အခန်း (၈၂-၈၄)
Vol. 6 Ch. 82-84
အခန်း (၈၂) ရှစ်စွင်းပြောပြီ
လုကျိုးက အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။
“ဒီမင်ရှစ်ရင် စိုးရိမ်အောင် လုပ်နေတုန်းပဲ။ မင်း သတင်းစကားပို့ပြီးသွားရင် အေးအေးဆေးဆေး ပြန်လာပါလား။ အခုလို ဖန်းရှုဝမ်ရဲ့လူတွေနဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်လိုက်သေးတယ်။ ဖန်းရှုဝမ်ကို ရန်စမိပြီး အသတ်ခံရရင် မင်းထိုက်နဲ့ မင်းကံပဲ”
မင်ရှစ်ရင်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသို့ရောက်ဖို့ အနည်းငယ်သာ လှမ်းကွာတော့သည်။ လုကျိုးက သူ့အား အထွတ်အထိပ်သဏ္ဌာန်ကတ်နှင့် ကယ်တင်နိုင်သော်လည်း လုကျိုးအတွက် ပညာရပ်အားလုံး ထုတ်သုံးလျှင်တောင် ထိုနေရာကို ရောက်ဖို့ အချိန်ကြာပေဦးမည်။ အကယ်၍ မင်ရှစ်ရင်သာ မဟူရာစစ်သည်တော်လက်ထဲမှ အထိအခိုက်မရှိ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာနိုင်ခဲ့လျှင် မင်ရှစ်ရင်သည် နောင်အနာဂတ်၌ တာ့ယန်အတွင်း သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းကောင်း ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။
ကျင့်ကြံရေးလမ်းစဉ်၌ အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်ကို တစ်ခုခု မဖြစ်စေလိုပေ။ သူ့တပည့်က သောင်းကျန်းတတ်သော်လည်း ပညာရေးကောင်းကောင်းနှင့် ကြီးမြတ်သူဖြစ်ရန် အလားအလာရှိသေးသည်။ ထို့အပြင် သူက မင်ရှစ်ရင်ဆီမှ ကုသိုလ်ရမှတ်တချို့ရဖို့ မျှော်လင့်ထားသည်။ လက်ရှိစနစ်မှ ကုသိုလ်ရမှတ် ၁၇၁၀ ရမှတ် ရှိနေကြောင်း ပြသထားသည်။
လုကျိုးက သူ့ဘာသူ တွေးလိုက်မိသည်။
‘ငါ့ဆီမှာ အသေရိုက်ချက်ကတ်နှစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။ အသေရိုက်ချက်ကတ်နှစ်ခု ကျန်သေးတယ်ဆိုတော့ လုံလောက်ပါတယ်။ လှောင်အိမ်ရိုက်ချက်နှုန်းက နိမ့်နေသေးတော့ နောက်ထပ်နှစ်ခုလောက် ထပ်ဝယ်သင့်တယ်’
သူက အသုံးပြုပစ္စည်းကတ်များကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လှောင်အိမ်သည် ပွင့်လာကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရာက ကုသိုလ်ရမှတ် ၂၀၀ကျသင့်ပြီး သူက သုံးကတ်ကို တစ်ပြိုင်နက် ဝယ်ယူလိုက်သည်။
‘အခု ငါ့မှာ လှောင်အိမ်ကတ် ခြောက်ကတ်ရှိပြီဆိုတော့ လုံလောက်ပါပြီ။ နောက်တစ်ခေါက်မှ ကံစမ်းကြည့်တော့မယ်။ တကယ်လို့ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ရခဲ့ရင်လည်း တန်တာပေါ့။ ကံစမ်းမဲနှစ်ခေါက်လောက်ပဲ လုပ်ကြည့်မယ်’
…………………………………………………
နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက်…
နောက်ဆုံးတွင် လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်း လေ့လာနေတာကို ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဆက်မပြတ် လေ့လာပြီးနောက် သူ့အခြေအနေ တိုးတက်လာကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ သူနားလည်လာလေလေ သူ့စိတ်အခြေအနေက တိုးတက်လာလေလေဖြစ်သည်။ တိုးတက်မှုက မမျှော်လင့်ထားသည့်အချိန် ထွက်ပေါ်လာတတ်ပုံပေါ်သည်။ နမူနာအနေနှင့် သူက ဗြဟ္မာသားချော့တေးနှင့် တွေ့ဆုံချိန်နှင့် မင်ရှစ်ရင်က လျှို့ဝှက်အခန်းနား ချဉ်းကပ်လာစဉ်အခါတို့တွင် ဖြစ်သည်။ သူက ဗြဟ္မာတေးသက်ရောက်မှုကို မခံရသလို မင်ရှစ်ရင်ကိုလည်း တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ သူက သူ့ဘာသူ ရေရွတ်လိုက်၏ “နားလည်လာရင်း အံ့ဖွယ်စွမ်းအားကို ရရှိစေတာလား”
ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပဲ
လုကျိုးက ကောင်းကင်ကျမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူက အရင်နှစ်ရက်အတွင်း လေ့လာရာ၌သာ အရမ်းအာရုံစိုက်ထားကြောင်း ခံစားမိသည်။ ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ရှောင်ယွမ်အာ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည် “ ရှစ်စွင်း…စစ်ရှစ်ရှိုးပြန်ရောက်လာပြီ”
“ကောင်းပြီ” လုကျိုးက လျှို့ဝှက်အခန်းတံခါးမှ ထွက်လာလိုက်ပြီး မျှော်နန်းဆောင်သို့ လျှောက်လှမ်းလာလိုက်သည်။ သူက မင်ရှစ်ရင် ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ မင်ရှစ်ရင်၏ မျက်နှာမှာ ညစ်ပတ်နေပြီး တော်တော်လေး စုတ်ပြတ်နေပုံပေါ်သည်။
လုကျိုး စိတ်သက်သာရာရသွားသည်က မင်ရှစ်ရင်၏ သစ္စာရှိနှုန်းမှာ လျော့ကျမသွားပေ။ တကယ်တော့ ယခင်ကထက် ပိုကောင်းလာသေး၏။ မင်ရှစ်ရင်က တမင် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြောလိုက်သည်။
“ ရှစ်စွင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
လုကျိုးက လက်နောက်ပစ်လျက် လမ်းလျှောက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။
“ ထပြီးပြော အခု မဟူရာက စစ်သည်တော်တွေက ဘယ်မှာလဲ”
“မဟူရာ စစ်သည်တော်တွေက စောစောက ထွက်လာတာဆိုတော့ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ကို ရောက်ဖို့ ဆယ်မိုင်လောက်ပဲ လိုလောက်တော့တယ်။ အဲလိုဆိုတော့ သူတို့ သိပ်မကြာခင် ရောက်လာလောက်ပါတယ်” မင်ရှစ်ရင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရှောင်ယွမ်အာက တအံ့တဩ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ မစောလွန်းဘူးလား”
ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရင်၏ မျက်နှာ၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ကာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး မင်ရှစ်ရင်ရှေ့ရပ်ကာ သေချာစိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငမိုက်သား”
ထိုအရာကို ကြားပြီး မင်ရှစ်ရင်က အလိုလို ဒူးထောက်မိလျက်သား ဖြစ်သွားသည် ‘ငါတော့သေပြီ။ ရှစ်စွင်း ဒေါသထွက်တော့မယ် တူတယ်။’
“ငါတို့က အခုထိ ဖန်းရှုဝမ်ရဲ့အင်အားကို မသိရသေးဘူး။ မင်းက နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ် ရောက်ခါစပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့ကို သွားပြီးရန်စရဲတယ်လား။ မင်း အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီထင်တယ်” လုကျိုး၏ လေသံ၌ အပြစ်တင်သော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
“ ကျွန်တော် မလုပ်ရဲပါဘူး။ သူ မလာမှာစိုးတာနဲ့ သူ့လူတချို့ကို နည်းနည်းအနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့ရုံပါ။ သူတို့ကို သတ်ဖို့ မကြံရွယ်ထားပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော်ကို အလွတ်မပေးလို့ တောထဲပုန်းပြီးတော့ သူတို့ကို ရှင်းလိုက်ရရုံအပြင် ရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့လို့ပါ” မင်ရှစ်ရင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အရူး” လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်အား ပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီး “ဖန်းရှုဝမ်သာ မင်းကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် အလွယ်တကူလေး ရှင်းလို့ရတယ်။ မင်းကို အခွင့်အရေးပေးနေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”
မင်ရှစ်ရင်က ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ကြောက်ရွံ့သွားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ ဖန်းရှုဝမ်က ဒီလောက်တောင် အားကောင်းတာလား”
ထိုစဉ် ရှောင်ယွမ်အာက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ သူ့နာမည်အရင်းက လန်လော့။ ရှစ်စွင်းပို့တဲ့စာကို မဖတ်ဘူးလား”
“…” မင်ရှစ်ရင်က ကြောင်ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူက ဖန်းရှုဝမ်နာမည်ကို မကြားဖူးသော်လည်း လန်လော့နာမည်နှင့် မရင်းနှီးခြင်းမဟုတ်ပေ။ ယခင်က လန်လော့၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူ့ဆရာဖြစ်သူသာ တပည့်ကိုးယောက်ကို ပျိုးထောင်ပြီး လောကကို အံ့အားမသင့်စေခဲ့ပါက လန်လော့၏ ဂုဏ်သတင်းက ပိုမိုကြီးကျယ်ပေဦးမည်။
လန်လော့က ကျင့်ကြံဆင့်မြင့်မားပြီး ဉာဏ်များတတ်သည့် ပညာရှင်မျိုးဖြစ်၏။ မင်ရှစ်ရင်က သူ့ရှေ့မှောက်တွင် မဟူရာစစ်သည်တော်များကို သတ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ အားလုံးက ဖန်းရှုဝမ် မလှုပ်ရှားသည်ကို အံ့အားသင့်နေကြသည်။
ထိုစဉ် လရောင်ဆွတ်နန်းတော်မှ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ခန်းမအတွင်းဝင်လာကာ ဦးညွတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ မျှော်နန်းသခင် ဖန်းရှုဝမ်က တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်။ သူ အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေပါတယ်”
လုကျိုးက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။
‘အော်…သူရောက်လာပြီ’
မင်ရှစ်ရင်က နာနာခံခံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ ရှစ်စွင်း သူ့ကို အခု မောင်းထုတ်လိုက်ရမလား။ နောက်တစ်ခေါက်လောက်မှ တွေ့ပါလား”
သူ့ဆရာဖြစ်သူက အသက်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ရာ ဖန်းရှုဝမ်ကို သူ့ကျင့်ကြံစဉ်နှင့် အင်အားဖြင့် အလွယ်တကူဖိနှိပ်ထားနိုင်လျှင်ပင် ထိုသို့ ပညာရှင်မျိုးနှင့် တိုက်ဖို့ လိုလားမည် မဟုတ်လောက်ပေ။
လုကျိုးက လက်ဝှေ့ပြကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်သည်။
“ သူ့ကိုခေါ်ခဲ့”
“ကျွန်တော် သူ့ကို ခေါ်ခဲ့ပါ့မယ်” မင်ရှစ်ရင်က သူ့ကိုယ်သူ သန့်ရှင်းရန် အချိန်မရှိဘဲ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလိုက်သည်။
ရှောင်ယွမ်အာကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ ရှစ်စွင်း တပည့်လည်း သွားလိုက်မယ်”
လုကျိုးက သူမကို မတားပေ။ ဖန်းရှုဝမ်က တောင်ခြေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၏။ ဖန်းရှုဝမ်က ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်၍ သူ့တပည့်များကို အလျင်စလို တိုက်ခိုက်မည်မဟုတ်ပေ။
…………………………………………………………….
ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင် အကာအရံ အပြင်ဘက်၌
မဟူရာစစ်သည်တော် ဆယ်ယောက်ကျော်က တစ်တန်းတည်း စောင့်နေကြသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော စစ်သည်တော်မှာ ဖန်းရှုဝမ်ကလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။ သူ ယုံကြည်ရဆုံးနောက်လိုက်များဖြစ်သည့် မဟူရာစစ်သည်တော် လေးဦးကလည်း တစ်တန်းတည်း အလယ်တွင် ရပ်နေကြသည်။
ဖန်းရှုဝမ်က ရွှေရောင်များ လင်းလက်နေသည့် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်၏ အကာအရံကိုကြည့်ကာ ခပ်ဩဩအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် “ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ရဲ့ အကာအရံက ဒီလိုပြီးပြည့်စုံတဲ့ အနေအထားမှာ ရှိနေမယ်လို့ ထင်မထားဘူး”
ဖန်းရှုဝမ်နောက်တွင် ရပ်နေသည့် မဟူရာစစ်သည်တော်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ကောလာဟလတွေအရတော့ နတ်ဝိညာဉ်ဝဋ်ကြွေးချေနယ်ပယ် ပညာရှင်ဆယ်ယောက် တိုက်ခိုက်တာတောင် ဒီရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ရဲ့ အကာအရံကို မချိုးဖောက်နိုင်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ ဒီလိုအစီအရင်မျိုးက တော်တော်လေး အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာပဲ”
ဖန်းရှုဝမ်က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ မထူးမခြားနား ပြောလိုက်သည်။
“ မင်းတို့လေးယောက်က ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကိုလိုက်ခဲ့။ ကျန်တဲ့သူတွေက ဒီမှာစောင့်နေခဲ့”
“နားလည်ပါပြီ”
ထိုစဉ် လှေကားထိပ်တွင် လျှပ်စီးအလျင်နှုန်းဖြင့် ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ မင်ရှစ်ရင်ကလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။ သူက အကာအရံနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်လိုက်ပြီး အကာအရံအပြင်ဘက်မှ လူများကို ကြည့်ကာ သူတို့က တောထဲတွင် တွေ့ခဲ့သော မဟူရာစစ်သည်တော်များဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်၏။ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည့် အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်နှင့် အနက်ရောင် ကျားမျက်နှာဖုံး ဝတ်ဆင်ထားသူမှာ နာမည်ကျော်လန်လော့သာ ဖြစ်ပေမည်။ သူက ထိုလူကိုကြည့်လိုက်ရင်း ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်းထမိသွားသည်။ သူက အလျင်စလို အဆင်အခြင်မဲ့ မပြုမူရဲပေ။ သူက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ “ ရှစ်စွင်းက တောင်ပေါ်ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်”
ဖန်းရှုဝမ်က မင်ရှစ်ရင်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ လေးယောက်မြောက်တပည့် မင်ရှစ်ရင်… မင်းက ငါ့လူလေးယောက်ကို သတ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းဆရာဖြစ်သူအပေါ် ထောက်ထားပြီးတော့ မင်းအပေါ် ရန်ကြွေးမထားတော့ဘူး”
“စီနီယာက သဘောထားကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကိုယ့်ဘာသာကို ကာကွယ်ခဲ့ရုံလေးပါ”
မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။
ဖန်းရှုဝမ်နောက်တွင် ရပ်နေသည့် မဟူရာစစ်သည်တော်တစ်ဦးက အေးစက်စက် ချေပလိုက်၏။
“မဟူရာစစ်သည်တော်ဌာနချုပ်ကို အရင်ဆုံးခိုးဝင်တာ မင်းမဟုတ်ဘူးလား”
“မင်းတို့က မင်းတို့ခေါင်းဆောင်ဆီ သတင်းမပို့ပေးမှာ စိုးရိမ်လို့လေ။ ငါ့တာဝန်ကို ကျရှုံးသွားရင် အကျိုးဆက်ကို မယူနိုင်ဘူး။ ငါ့ရှစ်စွင်းက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်းတို့လည်း သိတာပဲ”
မင်ရှစ်ရင်က မဟူရာ စစ်သည်တော်ကို ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။
ဖန်းရှုဝမ်က လက်တစ်ဖက်မြောက်ကာ သူ့နောက်လိုက်များအား ဝင်မပြောဖို့ တားမြစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မပြောင်းမလဲပြောလိုက်သည်။
“ မင်း ရှစ်စွင်းဆီက ဖိတ်ကြားချက်ကို ဘယ်တော့မှ မငြင်းဘူး။ ရှေ့ကနေ လမ်းပြ” သူ့စကားများအပေါ် မူတည်ပြီး သူ့က သူ့အင်အားအပေါ် ယုံကြည်ချက်အပြည့်အဝရှိကြောင်း သိသာသည်။
ဖန်းရှုဝမ်နှင့် ယှဉ်လျှင် မင်ရှစ်ရင်က ကျိုးရှစ်ချန်းကို ပိုသဘောကျ၏။ အနည်းဆုံးတော့ ကျိုးရှစ်ချန်းက သူ့ကို စတုတ္ထသခင်လေးလို့ ခေါ်ဝေါ်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။ သူက ထိုအသံကို သဘောကျသည်။ သို့သော်လည်း ကျိုးရှစ်ချန်းမှာ သေသွားလေပြီ။
မင်ရှစ်ရင်က အကာအရံဆီလျှောက်ကာ လက်ကို ဝှေ့လိုက်သည်။ ထိုအခါ အကာအရံ၌ ဝင်ပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ရှစ်စွင်းက ကိုယ့်ဘာသာကိုလာဖို့ ပြောလိုက်ပါတယ်”
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ” ဖန်းရှုဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက မဟူရာစစ်သည်တော် လေးဦးခေါ်ကာ တက်လာလေသည်။ နောက်ဆုံးမဟူရာစစ်သည်တော်က အကာအရံဖြတ်ပြီးသည့်နောက် ခဏရပ်ကာ မင်ရှစ်ရင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ လေးယောက်မြောက်တပည့် တကယ်လို့ နောက်မှ အခွင့်အရေးရရင် ငါတို့ တိုက်ကွက်လေး ဖလှယ်ကြည့်ကြတာပေါ့”
မင်ရှစ်ရင်က မျက်တောင်မခတ်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
“ ရှစ်စွင်းက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မတိုက်ရဘူးတဲ့”
…
အခန်း (၈၃) ဖန်းရှုဝမ်
မဟူရာစစ်သည်တော်က ပြန်မပြောဘဲ ကျန်သည့်သူများနောက် လိုက်သွားသည်။ သူတို့ ငါးဦးလုံးက မျက်နှာဖုံးများ ဝတ်ထားရာ သူတို့၏အမူအရာကို မမြင်နိုင်ချေ။ သူတို့က ကျန်သည့်မဟူရာ စစ်သည်တော်များကို တောင်ခြေ၌ ချန်ထားရစ်ပြီး မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီသို့ ဦးတည်သော လှေကားဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
လှေကားတစ်ဝက်တွင် ဖန်းရှုဝမ်က ရုတ်တရက်ရပ်တန့်ပြီးနောက် မသိလိုက်မသိဖာသာ မေးလိုက်၏။
“အမှောင်ထဲမှာ ဘယ်သူပုန်းနေတာလဲ”
ညာဖက်ခြမ်းရှိသစ်ပင်များကြား၌ အနက်ရောင်အဝတ်အစားများရှိနေပြီး သစ်ပင်ကိုတစ်ပင်ပြီး တစ်ပင် ခုန်ကူးနေ၏။ ရှောင်ယွမ်အာက သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမက မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ပြောလိုက်[D1] တော့၏။
“ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ” သူမသည် သူတို့ကို ရုပ်ဆိုးသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟူသော စကားကို မသုံးသွားပေ။
မဟူရာစစ်သည်တော်များထဲမှ တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။
“အရှင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ကျွန်တော်တို့ကို လေးစားမှုပေးပုံမရဘူး”
ဖန်းရှုဝမ်က သူပြောတာကို တားရန်လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်၏။ ပြီးနောက် သူတို့က တောင်ပေါ်သို့ ဆက်တက်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏သူရဲကောင်းလေးဦးကို မင်ရှစ်ရင် သတ်တာကို လက်ခံလိုက်ပြီး စော်ကားမှုကို သည်းမခံနိုင်ခဲ့လျှင် သူက မဟူရာစစ်သည်တော်များ၏ ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် အမိန့်မည်ကဲ့သို့ ပေးရမည်နည်း။ သူက အမည်ပျက်စာရင်း၏ ထိပ်သို့ ရောက်နေသည့်အချိန်တွင် သူ့ကိုစော်ကားပြောဆိုတာ မပြတ်လပ်ခဲ့ပေ။ ရလဒ်က မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းစေကာမူ သူတို့ကို ရင်ထဲ၌ မည်ကဲ့သို့မထားခဲ့။ ထိုအရေးကိစ္စများကို အမှုမထားမိစေရန် နှစ်ပေါင်းများစွာလေ့ကျင့်မှုက သူ့အတွက်လွယ်ကူစေခဲ့၏။
ရှောင်ယွမ်အာက တည်တင်းသောမျက်နှာထားဖြင့် မင်ရှစ်ရင်ကို ကြည့်ပြီးနောက် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်သွားတော့သည်။ သူမသည် သူမဆရာ၏ချစ်မြတ်နိုးခြင်းခံနေရသောကြောင့် သူမတစ်ဦးတည်းသာ တောင်ပေါ်သို့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် တက်ဆင်းနိုင်တာဖြစ်သည်။
မင်ရှစ်ရင်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ်ရဲ့ရှစ်မေ့က အမြဲတမ်းဒီလိုပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို အလေးမထားပါနဲ့”
ဖန်းရှုဝမ်က ဖာသိဖာသာပြောလိုက်၏။ “ကိစ္စမရှိပါဘူး”
ခဏအကြာတွင် သူတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီသို့ရောက်ပြီး မဟာခန်းမထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားတော့သည်။
မင်ရှစ်ရင်က ခန်းမကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ကျောင်းယွဲ့နှင့် ယဲ့ထျန်းရှင်းတို့ရှိနေတာကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့က ခုံပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး အလွန်မောပန်းနေပုံပေါ်နေ၏။ တွမ့်မူရှန်း၊ ဖန်းကျုံးနှင့် ကျိုးကျစ်ဖုန်းတို့က ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် ထိုင်နေပေ၏။
ဖန်းရှုဝမ်က လက်တစ်ဖက်နောက်ပစ်လျက် သူ၏နောက်ကျောက လှံတစ်စင်းနှယ် ခပ်မတ်မတ် ရှိနေသည်။ လက်အောက်ငယ်သားလေးဦးကလည်း သူ့တွင် ရပ်နေ၏။
မဟာခန်းမက ယခုအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။ အားလုံး၏ အကြည့်က လာရောက်လည်ပတ်သူ ငါးဦးဆီတွင်သာ ရှိနေ၏။
ဖန်းရှုဝမ်သည် ခန်းမ၏အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးကြီးလုကျိုးကိုကြည့်လိုက်၏။ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားချိန်၌ သူမှင်သက်သွားမိသည်။ ကောလာဟလများက ကျိထျန်းတောက်၏ နေ့ရက်များရေတွက်ခံရပြီးဖြစ်၏။ ကျိထျန်းတောက်၏ နှစ်တစ်ထောင်ကျင့်ကြံဆင့်က သူအချိန် ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့် သဘာဝတရားကို ပေးအပ်ရတော့မှာပဲဖြစ်သည်။
ဖန်းရှုဝမ်က လူတစ်ယောက်၏အငွေ့အသက်ကို တိုင်းတာနိုင်သည့်ပါရမီတစ်ခုရှိပေသည်။ အမှန်တကယ်၌ ထိုလူက သူထက်သက်တမ်း ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်သာကျန်တော့သည်။ သို့သော် ထိုအဘိုးအို၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို သူမတိုင်းတာနိုင်ပေ။ အဘိုးအို၏ ကျင့်ကြံဆင့်ကို သူက စစ်ဆေးရန် အားသုံးခဲ့လျှင် ယင်းက ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းရန်စခြင်းနှင့် တူသွားပေလိမ့်မည်။ လှုပ်ရှားရန်အတွက် အဆင်အခြင်အရှိဆုံး မဟုတ်ပေ။ သူက မရိုကျိုး၊ မထောင်လွှားသော အမူအရာဖြင့်ပြောလိုက်၏။
“ဖန်းရှုဝမ်က လောင်ချန်ပေ့ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
တစ်ချိန်ထဲတွင် ဖန်းရှုဝမ်၏ လက်အောက်ငယ်သားလေးဦးကလည်း လက်သီးများဆုပ်လျက် နှုတ်ဆက်တော့သည်။
လုကျိုးက သူတို့မျက်နှာကို မမြင်နိုင်ပေ။ သူ့အမူအရာက တည်ငြိမ်နေ၏။ အမူအရာအရ သူ၏ စိတ်ကိုဖတ်ရန်ခက်ခဲကြောင်း တွေ့သွားမှာပဲဖြစ်သည်။ သူက နှိမ့်ချလျက် ပြောလိုက်တော့သည်။
“ထိုင်ကြ”
သူ၏လေသံက အဆင့်အတန်းမြင့်သည့်သူသည် အဆင့်အတန်းနိမ့်သည့်သူများကို ပြောသည့်အချိန်တွင် အသုံးပြုသောလေသံနှင့် ဆင်တူနေပေ၏။
ဖန်းရှုဝမ်က လက်သီးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်မိုးပြီးနောက်ထိုင်လိုက်တော့သည်။ “ကျုပ်ကို လောင်ချန်ပေ့ တွေ့ချင်နေတယ်လို့ကြားမိတယ်။ ကျုပ်မနှောင့်နှေးရဲတာကြောင့် မရပ်မနားပဲ မဟူရာစစ်သည်တော် တွေကိုခေါ်ပြီး ဒီရောက်လာတာပဲ။ ကျုပ်နဲ့ဘာအရေးကိစ္စများ ဆွေးနွေးချင်တာလဲဆိုတာ သိပါရစေ လောင်ချန်ပေ့”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်ကို သပ်လိုက်သည်။ သူက ယဲ့ထျန်းရှင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီးနောက် သာမန်ကာလျှံကာ ပြောလိုက်၏။
“မင်း ဒီလူကို မှတ်မိမယ်ဆိုတာသေချာတယ်”
ဖန်းရှုဝမ်သည် သူ၏မျက်နှာဖုံးအောက်ကနေ အကြည့်ကို ရွေ့လိုက်၏။ သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော ယဲ့ထျန်းရှင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက ပုံမှန်မဟုတ် ဖြူရော်နေပေ၏။ သူက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်တော့သည်။
“ကျုပ်မမှတ်မိမှာ စိုးပါရဲ့” သူ့အသံက ရိုးသားနေသည်။
ရှောင်ယွမ်အာက ရုတ်တရက် ရယ်မောပြီးနောက် ပြောလိုက်တော့သည်။
“ဒါက ကျွန်မရှစ်စွင်းရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက်တပည့်။ သူက ကျွန်မရဲ့ရှစ်ကျဲ ယဲ့ထျန်းရှင်းပဲ” သူမက တစ်ခွန်းချင်းပြောပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သစ္စာဖောက်”
“ဒီတော့ သူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ဆဋ္ဌမမြောက်တပည့်ကိုး။ ကျုပ်ရဲ့ရိုင်းပျမှုအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်” ဖန်းရှုဝမ်က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်၏။
လုကျိုးက ခေါင်းငြိမ့်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။ “မင်း ယွီလုံရွာအကြောင်းသိလား”
ဖန်းရှုဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ချက်ချင်းတောင့်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏သိပ်သည်းပြီးလေးလံသော သံချပ်ကာနှင့်မျက်နှာဖုံးက သူ့အမူအရာကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။ သူတွေးနေတာကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ခဏအကြာ၌ သူက ယွီလုံရွာအကြောင်း သူ မသိကြောင်းညွှန်ပြသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဆိုရလျှင် ရွာက မထင်မရှားဖြစ်လွန်းသည်။ မဟူရာစစ်သည်တော်များ၏ ခေါင်းဆောင်အနေဖြင့် သေးငယ်သည့်ရွာလေးကို သူအဘယ်ကြောင့် အမှတ်ရနေရမည်နည်း။ သူက မေးလိုက်တော့သည်။
“ယွီလုံရွာအကြောင်း ဘာကြောင့်မေးတာလဲ လောင်ချန်ပေ့(စီနီယာကြီး)”
“ယဲ့ထျန်းရှင်း” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
ယဲ့ထျန်းရှင်းက အနည်းငယ်တုန်ယင်သွား၏။ သူမကိုယ်သူမ အားပြုကာ သူမလေသံတွင် အနိမ့်အမြင့်မပါဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ယွီလုံရွာက ရွာသား သုံးရာလေးဆယ့်ငါးယောက်ရှိတဲ့ ရွာတစ်ရွာပဲ။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်တုန်းက အပြည့်အဝဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတယ်”
ထိုအကြောင်းကို ပြောပြီးနောက် သူမက ဆက်မပြောတော့ပေ။
ယဲ့ထျန်းရှင်းသည် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်မှ ထွက်သွားပြီးနောက် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သည်။ ပြဿနာရပ်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လက္ခဏာရပ်များအားလုံးက သူမ၏ဆရာ၊ လောကကို တုန်လှုပ်စေသည့် အမည်ပိုင်ရှင် ကျိထျန်းတောက်ကိုသာ ညွှန်ပြနေတာ တွေ့ခဲ့ရသည်။
ဖန်းရှုဝမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်တော့၏။ “ကျုပ်သိပြီ။ ယွီလုံရွာ ဖျက်ဆီးခံရတဲ့အကြောင်းကြားရတာ ကျုပ်အမှန်တကယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့”
သူက လုကျိုးဘက် လှည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်တော့၏။ “လောင်ချန်ပေ့ ကျုပ်ကို ဒီကိုဆင့်ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက အဲဒါလား”
“ဟုတ်တယ်” လုကျိုးက အေးအေးဆေးဆေးပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ကျုပ်နဲ့ဘာဆိုင်လဲ”
“နန်းတော်ရဲ့မှတ်တမ်းတွေနဲ့ ဒေသခံတွေရဲ့ အပြောအရ ယွီလုံရွာကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူက ငါလို့ ညွှန်ပြ နေတယ်”
လုကျိုးက ဖန်းရှုဝမ်၏ အမူအရာကို မမြင်ရသော်ငြား သူပြောပြီးသည်နှင့် ဖန်းရှုဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အနည်းငယ်လှုပ်သွားတာက သူ့မျက်လုံးထဲမှ မလွတ်မြောက်ပေ။ ယင်းက ဖန်းရှုဝမ်၏ အံ့ဩသင့်မှု သို့မဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ညွှန်ပြနေလားဆိုတာ သူသိချင်မိသည်။
“ဒီတော့” ဖန်းရှုဝမ်က မေးလိုက်ကာ သူ၏လေသံထဲတွင် ထိတ်လန့်စိတ်တစွန်းတစပါနေသည်။
လုကျိုးက နောက်ကွယ်မှကြံစည်သူအဖြစ် သူ့ကိုယ်သူပြောသည့်အချိန်တွင် လူတိုင်းက ယဲ့ထျန်းရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်မ၌ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကိုမြင်နိုင်ပေသည်။
“မဟူရာစစ်သည်တော်က တာ့ယန်မိသားစုရဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ပဲ။ သူတို့တွေက အရိပ်ထဲမှာ လှုပ်ရှားကြတာ။ နန်းတော်ရဲ့ အင်အားစုတွေက နန်းတော်က တပ်ဖွဲ့အကြောင်း ထုတ်မပြောတာ သဘာဝကျတယ်လေ” လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်၏။
ဖန်းရှုဝမ်က လက်ကိုဆုပ်မိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မဟူရာစစ်သည်တော်တွေက တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတိုင်းသိကြတယ်”
“မဟူရာစစ်သည်တော်တွေက တုထျန်းမြစ်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မဖြတ်ခဲ့ဖူးဘူးလား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
ဖန်းရှုဝမ်က မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်၌ တွေးထင်ထားသည့်ပုံမျိုး သရုပ်ဆောင် လိုက်သည်။ သူက ဉာဏ်ကောင်းသည့် သူတစ်ဦးဖြစ်၏။ လုကျိုးက ယဲ့ထျန်းရှင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်နှင့် လုကျိုးက ထိုအရေးကိစ္စကြောင်းမေးမည်မှန်း သူသိနေခဲ့သည်။
ဖန်းရှုဝမ်က အက်ကွဲကွဲရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ရီသံက မျှော်စင်ထဲတွင် ပဲ့တင်သံထပ်နေတော့သည်။
“ကောင်းပြီ။ အခုတော့ ယွီလုံရွာအဖြစ်အပျက်ကို ဘေးချိတ်ထားလိုက်ရအောင်။ တကယ်တော့ ကျုပ် ဒီနေ့လာတာက လောင်ချန်ပေ့နဲ့ ကိစ္စတစ်ခုဆွေးနွေးဖို့”
“ပြော” လုကျိုးက တိုတောင်းတောင်းပြောလိုက်သည်။
“နန်းတော်က သတင်းစကားတစ်ခုရှိတယ်” ဖန်းရှုဝမ်၏သဘောထားက ရုတ်တရက်လေးစားမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“နန်းတော်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အတိတ်တုန်းက မကောင်းမှုတွေအတွက် စာရင်းရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မင်ရှစ်ရင်က မဟူရာစစ်သည်တော်လေးယောက်ကို သတ်တာအပါအဝင်ပေါ့။ နန်းတော်က ပြီးတာတွေကို ပြီးသွားစေဖို့ဆန္ဒရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေအနေတစ်ခုရှိတယ်” သူက စကားပြောခဏရပ်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်တော့သည်။
“မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက တော်ဝင် မိသားစုရဲ့ ကိစ္စကို နောက်ဆယ်နှစ်အတွင်း ဝင်မစွက်ဖက်ရဘူး”
တိတ်ဆိတ်မှုက မဟာခန်းမထဲ၌ကြီးစိုးသွားတော့သည်။ တပည့်အချို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်၏။
ဖန်းရှုဝမ်၏ အယုံကြည်ရဆုံးလက်အောက်ငယ်သားလေးဦးကတောင် ထိုအကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် နန်းတော်မှ တာဝန်က ထိုအချင်းအရာသာဖြစ်သောကြောင့် သူတို့စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ တောင်းဆိုချက်က ရိုးရှင်းသည်။ တာ့ယန်တွင် ကျင့်ကြံသူများစွာရှိ၏။ ပညာရှင်အချို့က နန်းတော်အတွင်းတပ်ဖွဲ့များအကြောင်း သတိထားနေပြီး နန်းတော်၏ အမျိုးမျိုးသော အရေးကိစ္စများထဲ ဝင်မပါကြပေ။ အချို့ကမူ ပြစ်ဒဏ်ကင်းလွတ်ခွင့်ရရှိကြပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသူ အချို့၏ တပ်ဖွဲ့တစိတ်တပိုင်းဖြစ်လာခဲ့သည်။
စကားပြောခဏရပ်ပြီးနောက် ဖန်းရှုဝမ်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“မဟူရာစစ်သည်တော်တွေက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနဲ့ ရန်သူဖြစ်ဖို့ဆန္ဒမရှိသလို ကျုပ်တို့မှာ ဖြစ်ပိုင်ခွင့်နဲ့ခွန်အားလည်းမရှိဘူး။ မဟူရာစစ်သည်တော်တွေရဲ့ကိုယ်စား ဒီစကားကိုပြောနေတာပါ။ ဒီဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ် လောင်ချန်ပေ့”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ပြန်မပြောတော့ပေ။ ဆိုရလျှင် သူသည် ဤနေရာကို ရောက်လာခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းပြချက်ကို ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
လူတိုင်းက လုကျိုးကို ကြည့်ကာ သူ၏အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သို့သော် မင်ရှစ်ရင်က ရယ်သံတစ်ချက်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်မှုကိုဦးစွာ ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ သူက
“ခန်းမထဲကို နောက်ဆုံးရောက်လာခဲ့တဲ့သူက ဒီလိုမှန်ကန်ဖြောင့်မတ်တဲ့ အပြုအမူမျိုးပဲ။ အနောက်ပိုင်း သုခဘုံဆီ ထွက်သွားလိုက်ရတာပေါ့။ ခင်ဗျားကော သူ့ခြေရာနောက်လိုက်ဖို့ ကြိုးစားချင်နေတာ လား”
ဖန်းရှုဝမ်က သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်လျက်ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ် မလုပ်ရဲပါဘူး”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ “လန်လော့” ဖန်းရှုဝမ်က ထိုစကားကို ကြားသည့်အချိန်၌ နှလုံးတစ်ချက်ခုန်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို တောင့်တင်းသွား၏။
လုကျိုးသည် ဖန်းရှုဝမ်ကို ထိုးဖောက်သည့်အကြည့်ဖြင့်ကြည့်ပြီးနောက်ပြောလိုက်တော့၏။ “မင်းက ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ကြိုးစားနေတာလား”
…
အခန်း (၈၄) ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့
ဖန်းရှုဝမ်၏ လေသံက မည်မျှနှိမ့်ချပြီး သူ့ အပြုအမူများက မည်မျှပင် လေးစားမှုရှိစေကာမူ ဦးနှောက်တစ်ဝက်ရှိသည့်သူတိုင်း သူ့စကားနောက်ကွယ်မှ ခြိမ်းခြောက်မှုကို သိနိုင်ပေသည်။
မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ စွမ်းအားက လူအများ၏ စိတ်နှလုံးထဲကို အကြောက်တရားများ ရိုက်သွင်းထားနိုင်၏။ လုကျိုးနှင့် သူ့တပည့် ကိုးယောက်ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့ကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် မည်သည့်အင်အားစုကမှ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မတွေးရဲကြပေ။ ဖန်းရှုဝမ်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအား တော်ဝင်မိသားစု အရေးအခင်းများ၌ စိတ်ရှိသလို ဝင်မရှုပ်သင့်ကြောင်း ပြောရဲသည့် ယုံကြည်ချက်မျိုးကို မည်သူကများ ပေးလိုက်သနည်း။ ယင်းက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်များဖြစ်မည်နည်း။
ဖန်းရှုဝမ်က မတ်တတ်ထရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ယှက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“လောင်ချန်ပေ့(စီနီယာကြီး)က ကျုပ်ရဲ့ အကြောင်းမှန်ကို သိနေပြီဆိုတော့ ဘာလို့များ ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်နေဦးမှာလဲ။ လန်လော့က လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်၃၀၀ကတည်းက အတိတ်ရဲ့ အငြိုးတွေနဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ လောင်ချန်ပေ့က ကျွန်တော်ထက်ကြီးတာဆိုတော့ အစ်ကိုကြီးလို့ပဲ ခေါ်ပါ့မယ်။ အရှင်းဆုံးပြောရရင် ပေနက်လွှာထဲ စာရင်းဝင်တာက ကျုပ်ဂုဏ်ယူရမဲ့ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ ကျုပ်ဘဝရဲ့ ဖယ်ရှားမရတဲ့ အစွန်းအထင်းပဲ”
သူက သမာသမတ်ကျဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဒီလူက ပေနက်လွှာစာရင်းဝင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံအောက်၌ မကောင်းမှုအမျိုးမျိုး ကျူးလွန်ခဲ့သည့်သူက အတိတ်ကို ရှက်ရွံ့ပြီး သမာသမတ်လမ်းစဉ်ကို ကူးပြောင်းသွားပြီတဲ့လား။ ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား။
ဖန်းရှုဝမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီးကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့အတွက်ကိုတော့ မဟူရာစစ်သည်တော်တွေ မလုပ်ရဲပါဘူး။ ကျုပ်တို့က နန်းတော်ရဲ့စကားကို ပေးပို့ရုံလေးပါ။ ဒီတောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းပယ်မယ်ဆိုလည်း ကျုပ်တို့ လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိပါဘူး”
ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်မှု ကြီးစိုးသွားလေသည်။
မင်ရှစ်ရင်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းကာ ပြောလိုက်သည်။
“ တောင်းဆိုမှုက ငြင်းပယ်ခံရမယ်မှန်းသိရင် အစကတည်းက လေကုန်ခံပြီး ပြောနေစရာမလိုဘူး”
တွမ့်မူရှန်းကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို နန်းတော်ကိစ္စထဲ ဝင်မရှုပ်ဖို့ ပြောနေတာ။ ခင်ဗျားရဲ့ သဘောတရားအရဆိုရင် ကျုပ်တို့သာ ခင်ဗျားရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံလိုက်တာနဲ့ နန်းတော်ကလူက ကျုပ်ကို ဓားနဲ့ထိုးသွားရင်တောင်မှ ကျုပ်က ဘာမှမလုပ်ဘဲ တောင့်ခံနေရမယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား”
“…”
“ဝူရှစ်မေ့ ကျောင်းယွဲ့ရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်ကို နန်းတော်ကလူက စည်းပိတ်ထားခဲ့တာ။ အဲဒီကိစ္စကိုရော ဘယ်သူက ဖြေပေးမှာလဲ။ ပြီးတော့ ယွီလုံရွာရဲ့ ဖျက်ဆီးခံရမှုကိုလည်း ဘယ်သူက ဖြေပေးမှာလဲ”
တွမ့်မူရှန်းက မေးလိုက်သည်။ အားလုံးက တွမ့်မူရှန်း၏ အပြောကောင်းမှုကြောင့် အံ့ဩသွားကြ၏။ သူက အချက်ကျကျ စကားပြောကောင်းသူ ဖြစ်ပေသည်။
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“လန်လော့ မင်းကြားတယ်မလား” ကြည့်ရတာ သူက တွမ့်မူရှန်းစကားကို သဘောတူပုံရ၏။
ဤသည်က လုကျိုး၏ တပည့်များအား ယုံကြည်ချက် ဖြစ်သွားစေသည်။ အတိတ်က ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးသာ ဖြစ်ခဲ့ပါက သူတို့ ဝင်ပြောလိုက်လျှင် သူတို့ဘာသာသူတို့ ကပ်ဘေးယူဆောင်သလို ဖြစ်သွားပေမည်။
ဖန်းရှုဝမ်က လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“နန်းတော်ရဲ့အမိန့်ကို ငြင်းပယ်လို့မရဘူး။ လောင်ချန်ပေ့က နန်းတော်ရဲ့အဆင့်နဲ့ လိုက်ပြီးတော့ နှိမ့်ချနေဖို့ မလိုပါဘူး”
“မဟုတ်ဘူး မင်းနားမလည်ဘူး” လုကျိုးက ထရပ်ကာ လက်နောက်ပစ်လျက် လှေကားမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။
ဤရိုးရှင်းသော အပြုအမူလေးက ဖန်းရှုဝမ်အား သတိကြီးကြီးဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်သွားစေသည်။ ထိုစဉ် ဖန်းရှုဝမ်၏ နောက်လိုက်လေးယောက်လုံးလည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာကြ၏။
ကျိထျန်းတောက်က သူ့ဒေါသကြီးမှုနှင့် စိတ်အပြောင်းအလဲမြန်မှုကြောင့် လူသိများသော မိစ္ဆာတစ်ယောက်ဖြစ်၏။ ကျိထျန်းတောက်က သဘောမတူမှုအနည်းငယ်ဖြင့် ဒေါသကြီးလာသည်မှာလည်း အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။
လုကျိုးက တစ်ဖန်မေးလိုက်သည်။
“ ယွီလုံရွာ ဖျက်စီးခံရတာက မဟူရာစစ်သည်တော်တွေရဲ့ လက်ချက်လား” သူ၏မျက်ဝန်းများက ဖန်းရှုဝမ်အပေါ်ကျရောက်လာသည်။ သူက လက်ထဲ၌ အသေရိုက်ချက်ကတ်ကို ကိုင်ထားပြီး အဖြေကို တိတ်တဆိတ်စောင့်စားနေလေ၏။
သူ့မေးခွန်းက ခန်းမတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားသည်။
အားနည်းဖျော့တော့နေသည့် ယဲ့ထျန်းရှင်းက ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာမိသည်။ သူမက သူမရှစ်စွင်းဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမရှစ်စွင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်နေသည့် ဖန်းရှုဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက သူမဘာသာသူမ စဉ်းစားမိရင်း နှလုံးခုန်ပင် မြန်လာမိသည်။ ‘ယွီလုံရွာရဲ့ ဇာတ်ကြောင်းက နောက်ထပ်တစ်မျိုး ရှိနေသေးတာလား’
လေထုက တင်းကြပ်ကာ လေးလံလာလေသည်။
ဖန်းရှုဝမ်က လုကျိုး၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်ပြန်မဖြေပေ။ ထိုအစား သူက ပြောလိုက်၏။
“တာ့ယန်ကုန်းမြေမှာ ဘယ်မျိုးနွယ်စုကိုမှ တည်ရှိဖို့ ခွင့်မပြုဘူး။ တုထျန်းမြစ်မှာ အများကြီးရှိခဲ့တယ်”
သူက ပြောလိုက်ရင်း ယဲ့ထျန်းရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ တိုက်ရိုက်ဝန်ခံလိုက်ခြင်းထက် ပိုကောင်းပေသည်။
ဖန်းရှုဝမ်က ဉာဏ်ကြီးမား၏။ သူက ဤအချိန်မျိုး၌ အမှားအမှန် ငြင်းခုံနေခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း သိပေသည်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက်နှင့် သက်သေများ ရှိမထားလျှင် သူ့အား ဆင့်ခေါ်မည် မဟုတ်ပေ။
ဖန်းရှုဝမ်၏ စကားကို ကြားပြီး အားလုံးက အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
“ နန်းတော်နဲ့ နယ်မြေအာဏာပိုင်ထဲက မှတ်တမ်းတွေကို မင်းပြင်ထားတာလား”
“ ဟုတ်တယ်” ဖန်းရှုဝမ်က မငြင်းပေ။ ထိုအစား သူက ပြောလိုက်သည်။
“နန်းတော်အကြောင်းသိတာ လူသိပ်မရှိဘူးဆိုတော့ လောင်ချန်ပေ့က နန်းတော်မှာ သတင်းပေးသူများ ရှိနေတာလား”
လုကျိုးက ဖန်းရှုဝမ်၏ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး လှည့်လိုက်သည်။
“ ဆိုတော့ မင်းက ငါ့ကို စွပ်စွဲတဲ့သူပေါ့”
ကျိထျန်းတောက်က မကောင်းမှုများစွာ လုပ်ခဲ့သော်လည်း သူ့တပည့် ၉ ယောက်၏ မကောင်းမှုများပင် သူ့အပေါ် ပုံချခံခဲ့ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူက ပို၍ပို၍ နာမည်ကြီးလာကာ လူအများကလည်း သူတို့၏ အပြစ်ကြွေးများအား သူ့ဆီ ပုံချလာကြသည်။ သူက မကောင်းမှုများစွာ ကျူးလွန်ထားပြီဖြစ်ရာ အနည်းငယ် ထပ်ပေါင်းလိုက်လျှင်လည်း ဘာများထူးသွားမည်နည်း။ သူ့ပြစ်မှုများက သူ ကျူးလွန်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ မကျူးလွန်ထားသည်ဖြစ်စေ သူက ကိုယ်တိုင်ရှင်းပြမနေပေ။ ပြောရလျှင် သူ့နာမည်ကို ရှင်းလင်းဖို့ အချိန်များစွာ လိုအပ်ပေမည်။
သို့သော်လည်း လုကျိုးက ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို သည်းမခံနိုင်ပေ။
ဖန်းရှုဝမ်က မြန်မြန်ပြောလိုက်သည်။
“ မဟူရာစစ်သည်တော်က အမိန့်နာခံရုံလေးပါ။ ကျုပ်တို့က နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျုပ်သိသလောက် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ ခြောက်ယောက်မြောက်တပည့်က သစ္စာဖောက်လေ။ ဘာကြောင့်များ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်အတွက်နဲ့ နန်းတော်ကို အတိုက်အခံ လုပ်နေမှာလဲ”
ထိုအရာကို ကြားပြီး ယဲ့ထျန်းရှင်းက သူမဘာသာ အားယူပြီးရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လူသားခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လရောင်ဆွတ်နန်းဆောင်၏ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီမှ ဓားကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
ချွမ်…
ယဲ့ထျန်းရှင်းက ဓားကို ဖန်းရှုဝမ်ဆီ ထိုးချလိုက်၏။
ဘမ်း…
ဖန်းရှုဝမ်က မလှုပ်ပေ။ သူ့လက်များက နောက်ကျောတွင် လက်နောက်ပစ်ထားပြီး ကျောက်ရုပ်လိုမျိုး ရပ်နေသည်။ ဓားက သူ့အပေါ်ကျရောက်လာသည်နှင့် ကျိုးကြေသွားလေသည်။
အားလုံးက အံ့ဩသွားကြ၏။
ယဲ့ထျန်းရှင်း၏ မျက်လုံးများက နီရဲလာကာ ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“နောက်ကွယ်က ဘယ်သူလဲ”
ဝှီး…
ဖန်းရှုဝမ်က စွမ်းအားလွှတ်ကာ ယဲ့ထျန်းရှင်းကို လွင့်စဉ်သွားစေသည်။
“ ကျိချန်ပေ့ မဟူရာစစ်သည်တော်အနေနဲ့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ရန်သူဖြစ်ဖို့ မလိုလားပါဘူး။ အခု မေးခွန်းအားလုံးကိုလည်း ဖြေပြီးသွားပြီ။ နောက်ကွယ်ကသူကို မဖြေနိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ပါ။ နန်းတော်ရဲ့ သတင်းစကားကို ပေးပို့ပြီးသွားပြီဆိုတော့ လောင်ချန်ပေ့ဆုံးဖြတ်ဖို့ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။ ထိုအရာကိုမြင်ပြီး ဖန်းရှုဝမ်၏ နောက်လိုက်လေးယောက်ကလည်း ထရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ယှက်ရင်း နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့ခေါင်းဆောင်နောက်ကို လိုက်ပါသွားသည်။
ဖန်းရှုဝမ်က ခြေနှစ်လှမ်းလောက် လျှောက်ပြီးနောက် ခဏရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အငယ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုလောက်တော့ ပေးချင်တယ်။ အရင်ဆုံး နန်းတော်နဲ့ မဆန့်ကျင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဆယ်နှစ်ဆိုတာက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ကုန်ဆုံးသွားမှာပါ။ ဒုတိယတစ်ခုက မဟူရာစစ်သည်တော်တွေက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းနဲ့ မယှဉ်နိုင်ပေမဲ့ ကျုပ်တို့က သာမညမဟုတ်ဘူး။ အခုထွက်သွားလိုက်ပါဦးမယ်”
မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ရောက်ရှိကတည်းက သူတို့သည် လျစ်လျူရှုခံထားရပြီး မလေးမစား ပြုမူခံခဲ့ရသည်။ သူတို့က ဤသို့သော အပြုအမူဖြင့် တစ်ခါမှ မဆက်ဆံခံဖူးပေ။ သူတို့၏ မာနနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို ဤနေရာတွင် ခဝါချထားရ၏။
ဖန်းရှုဝမ်ကိုယ်တိုင်ပင် နှိမ့်နှိမ့်ချချနေရသည်။ သို့သော်လည်း ဖန်းရှုဝမ်၏ နှုတ်ဆက်စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံး လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့နှလုံးသားမှ အစိုင်အခဲလည်း ထိုစကားကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူတို့က သူ့စကားမှာ သင့်တော်ကြောင်း ခံစားမိ၏။ ထို့အပြင် မဟူရာစစ်သည်တော်များက သာမည မဟုတ်ကြောင်းကလည်း မှန်ကန်နေပေသည်။
ထိုငါးယောက် မျှော်နန်းဆောင်မှ ထွက်မသွားခင် လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်အသာသပ်ကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ကို ထွက်သွားဖို့ ငါ ခွင့်ပြုလို့လား”
“ဟမ်” ဖန်းရှုဝမ်က ရပ်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးခုန်ပင် တစ်ချက်မြန်သွားမိ၏။
“ ဒီနေရာကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်ကတည်းက မင်းတို့ကို ထွက်သွားစေဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး” လုကျိုးက လက်အသာဝှေ့လိုက်သည်။
တွမ့်မူရှန်းနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့က သူတို့ရှစ်စွင်းဖြစ်သူသည် ပဋိပက္ခကို ရှောင်ရှားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် မဟူရာစစ်သည်တော်များသည် နန်းတော်မှ လွှတ်လိုက်သည် မဟုတ်ပါလော။ တွမ့်မူရှန်းနှင့် မင်ရှစ်ရင်တို့က ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကျယ်ပြောမှုကို မသိသော ကျို့ရှန်းချန်လိုမျိုး မဟုတ်ပေ။ သူတို့က လူအိုကြီးသည် ဤမျှ တင်းမာနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိကြပေ။
ဝှီး…ဝှီး…
မင်ရှစ်ရင်နှင့် တွမ့်မူရှန်းတို့က ချက်ချင်းထွက်လာကြ၏။
ဖန်းရှုဝမ်က ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်ကာ “ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်အတွက် ဒီလောက်လုပ်ချင်တာလား”
လုကျိုးက စိတ်ထဲ မထားဟန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“သစ္စာဖောက်ကို ငါ့ဘာသာငါ အပြစ်ပေးမယ်။ မင်းတို့ ဝင်ပြောနေစရာမလိုဘူး။ မင်းတို့ နောက်ကွယ်ကလူကိုသာ ပြောလိုက်။ မင်းရဲ့ အလောင်းကို ဒီအတိုင်းထားပေးမယ်”
ဖန်းရှုဝမ်က သတိထားမိသွားသည်။ သူက လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ခေါ်လိုက်သည်။
“ အမှောင်စစ်သည်တော်လေးယောက်”
“ ဟုတ်ကဲ့သခင်ကြီး” အမှောင်စစ်သည်တော် လေးယောက်က တစ်ပြိုင်နက်ဖြေလိုက်ကြသည်။
“ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက ငါတို့မဟူရာစစ်သည်တော်ရဲ့ အင်အားကို သိချင်နေမှတော့ သူတို့ဆန္ဒကို ဖြည့်စည်းပေးလိုက်ကြတာပေါ့”
ဝှီး…ဝှီး…ဝှီး…ဝှီး…
လေထဲတွင် အသံများမြည်သွားပြီးနောက် ပွင့်ချပ်သုံးလွှာနှင့် ပွင့်ချပ်နှစ်လွှာ ရွှေကြာပန်း စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်များက ပေသုံးဆယ်မှ လေးဆယ်အထိ ရှည်လျားပြီး စွမ်းအားကြီးသည့် အငွေ့အသက်များ ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။
…