက်ခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလော။ သူတို့ခေါင်းဆောင်၏ ကျင့်ကြံဆင့်ဖြင့် ကျိထျန်းတောက်နှင့် အနိုင်အရှုံးမကွဲခင်အထိ သုံးရက်သုံးည တိုက်ခိုက်သင့်ပေသည်။ သူတို့က တိုက်ပွဲထဲ အာရုံရောက်နေသောကြောင့် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း ခန်းမအတွင်းမှ အဖြစ်အပျက်များကို မသိလိုက်ကြပေ။

ထိုစဉ် လုကျိုးက ပုံမှန်ရက်များကဲ့သို့ ခန်းမအတွင်း မတ်တတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ယွဲ့ကျုံးနှင့် တွမ့်ယန်ဟုန်တို့အား ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

“ သူတို့ကျင့်ကြံဆင့်ကို စည်းပိတ်လိုက် ”

“ နားလည်ပါပြီ ” တွမ့်မူရှန်းက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဖန်ကျုံးက ရှေ့ထွက်လာကာ

“ကျွန်တော့်ဆီ အပ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်က ဒီနယ်ပယ်မှာ ကျွမ်းကျင်တယ် … ကျင့်ကြံသူရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ကနေ သူတို့ချီသွေးကြော ရှစ်ခုကို ဖြတ်လာတဲ့ လှည့်ပတ်မှုပေါ် အခြေခံထားတာပဲ။ စည်းပိတ်တဲ့နည်းလမ်းက ကြည့်သလောက် မလွယ်ဘူး။ ဉာဏ်များကြတဲ့လူတွေက သူတို့သွေးကြော ပြန်ဖွင့်နိုင်အောင်လို့ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ကို ညှိထားတတ်ကြတယ် ”

လုကျိုးက လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ “ အမှန်ပဲ … ကျင့်မင်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ သွေးကြောပိတ် ပညာရပ်က ထူးခြားပြီး အားသာချက်တွေ ရှိတယ် ”

ဖန်ကျုံးက လုကျိုး၏ ချီးကျူးမှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ တက်ကြွလာသည်။

ယွဲ့ကျုံးက ဖန်ကျုံးအား စိုက်ကြည့်ကာ “ကျင့်မင်တာအိုဂိုဏ်းက ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်က ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ဂိုဏ်းပါ။ မင်းလိုမျိုး သစ္စာဖောက် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရတာလဲ ”

ထိုစကားများက ဖန်ကျုံး၏ အရှိုက်ကို ထိသွားစေသည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထား …”

သူက ခပ်သွက်သွက် လှုပ်ရှားကာ သွေးကြောပိတ် ပညာရပ်ကို မြန်မြန် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ဘေးတွင် တွမ့်မူရှန်းက နယ်ရှည်လှံကို ကိုင်ရင်း ကြည့်နေသည်။ သူက အမှောင်စစ်သည်တော်နှစ်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်နေလေ၏။ အကယ်၍ သူတို့သာ ရုတ်ခြည်း လှုပ်ရှားလာခဲ့လျှင် သူက နှစ်ယောက်လုံးကို အသေကောင်အဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်မည်။

ဖန်ကျုံးအတွက် ယွဲ့ကျုံးနှင့် တွမ့်ယန်ဟုန်တို့၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို စည်းပိတ်ဖို့ သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ သူက နတ်ဒေဝါ ဦးတည် နယ်ပယ်အဆင့်ဖြစ်၍ နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ်အဆင့် ပညာရှင်နှစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို ပိတ်ဖို့ရာ သူ့စွမ်းအား အားလုံးနီးပါး ထုတ်သုံးခဲ့ရသည်။ သူက ချီစွမ်းအားပင် မကျန်ရှိတော့ပေ။ သူက နဖူးမှချွေးကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ “မျှော်နန်းသခင်… ကျွန်တော် အားလုံးကို စည်းပိတ်ထားပြီးပါပြီ။ ကျွန်တော်ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ ပြန်ဖွင့်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး ”

လုကျိုးက လက်အသာယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် ဖန်ကျုံးက သူ့နေရာသူ ပြန်သွားလိုက်သည်။

ထို့နောက် လုကျိုးက ပြောလိုက်သည် “ သူတို့ကို ပိတ်ထားပြီး ဆက်တိုက် စောင့်ကြည့်နေ”

သူတို့ကျင့်ကြံဆင့် ပိတ်ထားလျက်ပင် သူက တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်ဖို့ လူထားထားချင်သေး၏။ ဖန်ကျုံးအနေနှင့် ယုံကြည်ချက်ရှိသည်က ကောင်းသော်လည်း ယုံကြည်ချက်လွန်ကဲမှုက ကိုယ့်ဘာသာ အထင်ကြီးလွန်းနေသည်။

“နားလည်ပါပြီ ” ဖန်ကျုံးနှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့က ရှေ့ထွက်လာကာ သူတို့နှစ်ယောက်အား ဆွဲခေါ်သွားလိုက်သည်။ သူတို့ကျင့်ကြံဆင့် မရှိဘဲ သူတို့က စဉ်းတီတုံးပေါ်မှ အသားတုံးလို ဖြစ်နေသည်။

လုကျိုးက ခန်းမအတွင်းမှ သူ့ထိုင်ခုံဆီ ပြန်သွားလိုက်သည်။ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ယဲ့ထျန်းရှင်း ”

ယဲ့ထျန်းရှင်းက တုန်သွားလေသည်။ သူမ၏ အားနည်းလွန်းသော အခြေအနေကြောင့် အင်မတန် နာကျင်နေပုံရသည်။ လုကျိုးက သူမနာမည် ခေါ်လိုက်သည့်အခါ သူမက ထိုင်ခုံပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဒူးထောက်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။ သူမက စိတ်ခံစားချက်အပြည့်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

“ရှစ်… ရှစ်စွင်း … ”

လုကျိုးက မပြောင်းမလဲ အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ယဲ့ထျန်းရှင်းအား လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ထိုအစား သူက ဖန်းရှုဝမ်အား ကြည့်ကာ “ လန်လော့ … မင်းကို အခွင့်အရေးအများကြီး ပေးပြီးပြီ။ မင်းက တန်ဖိုးမထားတတ်မှတော့ ငါ့ကို ရက်စက်တဲ့အတွက် အပြစ်မတင်နဲ့ ”

ဖန်းရှုဝမ်က သူ့ဘာသာ အားတင်းကာ ထရပ်လိုက်သည်။ လှောင်ချိုင့်က သူ့အား တင်းကျပ်ရစ်ပတ်ထားစေသည့် မှော်ပညာလိုမျိုး ချုပ်နှောင်ထားသည်။ သူက ပြောလိုက်သည်။

“ လောင်ချန်ပေ့ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျုပ် ရှုံးနိမ့်သွားမှတော့ သေဖို့ တန်ပါတယ် ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါကာ

“ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ပိုင်ရှင်က နန်းတော်က လူအတွက် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းထားပေးနေတယ်။ အဲဒီလူက မင်းအသက် အလကားဖြစ်စေဖို့ ထိုက်တန်လို့လား”

ယခုအချိန်တွင် သူက နောက်ကွယ် ကြိုးကိုင်သူ၏ အကြောင်းမှန်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်မည်ဟု မထင်ပေ။ ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ ပါရမီရှင်က ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို ငရဲအထိ သူနှင့်တစ်ပါတည်း ယူဆောင်သွားလေမည်။ ထို့ကြောင့် ထိုကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့အတွက် နောက်တစ်နည်းကို ရှာရမည်။

ဖန်းရှုဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

“ စကားတွေပြောနေလို့ အကျိုးမရှိဘူး ”

လုကျိုးက ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ သူ့အပြုအမူများက ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုစဉ် စနစ်မှ အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ တင်း … မင်ရှစ်ရင်က နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေ နယ်ပယ် ပစ်မှတ်ကို သတ်လိုက်ပါပြီ။ ဆုလာဘ်အနေနဲ့ ကုသိုလ်ရမှတ် တစ်ထောင် ရရှိပါမယ် ”

လုကျိုးက ထိုအရာကို ကြားသည့်အခါ မည်သည့်ခံစားချက်မှ မပြပေ။ သူက ခေါင်းသာ အသာယမ်းလိုက်ပြီး “ အမှောင်စစ်သည်တော် ချန်းကျုံးဟယ် … သူ အသက်ဆက်ရှင်နေဦးမယ် ထင်လား ”

ဖန်းရှုဝမ်က လုကျိုးသည် သူ့အား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူက လှောင်ကာ ပြောလိုက်သည်

“ချန်းကျုံးဟယ်က အရည်အချင်း ရှိတယ်။ မင်ရှစ်ရင်က အရမ်းအားကောင်းနေရင် သူ ခန်းမအတွင်းကနေ ထွက်မသွားသင့်ဘူး။ နေရာကျယ်လေလေ ချန်းကျုံးဟယ်အတွက် ပိုအရေးသာလေလေပဲ … ခင်ဗျားက လီချင်းကို သတ်လိုက်တယ်။ ချန်းကျုံးဟယ်က မင်ရှစ်ရင်ကို သတ်လိမ့်မယ်။ ကျုပ်တို့ မျှတသွားတာပေါ့ ”

ရှောင်ယွမ်အာက ထိုစကားများကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ချက်ချင်း ကျိန်ဆဲတော့သည်။

“ ခွေးစကားတွေ … ”

“လေလုံးကြီးတာလား ” ဖန်းရှုဝမ်က စကားဆက်မပြောခင် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် “ ကောင်မလေး … မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက အားကောင်းပေမဲ့ မင်းကို ရေတွင်းထဲက ဖားသူငယ်လို ဖြစ်စေတာပဲ။ ဟိုးအရင်နှစ်တွေတုန်းက ငါ လျှောက်သွားနေတုန်းက မင်းတို့ဆရာတောင် ငါ့ကို မတားနိုင်ဘူး။ ငါ့ကို ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ ”

ရှောင်ယွမ်အာက မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားပြီး ခန်းမအပြင်ဘက်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တွမ့်မူရှန်း၊ ယဲ့ထျန်းရှင်းနှင့် လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်မှ ကျင့်ကြံသူများ လှည့်ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်သည့်အခါ ဖန်းရှုဝမ်ကို လှောင်ချိုင့်က ချုပ်နှောင်ထားသော်လည်း သူ့ခေါင်းလှည့်ကြည့်ခြင်းအား မတားနိုင်ပေ။

မင်ရှစ်ရင်က အဝင်ဝ၌ ပေါ်လာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သူက စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး ဝတ်ရုံများကလည်း သွေးများဖြင့် စိုရွဲနေသည်။ သူ့ညာဘက်လက်မှ ဓားမြှောင်ကလည်း သွေးတစက်စက် စီးကျနေဆဲ ဖြစ်၏။

ထိုအရာကို မြင်ကာ ဖန်းရှုဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နှလုံးခုန်မြန်လာမိသည်။ သူက လှုပ်ရှားချင်သော်လည်း နယ်ရှင်လှံထိပ်ဖျားက သူ့မြင်ကွင်း၌ ရုတ်ခြည်း ပေါ်လာသည်။

“ သေချင်ရင် ဒီလှံတစ်ချက်ထိုးလိုက်ရုံပဲ ” တွမ့်မူရှန်းက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရင်က အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေဟန်ဖြင့် ခန်းမအတွင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။ သို့သော်လည်း သူ့မျက်နှာအထက် ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သူက အနိုင်ရမှုကို ကျေနပ်နေသည်မှာ သိသာလှ၏။ သူက ဓားမြှောင်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ချလိုက်ကာ “ ချန်းကျုံးဟယ်ကို တမင်သတ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး … သူက ထိပ်တန်း မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက်ကို ဝှက်ထားတော့ ကျွန်တော် ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ ကိုယ့်ဘာသာ ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ သတ်မိသွားတာပါ ”

ဖန်းရှုဝမ်၏ မျက်ဝန်းများက ထိန်းမရလောက်အောင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူက ချန်းကျုံးဟယ်ကို အနိုင်ရသူအဖြစ် အပိုင်တွက်ထားခဲ့မိသည်။ မင်ရှစ်ရင်တွင် လက်နက် မရှိသလို စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်၌လည်း ဘာပွင့်ချပ်မှ ထွက်မလာသေးပေ။ တစ်ဖက်တွင် ချန်းကျုံးဟယ်က အမှောင်စစ်သည်တော်လေးယောက်အနက် အားအကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံဆင့် ရှိထား၏။ ချန်းကျုံးဟယ်က ထိပ်တန်းအဆင့် ပွင့်ချပ်သုံးလွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန် ပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အပြင် ထိပ်တန်းအဆင့် မြေကမ္ဘာလက်နက်လည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသေးသည်။ သူက ရလဒ်ကို လက်မခံနိုင်ဘဲ အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးလာသည်။ သူ့ မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသော ချီစွမ်းအားနှင့် သွေးများက မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် နာကျင်လာစေ၏။

လရောင်ဆွတ် နန်းဆောင်မှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများလည်း အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသည် ဤမျှလောက် အားကောင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်ကား နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် အတော်လေး သေးနုပ်သွားလေသည်။

မင်ရှစ်ရင်၏ တင်ပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လုကျိုးက အနည်းငယ်မျှသာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

“ မဆိုးဘူး ”

မင်ရှစ်ရင်က ထိုအရာကို ကြားလိုက်သည့်အခါ စိတ်ပေါ့ပါးသွားလေသည်။ သူ့အမူအရာက တောက်ပလာကာ “ရှစ်စွင်း ဒီမြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက်က အရမ်းအဖိုးတန်တယ်။ ကျွန်တော် ပြန်သန့်စင်ချင်ပါတယ် ”

ဖန်းရှုဝမ်က အော်လိုက်သည် “ မင်း လုပ်ရဲလား ”

ရှောင်ယွမ်အာက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည် “ တကယ်လား … ဒီလိုအခြေအနေနဲ့ လာခြိမ်းခြောက်ချင်တာလား ”

သေသွားသော ချန်းကျုံးဟယ်သာ သူ့လက်နက် ပြန်လည် သန့်စင်ခံရမည် ဖြစ်ကြောင်း သိလျှင် ပြန်ထလာပေမည်။

သို့သော်လည်း မင်ရှစ်ရင်က ထိုကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်ပေ။

“ ရှစ်စွင်းဆီကနေ ခွင့်တောင်းတာပါ ”

…

အခန်း (၈၉) ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း

ဖန်းရှုဝမ်သည် မည်ကဲ့သို့ ဒေါသမထွက်ဘဲ နေမည်နည်း။ ထိုလူများသည် သူ၏ သေဆုံးပြီးသော လက်အောက်ငယ်သား၏ လက်နက်ကို သန့်စင်ချင်နေသည်။ သို့သော် အရှုံးသမားအနေဖြင့်သူက မပြောနိုင်တော့ချေ။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်မှ လူများကို သူရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင် သူက ထိုလူများကို လှောင်ရယ်နိုင်သေး၏။ သို့သော် ဤနေရာက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဖြစ်သည်။ မင်ရှစ်ရင်က ချူကျုံးထျန်း၏ အရိုးနှင့်အကြောများကို ဆွဲခွာခဲ့လျှင်တောင် သူပြောနိုင်တာ ဘာမှမရှိပေ။ သူက ထိုလူများကို စိန်းစိန်းဝါးဝါးဖြင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ သူ၏ ကနဦးချီများကို ထပ်မံလှည့်ပတ်ရန်ကြိုးစားခဲ့၏။ သို့သော် သူ၏စွမ်းအင်ဗဟိုချက်က ရှင်းလင်းနေ တာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ဖန်းရှုဝမ်က အသိပညာကြွယ်ဝသည့်သူတစ်ဦးဖြစ်၏။ သူက ခရီးများစွာထွက်ခဲ့ပြီး ကျင့်စဉ်မျိုးစုံကို တွေ့ခဲ့ဖူးကာ မတူညီသော ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ နည်းစနစ်များကိုလည်းတွေ့ခဲ့ဖူး၏။ သို့သော် ချုပ်နှောင်ခြင်းလှောင်အိမ်နည်းစနစ်နှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ရတာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ သူက ထိုအရာနှင့် ပိုမိုစိမ်းသက်လေ သူ့ကိုယ်သူ ခုခံကာကွယ်ရန် ပိုခက်ခဲလေဖြစ်၏။

လုကျိုးက သူ၏ပလ္လင်ထက်၌ ခပ်မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး ဓားကိုကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက မျက်နှာသေဖြင့်ပြောလိုက်တော့၏။

“ငါ့ဆီယူလာခဲ့”

“ဟုတ်ကဲ့ ရှစ်စွင်း” မင်ရှစ်ရင်က စိတ်ထဲ၌ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။ သူသည် တန်ဖိုးရှိသော ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်လျက် လုကျိုးအား ကြည်ညိုလေးစားစွာ ပေးပြီးနောက်ဘေးတစ်ဖက်သို့ နာနာခံခံ ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်များက အင်မတန်ရှားပါး၏။ ကျင့်ကြံသူအများစုက သူတို့ တစ်ဘဝလုံး တွင် လက်နက်တစ်မျိုးတောင် မကြုံတွေ့တာလည်းရှိသည်။ ထို့အပြင် သူတို့က ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့လျှင်တောင် သူတို့၏ကျင့်ကြံဆင့်က အနည်းဆုံးတော့ နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးခြေနယ်ပယ်တွင် မရှိလျှင် လက်နက်ကို မကိုင်ထားနိုင်ချေ။ ဆိုရလျှင် သူတို့အဖို့ ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်ကို လိုချင်တပ်မက်ကြသည်။ ပိုသန်မာသောကျင့်ကြံသူများကို ရင်ဆိုင်ရန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူအများစုသည် ထိပ်တန်းမြေကမ္ဘာ အဆင့် လက်နက်ကို ပိုင်ဆိုင်လျှင် ရောင့်ရဲနေကြပြီဖြစ်သည်။ နောင်တွင် ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက် အဖြစ် ယင်းကို သန့်စင်နိုင်မှာပဲဖြစ်၏။ သို့သော် လက်နက်တစ်ခုကို သန့်စင်ရန်က အင်မတန် ခက်ခဲသည်။ ဆယ်စုနှစ်အချိန်မသုံးဘဲ လက်နက်ကို သန့်စင်ရန်မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထိုသို့တိုင် ကျင့်ကြံသူ အများစုက ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်ကို မက်မောစိတ်က ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် သန့်စင်လိုစိတ် ရှိနေကြဆဲဖြစ်သည်။

လုကျိုးက ဓားကို ကိုင်ပြီးနောက် ယင်းကို အကဲဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ဓား၏ဒီဇိုင်းက အကောင်းဆုံးမဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် အနည်းငယ်ရုပ်ဆိုးနေပေ၏။ညာ ဖက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ အမည်မဲ့ဓားက သူ့လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ထိုဓားကို ပိုင်းဖြတ်ရန် အမည်မဲ့ဓားကို သုံးလိုက်တော့၏။

လူတိုင်းက လုကျိုး၏ အပြုအမူကြောင့်အံ့ဩမှင်သက်နေကြသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် လုကျိုးက သူ၏လက်ချောင်းဖြင့်ဓားကို ပိုင်းဖြတ်သည်ဟုသာထင်နေရ၏။ ထိပ်တန်းအဆင့်မြေကမ္ဘာ လက်နက် ဖြစ်ရာ လုကျိုးသည် လက်ဗလာဖြင့် ဓားကို ဖြိုခွဲရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု သူတို့က တွေးမိကြတာပဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံး၌အတွေး တူညီနေသော်ငြား မည်သူကမျှသူတို့၏ အတွေးများကို မထုတ်ဖော် ရဲချေ။

ဖန်းရှုဝမ်က လေးနက်သည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။ “မိစ္ဆာကောင်က ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ လူသေတစ်ယောက်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို မက်မောနေတာ ခင်ဗျား ညကျ ဘယ်လိုလုပ်အိပ်နိုင်ပါ့မလဲ”

မင်ရှစ်ရင်က စိုက်ကြည့်ပြီးနောက်ပြောလိုက်တော့၏။

“ကျုပ်တို့တွေက ခင်ဗျားပြောသလိုသာဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲမှာ လက်နက်ကြောင့် တိုက်ခိုက်တဲ့သူတွေက ညဆို အိပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဖန်းရှုဝမ်က ပြန်မပြောပေ။ အမှန်တကယ်ပင် လက်နက်အတွက် လူအများတိုက်ခိုက်သည်က သာမန်သာဖြစ်သည်။

လုကျိုးက လက်နက်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်တော့သည်။ ယခင်က အမည်မဲ့ဓားကို မောင်နှံဓားနှင့် ရိုက်ချရန်အသုံးပြုခဲ့စဉ်က မောင်နှံဓားက အထိခိုက်မရှိခဲ့ပေ။ လက်ရှိတွင် ဤအထွတ်အထိပ်မြေကမ္ဘာ အဆင့်လက်နက်ကလည်း အမည်မဲ့ကြောင့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိပေ။ ဆိုလိုသည်က အမည်မဲ့သည် မြေကမ္ဘာအဆင့်လက်နက်နှင့်တောင် မကိုက်ညီသည်လော။

လုကျိုးက ဓားကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ မင်ရှစ်ရင်က ဖမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲ၌ ပျော်ရွှင် ကြည်နူးသွားသည်။ သို့သော် ဓားကို ဖမ်းလိုက်မိသည်နှင့် အက်ကွဲသံသဲ့သဲ့ကိုကြားရပြီး ဓားပေါ်၌ အက်ရာတစ်ရာ ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သိပ်မကြာမီ၌ နှစ်ပိုင်းကျိုးပြီး မြေကြီးပေါ် သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

မင်ရှစ်ရင်က သစ်သားကျောက်ရုပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုမရှိ။ ကျိုးပဲ့သွားသောဓားကို တွေဝေနေသော အမူရာဖြင့်ကြည့်နေမိသည်။ ဓားက တို့ဖူးကဲ့သို့ ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပေ၏။

ဖန်းရှုဝမ်က မျက်မှောင်ကြုံသွားသည်။ လုကျိုး၏အမူအရာက တည်ငြိမ်နေသည့်တိုင် သူသည် စိတ်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွား၏။ အမည်မဲ့က အထွတ်အထိပ်မြေကမ္ဘာအဆင့်လက်နက်ထက် ပိုသန်မာပုံရသည်။ အမည်မဲ့က ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်ဖြစ်လောက်ပေ၏။ ကွဲပြားခြားနားသည့် အသွင်သဏ္ဌာန်မျိုးစုံပြောင်းလဲနိုင်သော ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်သည် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါးဆိုတာ သေချာပေ၏။

မင်ရှစ်ရင်၏ မှင်သက်နေသော အမူအရာက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ခါးသက်မှုဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ထိုလက်နက်ကို ရရှိရန်အတွက် နာကျင်မှုများစွာကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရ၏။ သို့သော် သူ၏ဆရာက လက်ဗလာဖြင့် ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ စိတ်ထဲ၌ ရေရွတ်ပြောဆိုမိတော့သည်။ “ရှစ်စွင်းရေ ကျွန်တော်အလုပ်ကြိုးစားတာ မလုံလောက်လို့လား”

နောက်ဆုံးတွင် လုကျိုးက ပြော၏။ “မြေကမ္ဘာအဆင့်လက်နက်က ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲ ဝင်ဖို့မကိုက်ညီဘူး”

“...”

မင်ရှစ်ရင်က ဆွံ့အသွားတော့သည်။ မြေကမ္ဘာအဆင့်လက်နက်မျှတဲ့လား။ ဒါဆိုရင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲမှာ ပိုကောင်းတဲ့လက်နက်ရှိနေတာလား။

ရှောင်ယွမ်အာက ခိုးခိုးခစ်ခစ်ရယ်မောပြီးနောက်ပြောလိုက်သည်။

“စစ်ရှစ်ရှိုး(စတုတ္တအစ်ကို) စန်းရှစ်ရှိုးရဲ့လက်ထဲက လက်နက်ကိုကြည့်လိုက်။ အဲ့ဒါက နယ်ရှင်လှံ မမိုက်ဘူးလား။ စန်းရှစ်ရှိုးက အဲဒီလက်နက်နဲ့ ရန်သူနှစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာနော်”

မင်ရှစ်ရင်က တွမ့်မူရှန်း၏ လက်ထဲရှိနယ်ရှင်လှံကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နယ်ရှင်လှံ၏ အရှည်နှင့် လှံတံပေါ်၌ထွင်းထုထားသော နဂါးပုံစံက မွန်းကြပ်စေသောလေထုကို ပေးစွမ်းနေ၏။ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်သို့ ထိပ်သီးဆရာကြီးဆယ်ဦးတိုက်ခိုက်လာစဉ်က သူသည် တွမ့်မူရှန်းကို ထွက်သွားရ န်ပြောခဲ့သော်ငြား တွမ့်မူရှန်းသည် နယ်ရှင်လှံက ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်တွင်ရှိနေ သောကြောင့် မထွက်သွားခဲ့ပေ။ ထိုမျှတန်ဖိုးရှိသောလက်နက်ကို တွမ့်မူရှန်းအား သူ၏ဆရာ ပေးလိုက်မည်ဟု သူမထင်ထားပေ။ ရင်ထဲ၌ လေးလံလာ၏။ မည်မျှမတရားသနည်း။ ကောင်းကင်အဆင့်လက်နက်နှင့်ယှဉ်လျှင် အထွတ်အထိပ် မြေကမ္ဘာအဆင့်လက်နက်က အမှန်တကယ်ပင် အမှိုက်တစ်ခုဖြစ်နေပေတော့၏။

“ရှစ်စွင်း ရှစ်စွင်းရဲ့ ခမ်းနားတဲ့စွမ်းအင်တွေက အကန့်အသတ်မရှိဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ဒီအမှိုက်က ရှစ်စွင်းဆီက ရိုက်ချက်တစ်ချက်တောင် မခံနိုင်ဘူး။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်နက်တစ်ခု ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ” မင်ရှစ်ရင်က နောက်ဆုံးတွင် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဓားကျိုးကို ကန်ထုတ်လိုက်၏။ ဓားကို ကန်ထုတ်ပြီးနောက်သူက ပြုံးကာ မေးလိုက်တော့သည်။

“ရှစ်စွင်း တပည့်အတွက် သင့်တော်တဲ့လက်နက်တစ်ခု ဘယ်အချိန်ကျမှာ ပိုင်ဆိုင်မှာလဲ”

လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ တာဝန်တွေကို ကောင်းကောင်းလုပ်”

မင်ရှစ်ရင်သည် ထိုစကားများကြောင့် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးသွားတော့သည်။ ယင်းက ကောင်းကင်အဆင့် လက်နက်ကို သူပေးလိမ့်မည်ဟူသော ကတိတစ်ခုနှင့်ဆင်တူပေ၏။ သူ၏ ရှစ်စွင်းသည် မည်သည့်အချိန်တွင် လက်နက်ပေးမည်ဟု မပြောခဲ့သော်ငြား သူ၏ဆရာက စကားတည်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက တွေဝေမနေဘဲ ဒူးထောက်ကာ စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်တော့၏။

“ကျေးဇူးပါ ရှစ်စွင်း။ တပည့် အလုပ်ကြိုးစားပါ့မယ်။ ရှစ်စွင်းကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး”

သစ္စာရှိမှု +၂ နှစ်ရာခိုင်နှုန်း

လုကျိုးက ခေါင်းရွှေ့လိုက်သည်။ သူ၏နေရာသို့ပြောင်းရွေ့လာကာစအချိန်နှင့် စာလျှင် ပိုကောင်းလာ၏။ မင်ရှစ်ရင်၏ သစ္စာရှိမှုက ယခင်ကထက်ပိုတည်ငြိမ်လာပြီဖြစ်သည်။ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနှင့် ကြမ်းတမ်းသော ခွန်အားကိုအားကိုးခြင်းက လူတစ်ယောက်၏ သစ္စာရှိမှုကိုရရန်ခက်ခဲနေပေသည်။

ထိုစဉ် လရောင်ဆွတ်မျှော်နန်းမှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးက တပြိုင်နက်တည်းအော်လိုက်၏။

“နန်းတော်သခင်”

“နန်းတော်သခင် အဆင်ပြေပါရဲ့လား”

လရောင်ဆွတ်မျှော်နန်းမှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးက သတိလစ်သွားသော ယဲ့ထျန်းရှင်းကို ကူလိုက်သည်။

ရှောင်ယွမ်အာကလည်း အမြန်ပြေးလာပြီးနောက် ယဲ့ထျန်းရှင်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြောလိုက် တော့၏။

“သူ အဆင်ပြေတယ်။ နင်တို့တွေက ရေးကြီးခွင်ကျယ်လုပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ရှစ်စွင်းကို လန့်အောင်လုပ်နေတာပဲ”

“...”

မင်ရှစ်ရင်က ဆွံ့အသွားသည်။

ရှစ်မေ့ အခွင့်ရတိုင်း ဆရာ့အကြောင်းထည့်ပြောနေတယ်နော်။ ငါသူနဲ့မယှဉ်နိုင်တာ သေချာတယ်။

လုကျိုးက လက်ကာပြပြီးနောက်ပြောလိုက်တော့သည်။

“သူ့ကို တောင်ပိုင်းမျှော်နန်းမှာ ပိတ်ထားလိုက်။ ဒါမှသူ့ရဲ့အပြုအမူတွေကို ဆက်ဆင်ခြင်သုံးသပ်နိုင်မှာ”

“ဟုတ်ကဲ့ ရှစ်စွင်း” ရှောင်ယွမ်အာက ယဲ့ထျန်းရှင်နှင့် လရောင်ဆွတ်မျှော်နန်းမှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးကို မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ မဟာခန်းဆောင်အပြင်ဖက်သို့ ခေါ်သွား သည်။

တစ်ချိန်ထဲတွင် လုကျိုးက ယဲ့ထျန်းရှင်း၏ အမုန်းတရားများ လျင်မြန်စွာလျော့ကျလာတာကို ရှာတွေ့လိုက်ရသည်။ ယွီလုံရွာ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသည့် အမုန်းတရားက ပျောက်ကွယ်သွားပုံပေါ်၏။ အစက သူသည် ဖန်းရှုဝမ်ကို အဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်ရှိ အကြောင်းပြချက်ကို ရှင်းပြခိုင်းစေချင်တာဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ဖုံးကွယ်လိုသော ဖန်းရှုဝမ်၏ ခေါင်းမာမှုက သူ၏စိတ်ဝင်စားမှုကို အောင့်သက်သက်ဖြစ်သွားစေသည်။ ထို့အပြင် ဤအရေးကိစ္စက သူ၏ပျောက်ဆုံးနေသောမှတ်ဉာဏ်များနှင့် ဆက်စပ်နိုင်ချေလည်းများသည်။ ခဏတာတွေးတောပြီးနောက် သူက ထူးမခြားနားပြောလိုက်တော့၏။

“သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်ကို ပိတ်ပြီးတော့ သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားလိုက်”

“ဟုတ်ကဲ့ ရှစ်စွင်း”

တွမ့်မူရှန်းက ဖန်းရှုဝမ်၏ ပခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ဖန်းရှုဝမ်က ချုပ်နှောင်ခြင်းလှောင်ချိုင့်ဖြင့် ချည်နှောင်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူက မဟာခန်းမဆောင်ထဲကနေ တွမ့်မူရှန်း လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မ ထုတ် သွားတာခံနေရ၏။

လုကျိုးက ချုပ်နှောင်ခြင်းလှောင်အိမ်ကတ်သည် မည်မျှကြာရှည်ခံမည်မှန်းမသေချာသောကြောင့် သူက ဖန်းရှုဝမ်၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို ပိတ်ရန်အတွက် သူ၏တပည့်ကို အမြန်အမိန့်ပေးခဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် အချိန်ရှိသေး၏။ ထို့ကြောင့် ဖန်းရှုဝမ်ကို စကားပြောစေရန်အတွက် လှည့်ကွက်မျိုးစုံကို အသုံးပြုရပေမည်။

လုကျိုးက အတွေးနစ်နေစဉ် လရောင်ဆွတ်နန်းတော်မှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် မဟာခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာ၏။

“မျှော် မျှော်နန်းသခင် တောင်ခြေက မဟူရာစစ်သည်တော်တွေက ရန်စနေပြီး ထွက်သွားဖို့ ငြင်းဆန်နေပါတယ်”

ဖန်းရှုဝမ်သည် သူတို့၏ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး အဖမ်းခံထားရသောကြောင့် မဟူရာစစ်သည်တော်များ ထွက်သွားရန် ငြင်းဆန်တာက သဘာဝကျသည်။ လုကျိုးက နန်းတော်နှင့် သူတို့၏ အဆက်အသွယ်ကို တွေးမိပြီးနောက် အေးအေးဆေးဆေးပြောလိုက်တော့၏။

“ဖန်းရှုဝမ်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲမှာ နေနေတာ။ ဒီမှာ ကိစ္စမရှိတဲ့သူတွေ ထွက်သွားဖို့ ပြောလိုက်” သူက နေ ဟူသော စကားကို အသုံးပြုပြီး ဖန်းရှုဝမ် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း ထိုလူများကို ပြောပြလိုက်တော့သည်။

အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူက လုကျိုးကို ကြောက်ရွံ့စွာကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

“ဒါ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ထွက်သွားဖို့ငြင်းရင်ကော”

“မင်ရှစ်ရင်ကို လွှဲထားလိုက်”

“နားလည်ပါပြီ။ ဒီအကြောင်း စတုတ္ထသခင်လေးဆီအကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်”

ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ခြေ၌ အရံအတားရှေ့တွင် အရင်အတိုင်းရှိ မီတာရာချီအကွာ၌ ဖြစ်သည်။

မဟူရာစစ်သည်တော် ဆယ့်နှစ်ယောက်ခန့်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို မျှော်ကြည့်နေကြ၏။ အရံအတားကြောင့် သူတို့သည် ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်ရုံသာ တတ်နိုင်၏။

တောအုပ် တစ်နေရာတွင် ကျက်သရေရှိသော လူတစ်ဦးက အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားလျက် ထိုအရာကို တိတ်တဆိတ်လေ့လာနေ၏။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် အမျိုးသားနောက်၌ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဖြင့်လူတစ်ဦးရှိနေသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံ နှင့်လူက တလေးတစားမေးလိုက်တော့၏။

“ချန်ပေ့ အဲဒီလူတွေကို ကျွန်တော်တို့ တိုက်ခိုက်မှာလား”

…

အခန်း (၉၀) ရှစ်ရှိုး သက်ညှာပေးပါ

အစိမ်းဝတ် ဓားသမားက သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသည့် အနက်ဝတ် အမျိုးသားကို လှည့်မကြည့်ပေ။ သူ့မျက်နှာအထက် အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်တည်လာပြီးနောက် “မင်းတို့ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပြောလိုက် ဒီနေ့ ငါ လူသတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူးလို့ … သူ့ကို အားနာတယ်လို့ ပြောလိုက် ”

အကြောင်းအရင်းတချို့ကြောင့် အနက်ဝတ် အမျိုးသားက “ အားနာတယ်” ဆိုသော စကားကို ကြားလိုက်သည့်အချိန် နောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သူက နေရခက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ ချန်ပေ့က အရင်တစ်ခါ ဓားရူးကို သတ်ခဲ့တယ်လေ။ နောက်ပစ်မှတ်ကရော ဘယ်သူလဲ ”

အစိမ်းဝတ် ဓားသမားက အနက်ဝတ် အမျိုးသားအား ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်သောကြောင့် အနက်ဝတ် အမျိုးသားက နောက်ပိုဆုတ်သွားလိုက်သည်။ သူက အတော်လေး ကြောက်လန့်နေပြီး အစိမ်းဝတ် ဓားသမားက သူ့ကို နောက်ပစ်မှတ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောမည်ကို ထိတ်လန့်နေမိသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပြီး ညင်သာတဲ့လူပါ။ မင်းတို့ဂိုဏ်းချုပ်လည်း ကောင်းကောင်း သိပါတယ်” အစိမ်းဝတ် ဓားသမားက မပြောင်းမလဲ ပြောလိုက်သည်။

“အာ့ … ချန်ပေ့ရဲ့ အားကောင်းကောင်း အငွေ့အသက်ကြောင့် ဖိအားဖြစ်သွားရုံပါ။ ချန်ပေ့ စိတ်ထဲမထားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ” ထိုအချိန် အနက်ဝတ် အမျိုးသား၏ ဒူးတို့က တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေရှာသည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး” အစိမ်းဝတ် ဓားသမားက ညင်ညင်သာသာ ပြောလိုက်သည်။

“ ဒီရက်ပိုင်း သတင်းပို့ပေးတာ ကျေးဇူးပဲ ”

အနက်ဝတ် အမျိုးသားက သူ့ဘာသာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

အစိမ်းဝတ် ဓားသမားက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ တကယ်လို့ မင်းကို သတ်ဖို့ ကြံထားရင် အရင်ဆုံး အသိပေးမှာပါ … ရောင်းရင်း ”

သူက “ရောင်းရင်း” ဆိုသော စကားကို ထပ်မပြောခင် တမင်ရပ်လိုက်သေး၏။

“…” အနက်ဝတ် အမျိုးသားက ငိုချင်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

‘ မသတ်ခင် သတ်ဖို့ကြံထားတဲ့ အကြောင်း ပြောပြမှာပေါ့လေ’

သူက ဘာမှဆက်မမေးရဲတော့ဘဲ တိတ်တဆိတ်သာ နောက်၌ ရပ်နေလိုက်သည်။

အစိမ်းဝတ် ဓားသမားက မဟူရာစစ်သည်တော်များကို ထပ်လေ့လာနေလေသည်။ သူက ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချကာ

“ဖန်းရှုဝမ် … မဟူရာစစ်သည်တော်ရဲ့ခေါင်းဆောင်က ဒီနေရာ ရောက်နေတာ နေ့တစ်ဝက်လောက်ရှိပြီ။ သူ ပြန်ထွက်လာနိုင်ပါ့မလား ”

“ချန်... ချန်ပေ့ ထပ်မစောင့်တော့ဘူးလား ”

“ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်” အစိမ်းဝတ် ဓားသမားက လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။ တောအုပ်ထဲ မီတာတစ်ရာလောက် လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် လေထဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အနက်ဝတ် အမျိုးသားက ခြေမခိုင်တော့ဘဲ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိ၏။

‘ ဒီတာဝန်က ငါ့အဆုံးသတ်ပဲ’

သူက တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် မဟူရာစစ်သည်တော်များကို ဆက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထိုစဉ် သူက အကာအရံမှ ပျံထွက်လာသူကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက မရပ်ခင် မဟူရာစစ်သည်တော်များကို ဝေ့ပတ်ကြည့်နေသေးသည်။

“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ မင်ရှစ်ရင်လား ”

မဟူရာစစ်သည်တော်များက မည်မျှလေ့ကျင့်ထားစေကာမူ မင်ရှစ်ရင်၏ ကြောက်ခမန်းလိလိ အငွေ့အသက်အောက်တွင် နောက်ဆုတ်ရုံမှအပ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ အဆုံးသတ်၌ သူတို့က ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်မှ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ထွက်သွားရတော့သည်။

အနက်ဝတ် အမျိုးသားက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက်

“ချန်ပေ့ဓားနတ်ဆိုး ထွက်သွားတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ ပွင့်ချပ်ရှစ်လွှာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ပိုင်ရှင် ဖန်းရှုဝမ်တောင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဘာမှမတတ်နိုင်ပဲကိုး … မိစ္ဆာအိုကြီးက တကယ်အားကောင်းတာပဲ ”

သူ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်သွားဖို့ အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပေ။

………….…

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း

လုကျိုးက စနစ်မှ ကုသိုလ်ရမှတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့တွင် အမှတ်ပေါင်း ၂၂၁၀ ကျန်ရှိနေသေး၏။ ဖန်းရှုဝမ်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်သည့် ဆုလာဘ်မှာ နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်အဆင့် တစ်ဦးကို သတ်တာထက် အမှတ်များစွာ ပိုနည်းသည်။

‘ကံကောင်းမှတ် ငါးမှတ်ပဲ ရှိတယ် .. အရင်တစ်ခါ ကံစမ်းမဲ နှစ်ကြိမ် စမ်းတာတောင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နဲ့ ဆိုးရွားလွန်းတယ် ဆိုတာပဲ ပေါက်တယ်’

လုကျိုးက ခဏတာစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ‘ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်စမ်းကြည့်ရမလား … တတိယအကြိမ်ဆိုတော့ ကံများကောင်းမလား ’

“ကံစမ်းမဲ … တင်း … ဒီကံစမ်းမဲက အမှတ် ၅၀ ကုန်ကျပါမယ်။ ကံစမ်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကံကောင်းမှတ် တစ်မှတ် ရရှိပါတယ် ”

လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ သူက နောက်ထပ် ကံစမ်းကြည့်ဖို့ စိတ်ပြင်းပြမှုကို ချိုးနှိမ်ထားရသည်။

‘ဒါက လက်နက်သန့်စင်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ အခွင့်ကောင်းကို စောင့်ရမယ် … စိတ်လွတ်လိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး ’

နာမည်။ ။ လုကျိုး

မျိုးနွယ်။ ။ လူသား

ကျင့်ကြံဆင့်။ ။ ဗြဟ္မာပင်လယ် ချီသွေးကြောရှစ်ခုအဆင့်

ကုသိုလ် အမှတ်။ ။ ၂၁၆၀ မှတ်

စိတ်ဝိညာဉ် သဏ္ဍာန်။ ။ ခွန်အားလေးချိုးတစ်ချိုး

ကျန်ရှိသက်တမ်း၊ ။ ၅၈၀၁ ရက်

အသုံးပစ္စည်း။ ။ အသေရိုက်ချက် တစ်ကတ်၊ ပြစ်ချက်မဲ့ကတ် နှစ်ကတ်၊ အတိုက်အခိုက် ဒဏ်ပြင်းကာကွယ်ကတ်( အလိုအလျောက်သုံး) ခုနှစ်ကတ်၊ မှော်နတ်ခြင်္သေ့၊ ပိအန်း

လက်နက်။ ။ အမည်မဲ့၊ မာယာကျော့ကွင်း (ပိုင်ရှင် - ယဲ့ထျန်းရှင်း။ အသုံးမပြုခင် ပြန်လည်သန့်စင်ရန် လိုအပ်)

ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်။ ။ ကောင်းကင်ကျမ်း ပေလွှာသုံးမျိုး

“ စွမ်းအင်ငါးမျိုး စကြဝဠာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်က ကုသိုလ်ရမှတ် ရှစ်ထောင်တောင် ကုန်မှာပဲ ..” လုကျိုးက သူ့ဘာသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူက ဖန်းရှုဝမ်နှင့် အခြားလူများကို သတ်လျင်ပင် အမှတ်လုံလောက်မည်ဟု မထင်ပေ။

သူက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ‘ဒါက စွမ်းအင်ငါးမျိုး စကြဝဠာ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ပဲလေ၊ ခြောက်သွယ်ပေါင်းစည်းတြိမျဉ်း၊ ခုနစ်စင်ကြယ်ဝိညာဉ်နဲ့ နည်းရှစ်သွယ်ဆက်နွယ်ခြင်းတွေကလည်း စွမ်းအင်ငါးမျိုး စကြဝဠာထက် ဈေးချိုမှာတော့ မဟုတ်ဘူး ’

လုကျိုးက လက်ဝေ့လိုက်သည်နှင့် စနစ်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဤအရာကို ရှက်ရွံ့နေစရာ မလိုပေ။ သူက နှစ်တစ်သန်းလောက် နေထိုင်ခဲ့သည့် ကျိထျန်းတောက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လုမိနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

‘အလောကြီးလွန်းလျှင် ဘယ်အရာမှ ကောင်းကျိုးမရှိပေ’

ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရင်က ခန်းမအတွင်း ပြေးဝင်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

“ ရှစ်စွင်း … သုံ့ပန်းတွေကို ဖမ်းထားလိုက်ပါပြီ။ ပြဿနာ မရှိတော့ပါဘူး”

သူက လုကျိုးသည် အတွေးနက်နေကြောင်း မြင်လိုက်သည့်အခါ မြန်မြန် ဦးညွတ်လိုက်ပြီး လုကျိုးအား မြှောက်ပင့်နေဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

လုကျိုးက အသားကျနေသည့်အလား ဘာမှထူးထူးဆန်းဆန်း မခံစားမိပေ။ သူ ဂရုစိုက်မိသလောက် မင်ရှစ်ရင် သူ့အား ထာဝရမြှောက်ပင့်နေမည်သာ ဖြစ်၏။

‘ဒီကောင်လေးကို ဟယ်ရှန်းများ ဝင်ပူးထားလား မသိဘူး ’

“ ဘာကိစ္စလဲ ” လုကျိုးက မပြောင်းမလဲ မေးလိုက်သည်။

“ရှစ်စွင်း … ဖန်းရှုဝမ်က ယွီလုံရွာရဲ့ အဖြစ်အပျက်နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို ထုတ်ဖော်ဖို့ ငြင်းဆန်နေပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အကြံပြုချင်တာက … ” မင်ရှစ်ရင်က အပြုံးတစ်ချက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုကျိုးက ပြောလိုက်သည် “ဖန်းရှုဝမ်က မဟူရာစစ်သည်တော်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်လေ။ သူက အဲဒီနေရာအထိ ရောက်နိုင်မှတော့ မင်း နှိပ်စက်တာက သူ့ကို ဖွင့်ဟပြောစေဖို့ လုံလောက်မယ်များ ထင်နေလား ”

“တကယ်လို့ သူ ထုတ်မပြောခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ …” မင်ရှစ်ရင်က စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

“အလျင်မလိုဘူး” လုကျိုးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူက လက်နောက်ပစ်လျက် လှေကားမှ ဆင်းလာပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“နောက်ကွယ်က လူက ဖန်းရှုဝမ်ရဲ့အကြောင်းကို သိနေပြီး ထိန်းချုပ်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ် ”

မင်ရှစ်ရင်က မဝံ့မရဲ ပြောလိုက်သည် “ ရှစ်စွင်း … နန်း … နန်းတော်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဖို့ ပြင်နေတာလား ”

လုကျိုး၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေသည်။ သူက မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပေ။ လက်ရှိတွင် သူ့အတွက် နန်းတော်မှ သတင်းရယူပေးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောလူမှာ ကျန်းအိုက်ကျန့်သာ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ ကျန်းအိုက်ကျန့် နန်းတော်မှ ထွက်မလာခင်အထိ ဖြစ်၏။ သူ နန်းတော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် နန်းတော်မှ သတင်းများ ရယူဖို့ သိပ်မလွယ်လှပေ။ ထို့အပြင် ဤကိစ္စမှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တားဆီးပိတ်ပင်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်နေသေးသည်။

လုကျိုးစိတ်ထဲ ရုတ်ချည်း အတွေးတစ်ခု စဉ်းစားမိသွားသည်။

‘ တကယ်လို့ နန်းတော်က ငါတို့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနဲ့ မဟူရာစစ်သည်တော်ကို နယ်ရုပ်အဖြစ် အသုံးချလိုက်တာဆိုရင်ရော …’

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး သူက ခေါ်လိုက်သည်။

“မင်ရှစ်ရင် ”

“ ဟုတ် ရှစ်စွင်း ”

“ ဖန်းရှုဝမ်နဲ့ ညှိနှိုင်းဖို့ မင်းဆီ အပ်ထားလိုက်မယ် ” လုကျိုးက လက်ဝေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က လေးလေးစားစား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ ဟုတ် ရှစ်စွင်း … ကျွန်တော် ဒီလူကို သေချာစစ်ဆေးပြီးတော့ နောက်ကွယ်ကလူကို သေချာပေါက် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ဖော်ထုတ်ပါ့မယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခဏတာရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ ရှစ်စွင်း … ဖန်းရှုဝမ်က အားကောင်းတယ်လေ။ ကျွန်တော်တို့ ဖမ်းထားတဲ့ အမှောင်စစ်သည်တော် နှစ်ယောက်ကလည်း ပညာရှင်တွေပဲ …. ကျွန်တော်က နတ်ဝိညာဉ် ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ်အဆင့်ကို ရောက်ခါစဆိုပေမဲ့ သင့်တော်တဲ့ လက်နက် မရှိသေးဘူး။ ရှစ်စွင်း … ”

“ ထွက်သွားတော့ ”

“ ဟုတ် ရှစ်စွင်း” မင်ရှစ်ရင်က စကားကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ မျိုသိပ်လိုက်ကာ မျှော်နန်းဆောင်မှ ထွက်သွားလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာအထက် ခါးသက်သက် အမူအရာ ပေါ်လာလေ၏။

‘ ကြည့်ရတာ ငါ လိုချင်တဲ့ လက်နက်ရဖို့ ငါ့အောင်မြင်မှုတွေက လိုက်ဖက်ညီနေရမယ်လေ’

သူက ဓားကျိုးလေးကို တွေးမိသွားသည့်အခါ နှလုံးနာလာမိသည်။

“ လောင်စစ် ”

“ ဘယ်သူလဲ ” မင်ရှစ်ရင်က စိတ်အခြေအနေ မကောင်းသည့်အတွက် စိတ်တိုတိုဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တွမ့်မူရှန်းက နယ်ရှင်လှံဖြင့် ပေါ်လာလေသည်။

“လောင်စစ် … ငါ့နယ်ရှင်လှံကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ငါနဲ့ တစ်ပွဲလောက် လက်ရည်စမ်းရအောင် ”

“ စန်းရှစ်ရှိုးလား … ကျွန်တော် လုပ်စရာလေး ရှိသေးတယ် … ”

“ မရဘူး။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းကပဲ ငါနဲ့ လက်ရည်စမ်းနိုင်မှာ။ ဖန်ကျုံးနဲ့ ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့က မလုံလောက်ဘူး။ သူတို့ဆီကနေ အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်းတောင် မရခဲ့ဘူး ” တွမ့်မူရှန်းက လျှောက်လာကာ မင်ရှစ်ရင် ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

မင်ရှစ်ရင်က ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် “ ရှစ်စွင်းက ဒီနေ့ ကျွန်တော်ကို ယွီလုံရွာနဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ဖန်းရှုဝမ်ကို စစ်ဆေးဖို့ ပြောထားတယ်။ ရှစ်ရှိုး ရှစ်မေ့နဲ့ လက်ရည်စမ်းလိုက်လေ ”

နတ်ဆိုးအလား ရှောင်ယွမ်အာလေးက လေပေါ်မှ သူတို့ခေါင်းအထက်ရှိ သစ်ကိုင်းပေါ် ရောက်လာသည်။

“ ရှစ်ရှိုးတို့ နှစ်ယောက် ညီမကို အနိုင်ကျင့်နေပါတယ်လို့ ရှစ်စွင်းဆီ သွားပြောလိုက်မယ် ”

သူမစကားအဆုံးတွင် တန်းထွက်သွားလေသည်။

“ …” တွမ့်မူရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက သက်ပြင်းချကာ “ မင်း ဖန်းရှုဝမ်ကို နောက်မှ စစ်ဆေးလေကွာ။ ဒါက သိပ်မကြာပါဘူး …”

သူက မင်ရှစ်ရင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြန်သည်။

“ ရှစ် … ရှစ်ရှိုး သက် သက်ညှာပေးပါ ”

...